Kim: “We hebben net onze diploma's ontvangen. Vorig jaar september zijn we begonnen aan de opleiding Praktijkopleider in de gezondheidszorg voor mensen in het werkveld. Dat is een eenjarige deeltijdopleiding. Ik werk als verpleegkundige op de spoedeisende hulp van het Pantein ziekenhuis in Boxmeer. Daar begeleid ik ook leerlingen en leid ik nieuwe verpleegkundigen op. "

Marlon: “Ik werk op de intensive care-afdeling (IC) van het Elkerliek Ziekenhuis in Helmond. Ook ik leid er nieuwe verpleegkundigen op die op de IC komen werken."

Kim: "Tijdens de opleiding bij Fontys heb ik geleerd om op een goede manier feedback te geven en hoe ik iets kan vertellen, zodat het interessant is voor mijn leerlingen. Ook heb ik verschillende gesprektechnieken geleerd.”

Marlon: "Ik wilde graag leren hoe ik betekenisvol kan bijdragen aan de opleiding van nieuwe IC-verpleegkundigen. Daarbij vind ik dat de kwaliteit van begeleiding hoog moet zijn. Juist door met ze te werken, kun je makkelijker op de situatie inspelen en feedback geven. Bed side-opleiden noemen we dat. ”

Kim: “Het is inderdaad een hele mooie combi. Je weet als geen ander wat er op de werkvloer leeft en snapt waarom dingen gaan zoals ze gaan. Fontys heeft ons geleerd hoe we dat didactisch kunnen overbrengen op onze leerlingen. De opleiding is heel praktijkgericht, een goede aanvulling op ons werk."

“Ik bereid hier mijn presentatie voor rond de vaardigheid ‘onderhandelen’. Over dit thema heb ik een video gemaakt met verschillende rollenspellen die ik zo meteen aan de docent ga laten zien.

In het curriculum van onze opleiding moeten studenten individueel een bepaalde skill uitdiepen. Ik koos voor deze vaardigheid omdat ik na de zomer start met mijn stage accountmanagement. Onderhandelen in bijvoorbeeld een verkoopgesprek met een klant is dan een veelvoorkomende bezigheid. 

Het individuele traject dat ik volgde, bestond uit het vergaren van theoriekennis -het lezen van het boek Never Split the Difference: Negotiating As If Your Life Depended On It- en het maken van een presentatie. Daarin werk ik met verschillende rollenspellen waarin ik onderhandelingssituaties oefen.

Ik heb geleerd dat onderhandelen vooral een kwestie is van geven en nemen. Je kunt de klant iets gunnen, maar let er dan ook op dat je daar iets voor terugkrijgt. Onderhandelen is een spel, maar wel een zakelijk spel.” 

“De infobalie is het eerste aanspreekpunt van onze opleiding HRM en Psychologie (HRM&P). Daarom zorgen we dat die altijd bezet is, ook in stille tijden zoals nu. Doorgaans is er de meeste aanloop op lesdagen, als ook de deeltijders binnen zijn. Dat is op dinsdag en donderdag.

We bemensen de infobalie met drie collega’s, om en om. De frontofficemedewerker die hier eerst fulltime zat, is uitgevallen door ziekte. Die collega komt niet meer terug, dus voorlopig blijven we elkaar afwisselen. Eigenlijk is de infobalie een werkplek-plus; als operationeel teamleider doe ik hier mijn bezigheden en daarbovenop komen eventuele verzoeken van studenten of docenten.

Meestal kleine dingen: een student heeft een pleister nodig of een collega vraagt of er een geschenk geregeld kan worden voor iemand. Verder beantwoord ik de telefoon. Er is voldoende rust om op deze plek je werk te doen. Bij HRM&P in De Witte Dame in Eindhoven is veel meer aanloop. Daar blijft gewoon de vaste frontofficemedewerker paraat.

Ondanks de geringe aanloop net voor de zomer, is het goed om zichtbaar aanwezig te zijn. Zo’n lege en verlaten balie werkt toch altijd een beetje bevreemdend.” 

Omdat Bron geen egels spreekt of verstaat, hebben we de hulp ingeroepen van AI. Die verstond het prima.

“Nee, ik ben geen student of medewerker. Maar ik ben hier vaker dan hullie. Er zijn dagen dat er hier geen kip te bekennen is. Maar goed ook trouwens, want dat zijn concurrenten van me. Wat ik hier zoal doe? Wat denk je zelf? Ben jij de I in de AI wel waard, hè? Nee, ik reageer niet stekelig. Ik zeg gewoon dat het een stomme vraag is. Ik leef hier.

Of ik lui ben? Dit jaar wel meer dan andere jaren, ja. Dus ik pas nu ook beter bij dat mensenvolk hier, hahaha. Maar dat heeft een simpele reden: het eten ligt voor het oprapen dit voorjaar. Het barst echt van de regenwormen, pissebedden en slakken. En omdat ik toch al wat zwaarder uit mijn winterslaap kwam, koud was het niet echt, gaat het nu wel hard. Zoals wij egels zeggen: elk onsje gaat door het monsje. 

Hopelijk strooien ze hier trouwens geen slakkengif, want dan rol ik voorgoed op. En voor mij mag het stoppen met regenen: ben al drie keer verkast omdat mijn slaapplek kletsnat was. Weet je nu genoeg? Ik had een aardige dame geroken waarnaar ik op zoek ben, dus ik ben er weer van tussen."

“Tilburg was vroeger een echte wolstad”, vertelt Zoë. “Na verdwijning van die textielindustrie naar lagelonenlanden, bleven de lokale Kempische heideschapen natuurlijk gewoon wol leveren.”

Ruim 10.000 schapen grazen ook nu nog in nabijgelegen natuurgebieden. Doordat hun wol (nog altijd zo’n 30.000 kilo per jaar) wordt bestempeld als ‘B-kwaliteit’ verdwijnt die tegenwoordig vooral naar China. “In ons stageproject ‘Claim de Geschoren Schapen’ verkennen we nieuwe, moderne toepassingen voor deze natuurlijke grondstof.”

“Ik verdiepte me in de plaatselijke wolhistorie en ontwierp een nostalgisch ruwwollen hesje”, vertelt Zoë. “Ik werkte daarbij met traditionele wolbewerkingstechnieken en zat zo uren achter het spinnenwiel.”

Ook Tess verrichtte monnikenwerk. “Ik bedacht een manifest waarin ik pleit voor de terugkeer van schapen die vanzelf hun wolvracht verliezen.” Door kweek en natuurlijke selectie ontstonden in de loop der eeuwen soorten die hun wol juist behielden. “Zij werden afhankelijk van menselijk ingrijpen. Maar bij de terugkeer van rassen die uit zichzelf ruien, is wolwinning niet meer nodig. De tekst van mijn manifest borduurde ik integraal op vilt.”

In het Drögegebouw werkten zo’n twintig studenten aan nieuwe woltoepassingen. Het resultaat is te zien in een kleine expositie, die je kunt bezoeken op afspraak. In dit project werken de studenten samen met onder meer het Tilburgse Textielmuseum en kennisplatform Midpoint Brabant. 

"We staan hier bij een knop waarmee we op een positieve manier aandacht willen vragen voor het Fontys for Society-event dat op 13 september plaatsvindt op campus Rachelsmolen in Eindhoven. Het is een netwerkevent waar zowel medewerkers als studenten van Fontys welkom zijn en waar aanwezigen deel kunnen nemen aan workshops en andere activiteiten. 

Wij zijn als Communicatiestudenten voor een schoolopdracht gevraagd om een guerilla-actie rondom het Fontys for Society-event te bedenken. Deze knop is daar het resultaat van. Als je erop drukt, krijg je audiofragmenten te horen met leuke weetjes over Fontys, grapjes en aanmoedigende teksten. Ons doel is om met deze actie zoveel mogelijk medewerkers en studenten naar het evenement te trekken.

De knop doet in totaal tien locaties van Fontys aan en staat deze week eerst twee dagen op campus Stappegoor in Tilburg, daarna gaat-ie naar de Kunsten, om vervolgens naar Den Bosch en verschillende locaties in Eindhoven en Limburg te gaan. We zijn benieuwd wat we aan reacties gaan krijgen."

