Niet gezien worden

Er zijn van die momenten waarop je beseft dat gezien worden niet hetzelfde is als zichtbaar zijn. Mensen zien je elke dag. Ze zien je door de gang lopen, in Teams-vergaderingen verschijnen, notulen maken, lessen geven of koffie halen. Ze weten hoe je heet. Soms weten ze zelfs waar je woont en hoe je kinderen heten.

Maar dat is toch iets anders dan gezien worden. Gezien worden betekent dat iemand weet wie je bent. Wat je hebt bijgedragen. Welke stormen je hebt doorstaan. Welke problemen je hebt opgelost toen niemand keek. Het betekent ook dat iemand begrijpt dat organisaties niet alleen bestaan uit organogrammen, beleidsstukken en jaarplannen, maar vooral uit mensen.

Dat laatste lijken we soms te vergeten. In veel organisaties wordt eindeloos gesproken over betrokkenheid, verbinding en waardering. Er worden medewerkersdagen georganiseerd, complimentenkaarten uitgedeeld en posters opgehangen over het belang van zoiets als werkgeluk. Ondertussen komt het voor dat iemand na twintig jaar trouwe dienst via via hoort dat haar functie drastisch verandert. Of zelfs verdwijnt.

Niet uit kwaadwillendheid overigens. Dat maakt het misschien nog pijnlijker. Want dan word je tenminste nog gezien. Vaak is het geen bewuste keuze. Het is drukte. Vergaderingen. Nieuwe prioriteiten. Weer een reorganisatie. En voor je het weet zijn de mensen die jarenlang de boel draaiende hielden veranderd in achtergronddecor. Dan hoor je: “Die stond even niet op mijn netvlies.” Een fascinerende uitspraak eigenlijk.

Want hoe kun je niet op het netvlies staan van een organisatie waar je jarenlang onderdeel van bent geweest? Hoe kan iemand die honderden projecten heeft getrokken, collega's heeft geholpen en gaten heeft dichtgelopen, opeens buiten beeld raken?

Misschien omdat organisaties vaak kijken naar wat nieuw is. Nieuwe plannen. Nieuwe structuren. Nieuwe gezichten. Terwijl het juist de mensen zijn die er al jaren lopen die het geheugen vormen van een organisatie. De stille krachten. De dragers van de cultuur. De mensen die weten waarom dingen zijn zoals ze zijn.

Iedereen wil gezien worden door geliefden, vrienden en familie. Maar misschien geldt hetzelfde voor werk. Niet omdat we zo nodig applaus nodig hebben. Maar omdat niemand graag ontdekt dat hij al die tijd zichtbaar was, zonder werkelijk gezien te worden.