A dirty mind

Het eerste wat ik voor mijn werk deed dit jaar was een verhaal vertellen over de Video Assistant Referee (VAR) aan docenten finance en control van Avans. Tijdens die presentatie vertel ik altijd over onze neiging om te veel op technologie te vertrouwen. Automation bias, heet dat. Dat verhaal gaat als volgt:

“Stel, je komt thuis vanavond en je betrapt je partner in bed met de buurman of buurvrouw. Naakt. Het is de derde keer deze week. Maar dan zegt je partner: geen zorgen schatje, dit was de laatste keer. Wat denk je dan? Gelukkig, ik begon me bijna zorgen te maken? Nee, hè.”

“Maar, als je een bui op je kop krijgt die niet voorspeld was door de Buienradar-app, waar ga je dan kijken wanneer het weer droog wordt? Juist, in dezelfde app. We vertrouwen vaak te veel op technologie en zeker in tijden van chatbots, twijfelachtige taalmodellen en technologie met creatieve ambities is dat niet altijd een goed idee.”

Deze maandagochtend vertelde ik dit verhaal dus bij Avans. “Stel”, zei ik, “je komt thuis vanavond en je betrapt je partner in bed met de buurman of buurvrouw. Naakt.” Maar voor dat ik verder kon gaan, zag ik de ogen oplichten van één van de docenten, waarschijnlijk een visueel denker want spontaan en net te enthousiast zei hij: “Dan hoop ik wel met de buurvrouw.”

Het resultaat? De slappe lach, even een gedwongen pauze in de presentatie en ik dacht: lekker, het jaar is begonnen.

Ik heb er alvast zin in!

Rens van der Vorst is technofilosoof, werkt bij Fontys hogescholen ICT en Engineering en is auteur van onder meer Don't mention the VAR. Lees hier de eerdere columns die hij voor Bron schreef.