Zachtjes wiegend het einde tegemoet

Tijdens corona was er een groep mensen, die het allemaal wel prettig vond. Geen familiefeestjes meer. Concerten en bioscoopbezoek vonden ze sowieso al gedoe en restaurantbezoek beschouwden ze diep van binnen altijd al als zonde van het geld. 

Thuiswerken was voor deze mensen een zegen. Geen afleiding, geen slechte koffie, geen reistijd, geen ongemakkelijke spontane gesprekken. Alles wat negatief was, werd volautomatisch weggemasseerd. Natuurlijk, thuiswerkend stuitte je nooit op nieuwe mensen of onverwachte ideeën. En lag je nooit in een deuk van het lachen, maar dat vonden deze mensen allemaal niet zo belangrijk.

Liever vlak dan pieken en dalen. Liever grijs dan zwart-wit. Liever heel de tijd niet ongelukkig dan soms gelukkig.

Na corona verdwenen deze frictieloze types naar de achtergrond, maar nu met AI zijn ze bezig met een comeback. Liever met een chatbot praten dan met je vrienden. Een Sinterklaasgedicht uitbesteden aan ChatGPT. De poster voor de buurtvereniging in een paar minuten genereren met AI.

Of, in het onderwijs, de student die zijn werkstuk volledig door AI laat schrijven. De docent die dat meteen doorheeft, maar het eigenlijk wel prima vindt. Waarom ook niet? Die bagger van vroeger, daar kwam hij niet mee weg, maar AI-werkstukken zien er prima uit. Een beetje AI-feedback erbij en, hup, weer een glanzend dossier. Student tevreden, geen centje pijn, voetjes op de bank, tijd voor een serietje op Netflix.

En zo zetten steeds meer mensen met AI de volumeknop van het leven op drie en wiegen ze zachtjes, en frictieloos, het einde tegemoet.

Rens van der Vorst is technofilosoof, werkt bij Fontys hogescholen ICT en Engineering en is auteur van onder meer Don't mention the VAR. Lees hier de eerdere columns die hij voor Bron schreef.