Mobieltje verbieden op school

Ik twijfelde lang: moeten we kinderen niet gewoon leren omgaan met hun telefoon, óók op school? Maar na een paar uur op een middelbare school zonder mobieltjes was ik om.

Wat ik zag, raakte me. In de gangen, in de aula, op de trappen – overal waren leerlingen met elkaar in gesprek. Ze lachten, maakten grapjes, daagden elkaar uit. Niemand keek naar een scherm. Oogcontact, stoeien, kletsen. Het leek zo normaal, maar in de wereld van vandaag voelt het bijna bijzonder.

Veel scholen zijn al gestart met een telefoonverbod, maar er zijn er ook nog genoeg die het niet hebben ingevoerd. Juist daarom gun ik álle leerlingen zo’n plek: een school waar je even niet hoeft te swipen, maar gewoon met elkaar kunt zijn.

Thuis of op vakantie zie je vaak het tegenovergestelde: kinderen op het strand of bij het zwembad met hun blik vastgeplakt aan een scherm, soms zelfs tijdens een voorstelling. En ouders doen vrolijk mee. Natuurlijk mag iedereen zijn eigen keuzes maken, maar ik gun elk kind een plek waar het niet hoeft. Waar offline contact vanzelfsprekend is.

En ja, thuis moeten ouders hun eigen afspraken maken. Maar op school? Daar heb ik nu geen twijfel meer: de telefoon hoort in de kluis.

Als hbo-docent denk ik zelfs: misschien moeten we dit ook in het hoger onderwijs overwegen. Want ook daar zouden studenten baat hebben bij momenten zonder telefoon, waarin alle aandacht naar elkaar gaat.

Erdinç Saçan geeft les aan Fontys Hogeschool ICT en verdiept zich vooral in AI. Onlangs verscheen van hem het boek AI voor Iedereen. Lees hier zijn eerdere columns voor Bron.