De Solheim Cup vindt deze week plaats bij Bernardus Golf, de golfbaan van Cromvoirt. Het is het grootste vrouwelijke golftoernooi van de wereld, waarbij Amerika en Europa tegen elkaar spelen. Het evenement vindt elke twee jaar plaats; de volgende editie is in Amerika. Nu is het de eerste (en meteen ook de laatste) keer dat het in Cromvoirt plaatsvindt. En dat maakt het extra speciaal voor de 66 deelnemende studenten om hierbij aanwezig te mogen zijn.

Disbalans
Die 66 studenten zijn dit collegejaar allemaal gestart met de half jaar durende SPECO-minor ‘Waardecreatie binnen de topsport’. Het programma bestaat uit acht thema’s, waarvan ‘Fairplay in topsport’ de eerste is en dat draait om gendergelijkheid in de sport. Voor dit onderwerp wordt samengewerkt met Stichting SAM, die de disbalans tussen mannen en vrouwen in de sport probeert terug te dringen.

“Onze studenten moeten achterhalen op welke manier ze bewustwording kunnen creëren om die disbalans tussen mannen en vrouwen terug te dringen”, legt docent Marc van der Linden uit. “In de sport bestaat namelijk nog steeds een stereotype beeld. Zo’n beetje alles wat nu rondom sport wordt bedacht, wordt bedacht door mannen. Bovendien worden mannensporten veel vaker bekeken dan vrouwensporten, en dat wordt vaak in stand gehouden door het systeem.”

Marieke Maas van Stichting SAM geeft wat voorbeelden in cijfers. Bij bestuursfuncties is 75 procent man, 25 procent vrouw. Bij zichtbaarheid gaat 85 procent naar de mannensport, slechts 15 procent naar de vrouwensport. Deelname? 70 procent man, 30 procent vrouw. “Zo kan ik nog wel even doorgaan”, zegt Maas. “Natuurlijk is het niet bij elke sport hetzelfde, maar we weten wel dat het speelveld niet voor vrouwen en meiden is ontworpen. Zolang zij niet aan de bestuurstafel komen te zitten en mee mogen besluiten, zal dat speelveld niet veranderen.”

Vrouwensport
Om daar bewustwording voor te creëren, maken de minorstudenten een campagne waarin ze vrouwensport naar voren laten komen. Tijdens de Solheim Cup kunnen ze veldonderzoek doen en mogen ze content maken. Voor student Sietse de perfecte plek om aan de slag te gaan. “Ik golf zelf ook, wat het extra mooi maakt om hier te zijn”, zegt hij. Zijn doel van de dag: kennismaken met de opdrachtgever en de golfsport van dichtbij ervaren. Ook krijgen hij en de andere studenten de kans om in gesprek te gaan met vrouwelijke golfers om data op te halen voor hun onderzoek.

Medestudent Ruben ziet de opdracht wel zitten, ook al is golf niet zijn sport en merkt hij in zijn eigen omgeving niet veel van genderongelijkheid in de sport. “Ik heb niks met golf, maar het is wel heel mooi hier”, vertelt hij. “Bij mijn eigen tennisclub merk ik geen ongelijkheid, maar online lees en zie je er wel veel over. Als een man iets wint, krijgt die daar meer aandacht voor. Het lijkt me moeilijk om die aandacht meer naar de vrouwen te verschuiven, dus ik denk dat we beter meer aandacht kunnen geven aan de sporten die ze beoefenen. Zoals we vandaag doen bij de Solheim Cup.”

Ook Finn en Tijn kijken uit naar het project. “Echt heel leuk dat we dit hier mogen doen”, zeggen ze allebei, aangevuld door Tijn: “We hebben net twee uur uitleg gehad, maar ik zou het liefst de hele dag naar het golfen willen kijken. Gelukkig mogen we zo de baan op om beelden te schieten. Supervet om mee te maken.”

Die onrust was er vooral onder medewerkers van de SPECO-opleidingen (FMC), omdat ze daar in een gezonde situatie zaten met positieve instroomcijfers, terwijl er aan de andere kant, de ACE-kant, juist sprake was van het tegenovergestelde. Zouden ze dat bij SPECO gaan merken, was de vraag die onder veel medewerkers heerste.  

