Kletsen, wandelen en ruimen: drie vliegen in één klap

Bewegen en tegelijkertijd zwerfafval opruimen: medewerkers van Fontys steken hun handen uit de mouwen voor een schonere leefomgeving. Bron neemt een kijkje en ‘plandelt’ door de Eindhovense binnenstad.

Combineer een rondje joggen met zwerfafval prikken en je bent aan het ploggen. Hop, je gaat met je kajak het water op. Niet alleen met een peddel, nee, je neemt natuurlijk ook een vuilniszak en afvalprikker mee. Voor je het weet ben je aan het plajakken. Zijn we er dan? Zeker niet! De sportend-opruim-Van-Dale reikt nog verder. Al bekend met plandelen? Dat is een samensmelting van het Zweedse woord plocka (verzamelen) en wandelen. Wandelend zwerfafval prikken, dus.

Goede initiatieven die navolging verdienen. Fontysmedewerker Peter Hattink (marketing en communicatie) neemt het voortouw en gaat elke eerste donderdag van de maand ‘aan de plandel’. “We hebben hier tien prikstokken staan, maar ze worden nog niet veel gebruikt”, bekent hij. Vaak benut Hattink zijn opruimrondje dan ook alleen. Nou ja, met prikstok dan.

Deze donderdag is daar geen sprake van. Jolanda Smits, webconsultant, sluit aan. “Dit is een goede manier om de pauze te benutten. Zo kunnen we wat bijkletsen, een eindje wandelen en onderweg afval opruimen.” Drie vliegen in één klap, wil ze maar zeggen. Of zoals Hattink, terwijl hij weer een sigarettenpeuk van de grond plukt, het mooi omschrijft: “Het nuttige met het aangename verenigen.”

Aanstekers en sigarettenpeuken
We lopen in een prachtig middagzonnetje langs De Dommel, nabij de Vestdijk. De omgeving scannend, op zoek naar zwerfafval. “Goed bezig”, zegt een passerende voorbijganger. Smits knikt vriendelijk. Ze merkt op dat er vooral veel glas, aanstekers en sigarettenpeuken in de natuur worden gedumpt. Haar draagbare afvalzak zit er vol mee. “En wat doen we met de blikjes Peter, in verband met het statiegeld?"

De wandeling komt na zo’n veertig minuten ten einde. Wat mensen allemaal op de grond gooien; Smits en Hattink vinden het te gek voor woorden. “Wat bezielt mensen om hun rotzooi gewoon in de natuur te gooien?”, vraagt Hattink zich hardop af. Smits schudt haar hoofd, zij is het roerend met haar collega eens. “Maar gelukkig zijn er nog mensen die het weer opruimen, hè”, besluit ze met een kwinkslag.