Antwoorden als probleem

Het was een gesprek in de kroeg. Het onderwerp: Volendam. Waarom komen er zoveel talentvolle en succesvolle mensen uit een dorp met maar 15.000 inwoners? Jan Smit, Mickey van de Ven, BZN, Arnold Mühren, Piet Veerman. Is Joey Veerman familie van Piet? En hoe zit het met Henk Veerman?

Een vriend keek op van zijn telefoon en zei: ‘Volendam heeft 22.745 inwoners, geen 15.000. Het succes heeft te maken met een cultuur van de beste willen zijn en Joey Veerman is geen familie van Piet. Of Henk.’

De vriend was onze VAR. We wisten wat meer, maar het werd er niet beter van en de flow vloeide uit het gesprek weg. Iemand ging bier halen en de tafel viel stil. Ik besefte dat we steeds meer in een tijd leven van antwoorden.

Het lijkt me een slechte ontwikkeling. Zijn vragen immers niet veel waardevoller dan antwoorden? Vragen openen nieuwe mogelijkheden. Vragen zetten aan tot denken. Antwoorden maken daar snel weer een einde aan. Misschien herken je het ook bij jezelf. Er komt een vraag in je op en je wil meteen je telefoon pakken om die te beantwoorden.

De vraag is het probleem. Het antwoord de oplossing. Vragen zijn er om meteen beantwoord te worden. Of heeft technologie ons dat wijs gemaakt? Ik denk het laatste en onderwijs heeft er een uitdaging bij. Altijd en overal beschikbare AI-antwoorden staan leren in de weg.

Daarom ontwikkelden we www.edufeedback.eu. Een pedagogische chatbot waarbij leren wél centraal staat.
Ook in het Brabants verkrijgbaar.

Rens van der Vorst is technofilosoof, werkt bij Fontys hogescholen ICT en Engineering en is auteur van onder meer Don't mention the VAR. Lees hier de eerdere columns die hij voor Bron schreef.