De visitatie op visite

Een visitatie lijkt een beetje op visite, maar dan net iets minder gezellig, iets minder Lenny Kuhr zeg maar. Een visitatie is een commissie die komt kijken of je ‘huis’ (lees opleiding) wel op orde is. Ze komen kijken of je met een gerust hart de visite kunt ontvangen. In ons geval of je studenten kwalitatief goed onderwijs kunt bieden.

Net als wanneer je visite verwacht, zorg je dat je huis piekfijn op orde is. De stof en rotzooi wordt onder stoelen en banken geschoven en het dure Wedgwood servies wordt tevoorschijn gehaald. Scheuren en lekkages worden vakkundig weggewerkt. En je zorgt dat er leuke hapjes staan uitgestald op de glimmend gepoetste salontafel. Het liefst hele sjieke hapjes zoals canapés. Of iets met lijnzaad en humus om te laten zien dat je meegaat met de tijd.

Qua ontvangst zorg je dat de meest representatieve familieleden staan opgesteld om de visitatiecommissie te woord te staan. De dronken en soms wat handtastelijke oom en de erg kritische tante zet je in het schuurtje buiten. Ze mogen weer tevoorschijn komen als de commissie weg is.

Een tijd geleden was er natuurlijk opschudding, omdat degene die op visitatie kwam zelf het huis had ingericht (en qua grensoverschrijdend gedrag de handtastelijke oom ver oversteeg) . Alsof Jan de Bouvrie zijn eigen inrichting goedkeurt: “Prachtig al dat wit en leer.” Of een Robert van Beckhoven die zijn zelf gebakken taartjes keurt :“Erg lekker, mooi verzorgd en netjes”. Dat is gelukkig voorbij, geen bakkers meer die eigen gebak keuren.

Maar de vraag blijft natuurlijk of de visitatiecommissie daadwerkelijk de scheuren in het plafond en de lekkage van het dak gaat opmerken.

Misschien voor de zekerheid toch wat extra wodka in de vruchtenbowl doen.

Tina ten Bruggencate is docent aan Fontys Hogeschool Toegepaste Psychologie en onderzoeker bij het lectoraat Ethisch werken.