Het WK Voetbal

Het WK Voetbal heeft zijn eerste week erop zitten. En het valt niet mee. Vreemde cameraperspectieven, onnodige drinkpauzes, te veel reclame, nog geen echte topwedstrijden. En nog geen Oranjegevoel.

Geen oranje versierde straten. Geen groene schijnsels uit talloze woonkamerramen van fervente voetbalkijkers. Het was te voorspellen. De helft van alle wedstrijden wordt immers midden in de nacht uitgezonden. Meer deelnemers dan ooit en de kennis dat twee op de drie teams doorgaan naar de volgende ronde, verdunt bovendien zowel de aandachtsspanne als de waarde van de groepswedstrijden.

Viel er dan niets te genieten? Jawel. Senegal was een helft lang heel goed. Messi natuurlijk. Het is leuk om landen als Nieuw-Zeeland, Iran, Congo, Canada en Irak op dit toneel te zien. En toch zeker Curaçao en Kaapverdië.  

Maar een Oranjegevoel? Nee. Nog niet gehad. Zo onaantrekkelijk als het voetbal onder Van Gaal bij het vorige WK zal het niet worden, kan het nooit meer worden. Maar ik snak naar voetbal dat alles-voor-het-vaderland en God-zegene-de-greep uitstraalt. Weg met al die Koeman-tactiek, lang leve het opportunisme. Dan maar verliezen, zolang het in elk geval leuk is.

Ook niet leuk aan dit WK: alle heisa eromheen. Het discriminerende visabeleid van de VS, de Iranpesterij, de idiote ticketprijzen en de eeuwige corruptie van de FIFA-top, hebben voor veel mensen in Nederland de lol op voorhand al gehalveerd, zo las ik.

En toch: mocht Oranje ver genoeg komen in het toernooi, dan maalt daar niemand in Nederland nog om. Dan staat WK voor WegKijken. Want een grachtenparade gaat boven principes. Het is maar een spelletje tenslotte. Niet te vergelijken met het Eurovisie Songfestival.

Cijfer: 6 - Het leeft nog weinig dit WK. Maar dat kan zomaar omslaan vanaf de volgende ronde, als het knockout-wedstrijden worden. Veel zal ook afhangen van hoe Oranje het doet. En of los van de resultaten het spel van Nederland wat frivoler wordt.