Dans... Dans... Dans!

Neil Postman, de beroemde mediatheoreticus, wist het al in 1985. In zijn briljante boek Amusing Ourselves to Death stelde hij dat: “Wanneer serieuze publieke gesprekken een vorm van kinderpraat worden, wanneer alle publieke aangelegenheden een vorm van vermaak worden, dan is een dood van de cultuur een duidelijke mogelijkheid.”

Kortom: het is niet erg wanneer er vermaak op tv komt, maar als tv ervoor zorgt dat alles vermaak wordt, dan zijn we genaaid. En niet zo’n beetje ook. Het laat zich raden wat Postman gedacht zou hebben van onze tijden van internet, X, Instagram, generatieve AI en TikTok.

Bijvoorbeeld, de verkiezingen. Debatten. Oneliners. Tweets. Peilingen. Interviews die gaan over peilingen. Podcasts over interviews over peilingen. Machteloze mensen die andere machteloze mensen kwetsen op sociale media. Praatprogramma’s. Wie gaat winnen? AI-schandalen. Stemmen tellen als sportwedstrijd. Je kunt het leuk vinden of verschrikkelijk, maar uiteindelijk is het allemaal maar één ding: amusement.

Het volk is publiek geworden.

Studenten zijn ook publiek. Ze willen vermaakt worden. Saaiheid is verboden. Verveling is een misdaad. Wij, docenten, moeten grappen maken. Inspireren. Amuseren. Een gedegen, inhoudelijk theoretisch verhaal. Wie zit daar nog op te wachten?

Maar, denkt u nu misschien, niet elke docent is daartoe in staat. Gelukkig is beter onderwijs niet ver weg met AI. Technologie, jonguh! Prompt wat vaktermen (contentmarketing, cold calling, conversiepad), vraag AI om er een liedje van te brouwen. Zet een bolhoedje op. Doe een pakje aan. Speel het liedje af. Hard! Amuseer! Vermaak!

En dans, dans, dans naar een vijfsterrendocentevaluatie.

Rens van der Vorst is technofilosoof, werkt bij Fontys hogescholen ICT en Engineering en is auteur van onder meer Don't mention the VAR. Lees hier de eerdere columns die hij voor Bron schreef.