Tributebands

We moeten het hebben over tributebands. Muziekgroepen die een eerbetoon brengen aan een beroemde artiest, door die zo getrouw mogelijk na te doen. Inclusief verkleden en een grappig bedoelde naam als Amy Housewine en Noasis. Ze zijn heel populair én problematisch.

Ze doen me altijd denken aan de Soundmixshow. In die show had je bijvoorbeeld ene Marco uit Alkmaar, die Billy Vera ging nadoen. Maar eerst ging Marco samen met de presentator (Henny Huisman) in kledingrekken schuiven, en dan opende een schuifdeur met rook en verscheen Marco verkleed als Billy Vera. Compleet met hoed. En iets slechter zingend.

Je kunt niet opgegroeid zijn met de Soundmixshow én het concept van tributebands serieus nemen. Maar er is nog een groter probleem. Denk je bijvoorbeeld écht dat Kurt Cobain blij zou zijn geweest met een Nirvana tributeband? Een zanger met een blond pruikje op, een net wat mindere band. Zou Kurt dat zien als een eerbetoon? Nee, toch?

Ik heb altijd het idee dat tributebands zichzelf wat belangrijker vinden dan de artiest waaraan ze een eerbetoon brengen. Degene die zei: imitation is the highest form of flattery, had duidelijk nog nooit een tributeband aan het werk gezien.

Probeer het zelf eens. Ik heb bijvoorbeeld een collega met een bril, een opvallend krullenkapsel en verstand van AI. Stel dat ik op een dag op mijn werk kom met een pruikje op, ook zo’n bril en net iets verwarrender praat over AI. En dan maar blijven volhouden dat het een eerbetoon is.

Wordt niks.

Rens van der Vorst is technofilosoof, werkt bij Fontys hogescholen ICT en Engineering en is auteur van onder meer Don't mention the VAR. Lees hier de eerdere columns die hij voor Bron schreef.