Het antwoord een jaar later: deels, zegt SPECO-docent Lars Hagen. “We zijn nu onderdeel geworden van een groter geheel, ook op financieel gebied, en dat brengt uitdagingen met zich mee”, klinkt het. “Als opleiding kunnen we niet meer zomaar mensen aannemen terwijl dat eerst wel makkelijker kon omdat we in een gezonde situatie zaten. Er werd tegen ons gezegd dat de fusie niet ten koste zou gaan van ons, en op zich klopt dat ook want er is niemand ontslagen en tijdelijke contracten zijn gewoon verlengd. Maar er zijn er in het afgelopen jaar wel drie zelf vertrokken. Niet noodgedwongen, maar misschien wel indirect vanwege de fusie.”  

Meer expertise 
De extra handjes die nodig zijn bij de SPECO-opleidingen worden niet langer extern maar intern gezocht. Onlangs zijn er zes docenten van wat eerst ACE heette, ‘overgestapt’ naar SPECO, wat volgens onderwijsmanager Enno van der Graaf een positief effect is van de fusie, omdat je nu dubbel zoveel expertise in huis hebt die uitgewisseld kan worden. “De ene opleiding stijgt veel meer in studentenaantallen, maar financieel zijn we niet in de gelegenheid om onbeperkt mensen aan te nemen. Het is dus heel fijn dat we mensen van oud-ACE naar oud-FMC kunnen sturen.”  

Collega-onderwijsmanager Sander Frerichs, werkzaam bij Sport Marketing, ziet dat ook als een groot voordeel. “De pijn die ik ooit voelde voor de fusie, is er niet meer. Dit is de nieuwe realiteit en ik zie heel veel mogelijkheden die de fusie ons gebracht heeft. Het belangrijkste voordeel is dat we nu meer vaardigheden onder éék dak hebben waar we gebruik van kunnen maken. Ik heb een aantal docenten van ACE over kunnen nemen voor Sport Marketing, dat zijn echt toppers waar ik onwijs blij mee ben.”   

De docenten zijn gedeeltelijk vrijwillig ‘overgestapt’, bekent Frerichs. “Omdat er bij ACE te veel docenten waren en bij SPECO te weinig, hebben bepaalde docenten van ACE de opdracht gekregen om bij SPECO gesprekken te gaan voeren. Dat is gebeurd, uiteindelijk wel op een positieve manier en met een goede uitkomst. Zo’n overstap gaat natuurlijk alleen als iedereen erachter staat; je hebt niks aan een collega met weerstand.” [Tekst gaat verder onder de foto]

Paul de Greef is als manager bedrijfsvoering en integratiemanager voor de fusie nauw betrokken geweest bij die ontwikkelingen. Hij beaamt dat de gesprekken gevoerd moesten worden omdat er aan één kant sprake was van overformatie. “Aan de ene kant hebben we te veel docenten, aan de andere kant te weinig. Wij voeren gesprekken met onze medewerkers om te kijken of ze bereid zijn vacatures bij een andere opleiding in te vullen. Het is soms best lastig om een goede match te vinden, maar daar streven we wel naar.”     

Volgens Simone Wolfert, sinds januari officieel benoemd als directeur van FET, gaat dat proces redelijk soepel. “Ik ben echt onder de indruk van de veerkracht van de organisatie. Als je ziet wat er gebeurd is, hoeveel vragen er zijn gesteld, dan vind ik het echt bewonderingswaardig hoe alle FET-collega’s erin staan en hoe FET er nu voor staat”, zegt ze.   

Van P4 naar P1 
Een andere grote verandering sinds vorig jaar, is de verhuizing van FMC van P4 naar P1. Iets wat los van de fusie overigens ook gebeurd zou zijn, omdat P4 inmiddels eigendom is van de gemeente Tilburg en (tijdelijk) wordt bewoond door De Nieuwste School. SPECO zit nu verspreid over twee verschillende vleugels in P1, terwijl de rest van het nieuwe instituut in P8 zit.  