“Onder Team Studentenbegeleiding vallen de studentendecanen, studentenpsychologen en studiekeuzeadviseurs. Deze begeleiding valt onder Fontys Studentenvoorzieningen. Dat is in een notendop de gehele studentenbegeleiding die boven de instituten uitstijgt. Wij hebben de expertise in huis om al onze studenten met een hulpvraag te begeleiden. Op deze gang zitten zowel de studentendecanen, studentenpsychologen en studiekeuzeadviseurs. Zelf val ik onder die laatste categorie.

Ik werk hier sinds 1 september en heb hiervoor twintig jaar als decaan op een middelbare school gewerkt, maar de doelgroep studenten sprak mij toch meer aan. Waar studentendecanen veel meer weten over thema’s zoals studeren met bijzondere omstandigheden of financiële zorgen, ben ik een studieadviseur voor de studenten.

Stel dat hier een student binnenkomt die twijfelt over zijn of haar studie of wellicht wil stoppen, dan lopen we samen een hele route door. We gaan samen kijken wie je bent en wat je kunt. Aan de hand van studiekeuzeopdrachten gaan we van alles in kaart brengen, zodat er een gebied overblijft waarin je verder kunt onderzoeken wat je wel wilt, waar je blij van wordt en waar je energie van krijgt.

Zowel in Tilburg als in Eindhoven zitten wij bij elkaar als team studentenbegeleiding. Niet iedere student heeft direct een hulpvraag, maar het is belangrijk dat iedere student weet dat onze deuren voor hem of haar openstaan. Ook online."

“Dit is de plek waar we met een aantal teams samenwerken. Grotendeels zijn dat de onderzoeksgroepen die we hebben binnen Fontys Economie en Communicatie, maar ook International Office en relatiebeheer bevinden zich hier. Een beetje onze ‘externe wereld’, zal ik maar zeggen.

We hebben hier vanuit onze onderzoeken verschillende posters en installaties staan. Die installaties zijn op dit moment ‘on tour’ en dus buiten de deur, maar normaal staan ze hier paraat om gebruikt te worden. Ook hebben we een ruimte waar lezingen gegeven kunnen worden. Soms maken onderwijzers daar gebruik van of organiseren we zelfs symposia, borrels of netwerkbijeenkomsten.

We beschikken sinds de meest recente verbouwing over deze plek en dat is ontzettend fijn. Alles komt hier langs: studenten, werkveld, publieke partners, ga zo maar door. Binnen het Inspiration Center hebben we ook plek voor onze onderzoekers vanuit de vier lectoraten en verschillende onderzoeksgroepen om in alle rust te kunnen werken. Maar wanneer een teamleider van een andere dienst, een collega vanuit het onderwijs of een groep studenten hier wil werken, is die ruimte er ook. Daarin zijn we heel flexibel.”

“Wat ik hier doe? Dat vraag ik me ook wel eens af, ja. Hahaha”, zegt Rick. “Ik ben vierdejaars student hier bij ICT, en ik volg de richting gamedesign technology. We zijn met een groepsproject bezig: een spel ontwerpen. Het is een soort avontuurgame, maar wel eentje die voornamelijk rustgevend werkt. 

De hoofdpersoon ligt in coma dus in de game speelt zich alles in diens hoofd af. Via allerlei opdrachten laat je dat personage herinneringen verzamelen om erachter te komen wie het nu precies was. Het spel heet Shattered Echoes en het spelkarakter zelf heet ook Echo. 

We zitten hier nu in de gewone openbare werkruimte van onze opleiding. Er zijn hier ook veel hokken waar je apart kunt gaan zitten, maar die moet je wel van tevoren reserveren. We zijn met zes studenten, de rest is nu ergens anders, en een stagiaire."

Anouk: “Die stagiaire ben ik. Ik kom van het Sint Lucas (vmbo-opleiding in de creatieve industrie, red.). Dat is vlakbij, dus dat is wel handig. Maar wat ook handig is, is dat deze stageplek inhoudelijk heel dicht bij mijn eigen opleiding komt.”

“We zijn alle drie eerstejaars studenten van opleidingen binnen Fontys Academy of the Arts en nemen vandaag de audities op voor de opleidingen Muziektheater en Musicaltheater. Voor potentiële studenten is er deze dag een tweede auditieronde, morgen is de laatste. Wij helpen ze bij aankomst een beetje wegwijs worden.

Dat doen we aan de hand van twee lijsten, een voor iedere afdeling, waar de namen van de auditanten op staan. Ze moeten zich bij ons aanmelden, waarna ze verdere instructies krijgen. Bij sommige mogelijk nieuwe studenten voelen we bij de intake dezelfde spanning die we vorig jaar zelf hebben ervaren. Maar wij zitten nu aan de andere kant van de tafel, dus is het aan ons om hen ook wat rust mee te geven voordat ze beginnen.

Ze zijn enorm zenuwachtig en dat snappen we als geen ander. Tijdens onze eigen auditierondes waren er in totaal zo'n vijf- a zeshonderd mensen die auditie deden, terwijl er een klas van maar twaalf tot vijftien studenten werd gevormd. Dat is erg weinig, en maakt zo'n dag als vandaag spannend."

"Ik heb leuk en gevarieerd werk. Ik weet ‘s morgens nooit wat ik ’s avonds allemaal gedaan zal hebben. Wat voor werk? Nou, ik zeg vaak: ik werk voor de dienst Marketing, Communicatie en tegenwoordig dan ook PR. Maar ik doe zelf helemaal niets met marketing, communicatie of PR. Ik zorg er juist voor dat de collega's van de dienst dat wel kunnen. Dan snappen de meesten het wel.

Ik werk het liefst op kantoor, dus ik ben vier dagen in de week hier te vinden en werk één dag thuis. Gezien mijn rol vind ik dat ik zoveel mogelijk aanwezig moet zijn hier. Inderdaad, er wordt veel meer thuisgewerkt tegenwoordig. Het is ook echt een rijkdom dat je tegenwoordig zelf kunt kiezen waar je werkt. De keerzijde is dat de binding tussen de collega's daardoor minder is geworden.

Het is hier in deze tijdelijk door Fontys gehuurde kantoorruimte prima werken. Maar ik keer liever nog vandaag dan morgen terug naar campus Rachelsmolen. Al zegt dat meer over de campus, die nu nog aantrekkelijker is geworden, dan over dit gebouw. Ik werk weliswaar niet rechtstreeks met studenten, maar ik mis ze wel. Dus ik zal heel blij zijn als we weer op de campus terugkeren."

“Op dit moment inventariseer ik, samen met mijn collega’s, ons antiquarisch boekenbestand met eeuwenoude boeken. Denk daarbij aan exemplaren van voor het jaar 1800, zoals de vijftiende en achttiende eeuw, maar ik ben ook al wat boeken uit begin negentiende eeuw tegengekomen.

We inventariseren deze boeken omdat ze helaas in de verkoop moeten. Ze maakten ooit deel uit van de mediatheekcollectie. Of er bijzondere exemplaren tussen zitten? Ik vind zelf van wel. Zoals de oude Encyclopédie van Diderot en d’Alambert bijvoorbeeld, of een wiegendruk uit de vijftiende eeuw. Dat zijn mijns inziens toch wel bijzondere boeken.

Om hoeveel boeken het precies gaat weet ik niet, maar reken maar op duizenden titels. Zelf ga ik geen van deze antiquaren kopen. Ik ken ze namelijk allemaal al en het is ook niet zo dat ze dadelijk voor ons beschikbaar zijn. Wij inventariseren nu zodat anderen ze daarna kunnen taxeren. Uiteindelijk komt de collectie terecht in het verkoopcircuit, maar bij dat proces ben ik niet betrokken.”

“Ik ben vandaag met mijn school bij Fontys om rond te kijken bij de opleiding Zorg en Welzijn. We zijn ons aan het oriënteren op een opleiding. Ik ben al aangenomen bij Summa voor de opleiding tot doktersassistente. Daarna wil ik graag bij Fontys verder studeren. Mijn zus studeert hier International Business en zij is mijn inspiratie.  

Net hebben we uitleg gekregen over de expositie Eye Opener over dak- en thuislozen in Eindhoven. Ik vind het heel bijzonder, omdat er een heel verhaal zit achter deze mensen. Goed dat Fontys deze expositie hier heeft neergezet, zodat meer mensen kunnen zien hoe het leven van dak- en thuislozen eruitziet.

Wat me het meest heeft geraakt, is dat het van buitenaf soms anders is dan het in werkelijkheid is. Zo hoorde ik dat sommige dak- en thuislozen misbruikt worden om geld op te halen. Niet alleen de dak- en thuislozen zijn hier de dupe van, maar ook de mensen die geld aan hen geven. Dat dit gebeurt, had ik niet verwacht.

