Het lot en het leven

Op de reünie van mijn lagere school raakte ik laatst na een paar biertjes in gesprek met de jongen waar ik van klas twee tot en met zes stapelverliefd op was. Zijn haren was hij kwijt, maar zijn wilde haren nog niet helemaal. Overigens heb ik zelf als docent letterlijk de vonken zien overslaan tussen studenten in de klas, ze een relatie zien krijgen en de eerste Fontys liefdesbaby’s zijn zelfs al geboren.

Mijn jeugdliefde en ik hadden het op de reünie over de stripverhalen die we elkaar stiekem in de klas stuurden en die gebaseerd waren op het leven van Hiawatha, het stripfiguur-indiaantje van Disney. Waarom we onze verhalen naar elkaar baseerden op deze Hiawatha is me trouwens niet duidelijk, maar romantisch was het wel. Hoogepunt van onze relatie was dat we op schoolreisje elkaars hand vasthielden in het spookhuis van de Efteling.

Na de zesde klas verhuisde ik meer dan 100 kilometer verderop en onze levens en wegen scheidden zich. Op de reünie vroegen we ons af hoe het leven eruit had gezien als ik niet was verhuisd. “Waarschijnlijk waren we getrouwd en hadden we 14 kinderen, want tja katholieke gezinnen enzo”, zeiden we tegen elkaar. Maar het was dus anders gelopen.

Het laat je wel denken over alle andere levens die je geleid had kunnen hebben als je toen niet was verhuisd, of als je ergens anders was gaan studeren. Of toen niet naar die bepaalde plek op vakantie was gegaan of met een andere trein of bus was gegaan. Als je ergens een andere afslag had genomen. Als de verliefde studenten die elkaar ontmoet hebben bij Fontys een andere opleiding hadden gekozen? Wat als je andere keuzes had gemaakt, hoe had je leven er dan uit gezien?

Ik weet het niet, maar ik ben toch wel dankbaar met mijn leven en dat ik geen 14 keer luiers heb hoeven te verschonen.

Fijne kerstvakantie!

 Tina ten Bruggencate is docent aan Fontys Hogeschool Toegepaste Psychologie en onderzoeker bij het lectoraat Ethisch werken.