Dat heeft zowel voor- als nadelen, zegt docent Nout van Beckhoven. Een voordeel is het verhuisbudget dat SPECO kreeg voor het vullen van ‘hun vleugels’ met sportaankleding. Daarmee zijn posters, voetbalshirtjes en sportvisuals opgehangen. Heel fijn, maar het creëert geen algemeen FET-gevoel. En dat hoeft er volgens Van Beckhoven ook nóg niet te zijn. “Toen we richting de fusie gingen, ging het tijdens bijeenkomsten heel vaak over hoe we één FET-gevoel konden laten ontstaan. Maar waarom is dat belangrijk? Je komt in een groot team van medewerkers terecht, die je nooit allemaal gaat zien. Dus waarom zou je die kruisbestuiving in dat opzicht heel geforceerd moeten laten ontstaan?”

Van Beckhoven ziet dat liever organisch gebeuren, en daar is tijd voor nodig, zegt ook Van der Graaf. “Er zijn twee instituten samengevoegd die allebei een eigen achtergrond hebben. We werken er al anderhalf jaar heel hard aan om daar één geheel van te maken en we zien nu dat er een verschuiving aan het plaatsvinden is. Wat een positieve ontwikkeling is, maar je merkt wel dat er nog steeds vragen zijn. En dat is begrijpelijk.”  

Grote veranderingen 
Daar komt nog eens bij dat er ook nog allerlei andere grote projecten lopen. Naast de fusie heb je ook nog HARP, dalende studentenaantallen, TGO-doelstellingen en twee bestaande opleidingen die tot één nieuwe CE- en één nieuwe CO-opleiding geïntegreerd worden en in september van start gaan. “Er vinden heel veel verschillende dingen tegelijk plaats”, zegt Wolfert daarover. “Het zijn allemaal geen kleine projecten en als je dan ziet hoe FET het nu doet, daar ben ik echt van onder de indruk.”  

“Ons doel nu is om het overzicht weer terug te brengen binnen de organisatie”, vervolgt ze. “Het fundament is gelegd, maar we zijn nog niet één FET-organisatie. Daar is het te vroeg voor, dus dit is iets waar we verder aan moeten bouwen en waar we naartoe aan het werken zijn.” Volgens Paul de Greef verwacht FET vanaf 2028 weer financieel gezond te kunnen zijn. “Alleen moet het dan wel meewerken met de studentaantallen, en de demografische krimp is echt wel fors. Dus dat blijft spannend, maar natuurlijk blijven we daar heel hard aan werken.”  

Van projecten op school kun je veel leren, maar als je je opgedane kennis vervolgens in kunt zetten in een ander land, met andere mensen én andere culturen, dan leer je daar nog veel meer van. Dat stellen althans Bink en Sterre, die als twee van de achttien studenten meer dan 10.000 kilometer hebben gereisd voor de trip naar Singapore. De een doet Commerciële Economie, de ander Communicatie. Maar er zijn ook studenten bij van SPECO, vertelt docent Joep Peeters. 

Hij legt uit dat deze reis niet zomaar een studiereis is. Het is veel meer dan dat: “Wat dit zo bijzonder maakt, is dat het niet alleen om de reis naar Singapore gaat”, aldus Peeters. “We zetten ons tien weken lang in voor verschillende startups uit Singapore. Eerst waren er de voorbereidingen voorafgaand aan de reis in Singapore. Nu we hier zijn gaan we bij ze op bezoek. En als we volgende week weer terug zijn, gaan we er nog eens vier weken mee verder.”

Speciaal voor die startups worden er door de betrokken studenten brandbooks gemaakt, visuele uitwerkingen van een merk. Dat gebeurt voornamelijk voor bedrijven in de tech-hoek, waar Singapore er heel veel van heeft. “Startups heb je natuurlijk overal ter wereld, maar er is een reden waarom we dit project in Singapore doen. Ten eerste staat het land bekend als een belangrijk centrum voor startups en innovatie. Maar daarnaast zijn wij ook heel westers georiënteerd. Veel casevoorbeelden die bij onze studies gebruikt worden, zijn Europees of Amerikaans. Maar in Azië werkt alles heel anders en dat willen we laten zien.”

Grote verschillen
Ze zijn er pas een dag of twee, maar toch zijn die verschillen nu al zichtbaar. “Niet alleen de cultuurverschillen zijn groot, ook de manier waarop mensen met elkaar omgaan verschilt enorm”, zegt Sterre. “Terwijl wij als Nederlanders heel direct zijn, zijn ze hier juist heel beleefd. Als iemand in Singapore zegt dat hij iets mooi vindt, dan weet je niet of hij dat 100 procent meent. Je moet echt doorvragen om goede feedback te krijgen.”

