De spotters

Je hebt ze overal. Die mensen op bruggen boven de snelweg. Met een camera in de aanslag. Wachten op een Ferrari, Porsche of die ene speciale AMG. Autospotters. Ze posten daarna trots: “Gespot op de A2. Kenteken geblurd. Respect.”

Of de vliegtuigspotters, met hun scanner en app, precies wetend wanneer er een bijzondere kist landt. Vliegtuigen zijn hun Pokémon. Alles voor die ene Dreamliner.
En natuurlijk de vogelspotters. Die staan uren doodstil in een bos, met een verrekijker zo groot als een frituurpan. Voor een zeldzaam vinkje. Letterlijk én figuurlijk.

Maar laten we eerlijk zijn: het onderwijs kent ook spotters.

• De toetsenspotter: ruikt van kilometers afstand een onverwachte quiz.
• De rubricsnuffelaar: zoekt obsessief naar de geheime criteria in je woorden.
• De Ziek-maar-nog-wel-online-spotter: ja hoor, camera uit, maar wel ineens ‘aanwezig’ in de chat.
• De AI-spotter: die na 3 seconden “Dit is ChatGPT!” roept bij elke inleveropdracht.
• En natuurlijk de vakantiespotter: die al sinds Pinksteren de zomervakantie aan het aftellen is.

Die laatste groep is nu op z’n best. Ze kennen het vakantierooster beter dan hun eigen lesrooster. Ze plannen hun paklijst vóór het studieplan. Ze hebben op Google Maps al vier routes vergeleken. Dus als je ze deze week een beetje dromerig uit het raam ziet kijken… laat ze.

Want of je nu auto’s spot of kansen in het onderwijs: het begint met goed kijken.

Erdinç Saçan geeft les aan Fontys Hogeschool ICT en verdiept zich vooral in AI. Onlangs verscheen van hem het boek AI voor Iedereen. Lees hier zijn eerdere columns voor Bron.