Ik heb nooit contanten bij me, dus ik kan geen geld geven als ik mensen op straat zie zitten. Dat vind ik wel jammer. Maar nu ik heb gehoord dat mensen soms worden misbruikt om geld op te halen, begin ik te twijfelen of het wel een goed idee is om geld te geven. Toch vind ik het heel erg dat mensen op straat moeten slapen en er hun dag doorbrengen, in de kou of de hitte, want ik ben van mening dat iedereen een huis verdient.”

“Wat ik hier doe? Ik ben mijn camera aan het installeren, omdat ik zo wat foto’s ga schieten van het bezoek van staatssecretaris Fleur Gräper-van Koolwijk aan Fontys Journalistiek. Dat doe ik vaak samen met mijn collega Marcia van der Kraan, maar zij is er vandaag niet. 

Wij zorgen dat een evenement op camera of video wordt vastgelegd, zodat we het kunnen verspreiden via onze interne kanalen, zoals de beeldschermen, de socials en soms ook via de nieuwsbrieven. Op deze manier kunnen (potentiële) studenten en docenten zien wat hier gebeurt. En we willen met het werkveld delen wat voor mooie dingen we hier allemaal doen, en wat voor toffe content de studenten allemaal maken.

Voordat ik bij Fontys Journalistiek kwam werken, heb ik de marketing en communicatie verzorgd voor een festivalorganisatie. Met die achtergrond ben ik ook verantwoordelijk voor een stukje evenementen binnen FJ. Ik zorg ervoor dat een aanvraag bij de juiste personen terechtkomt en dat alles goed is geregeld, zoals de catering en de techniek. 

FJ leent zich fantastisch voor content, het gebouw MindLabs is prachtig. En ik vind het geweldig om tussen studenten te zijn. Ik vang gesprekken op en neem de sfeer in me op. Zo kan ik beter de vertaalslag maken in de content die ik maak tussen hetgeen hier gebeurt en wat er op de socials komt te staan.”

"Talentpunt van HRM en Toegepaste Psychologie is de linking pin tussen het werkveld, het onderwijs en de studenten. Wij spreken regelmatig het werkveld om te kijken of we een duurzame samenwerking kunnen aangaan, of er afstudeerprojecten liggen of er stageplekken zijn. Dat is belangrijk, want voor het prakrijkgerichte onderwijs hebben we heel veel projecten nodig. We koppelen studenten aan organisaties en andersom. 

Binnen Talentpunt ben ik Coördinator Praktijkplekken voor de opleiding Toegepaste Psychologie. Het allerleukste aan mijn werk vind ik studenten vooruit helpen.  Anderhalf jaar geleden ben hier zelf afgestudeerd, nu mag ik studenten helpen aan een mooie afstudeerplek. Vaak zijn wij het laatste redmiddel als het niet lukt om een geschikte plek te vinden.  

Ik ga met studenten in gesprek en probeer erachter te komen waar hun intrinsieke motivatie ligt. Zo heb ik laatst een afstudeerder, die graag met senioren wilde werken, gekoppeld aan een nieuwe organisatie die als doel heeft om de zelfstandigheid van senioren te vergroten.  Ook motiveer en inspireer ik studenten graag. Als dat lukt, krijg ik daar echt energie van.

Ik bel veel, maar als we een duurzame samenwerking aangaan, brengen we vaak ook een bezoek aan deze bedrijven en organisaties. Pas nog hebben we een rondleiding gehad bij de GGZ in Eindhoven. Niet alleen heel interessant, maar ook nuttig, omdat we er dan goed over kunnen vertellen richting onze studenten." 

Skye: “Terwijl we poolen, bespreken we ideeën die we hebben voor een project. Die combinatie werkt heel goed. Ontspannen en toch nuttig bezig zijn.  Samen met nog een andere student van onze opleiding werken we aan een product voor een individuele klant, waardoor ze beter kan lopen. Ze is namelijk geboren met een beperking. We doen research en maken prototypes. Meerdere groepjes werken aan dezelfde opdracht. We hebben al eerder aan dergelijke opdrachten gewerkt, voor individuele klanten en ook voor bedrijven."

Vigfús: “Voor individuele klanten, zoals in dit geval, maken we echte producten, maar voor bedrijven blijft het vaak bij concepten, waarbij we wel moeten laten zien dat ze werken. De bedrijven pakken het vervolgens verder op. Het kan zijn dat ze het product in productie brengen. Voor ons zijn het allemaal goede oefeningen."

Skye: “De opleiding biedt een goede combinatie tussen zelfstandig studeren en samenwerken, en tussen concepten bedenken en producten vervaardigen. Ik vind het heel tof dat we de dingen die we ontwerpen ook echt zelf mogen maken.”

Vigfús: “Dit is de eerste keer dat we poolen op de campus sinds we in Venlo zijn. Na dit potje hebben we hopelijk de oplossing voor ons product bedacht.”

“Ik ben samen met Loes samples aan het organiseren en checken. We controleren of alles nog aanwezig is wat er gedocumenteerd staat. Dat doen we voor een project van het lectoraat Research Group Applied Natural Science (ANS). Het gaat om zo’n 200 klinische soa-samples uit 2008, afkomstig uit het ziekenhuis.

Hiermee kunnen studenten waarheidsgetrouwe tests doen. Daarvoor hanteren ze de PCR-techniek, wat staat voor Polymerase Chain Reaction. De meeste mensen zullen deze onderzoekstechniek kennen van de coronatesten.

Daarbij wordt een sample gebruikt dat bestaat uit een mastermix waarin verschillende componenten aanwezig zijn. Vervolgens pipeteer je je sample bij en als die positief is, kun je dat detecteren middels het apparaat, en als het afwezig is… Volg je me nog?

Wij gaan dat met deze samples niet meer doen. We inventariseren nu alleen en zorgen ervoor dat ze klaar zijn om door studenten onderzocht te worden.” [Marieke Verbiesen]

“Om eerlijk te zijn, doe ik nu maar wat. Ik speel al sinds mijn zesde piano. Ben op die leeftijd noten gaan leren, maar ben er op een gegeven moment ook weer mee gestopt. Nu heb ik weer één keer per week les om nummers van Ludovico Einaudi te leren. Dat is een componist die ik heel gaaf vind.

De les duurt een half uurtje, maar ik speel daarnaast ook nog zelf piano. Soms, als ik even pauze heb op school, neem ik plaats achter dit instrument in P8 en speel ik tussen de lessen door een minuut of vijftien muziek. 

Of er dan aanspraak is? Meestal niet, maar heel toevallig liep er net een docent langs die zei dat ik goed bezig was. En hoewel dat natuurlijk leuk is om te horen, vind ik het ook zonder luisteraars heerlijk om muziek te maken. Om bezig te zijn, even los te komen van de lesstof – ik volg het Empower-programma van Pulsed en ben daarvoor drie keer per week op school aanwezig – en gewoon om iets te doen.” [Karen Luiken]

“Verstopte toiletten, kapotte verlichting, lekkages. Je kunt het zo gek niet bedenken, als er iets kapotgaat in het gebouw, dan krijg ik daarover bericht. Wanneer ik het niet zelf kan oplossen, dan schakelt ons technisch cluster een extern bedrijf in."

Ik was eigenlijk beveiliger voor Fontys, maar dit instituut kon niemand vinden voor de dienst Huisvesting en Facilitaire Zaken. Daarom werden we als beveiligers ook ingezet om de taken die hierbij horen op te pakken. Op deze manier ben ik erin gerold. 

In het begin was ik helemaal niet handig. Dingen repareren en oplossingen bedenken, dat heb ik hier geleerd: van collega’s, maar vooral door zelf te doen. Als je iets een paar keer gedaan hebt en het lukt, dan durf je steeds meer.  Ik pakte steeds makkelijker dingen op en werd handiger. Ik ben ook een van de ploegleiders van de bhv'ers. Wat ik bijvoorbeeld wel eens meemaak, is dat studenten flauwtes krijgen omdat ze niet op tijd eten. Dan ben ik er om ze te helpen. 

