Twee levens vol trauma brengen Mark tot prijswinnend verhaal

Mark Blaauw, deeltijdstudent Social Work, heeft de eerste plek behaald met een verhaal dat hij voor een schrijfwedstrijd van zijn opleiding schreef. Een indrukwekkend verhaal dat over een ander gaat, maar waar hij met een verleden met veel misbruik en agressie ook best zelf de hoofdrol in had kunnen spelen. 

Voor het vak Ethiek & Levensverhaal kregen de Limburgse Mark en zijn studiegenoten de opdracht om een levensverhaal op te tekenen van een 65-plusser met levensveranderende ervaringen. Mark koos voor een kennis uit het verleden, die hij in zijn verhaal de naam Linda geeft. Haar echte naam wordt vanwege de intieme details uit haar verhaal niet gedeeld. 

“Dat zij zo’n heftige jeugd heeft gehad, hoorde ik pas tijdens ons gesprek”, vertelt Mark. “Ze is opgegroeid met een aantal broers en daar heeft zowel mishandeling als incest plaatsgevonden. Ze heeft op z’n zachtst gezegd geen goede start gehad, met als gevolg dat ze het vertrouwen in mannen lange tijd is kwijt geweest. Op een gegeven moment heeft ze wel een partner kunnen vinden, waar ze nog steeds mee getrouwd is, maar ook met hem maakte ze een traumatische ervaring mee. Ze verloren hun zoontje toen hij vier maanden oud was.” 

Al deze verschrikkelijke gebeurtenissen hebben Linda getekend voor het leven, maar in plaats van in een hoekje te gaan zitten, probeerde ze toch iets van haar leven te maken. Mark: “Ze is zelf hulpverlener geworden en dat vond ik heel mooi aan haar verhaal. Dat je iets doet met je negatieve kanten om er iets positiefs van te maken. En ja, dat raakt ook heel veel vlakken met mijn eigen ervaring.”

Emoties tonen
Over dat laatste is geen woord gelogen. Mark heeft namelijk, net als Linda, geen gemakkelijke jeugd gehad. Als kind groeide hij op in een gezin waar sprake was van veel agressie. Zijn vader was alcoholist en mishandelde zijn moeder. En zijn moeder mishandelde haar eigen zoon, Mark dus. Hij deed meerdere zelfmoordpogingen. Zou volgens dokters nooit meer kunnen lopen nadat hij van een brug sprong. Zichzelf snijden werd een verslaving omdat hij de geestelijke pijn dan voor héél even niet voelde. 

“Op mijn tiende ben ik al bij de GGZ terechtgekomen en kwam ik in de jeugdzorg. Ik heb een stuk of twaalf opnames gehad. Ik had veel agressie in me en vond het lastig om mijn emoties te tonen.” Op een gegeven moment werd hij opgenomen op de crisisafdeling, waar hij ook de moeder van zijn dochter leerde kennen. Die verwelkomden ze vijftien jaar geleden. Maar contact met haar is er niet meer, noch met zijn (inmiddels) ex. “Ik probeer wel contact met mijn dochter te krijgen, maar zo’n traject duurt in Nederland soms jaren.” 

Dit alles tekende Mark, net zoals Linda’s verhaal haar tekende. Maar het heeft er ook voor gezorgd dat Mark nu de persoon is die hij is: iemand die er voor anderen wil zijn. Eerst lange tijd als ervaringsdeskundige en nu inmiddels ook als sociaal werker. “Door wat ik allemaal heb meegemaakt, ben ik, denk ik, wel uniek in mijn werk omdat ik precies weet hoe het aan die andere kant van de deur werkt.”

Leren en reflecteren
Met die kennis probeert hij nu ook anderen te helpen door als begeleider te werken. Misschien in de toekomst zelfs in een coördinerende of leidinggevende rol. Tot die tijd leert hij nog elke dag bij tijdens zijn studie bij Fontys, ook over zichzelf. “Ik dacht dat ik fluitend door deze studie zou gaan omdat ik al zoveel heb meegemaakt, maar dat blijkt toch niet het geval.”

Want ook Mark wordt nog steeds regelmatig geconfronteerd met het verleden. Vaak zelfs. “Maar dat is alleen maar goed, want hierdoor leer ik te reflecteren en dat maakt mij een betere hulpverlener. Deze schrijfopdracht heeft daar ook heel erg bij geholpen. Door oordeelloos naar andermans verhaal te luisteren kijk je verder dan iemands gedrag en ga je die persoon pas écht goed zien.”