Bink vult haar aan door wat meer in te gaan op de bedrijfsculturen. “Hier in Singapore zijn ze niet zo bezig met branding, marketing en communicatie. Ze richten zich vooral op het technische gedeelte van de producten die ze aanbieden, terwijl dat niet altijd is wat klanten willen zien. Startups focussen zich op hun product en dat product is geweldig. Maar zonder marketing kom je er niet; wij gaan ze daarbij helpen.” 

Strak programma
Dat doen ze door deze week dagelijks bij de startups op bezoek te gaan. Ze luisteren naar sprekers, leren over AI en volgen een strak programma dat goed gevuld is. Aanstaande maandag wordt de trip afgesloten met een bijeenkomst waarbij alle studenten hun ideeën moeten pitchen. En dat doen ze niet voor de minste. “Naast de betrokken startups is ook een delegatie van de ambassade in Singapore daarbij aanwezig”, aldus docent Peeters. “Wat mij betreft de kers op de taart, want dat geeft natuurlijk nét wat extra spanning.”

En na de reis? Dan gaat het project gewoon door. De studenten vliegen terug naar Nederland en gaan daar verder met de marketing en communicatie voor de startups. Natuurlijk in de hoop dat daar uiteindelijk daadwerkelijk iets mee gebeurt, zoals dat in voorgaande jaren ook het geval was. 

“Het is niet de eerste keer dat we voor dit project in Singapore zijn”, vervolgt Peeters. “En het mooie is dat bepaalde projecten waar studenten in voorgaande jaren mee bezig zijn geweest, ook echt zijn uitgewerkt. Verschillende verpakkingen die onze studenten hebben gemaakt, zijn nu bijvoorbeeld terug te vinden in de supermarkten van Singapore.”

Vanwege de grote interesse vanuit SPECO-studenten werd het college niet in een stoffig klaslokaal van Fontys gegeven, maar in een bioscoopzaal van Pathé tegenover de campus op Stappegoor. Daar luisterden zo’n zestig tot zeventig aanwezigen anderhalf uur lang vanuit een grote, rode stoel naar het levensverhaal van Toine van Peperstraten. Over hoe hij als 15-jarig jochie begon bij een radiozender net over de Belgische grens en hoe hij terechtkwam bij NOS Studio Sport, de plek die hem groot maakte. 

Bedrijfskunde
Zijn carrière begon in een ver verleden bij het Mill Hill-college in Goirle, waar Van Peperstraten als tiener naar school ging. Hij was toen al geïnteresseerd in sport en media, maar specifieke studies rondom die thema’s waren er nog niet. Toen hij in 1988 een opleiding uit moest kiezen, maakte hij dan ook de – zo bleek later – volstrekt onlogische keuze om Technische Bedrijfskunde te gaan studeren in Eindhoven.

“Ik had heel graag gewild dat toen ik begon met studeren, er een SPECO was geweest”, zegt hij tegen Bron. “Ik heb dat echt gemist. In mijn tijd, we hebben het dan over 1988, waren er heel weinig keuzemogelijkheden voor studies. Mijn keuze ging naar Bedrijfskunde en ik kon eigenlijk pas na het afronden daarvan beginnen met het najagen van mijn droom. Namelijk: de sportwereld betreden.”

Voorsprong
Dat gebeurde toen Van Peperstraten naar Amsterdam verhuisde, de stad waar het volgens hem allemaal gebeurde én waar hij precies de juiste contacten tegen het lijf liep waardoor hij zichzelf bij NOS Studio Sport wist binnen te loodsen. “Mijn carrièrepad heeft heel veel zijwegen gehad die de SPECO-studenten van nu niet hoeven te bewandelen”, vervolgt de presentator. “Zij zitten al op het juiste spoor, dus hoe mooi zou het zijn als ze hun dromen daardoor veel sneller kunnen opbouwen?” 