Het mooie aan dit werk? Ik krijg veel waardering van studenten en medewerkers. Ze weten me te vinden. Pas nog had ik een kaart gekregen met een bedankje erop. Ik vind het fijn als mensen zich hier thuis voelen. Ik zie het ook als iemand niet lekker in zijn vel zit, dan vraag ik hoe het gaat. Ik probeer mensen positief te motiveren. Als er echt iets aan de hand is, hebben ze natuurlijk meer hulp nodig, maar meestal is een praatje genoeg." [Marieke Verbiesen]

“Wat wij hier doen? Helemaal niks! Nee, haha, dat is niet waar. We zijn de pilot over de laadlockers aan het evalueren. In november zijn er als proef 24 rvs-laadlockers geplaatst bij de fietsenstallingen op campus Stappegoor in Tilburg.

Op zich zijn we tevreden over hoe het gaat. We willen voorkomen dat studenten, medewerkers of gasten de batterij van een e-bike mee naar binnen nemen om ‘m daar op te laden. Tot nu toe gaat dat goed. Ook al zitten we nu niet in een seizoen waarbij veel mensen op de fiets stappen, we zien toch dat er gebruik wordt gemaakt van de laadlockers, die zich buiten bij de fietsenstallingen bevinden.

We zijn nu aan het bekijken hoe we dit Fontysbreed kunnen aanvliegen. Momenteel staan de laadlockers alleen nog in Tilburg, maar er is vraag naar vanuit verschillende locaties. Iedereen staat te trappelen om die dingen te implementeren. Zo ver zijn we nog niet, omdat er met juridische zaken nog wat dingen afgehandeld moeten worden. Maar als het aan ons ligt, gebeurt het liever gisteren dan vandaag." [Karen Luiken]

Bezoekers deze keer. Ook niet zo vreemd als de ruimte de centrale entree van een hele campus is.  Anne Wijnen en Aina Seerden werken of studeren niet bij Fontys, maar bij Waag Future Lab, een organisatie die zich bezighoudt met onderzoek, ontwerp en ontwikkeling van een duurzame, rechtvaardige samenleving. Al is er wel een link met Fontys: Waag werkt samen met lector Bart Wernaart. 

Anne en Aina hebben een lange rol papier uitgerold over de trap en staan zelf met een tafeltje vol snoep op de begane vloer. Zij bevragen daar studenten over hoe zij tegen technologie en privacy aankijken. Wie meedoet, krijgt gratis snoepjes. “Daarmee is het een metafoor voor ons onderzoek”, zegt Aina. 

Want de studenten worden met name bevraagd op de cookies die zij online tegenkomen en of zij die altijd accepteren. De antwoorden lopen uiteen. “Nooit. Ik krijg al genoeg reclame binnen” tot “Ja. Ik doe niets raars online dus ze verkopen mijn data maar, maakt me niet uit”.  

Ook wordt gevraagd naar connectiviteit en de introductie van het G5-netwerk. Het lijkt de studenten, vooral afkomstig van Economie en Communicatie, niet erg bezig te houden. Eerder waren beide dames bij Hogeschool Rotterdam. Daar waren het vooral ICT-studenten die zij aan tafel kregen. Dat leverde toch weer een heel ander geluid op.

Ondertussen blijkt de locatie wel supergoed gekozen: alles en iedereen loopt immers langs de tafel om door te gaan naar een ander gebouw op de campus of de trap op richting R4. Dus ze zullen genoeg data weten te verzamelen. Want gratis snoep, geen koekies trouwens, daar zijn er genoeg voor te porren. [Jan Ligthart]

"Samen met zo’n 75 personen solliciteerde ik zes jaar geleden op een baan bij Impresariaat Kunsten. Ik was nog jong en had nog niet veel ervaring. Toch mocht ik beginnen. Via Impresariaat Kunsten kunnen bedrijven en organisaties talentvolle studenten en alumni van Fontys Academy of the Arts boeken voor een event. Zo kunnen studenten al tijdens hun studie ervaring opdoen en een netwerk opbouwen. Het gaat altijd om betaalde opdrachten, zodat ze ook het culturele ondernemerschap onder de knie krijgen.

Studenten kunnen zich vrijblijvend inschrijven en dan komen ze met hun persoonlijke portfolio op de website te staan. Een eigen profiel maken, vinden ze vaak nog niet zo gemakkelijk. Ze zijn ontzettend goed en gedreven in de kunstrichting waar ze voor studeren, maar kunnen vaak nog extra hulp gebruiken om zichzelf goed in de markt te zetten. Daar ondersteunen we ze graag mee. Wanneer ze na hun studie als professional in het werkveld aan de slag gaan leren ze dit ook, maar op deze manier krijgen ze de ruimte om in een veilige en vertrouwde omgeving alvast de juiste ervaring op te doen. 

Naast mijn werk voor het impresariaat, ben ik actief in het evenemententeam van Fontys Academy of the Arts. Dat heeft voordelen: mijn werk als projectleider speelt zich veelal extern af en met het evenemententeam ben ik vooral intern gericht, waardoor ik vaak snel kan schakelen. Januari en februari zijn relatief rustig, december is de drukste maand. Ik ben regelmatig ook 's avonds en in het weekend bereikbaar of aan het werk. Die afwisseling en flexibiliteit vind ik heel leuk, maar ik moet er wel voor waken dat privé en werk niet teveel door elkaar gaan lopen."  [Marieke Verbiesen]

"We zitten nu in blok 2 en zijn hier vandaag bezig met gericht spelen en driehoeken in volleybal. Nu zijn we nog aan het oefenen, maar we worden hier ook op beoordeeld. Dit blok gaat over balsporten, dus hierna gaan we ook nog tennis, tafeltennis en pickleball doen. Of ik overal goed in ben? Nou, iedereen heeft wel dat hij of zij in de ene sport beter is dan in de andere. Daar wordt in de beoordeling ook rekening mee gehouden; je hoeft niet overal een tien voor te halen.

Dit vind ik wel leuk, volleybal. Het werkt ook zo dat wanneer je iets leuk vindt, je er beter in bent dan iemand die diezelfde sport niet zo leuk vindt. En uiteraard word je ergens beter in als je veel oefent.

Dit is een van de vier sportzalen hier op school. Hier wordt vooral veel spel gedaan. Andere zalen zijn dan weer voor bijvoorbeeld dans of judo. Maar deze zaal is wel anders dan de anderen, doordat vanaf de eerste verdieping iedereen aan alle kanten de zaal in kan kijken. Daar zitten twee kanten aan: het kan extra druk geven en het kan juist leuk zijn als de toeschouwers jou aanmoedigen." [Jan Ligthart]

“Ik sta vooral achter de kassa, dat doe ik inmiddels 2,5 jaar. Tussendoor vul ik de koelingen en de koffieautomaat bij. Als ik tijd heb doe ik ook weleens de afwas. Met veel studenten spreek ik Duits, vloeiend. Dat is mijn geheimpje: ik heb een Duitse vader en ben tweetalig opgevoed. Aan het Engels spreken hier moest ik even wennen, dat was lang geleden.

Studenten spreek ik in eerste instantie allemaal in het Engels aan omdat het een internationale hogeschool is met veel nationaliteiten, dan hoor ik vanzelf in welke taal ik verder kan gaan. Dat kunnen de meesten wel waarderen. Ik maak regelmatig een praatje met studenten. Niet met allemaal, maar zij die me kennen en ervoor openstaan. Dat vind ik het leuke aan dit werk, het contact met mensen en dienstbaar zijn.

Ik heb veel in de horeca gewerkt en heb een eigen cafetaria gehad, maar moest ermee stoppen om gezondheidsredenen. Een eigen bedrijf is hard werken, hier kan ik toch aan de gang blijven. Studenten zijn dankbare mensen, vaak zijn ze heel beleefd. Dan vind ik het leuk om iets terug te doen. 

Ik heb ook op een school voor middelbaar beroepsonderwijs gewerkt. Daar moest ik wel wat steviger in mijn schoenen staan. Alleen mogen sommige studenten hier wat beter opruimen. Maar dan denk ik: vroeger deed ik vast hetzelfde.” [Marieke Verbiesen]

"Dit een ivoren toren? Welnee! De kantoren van het college van bestuur bevinden zich boven het working lab van Fontys Economie en Communicatie (FEC), dat uitkijkt over campus Rachelsmolen. We zitten tussen R3 en R4, met een doorloopbrug naar R5, midden op een kruispunt.  Door deze centrale ligging zijn we als college van bestuur juist heel benaderbaar voor medewerkers en studenten. Iedereen kan gerust langskomen en een kopje koffie komen drinken. 

