Van unicorns tot staatsgreep: lector jubileert als dirigent

Lector Moral Design Strategy, jurist, docent Ethiek, auteur. Het zijn allerlei termen die bij Fontysmedewerker Bart Wernaart passen. Maar in zijn woonplaats staat hij om een heel andere reden te boek. Daar is hij al bijna 25 jaar dirigent van de slagwerkgroep Koninklijke Harmonie UNA Valkenswaard.

Het is donderdagavond wanneer we Bart Wernaart opzoeken in zijn andere natuurlijke habitat: de theaterzaal van Sporthal De Belleman. Omringd door een jeugdgroep die vooral de technische kneepjes van het slagwerk leert, zet zijn groep gevordenden de instrumenten alvast klaar voor de ‘echte’ repetitie van de avond. Er wordt geoefend voor een Night of the Proms-concert eind november, maar ook de jaarlijkse show Percussion in Concert in juni is van groot belang.

Voordat Wernaart met zijn laatste groep van de avond begint, wordt er snel nog even wat te drinken gehaald in de kantine. Dat menig muzikant terugkomt met een biertje in plaats van een bak koffie, hoort erbij, aldus de dirigent. “Tja, we kunnen maar alvast denken aan de derde helft”, lacht hij.

Liefde voor muziek
Wie bij een slagwerkgroep denkt aan trommelaars die in de maat door de straten marcheren, heeft het nog niet helemaal begrepen. Bij Koninklijke Harmonie UNA is het muzikale repertoire een stuk avontuurlijker.

Ieder lid leert allerlei verschillende slagwerkinstrumenten te bespelen, en met eigen composities over nachtmerries, het uitsterven van eenhoorns en het omverwerpen van regimes – die Wernaart zelf schrijft – zoekt de dirigent de randjes op. Ook spelen ze originele bewerkingen van bestaand werk, variërend van metal tot R&B en klassiek. En met succes, want Wernaart viert volgend jaar zijn 25ste jubileumjaar.

Zijn liefde voor muziek begon dus al vroeg. Als kind speelde Wernaart in een kerstmusical op de basisschool de rol van dirigent. Later ging hij drummen en ontdekte hij de vibrafoon, zijn favoriete instrument, al zegt hij het zelf. Een muzikale vakopleiding slagwerk aan het Conservatorium bij Fontys en nog een studie tot dirigent hielden hem ook nog een goede negen jaar bezig. In die periode kwam ook zijn eerste muzikale baan.

Vaste thuisbasis
Op zijn negentiende kreeg Wernaart namelijk de vraag of hij in Valkenswaard slagwerkinstructeur wilde worden. “Ik studeerde destijds in Tilburg en kwam uit Nuenen, dus de keuze om hier aan de slag te gaan en uiteindelijk ook te gaan wonen, was snel gemaakt.” [Tekst gaat verder onder de foto's]

En hoewel hij gedurende de jaren ook andere orkesten en koren dirigeerde, bleef UNA zijn vaste muzikale thuisbasis. Niet alleen vanwege de muziek, maar ook door de groep waar hij voor staat. “Het is iedere keer weer thuiskomen in een warm bad. Een vriendenclub waarin mensen van alle leeftijden en achtergronden samenkomen. De jongste muzikanten zijn nog kinderen, terwijl andere leden de zestig al zijn gepasseerd. Iedereen heeft zo zijn eigen bagage, en wat die ook is: in deze groep is er alle ruimte voor om op jouw eigen manier mee te doen.”

Raakvlakken
De band gaat dan ook verder dan een wekelijks bezoekje aan de lokale theaterzaal. Toen Wernaart in juni trouwde, kwamen zowat alle leden van de groep naar de bruiloft, op een camping in Doetinchem. “Van zo’n groep maak ik graag deel uit, en daar ben ik trots op.”

Tijdens zijn werk als dirigent ziet hij bepaalde raakvlakken die binnen Fontys ook van belang zijn. Zoals het uitleggen van complexe materie bijvoorbeeld. Bij de slagwerkgroep kan hij tegen de een direct zeggen wat nodig is, terwijl bij de ander gebruik wordt gemaakt van een ritmische zin die de boodschap over moet dragen.

“Dat werkt binnen Fontys ook zo. Als ik informatie over wil brengen, houd ik altijd rekening met wie ik voor me heb. Het belangrijkste is dat de boodschap overkomt, en aan mij de taak om daar de beste manier voor te vinden.”

De juiste keuze
Dat Wernaart betaald krijgt voor zijn werk als dirigent is mooi meegenomen, maar eigenlijk vindt hij het helemaal niet relevant. Hetzelfde geldt voor het label werk of hobby. “Het doet er alleen maar toe dat ik geniet van wat ik doe. Stel dat iedereen nu een maandelijkse bijlage zou krijgen en kon doen en laten wat ‘ie wilde, dan zou ik precies hetzelfde doen als nu. Zowel bij de slagwerkgroep als bij Fontys. Ik heb in beide echt mijn passie gevonden.”

Voorlopig is hij dan ook nog niet van plan te stoppen. Maar die keuze ligt niet bij hem, vindt hij. Ieder jaar vraagt Wernaart de groep of ze nog met hem verder willen. Het antwoord is tot nu toe duidelijk: graag zelfs. En dus blijft de lector voorlopig gewoon dirigeren, componeren en bouwen met de groep die hij met alle plezier onder zijn hoede heeft. “Wie weet dat ik over 25 jaar dan mijn 50ste jubileum mag vieren. Zou een mooie mijlpaal zijn, toch?”

Heb jij of ken je een collega of medestudent met een bijzondere hobby? Laat het de redactie weten via bron@fontys.nl.