De Fontysstudenten hebben een flinke voorsprong op waar Van Peperstraten stond toen hij hun leeftijd had, maar toch wil hij benadrukken dat ze nooit kansen mogen laten liggen. Want de grootste kansen kom je één, misschien twee keer, tegen in je leven. “Mijn boodschap is dan ook: ben klaar voor die kansen. Zorg ervoor dat niks je kan verrassen. Wees voorbereid. Soms hangt iets af van toeval, maar je kunt toeval wel een beetje naar je hand zetten. Je moet durven. Inzicht hebben in de markt. Je kwetsbaar op durven stellen. En vooral meters willen maken. Ongelooflijk veel meters.”

In Venlo zijn pas de eerste paar stappen gezet naar de toekomst van de opleidingen op deze campus. In Eindhoven staat al vast dat alle techniekopleidingen in het Nexusgebouw onder één noemer gaan vallen en dus één instituut worden. Daar is het laatste woord nog lang niet over gezegd; de cmr wordt pas deze maand geïnformeerd over de plannen voor de drie instituten die daar samen moeten gaan.

Waarom fusies? Directe aanleiding zijn natuurlijk de dalende studentaantallen en daarmee gepaard gaande bezuinigingen. In Tilburg komt daarbij dat vergelijkbare economische opleidingen bij verschillende instituten, ACE en FMC dus, werden aangeboden en dat dit niet bijdraagt aan de transparantie richting studiekiezer en werkveld. Bij ACE daalden bovendien de studentaantallen al enkele jaren en dat zette druk op de financiën en het aantal fte’s. 

In trek
Bij FMC hebben ze weinig te klagen over de studentaantallen om de simpele reden dat de opleidingen daar, Speco ofwel sportmarketing, en sportcommunicatie, in trek zijn.

“Daarom was er hier eerst ook nogal wat scepticisme over de fusie”, zegt Ruben Erkelens, namens Speco lid van de Instituutsmedezeggenschapsraad (imr) van FMC. 

Zoals dat met fusies gaat: niet iedereen is altijd even blij. Dat gold ook bij deze twee instituten op Stappegoor. Maar voor het bestuur was het duidelijk, de centrale medezeggenschap (cmr) stemde in en dus werd een jaar geleden tot fusie besloten. Waarop het daarna op de praktische invulling aankwam.

De sceptische reacties bij FMC werden volgens Erkelens vooral gevoed door hoe het proces maandenlang werd ervaren. “De manier waarop dat proces werd ingericht riep weerstand op. Met name dat het bestuur had besloten wie van de twee huidige directeuren de beoogde nieuwe directeur werd bij het gefuseerde instituut."

Dat werd ACE-directeur Ilse van de Pas, die vlak voor Kerstmis officieel ook werd benoemd. Zij werd tevens aangesteld als kwartiermaker. “En dat vonden we vreemd. Want zij had daarmee drie petten op: directeur van ACE, beoogd directeur van het nieuw te vormen instituut én kwartiermaker.”

Gesprek
Dat een deel van de frictie hem daar in zat, bleek wel na afgelopen zomer. Tot dan had Van de Pas nog niet met de imr van FMC gesproken: dat behoorde tot de taken van de toenmalige directeur Minou Hoeberichts. 

“De cmr heeft vervolgens geadviseerd: de kwartiermaker hoort aanspreekpunt te worden voor beide imr's", aldus Van de Pas. “Daar was ik heel blij mee, want doordat ik als kwartiermaker voor de fusie rechtstreeks aanspreekpunt werd voor beide IMR’s ontstond er verbinding en samenwerking. Dat bevorderde het fusieproces.” En dat bleek inderdaad de verhoudingen een stuk te verbeteren, zo zegt ook Erkelens. 

Van de Pas heeft begrip voor de onrust. “Er waren vooral zorgen over de tijdelijke contracten. Bij FMC zijn er daar veel meer van. Overigens ook omdat tijdelijke contracten de afgelopen jaren bij ACE juist al zijn afgebouwd. Maar daar zat het grootste deel van de pijn wel. Wij groeien, zij niet maar wij hebben juist veel tijdelijke contracten, zo werd het met name bij Speco gezien.”

“We zijn echter gaan kijken naar het natuurlijk verloop van de afgelopen jaren en hebben dat doorgerekend. En daarmee verwachten we over uiterlijk vijf jaar uit te komen waar we moeten zijn met het toekomstig natuurlijk verloop. Dat is onze intentie. Dus we sturen niet op het feit of iemand tijdelijk of vast in dienst is. Nee, waar het ons om gaat is dat de juiste persoon op de juiste plek komt te zitten. Dat de kwaliteit van iemand voorop staat en dat die persoon ook een match is binnen het team waar die terechtkomt.”