Ik ben sinds september vorig jaar lid van het college van bestuur en heb onderwijs en onderzoek in mijn portefeuille. Vandaag heb ik een aantal afspraken hier op kantoor, ik ga ook nog voor afspraken de deur uit, onder andere naar het Catharina Ziekenhuis om het over samenwerking te hebben. En ik spreek iemand van de TU Delft over samenwerking op het gebied van energietransitie. Mijn dagen zijn vaak gevuld met veel afspraken. 

Voor Fontys werkte ik bij de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek, NWO. Ik kom dus uit de universitaire wereld. Het hoger onderwijs bij Fontys vind ik heel inspirerend. Er werken ongelofelijk veel betrokken mensen in een heel breed spectrum. Wat ik heel fijn vind is dat er een minder formele hiërarchie is dan op de universiteit. Hier wordt meer gewerkt op basis van gelijkheid, toegankelijker en open." [Marieke Verbiesen]

“Ik ben docent communicatieve vaardigheden en taal, dus geen jurist. Ik zeg altijd maar zo: ‘Je kan alles weten van recht, maar als je niet weet hoe je die kennis over moet brengen in een brief of tijdens een gesprek, heb je er eigenlijk niets aan’. Dat klinkt wat kort door de bocht, maar is belangrijk om bij stil te staan.

Ik ben me nu aan het voorbereiden op een bijeenkomst PPO, dat staat voor Persoonlijke en Professionele Ontwikkeling, voor eerstejaarsstudenten. Het is geen college, maar een workshop waarin onze studenten aan de slag gaan met door hun zelf opgestelde leerdoelen bijvoorbeeld. Ze nemen er ook de uitslagenmail van de Startthermometer bij. Ik voeg er op mijn beurt een opdracht aan toe, zodat zij kunnen kijken wat voor hen het meest relevant is in deze uitslag.

Ik zet ze vandaag in groepjes neer, zodat ze met elkaar in gesprek kunnen over alles wat hiermee te maken heeft. Die uitkomsten kunnen ze uiteindelijk gebruiken voor hun eindreflectie van PPO, dus dat wordt een mooie workshop.” [Noëlle van den Berg]

“Wat een skillslabbeheerder doet? Binnen Fontys Paramedisch hebben we verschillende lokalen ingericht met medische apparatuur waarmee studenten kunnen oefenen. Ik beheer de skillslabs van de opleidingen Fysiotherapie en Medisch Beeldvormende en Radiotherapeutische Technieken (BMRT). Ook ben ik IT-contactpersoon.

Met de verhuizing naar campus Rachelsmolen vorige week hebben we veel nieuwe apparatuur aangeschaft. Dat moet ook wel, studenten moeten hun opgedane kennis meteen kunnen toepassen in het werkveld. Sommige apparaten zijn zelfs nieuwer dan waarmee ze in ziekenhuizen werken.

Ik onderhoud de medische apparatuur en de software en verhelp storingen. Ik kan bijna alles oplossen. Daarvoor volg ik intensieve cursussen. Aan de oude apparatuur had ik best veel werk, nu gaat het al twee weken goed. Alhoewel, ik ben de hele ochtend bezig geweest met het verhelpen van een netwerkprobleem in het skillslab echografie. Inmiddels is het probleem opgelost.

Ik zit bij Fontys in een warm bad. Vanmiddag nog heb ik met collega’s geluncht om mijn 25^ste dienstjaar te vieren, maar eigenlijk zijn het er al 27. Ik krijg veel waardering van mijn collega’s en het bestuur.” [Marieke Verbiesen]

“We kennen dit gedeelte van het schoolgebouw niet, maar zagen grote kasten met veel boeken en waren benieuwd naar deze ruimte. Daarom zijn we een kijkje gaan nemen. Een paar stappen verder ontdekten we een heel interessant lokaal met vitrines waar allerlei medische spullen in liggen. 

Het is de eerste keer dat we hier komen. We studeren Industrial Design Engineering en moeten daarvoor altijd in een ander deel van het gebouw zijn. Soms lopen we een rondje om te kijken hoe de rest van de school eruitziet, zoals nu. 

We wisten tot een tijdje geleden niet eens dat de campus van Venlo uit meerdere gebouwen bestaat. Daar kwamen we pas achter toen we onlangs kaartjes voor Toverland op moesten halen in een ander gebouw dan waar we les hebben.” [Karen Luiken]

“Wat ik hier doe op S3 in Eindhoven? Ik kom kijken welke spullen bruikbaar zijn voor andere locaties van Fontys, zoals het Nexus-gebouw even verderop op het TU/e-terrein waar ik werk. Een aantal instituten verhuist volgende week naar campus Rachelsmolen in Eindhoven en niet alle inboedel verhuist met ze mee. Deze vaatwasser gaat naar Fontys Engineering, locatie BIC in Eindhoven, vlakbij het Flight Forum. Ik denk dat ik voor Nexus wat krukken meeneem, die kunnen we goed gebruiken.

Ik werk al vijftien jaar voor Fontys. Eerst op Rachelsmolen, later ben ik naar het Nexus-gebouw overgeplaatst. Met zijn drieën draaien we ‘de Nexus’, een echt Bèta-gebouw met allemaal laboratoria en garages. Ik ben vooral verantwoordelijk voor de logistiek. Na de dagstart neem ik de pakketten in ontvangst, sorteer ze en zorg er vervolgens voor dat ze op de juiste deurmat in het gebouw terechtkomen. Verder ben ik bezig met allerlei hand-en-spandiensten.

In vergelijking met mijn beginjaren bij Fontys ben ik veel meer gaan regelen, ik zit vaker achter de computer. Liever ben ik overal in het gebouw aanwezig, daarom ben ik de post blijven doen. Ik wil zichtbaar blijven. Als ik ergens kom, word ik regelmatig aangesproken met facilitair gerichte vragen. Het contact met collega’s, dat vind ik het leukst aan mijn werk. Mensen willen iets opgelost zien en dat kom ik doen. Ik heb altijd te maken met blije mensen, in ieder geval als iets lukt. Ik ga elke dag blij naar mijn werk. En dat is geen pr-praatje.” [Marieke Verbiesen]  

“Ik zit vandaag in de docentenkamer. Ik werk bij het bedrijfsbureau van Fontys Theologie Levensbeschouwing. Samen met mijn collega doe ik alles achter de schermen. Op dit moment ben ik bijvoorbeeld bezig met het organiseren van een diploma-uitreiking voor studenten die voor de zomer zijn afgestudeerd.

Dit gebouw is oorspronkelijk van Tilburg University. Fontys huurt de lokalen en kantoorruimte. Op dinsdag is het Fontys-dag en zijn alle lokalen ‘van ons’. Ik zit hier zelf drie dagen per week. Een paar honderd meter verderop, aan de Keistraat, hebben we ook nog een externe locatie waar we gebruik van maken. Dat is een Harry Potter-achtig gebouw waar je voornamelijk eerstejaars studenten vindt. 

Onze opleiding is lekker klein. We hebben twee studierichtingen: een lerarenopleiding voor Godsdienst Levensbeschouwing en een bachelor Theologie. Met die laatste studie word je opgeleid tot geestelijk begeleider. Daar zitten de meeste studenten." [Karen Luiken]

“Welkom in onze ruimte, waar we gezellig kunnen samenzitten, chillen, vrienden kunnen maken en af en toe ook werken. Niet alleen leden van de studievereniging zijn hier welkom. Iedere student van de opleiding Journalistiek mag hier binnenlopen. Kom vooral dus een keer langs om nieuwe vrienden te maken.

Als studievereniging organiseren we verschillende activiteiten en feesten voor alle studenten Journalistiek. Zo hebben we morgen een Halloweenfeest waar we allemaal verkleed naartoe gaan en komen er ook nog een wintergala, lentekriebels- en carnavalsfeest aan. Qua activiteiten hebben we het beerpongtoernooi al gehad, maar staan een talentenshow, pubquiz, nieuwjaarsborrel, voetbaltoernooi en Crazy 88 ook nog op de planning.

Ook een RAAKreis en SpRAAKwater, een soort College Tour over de journalistiek, maken deel uit van ons programma. Ik ben voorzitter van RAAK dit jaar. Daar gaan helaas geen studiepunten mee gepaard, maar ik doe dit vooral omdat ik dit heel leuk vind.” [Noëlle van den Berg]

“Het GreenTechLab is een kenniscentrum binnen Fontys. We zijn begonnen met het agrarische veld. Grotendeels zijn we daar nog steeds mee bezig, maar we doen ook andere dingen. We zijn inmiddels flink gegroeid en houden ons ook bezig met bijvoorbeeld logistieke zaken.

