Een lerende organisatie

De Keuzegids kwam voor de herfstvakantie weer uit. Toch een beetje de Michelinsterren van het onderwijs. Overigens zijn de echte Michelinsterren ook net weer uitgedeeld. Oktober is kennelijk de maand van de beoordelingen. Maar goed, Fontys zakt dus weer wat verder weg, zoals ook te lezen valt in het artikel van BRON. Daarnaast zijn er de cijfers van het MTO, het ziekteverzuim en nog zo wat evaluaties.

De vraag is alleen: wat doen we eigenlijk met al die cijfers, al die rapporten? Duiken we als opleiding bijvoorbeeld in de Keuzegids? Proberen we te begrijpen wat studenten ons vertellen? Ze hebben tenslotte de moeite genomen om de vragenlijsten in te vullen. We hebben er zelfs Marsjes, Twixen en Bounty's voor uitgedeeld. Vooral die laatste blijven overigens vaak over.

Maar goed, doen we dus iets met de uitkomsten? Of is het vooral voor de show? Duiken we daadwerkelijk in de cijfers, proberen we te begrijpen wat ze betekenen en waar we onszelf kunnen verbeteren? Durven we onszelf bijvoorbeeld kritisch af te vragen of al die vernieuwingen en veranderingen eigenlijk wel iets hebben opgeleverd?

Fouten maken is niet erg. Sterker nog, het maakt ons menselijk. Niemand doet alles goed en niet iedere vernieuwing hoeft een succes te zijn. Maar het gaat erom dat we ervan leren. Dat we bereid zijn om kritisch naar onszelf te kijken en toe te geven dat iets misschien toch niet zo'n goed idee was. Zijn we dat namelijk niet aan onze studenten verplicht? En aan de belastingbetaler, die ons onderwijs tenslotte voor een belangrijk deel financiert?

We vertellen graag dat we een lerende organisatie zijn. En leren is tenslotte onze corebusiness. We leren studenten reflecteren, kritisch nadenken, feedback ontvangen en hun handelen bijstellen. Maar hoe zit het eigenlijk met onszelf? Kunnen we onszelf oprecht in de spiegel aankijken en zeggen dat we iets leren van al die cijfers, onderzoeken en evaluaties? Of zijn we vooral heel goed geworden in het verzamelen ervan?

Misschien moeten we onszelf anders maar eens beoordelen op hoe we met al die beoordelingen omgaan. Want wat leren we eigenlijk? Hoe we onszelf kunnen verbeteren, of hoe we tegenvallende cijfers kunnen negeren, wegpoetsen en ondertussen heel hard blijven roepen dat we goed bezig zijn?

Tina ten Bruggencate is docent aan Fontys Hogeschool Toegepaste Psychologie en onderzoeker bij het lectoraat Ethisch werken. Lees hier haar eerdere columns voor Bron.