Een nuttig frietje met

Vier dagen per week reis ik met de trein op en neer tussen Arnhem en Eindhoven. Met alle vertragingen levert dat nog wel eens forse wachttijden op. Meestal kan ik de verleiding weerstaan, maar vooral op momenten dat ik weet dat er thuis niemand op mij zit te wachten, kan ik nog wel eens zwichten. Een frietje op het station. Wat heet: friet met dubbel mayonaise. 

Ik probeer dit altijd enigszins verhullend te doen. Een beetje krom gebogen, sjaal om mijn hoofd, naar beneden kijkend, zonnebril op. Stiekem om mij heen kijkend of er geen collega’s in de buurt zijn. 

Maar toch gebeurt het mij regelmatig dat ik een bekende relatie – ik ga geen naam noemen - uit het werkveld tegenkom. Die net zoals ik besmuikt friet ‘met’ bestelt. Hij doet er dan meestal ook nog een frikandel bij. Dat gaat mij net te ver. De associatie die ik heb met frikandellen maakt dat ik nog nooit in mijn leven een frikandel gegeten heb. Zijn er vrouwen die daar wel van houden?

Terug naar de friet. Wij – mijn relatie en ik – kunnen enorm genieten van onze gemeenschappelijke guilty pleasure. Sterker: we gebruiken deze momenten door ze nuttig in te zetten. Zo kunnen we als Fontys Engineering zomaar in een netwerk over kernenergie terechtkomen, een L.INT lectoraat optuigen of een 3D printopdracht krijgen. 

Die friet heeft ons geen windeieren gelegd. Ik denk erover mijn friet te declareren als onkosten.

Never waste a guilty pleasure.