We draaien subsidieprojecten samen met partnerbedrijven in de buurt, werken samen met het onderwijs, hebben stagiairs en afstudeerders en draaien een minor over High Tech Agrosystems, genaamd A-Systems. Kortom het is heel breed wat we allemaal doen.

Een van de projecten waar we momenteel druk mee zijn, is de robot die je hier ziet. We hebben een tijdje geleden een robotplatform gemaakt waarmee we verschillende testen en projecten kunnen doen. Op dit moment zijn we dit platform aan het upgraden met een RTK-GPS. Dat is een heel nauwkeurige gps-positionering waarmee we ook buiten tot op de centimeter nauwkeurig kunnen rijden.” [Karen Luiken]

“Jitske Cornielje, een collega van me bij Fontys Engineering, heeft een tafeltennistoernooi georganiseerd. Daar hebben zich collega’s van verschillende opleidingen voor ingeschreven. We zijn ingedeeld in pooltjes. Een week of vier geleden zijn we gestart, en deze week moet iedereen de laatste poolwedstrijden hebben gespeeld, dus vandaag is het druk bij de tafeltennistafel.   

Die tafeltennistafel staat al een aantal jaar onderaan de trappen van het Nexus-gebouw. We lopen er elke dag langs, maar we doen er eigenlijk nooit iets mee. Je moet er tijd voor maken. Nu ik er eenmaal sta, vind ik het superleuk om te doen.  

Ik had vandaag mijn derde wedstrijdje in de pool. Ik heb twee van de drie wedstrijden gewonnen. Wat best grappig is, is dat ik bijna vijftien jaar niet heb getafeltennist, maar na elk potje word ik beter. Vroeger heb ik veel getafeltennist op de camping. Mijn skills komen terug, merk ik. Het is net als met fietsen, dat verleer je ook niet. Na de poolwedstrijden gaat de top 4 door. Daar zit ik wel bij, verwacht ik.” [Marieke Verbiesen]

"Ik geef muziektheorie. Het vak hoort bij de Rockacademie en heeft alles te maken met hoe je als muzikant communiceert met andere muzikanten op basis van muziektheorie. We leren bijvoorbeeld dat een noot vals kan klinken omdat die in een bepaalde context niet werkt. We proberen uit te diepen hoe je dat kunt weten. 

De technische kant, een beetje de saaie kant van het maken van muziek, leer je in deze les. Ik ben mezelf niet heel erg aan het aanprijzen door dat te zeggen, maar het is wel heel goed om dat soort dingen te weten. 

In de les wordt praktijk met theorie gecombineerd. We zingen heel veel, toonafstanden maar ook melodieën. We doen heel veel dictees, waarbij we een melodie spelen en de student die op moet schrijven. We klappen heel veel ritmes en schrijven ook heel veel ritmes. Het is echt een mixje van alles. 

Sommige studenten vinden het saai, sommige niet. Ik vergelijk het altijd een beetje met het wiskundelesje op de middelbare school. Je kunt deze les niet missen als je zanger of zangeres wilt worden. Binnen het curriculum behaal je een derde van je studiepunten bij dit vak. Een deel met een theorieles, een deel met een trainingsles en een deel met een pianoles." [Karen Luiken] 

"Ik ben op flexibiliteit aan het trainen. Wat betekent dat ik mijn lichaam aan het stretchen ben. Ik bereid me hiermee voor op posities die over grenzen gaan. Ik doe bijvoorbeeld een split of een brug, waarmee ik mijn rug oprek en mijn schouders open. Je hebt kracht en flexibiliteit nodig om aan een verticaal touw dat vanuit de nok van het circus naar beneden hangt allerlei tricks te kunnen doen. De aerial rope is mijn onderdeel, hier train ik voor. 

Ik heb voor deze studie gekozen vanuit mijn passie voor circus en optreden, zeker niet vanwege de carrièrekansen, want die zijn erg onzeker. Ik haal veel plezier uit dit vak, ik kijk er zelf ook graag naar. Het doet me ook goed dat ik dit gevoel als artiest aan het publiek kan overbrengen door op te treden. Het geeft een beetje licht aan het leven van elke dag, dat wil ik doorgeven.

In eerste instantie moest ik wennen aan de vrijheid die de opleiding geeft, maar nu vind ik het ook fijn. Mijn medestudenten zijn heel aardig, de groep is heel divers en internationaal. Na de opleiding wil ik graag gaan optreden, dat doe ik nu ook al wel, bijvoorbeeld in oktober tijdens Festival Circulo in Tilburg. Maar ik hoop in het circus aan de slag te kunnen gaan. De kansen in Nederland zijn wat groter dan in Duitsland, waar het circuswereldje kleiner is." [Marieke Verbiesen]

“Ik ben op dit moment samen met een collega bezig met de voorbereidingen voor de propedeuse-uitreiking. We willen over iedere student, het zijn er 24 in het totaal, iets leuks zeggen. We zijn anekdotes aan het ophalen waarbij we de kern van de studenten toelichten, maar geen dingen prijsgeven die niet bestemd zijn voor de oren van hun ouders.

Dit is geen alledaagse bezigheid. De tweedejaarsstudenten zijn nu een week op stage. Normaal lopen ze twee dagen per week stage, maar aan de start van elk nieuw semester doen ze dat een hele week lang. Dat is dus nu het geval, waardoor het rustig is in het gebouw en we ruimte hebben om ons op andere zaken te focussen. Nieuwe collega’s worden ingewerkt, er wordt gezocht naar nieuwe pedagogische werkplekken en ik heb gesprekken met werkveldpartners waar we mee gaan samenwerken. 

Het is een heerlijke week. We zijn van negen uur in de ochtend tot minimaal vijf in de avond keihard aan het werk en komen eindelijk toe aan dingen waar we normaal geen tijd voor hebben.” [Karen Luiken]

“Ik werk niet echt voor Fontys, maar wel bij Fontys. Vanuit mijn werkgever Gom werk ik hier met zo’n twintig tot vijfentwintig collega’s samen om ieder gebouw op deze campus schoon te maken. Iedere dag poetsen we alle kantoren en lokalen, zodat studenten en werknemers schone werk- en studieplekken hebben.

Daar hebben we veel werk aan. Heel veel werk zelfs, want we maken iedere dag steeds dezelfde dingen schoon, omdat het telkens weer vuilgemaakt wordt. Het verbaast me wat dat betreft hoe volwassenen er zo’n zooi van kunnen maken. Dat verwacht je misschien bij tieners, maar niet bij volwassen mensen.

Vaak ligt er nog eten op tafel, zijn de vloeren bezaaid met kruimels en liggen overal papiersnippers. Dat terwijl sommige ruimtes maar voor een halfuur of veertig minuten gebruikt worden. Niemand houdt er wat dat betreft rekening mee dat anderen na hen van diezelfde ruimte gebruik moeten maken, en dat is heel frustrerend.” [Noëlle van den Berg]

“De naam zegt het al: Student Service Center, het SSC. We verlenen service en zijn er voor de studenten. Klantvriendelijkheid staat bij mij, maar ook bij mijn collega’s, hoog in het vaandel. Als we aan de balie zitten, helpen we studenten met hun vragen en verwijzen we, indien nodig, door. 

In de backoffice nemen we telefoon aan en beantwoorden we vragen die binnenkomen via WhatsApp en e-mail. Ook zijn we druk met diplomawaardering. We beoordelen aan de hand van een buitenlands diploma of iemand hiermee toegelaten kan worden. 

Mijn baan is zéér veelzijdig. Er is altijd veel te doen, denk aan ondersteuning tijdens de tentamenperiode en op open dagen. Er is nooit een saai moment. Contact aan de balie vind ik het leukste, lekker klantgericht bezig zijn. 

Er is veel gebeurd en veel veranderd in de 19 jaar dat ik bij Fontys werk. In het begin hoorden we bij Studentenvoorzieningen, na een reorganisatie vallen we onder FIBS, Fontys International Business School in Venlo. In het verleden verzorgden we ook het inschrijfproces en hadden we niets te maken met cijferverwerking, dat doen we er nu ook bij.

