Column, Soufiane El Ouastani,
22
april
2026
|
09:25
Europe/Amsterdam

Niet opgestaan is plaats vergaan?

Ik zag de persoon. Hij zag de stoel.

Ik heb ooit een ervaring gehad in een overvolle trein van Amsterdam naar Eindhoven die me altijd is bijgebleven. Toen ik instapte bij de Bijlmer Arena, zag ik ergens in het midden een lege stoel. De enige vrije stoel in een bomvolle coupé. Tegelijkertijd kwam er iemand van de andere kant op me af. Hij was verder weg dan ik. Toch minderde ik vaart, in een poging oogcontact te maken. Ik wilde laten zien dat we allebei naar dezelfde plek op weg waren. 

Het voelde als een onuitgesproken moment van onderhandeling, een kans op wederzijds begrip. Maar hij keek me niet aan. Hij hield zijn ogen op de stoel gericht, versnelde zijn pas en nam zonder aarzeling plaats. Zelfs geen blik in mijn richting. 

Ik voelde me verslagen. Niet omdat ik de stoel kwijt was, maar omdat ik me iets ongemakkelijkers realiseerde: terwijl ik me op de persoon concentreerde, concentreerde hij zich op het doel. En dat maakte het verschil.

Dit kleine moment onthulde een groter patroon. In het leven staan ​​we vaak even stil, passen we ons aan of aarzelen we, omdat we ons bewust zijn van anderen; we zoeken erkenning, rechtvaardigheid of wederzijds begrip. Maar niet iedereen speelt hetzelfde spel. Sommige mensen gaan gewoon door, met hun blik gericht op wat ze willen.

Daar zit een les in. Bewustzijn en aandacht zijn belangrijk. Maar helderheid van intentie is dat ook. Want als je te veel tijd besteedt aan het observeren van anderen, mis je misschien een kans die al binnen handbereik was.

Ik zie dit patroon voortdurend in de klas. Veel leerlingen aarzelen. Ze wachten op erkenning, op rechtvaardigheid, op het 'juiste moment'. Maar niet iedereen wacht. Sommige leerlingen steken als eerste hun hand op. Ze melden zich als eerste. Ze spreken als eerste. Ze zijn niet per se talentvoller, maar ze zijn wel besluitvaardiger.

Soms is het verschil tussen actie ondernemen en aarzelen het verschil tussen een plekje bemachtigen en toekijken hoe iemand anders het inneemt.

Soufiane El Ouastani is docent Engels bij Fontys Business and Communication

Reageren kan hieronder. Eenmaal gepubliceerde reacties worden niet verwijderd

Reacties 1 - 1 (1)
Bedankt voor uw bericht.
Margot Rossieau
24
April
2026
Ontroerend en raak (zo menselijk), hoe we met z'n allen te goeder trouw iets proberen, zoals met de ander te verbinden, of juist niet, omdat ons doel belangrijker is dan contact. Dat we dan soms ervaren dat iets wat ons raakt, niet lukt, met een klein verdrietje of een lichte irritatie als gevolg, een gemiste kans op het bereiken van een doel of op het micro-geluksmomentje van het maken van contact met een onbekende ander waar we ons heel in het klein eventjes op verheugd of ingesteld hadden. Hoe we allemaal proberend en strevend en lukkend en mislukkend proberen te bereiken wat we belangrijk vinden en te vinden, zelf of in een betekenisvolle ander, alleen of samen, wat we nodig hebben. Mooi pleidooi Soufiane, voor wat extra aandacht en bewustzijn van en voor de groep die op ons rekent, en liefst ook op elkaar. Hier bewust aandacht aan geven, ook in de groep, creëert denk ik het soort onderwijs waar we allemaal blij van worden.