The Cure – Songs of a lost world

Eenzaamheid, verlies en vergankelijkheid. Het nieuwe album Songs of a Lost World van The Cure is ermee doordrenkt. Waar de Britse band eerder nog flirtte met popachtige liedjes zoals Lovesong en Friday I am in Love, is dit album een terugkeer naar zijn kenmerkende ingetogen en donkere stijl.

Fans hebben er lang op moeten wachten. Songs of a Lost World verschijnt zestien jaar na het vorige studioalbum van The Cure 4:13 Dream, dat in 2008 werd uitgebracht. Dat album maakte niet veel indruk bij het grote publiek, net zomin als de albums die na het succesvolle Disintegration uit 1989 zijn uitgekomen. Het nieuwe album bevat acht lange tracks die gezamenlijk een speeltijd van bijna vijftig minuten beslaan. Ze zijn doordrenkt van eenzaamheid, verlies en vergankelijkheid. De jaren hebben de band niet lichtvoetiger gemaakt.

Wat dat betreft blijft The Cure trouw aan zijn kenmerkende thema’s. Herkenbaar is ook de melancholieke zang van Robert Smith (65), evenals de sombere gitaarklanken en de subtiele synthesizers. Voor de meeste songs neemt de band een minutenlange aanloop voordat de breekbare stem van Smith tussenbeide komt. Hij klinkt doorleefder dan ooit, wat perfect past bij de droefgeestige inhoud en toon van de teksten. Hoewel Smith op eerdere albums nog wel eens rauw kon klinken, kiest hij op dit album voor een meer ingetogen benadering.

Gezien de persoonlijke thema’s is dat ook niet zo gek. In Songs of a Lost World zijn gebeurtenissen in het privéleven en innerlijke worstelingen van Smith verweven met de muziek en teksten. De zanger reflecteert op vervlogen dromen, verbroken relaties en verlies van dierbaren. Zo staat hij in I can never say goodbye stil bij de dood van zijn broer en mijmert hij in nummers als All I ever am, Endsong en Alone over ouder worden en afscheid nemen. Het gehele album vormt zo een muzikale ervaring die zowel mysterieus als aangrijpend is.

Cijfer: 8 - “Songs of a Lost World moet je meerdere keren beluisteren om alle lagen en emoties te kunnen doorgronden en waarderen. Af en toe is het wel wat veel en verlang je als luisteraar naar een vleugje lichtheid.”