Maar het is en blijft fijn werk, en ik haal er nog iedere dag voldoening uit.” [Dave Böskes]

Sjors: “Wij volgen de minor adaptive robotics en werken verder aan een robot die door een vorige groep is gebouwd. Zij hebben alle hardware ontworpen en wij schrijven nu de software. Volgende week reizen we naar Bordeaux om deel te nemen aan de jaarlijkse, internationale competitie RoboCup 2023.”

Sem: “Wij doen mee aan het onderdeel RoboCup@Work. Doel van de verschillende opdrachten die we moeten uitvoeren, is om onze robot autonoom verschillende objecten van tafel 1 naar tafel 2 te laten brengen. Herkenning, detectie en navigatie zijn daarbij belangrijk. Tijdens de competitie zijn er verschillende challenges. Haal je een makkelijke challenge, dan ga je door naar een moeilijkere uitdaging. Uiteindelijk volgt een finale voor de beste teams.”

Alec: “Onze robot is uitgerust met speciale wielen, zodat hij in heel veel verschillende richtingen kan bewegen. Hij heeft sensoren die het speelveld overzien, waardoor hij weet hoe hij naar een bepaalde tafel toe moet rijden. Vervolgens gebruikt hij zijn camera om te zoeken naar het juiste object. We sturen hem aan met het Robot Operating System 2, dat verbinding maakt met alle verschillende systemen waar hij mee is uitgerust."

Sjors: “Op dit moment zijn we met de afwerking en optimalisatie bezig. Tijd is ook een factor in de competitie, dus de robot moet zo effectief mogelijk van de ene naar de andere tafel gaan. Deze robot is puur bedoeld voor de competitie, maar we leren hiermee wel hoe we een robot kunnen maken voor een industriële omgeving.”

Alec: “Het is voor ons de eerste keer dat we deelnemen aan de wedstrijd. Er doen studententeams mee uit de hele wereld. We strijden niet alleen tegen elkaar, vooraf wisselen we ook kennis met elkaar uit. 

Sem: "De competitie duurt vier dagen, het is een hele ervaring."

Sjors: “Voor mij wordt een droom werkelijkheid. Als kind ben ik een paar keer naar de wedstrijd gaan kijken en nu mag ik zelf meedoen.” [Marieke Verbiesen] 

"Dit is de ruimte van secretariële ondersteuning. Wij doen hier alles op het gebied van ondersteuning van het onderwijs. Dat varieert van hotel- en cateringaanvragen tot het ondersteunen van instituten. Als iemand iets nodig heeft, zorgen wij daarvoor.

Sommige collega's zorgen voor managementondersteuning en doen dat heel gericht voor een opleiding. Ze doen wat werkzaamheden en krijgen daar uren voor in hun contract. Maar wij doen bij de secretariële ondersteuning dingen die we voor álle opleidingen kunnen doen.

Om een voorbeeldje te noemen: vandaag is er een bijeenkomst van mensen van de Jacques de Leeuw-prijs, die elk jaar wordt uitgereikt aan een student van een docentenopleiding en een student van een uitvoerende opleiding van Fontys Hogeschool voor de Kunsten. Ze komen hier vergaderen en willen dan koffie, blijven ook lunchen. Degene die de bijeenkomst regelt, stuurt een aanvraag naar Educational Support en zegt wat er nodig is. Wij regelen dat." [Karen Luiken]

“Ik doe al zes jaar lang het groenonderhoud bij Fontys. Van bomen weet ik niets, dat zijn net golden retrievers voor me. Maar als ik onkruid zie, haal ik het meteen weg. Dat is eigenlijk ook precies wat mijn werk inhoudt. Iedere dag in de buitenlucht werken, bezig zijn met mijn handen en genoeg praat met docenten, studenten en andere medewerkers maken iedere dag een feestje. Ik ben ook echt een kwebbelkont en sta bij iedereen beter bekend als Jantje.

Ik ben nu 67 en zou eigenlijk in oktober met pensioen gaan. Maar omdat het in deze tijden zo moeilijk is om aan personeel te komen, ben ik wat meer gaan werken. Zo werk ik nu twintig uur per week. Niet alleen hier op Stappegoor, maar ook het Zwijsenplein, Campus Rachelsmolen, TF en Fontys in Den Bosch. Je kunt je voorstellen dat dat veel te weinig uren zijn voor één man om alles bij te houden. Ook al ben ik alleen, ik doe dit werk met ontzettend veel plezier.

Ik ben hiervoor veertig jaar postbode geweest, maar vanwege een reorganisatie moest ik op zoek naar ander werk. Dat viel nog niet mee, maar toen kwam deze baan als groenonderhouder op mijn pad. Daar ben ik nog steeds zo blij mee. Sterker nog, ik had gewild dat ik eerder had geweten van deze baan. Want dan had ik hier zeker twintig jaar langer gewerkt.

Doordat ik nu meer uren maak, kan ik in augustus al met pensioen, maar daar ben ik eigenlijk nog niet aan toe. Waarom niet? Ik kan Fontys gewoon niet missen. Dus misschien laat ik mijn contract wel omzetten naar vier of vijf dagen per week. Zo kan dit Jantje toch nog blijven doen wat hij leuk vindt en het contact onderhouden met iedereen binnen deze organisatie. Uiteindelijk moet ik wel een keer stoppen. Een leus voor dat moment heb ik al: ‘Van de post naar het groen en bij Fontys met pensioen’.” [Noëlle van den Berg]

“Ik ben lecturer practitioner op een Professionele Werkplaats (PW) in Maastricht. Dat is een samenwerkingsverband tussen Fontys Paramedische Hogeschool, het academisch ziekenhuis MUMC+ in Maastricht en de naastgelegen Maastro Clinic waar radiotherapie (bestraling, red.) wordt gegeven bij de behandeling van kanker.

Elke donderdag ben ik samen met derde- en vierdejaarsstudenten van de opleiding Medisch Beeldvormende en Radiotherapeutische Technieken (MBRT) op deze PW aan het werk. Ik ben samen met mijn collega Jørgen van den Bogaard verantwoordelijk voor hun leerprocesbegeleiding, ik geef regelmatig workshops en voer zogeheten intermediate gesprekken met studenten waarbij we kijken hoe ver een student staat in zijn leerproces. Dat ben ik nu allemaal aan het voorbereiden.

Wij vinden dat onderwijs zoveel mogelijk moet plaatsvinden in authentieke leersituaties. Dingen die studenten op school leren, voelt ver van hun bed. In het ziekenhuis zijn alle voorzieningen aanwezig om het vak goed te leren. Dit is helemaal in lijn met onze visie op onderwijs. Het contact met de studenten vind ik geweldig. Ik kan ze meteen feedback geven. Ook heb ik korte lijntjes met de praktijkcoördinatoren. Daardoor kunnen we snel inspelen op situaties, bijvoorbeeld als het niet lekker loopt met een student.

Steeds meer zorginstellingen ontdekken de meerwaarde van Professionele Werkplaatsen en werken samen met Fontys Paramedisch als partner in paramedische zorg. Ik geloof dat deze werkwijze onderdeel is van het onderwijs van de toekomst.” [Marieke Verbiesen]

"Ik help studenten en medewerkers met alle vragen rondom IT. Dat doe ik telefonisch, op locatie, op afstand via de computer, via mail en Whatsapp. Mensen kunnen ook altijd bij ons binnenlopen. Op dit moment is de multifactorauthentificatie een ding, dat is een beveiligingsmethode waar Fontys mee werkt.  Voor veel mensen is dit nieuw, of ze veranderen van telefoonnummer of telefoon en willen weten hoe ze dit hulpmiddel opnieuw kunnen instellen. 

Veiligheid is een heel hot item. Ik vind alle vragen van belang, maar securityvraagstukken zijn heel belangrijk. Wanneer mensen per ongeluk op een linkje in een phishingmail hebben geklikt of ze hebben onbewust informatie naar buiten gebracht die ze niet hadden mogen geven, ben ik blij dat ik ze kan helpen. 

Ik probeer van alles op de hoogte te blijven en leer constant bij. We zijn een goed team. Als ik iets niet weet, vraag ik het een collega. Samen komen we er altijd wel uit. Met Fontys gaan we binnenkort over van Skype voor bedrijven naar Teams-voice, iedereen gaat dan via deze weg bellen. Dit zijn we nu aan het implementeren, instituut voor instituut. Goede kennis is essentieel om iedereen straks te kunnen ondersteunen. 