“Dat soort ‘harde’ uitspraken wilden we inderdaad horen”, stelt Erkelens. Sindsdien verbeterden de verhoudingen, zo geeft hij aan. “Ik snap dat er ongeacht de uitkomst altijd collega’s zullen zijn die moeite hebben met de uitkomst. Met weerstand heb je bij dit soort processen altijd te maken. Maar zeker de laatste twee maanden wordt er veel meer gedaan met onze zorgen. Dat kwaliteit boven alles gaat, dat was aanvankelijk helemaal niet duidelijk en daar kwam een groot deel van het wantrouwen bij ons ook wel vandaan."

Pijn
Geen wantrouwen, maar pijn was er ook aan de ACE-kant, stelt Van de Pas. “Er zijn heus wel wat gesprekken gevoerd. En ik zal ook niet zeggen dat er geen tranen zijn gevloeid. Sommige opleidingen worden samengevoegd, natuurlijk doet dat pijn en hebben mensen tijd nodig om te rouwen. Maar over het algemeen gaat het boven verwachting goed.”

Erkelens: “We hebben onze intentie uitgesproken: wat heeft een opleiding precies nodig, dat is waar we vol voor gaan. Ondertussen blijven er nog wel wat zorgen, onder meer over het onderwijsondersteunend personeel: daar zit natuurlijk overlap, dus wat gaat er met die mensen gebeuren?”

Van de Pas: “Ja, ook die zorgen begrijp ik. Maar dat wordt meer gevoed door HARP (het harmonisatieproces van de ondersteunde rollen binnen Fontys, red.) dan door de fusie. Ik heb al gezegd: door de fusie is er toch zeker voor het komende anderhalve jaar juist heel veel werk te verrichten door het onderwijsondersteunend personeel."

"Wat de impact van HARP is, weet ik ook niet. Maar wat voor de hele fusie en eigenlijk voor alles geldt: de enige constante in het leven is verandering. En de oplossing zit hem in hoe je daar met elkaar mee omgaat. En ik moet zeggen: ik heb bewondering voor hoe de mensen hier dat tot nu toe doen."

Onderkomen
De twee economische instituten gaan voortaan verder onder naam Fontys Economie Tilburg Het voormalige FMC vertrekt komende zomer uit P4, dat zou ook los van de fusie al zijn gebeurd omdat dit gebouw wordt afgestoten. De gemeente wil van Stappegoor een sportgebied maken en is met Fontys in gesprek over een gehele of gedeeltelijke verhuizing van de hogeschool daar. 

Het nieuwe instituut is inmiddels gehuisvest in P8. Speco is te groot om ook daar onderkomen te vinden en gaat daarom naar twee vleugels op dezelfde verdieping van P1. Vooralsnog. De toekomst van de hele campus is immers nog onzeker. Het biedt volgens Van de Pas wellicht ook kansen voor met name Speco. “Wat is er nou mooier dan dat Speco direct naast een atletiekbaan of sportveld is gevestigd? Dus wie weet.”

Van de duizenden docenten die Fontys telt werden er tijdens de Docent van het Jaar-verkiezing van 2024 welgeteld 53 genomineerd – een recordaantal, maar dat terzijde. In het geval van Lars Hagen kwamen de nominaties uit meerdere hoeken, en het is dan ook niet gek dat hij de titel uiteindelijk won. De jury roemde hem onder meer vanwege zijn goede contact met studenten.

De ‘kroning’ vond plaats tijdens de nieuwjaarsbijeenkomst van 2024. Hagen zat vol spanning samen met vier andere finalisten op de eerste rij. Toen hij hoorde dat hij als grote winnaar uit de bus kwam, was het enthousiasme groot. Want zoals hij vaker heeft gezegd: ‘Als ik eenmaal in de race ben, wil ik die strijd ook winnen.’

Honderden felicitaties
De periode na zijn winst omschrijft Hagen als ‘niet normaal’. Zijn hoofd hing door het hele P4-gebouw (waar SPECO gevestigd is) op prullenbakken en prikborden. Op de dag van de bekendmaking ontving hij – niet overdreven – honderden berichtjes van studenten, collega’s, werkveldcontacten en vrienden. “Ik weet nog dat ik na de nieuwjaarsbijeenkomst naar huis reed en ik vervolgens een vergadering had thuis. Na die vergadering pakte ik mijn telefoon op en werd ik overspoeld met felicitaties.”

