Appenheimer

In 2017 schreef ik Appen is het Nieuwe Roken. In dat, ook achteraf visionaire boek, stel ik dat mee-appen, net als meeroken, een begrip zou moeten zijn.

Mee-appers zijn slachtoffers van andermans ge-app. Bijvoorbeeld, overreden worden door een Instagrammende vrachtwagenchauffeur of volledig genegeerd worden door TikTokkende studenten. De laatste tijd erger ik me steeds vaker aan een andere vorm van mee-appen: mensen die tijdens een bioscoopfilm met hun telefoon bezig zijn. Pas was ik bij Oppenheimer. Links van mij stuurde iemand een Snap, rechts een app, en overal lichtten continu schermpjes op.

Het leek wel appenheimer.

Kijk, ik ga vooral naar de bioscoop om samen een film te ervaren. Om verbonden te zijn. Om onderdeel te zijn van een groter geheel. Het alledaagse overstijgen. En dan helpt het niet als je hoopt dat appende medebezoekers gruwelijk stikken in hun zoute popcorn.

Natuurlijk, mensen die appen tijdens een bioscoopfilm zijn geen daders maar slachtoffers van verslavende technologie. Maar ik hoef toch geen slachtoffer te worden van die slachtoffers? En als u nu denkt, je kunt het toch gewoon negeren? Nee, dus.

Pas had ik het erover met mijn studenten. Ik stelde appvrije filmvoorstellingen voor. Dat je kunt kiezen uit 2D/3D, Laser, Dolby Atmos en Appvrij. De helft was het eens, de andere helft niet. Ze formuleerden het beleefd, maar ik wist wat ze bedoelden: ‘wat lul jij nou, Boomer?’ Dus nu twijfel ik. Heb ik een punt? Ben ik een ouderwetse zeur? Of allebei?

Wat vindt u?
Appvrije filmvoorstellingen? 
Goed idee?

Rens van der Vorst is technofilosoof, werkt bij Fontys hogescholen ICT en Engineering en is auteur van diverse boeken, waaronder Digitale Gremlins. Lees hier de eerdere columns die hij voor Bron schreef.