Nieuwe studenten hebben meestal dezelfde vragen, over de Fontyskaart, het officepakket, de wifi. Medewerkers hebben heel gevarieerde vragen, afhankelijk van hun werkzaamheden en het instituut of diensten waar ze werken. Dat vind ik het leuke aan mijn werk." [Marieke Verbiesen] 

“De radiostudio is eigenlijk gewoon een leslokaal en bestaat uit twee ruimtes, waarvan dit het techniekgedeelte is. Hier worden radioprogramma’s en podcasts opgenomen. Tijdens een opname zijn we met minimaal vier man sterk. Een van hen is de regisseur, een zorgt voor het draaiboek, een bedient de camera’s en ik zit achter de knopjes. 

De studenten zitten aan de overkant in de presentatieruimte. Vaak presenteert een van hen de show en zitten er live gasten in de studio. Maar we kunnen vanuit de techniekruimte ook mensen inbellen via Teams of de telefoon.

Het is natuurlijk de bedoeling dat wij studenten opleiden met een systeem dat ze op hun stage of toekomstige werkplek tegen gaan komen, en dus werken we met hetzelfde systeem als alle andere radiostudio’s tegenwoordig hebben. Hiermee kunnen we van alles doen, van achtergrondruis weghalen tot fragmenten knippen en van geluidsvolumes aanpassen tot het instarten van deuntjes. 

Het is helaas niet zo dat ik hier de hele dag radio zit te maken. Was dat maar waar. Ik ben een groot deel van de dag bezig met voorbereidingen.” [Karen Luiken]

“Een mooie ruimte hè? In deze coyshop help ik iedereen die ook maar iets te maken heeft met kopiëren, het maken van posters en banners of het printen op plexiglas en metaal. Dat doe ik vanuit mijn werkgever Canon. Of het nodig is dat wij er zijn terwijl iedereen kan printen? Jazeker. Want ook al kun je tegenwoordig heel veel zelf doen en op internet vinden, wij vinden vanuit Canon direct een passende oplossing voor de printvragen van iedereen die hier binnenloopt.

In Venlo zijn er veel mensen die gebruikmaken van onze diensten. Je krijgt wanneer je hier binnenloopt niet alleen veel en aanvullende informatie, maar ik kan ook met je meedenken met wat jíj eigenlijk aan het doen bent. Of dat nu gaat om het printen van een krant of een collage, er zijn meerdere dingen mogelijk dan waar iemand zonder verstand van copy aan denkt.

We zijn er voor het hele instituut in Venlo, maar helpen ook mee wat betreft persoonlijke opdrachten van docenten en studenten. Denk daarbij aan het klaarleggen van tentamens, het in orde hebben van promotiemateriaal of het ontwerpen van persoonlijke boodschappen geprint op plexiglas. Ook als je last minute nog iets nodig hebt, staat de copyshop altijd voor je klaar. Binnen Fontys doe ik dat al vanaf 2016, en ik hoop dat ik nog vele jaren de mensen hier kan helpen.” [Noëlle van den Berg]

“Waar je bent beland? Op de hoofdpostkamer van Tilburg. We zitten redelijk verstopt achter de receptie, toch weten collega’s ons goed te vinden als ze de weg eenmaal weten. Gewoon even kloppen op de deur en dan doen we open. Wij krijgen de post binnen van alle instituten op campus Stappegoor, die haal ik zelf op, en van Fontys MindLabs en de Kunsten. Een van mijn collega’s brengt met het karretje de post naar die locaties toe. En de post van en voor Eindhoven verzorgen wij ook. Soms versturen we pakketten via de grote postbezorgers.

Ik krijg regelmatig de vraag van collega’s wanneer een pakket wordt bezorgd. Dat zoek ik op via track&trace. Ik ben hier op de campus begonnen in november 2020, daarvoor werkte ik twaalf jaar bij de FHK. Ik vind mijn werk ongelofelijk leuk, vooral het contact met mensen. Ik ben echt een ‘soco’-dier, dat staat voor social contacts. Ik loop door het gebouw, ik praat met iedereen. Het wordt gewaardeerd als je openheid toont. Ik wijs mensen de route door het gebouw, help eerstejaars op weg, dat soort dingen. Ik haal ook oud papier op, soms is dat vertrouwelijk en daar is een speciale container voor.

Ondanks dat ik via de sociale werkvoorziening hier werk, heb ik het idee dat ik erbij hoor en deel uitmaak van een groter geheel. Ik grap soms dat ik 8.000 collega’s heb.”  [Marieke Verbiesen]

“Wij vormen het International Office van Fontys Economie en Communicatie. Samen vervullen we voor ons instituut drie verschillende taken. We doen de aanmelding en inschrijving van buitenlandse bachelorstudenten, evenals die van inkomende exchange-studenten. Ten slotte doen onze eigen studenten die een buitenlandstage of buitenlandse minor willen volgen een beroep op ons. We selecteren en stellen de studenten voor bij onze partneruniversiteiten.

Bij FEC hebben we op jaarbasis zo’n 350 internationals, op dit moment van ongeveer zeventig verschillende nationaliteiten. Daarnaast gaan er 150 Fontys-studenten de grens over.

Voor internationale studenten regelen we ook huisvesting. Gezien het krappe aanbod is dat met name voor de bachelorstudenten steeds moeilijker. Helaas is de boodschap nu: wanneer je, op het moment dat je naar Nederland komt, geen woonruimte hebt, kun je beter niet komen. Dat is hard, maar ook realistisch.” [Frank van den Nieuwenhuijzen]

“Drie dagen per week vul ik namens mijn werkgever Maas de snoep- en frisdrankautomaten. Ik maak dan mijn vaste rondje. De vraag is onverminderd groot. Daarom zijn we hier ook dagelijks te vinden. Op dagen dat ik elders ben ingeroosterd komt een van mijn collega’s langs.” Zijn trolley is alweer bijna leeg. Met de resterende doos paprikachips en blikken frisdrank pakt hij nu de lift naar de afdeling Verpleegkunde.

“Naast TF kom ik op de Technische Universiteit en voor Fontys op Rachelsmolen. Hoeveel automaten er in totaal bij Fontys staan? Ik zou het je niet kunnen zeggen. Maar het verbruik is eigenlijk overal gelijk. Veruit de populairste artikelen bij Fontys zijn Kinder Bueno en Red Bull. Blijkbaar is dat dus de beste brandstof om te studeren.” [Frank van den Nieuwenhuijzen]

"Wij doen bij de dienst IT alles met betrekking tot het ondersteunen van studenten en medewerkers. We hebben een telefoondienst, handelen de mail af, onderhouden pc’s hier op de locatie en lossen storingen op grote schermen op. We doen eigenlijk van alles.

We worden voor allerlei zaken benaderd. Studenten van de pabo werken bijvoorbeeld met testvision, een programma waarmee ze via hun eigen laptop tentamens kunnen afnemen. Dat werkt alleen niet altijd feilloos, waardoor we ze regelmatig moeten helpen bij het doen van testjes.

Op dit moment is het qua werkzaamheden even rustig. Ik zit hier vier dagen per week, de overige dag werk ik vanuit huis aan de eerder beschreven werkzaamheden, maar soms ook aan cursussen die niet IT-gericht zijn. BHV bijvoorbeeld en EHBO. Dat doe ik omdat ik vaak in Sittard aanwezig ben en hier verder niet veel mensen zijn die BHV- of EHBO-taken kunnen uitvoeren." [Karen Luiken]

“Ik ben bezig met het klaarzetten van statafels voor de afstudeersessie van vanmiddag. Daarvan zijn er twee per jaar, in maart en oktober. In deze kantine plannen we altijd de ontvangstruimte voor familie en vrienden van afstudeerders, en als evenementenleider van ons instituut zie ik graag toe op een mooie opstelling.

Wat ik doe als opleidingsdocent is heel divers. Ik begeleid bijvoorbeeld stagiaires die actief zijn in zogenaamde krachtwijken, in dit geval in Den Bosch. Ons instituut initieert mede bewegingsprogramma’s voor laagopgeleide bewoners die tot risicogroepen behoren, qua roken, overgewicht, enzovoort. Stagiaires helpen bij het aanwennen van een gezondere leefstijl voor alle doelgroepen, van 0 tot 100, zeg maar.

Ik begeleid in totaal zo’n zestig studenten. Dat je me nu hier treft is toeval. Normaal ben ik vooral onderweg.” [Frank van den Nieuwenhuijzen]