Iedereen, dus al die honderden mensen, kregen een persoonlijk bedankje. “Ik lag er die nacht laat in”, blikt hij terug. “De titel ‘Docent van het Jaar’ is natuurlijk mooi om een jaar te mogen dragen, maar de reacties die ik kreeg, waren veel meer waard dan de prijs.”  

Prijzengeld
En over die prijs gesproken: wat heeft Hagen daarmee gedaan? Het gaat om 5.000 euro die hij mag besteden aan innovatie in het onderwijs. “Concreet nog niks, maar de plannen liggen klaar. Ik wilde de tijd nemen om er goed over na te denken”, zegt hij. “Een goed idee moet vanzelf komen, en dat gebeurde een paar maanden geleden.”

Hagen vertelt hoe hij al jarenlang bezig is met athlete branding, oftewel het helpen van atleten bij het maken van hun merk – bestaande uit onder meer hun profilering, maatschappelijke rol en het werven van sponsoren. Afgelopen jaar startte hij met collega’s René Foolen en Bart van Bezooijen een onderzoek op dit vlak.

“Op een gegeven moment vroeg ik mezelf af of we niet een soort hub kunnen creëren om hen daarbij te helpen. Noem het een verzamelplek met kennis en expertise voor atleten en hun branding. Kon ik daar het prijzengeld niet voor gebruiken?”

Samenwerking
En of dat kan. Hagen heeft inmiddels samen met René Foolen de krachten gebundeld met twee collega’s van een andere opleiding binnen het instituut, die een tijd terug al zijn begonnen en actief bezig zijn met het opzetten van een hub. Zij om start-ups op weg te helpen, Hagen om atleten een steuntje in de rug te geven. “We hebben allebei ons eigen einddoel, maar hebben over het algemeen hetzelfde idee en kunnen elkaar daarbij versterken.”

De concrete plannen worden nu uitgewerkt en het prijzengeld zal in 2025 worden uitgegeven. 

Maandenlang moest de twintigjarige Zeeuw zijn mond houden, maar nu mag het hoge woord er eindelijk uit. “Het was een zomerse avond in juli toen ik een mail ontving over de nominatie. Ik had het niet aan zien komen, was compleet verrast”, bekent hij. 

Twee jaar eerder organiseerde Stuart in zijn woonplaats Middelburg een voetbaltoernooi voor vluchtelingen uit de lokale noodopvang. Deze ‘praktijkopdracht’ volgde na een activeringsprogramma bij Young Leaders waar hij aan meedeed. Dat is een programma dat jongeren stimuleert iets bij te dragen aan de leefbaarheid in hun woonomgeving.

Na tien theoriebijeenkomsten, waar hij van alles leerde over presenteren, samenwerken en organiseren, mocht de derdejaars Speco-student zelf aan de slag. “Mijn passie voor sport combineren met iets betekenen voor anderen: die drive zat altijd wel in me. Nu kon ik dat in de praktijk brengen. Het was een succesvolle sportdag”, zo blikt hij tevreden terug. Hij kon gratis gebruik maken van de sportzaal en regelde dat de lokale supermarkt voor wat eten en drinken zorgde.

Nobel streven
Niet veel later richt Stuart zijn eigen stichting, STUW Sport Foundation, op. Dat ontgaat de betrokkenen van Young Leaders blijkbaar niet, want zij geven hem – zo nu blijkt – op voor de Young Impact Awards. Met een nominatie in de categorie ‘gezondheid’ tot gevolg. Sport voor iedereen toegankelijk maken: dat is Stuarts doel.

“Laagdrempelige, toegankelijke en inclusieve sport- en beweegactiviteiten voor doelgroepen die daar meer hulp bij nodig hebben”, vertelt Stuart. “Denk aan verstandelijk en lichamelijk beperkten, ouderen en kinderen uit minder bedeelde gezinnen.” Een nobel streven, dat met deze nominatie beloond wordt.

Het stimuleert de student om door te gaan met zijn stichting. Partners en financiers zoeken, samenwerkingen aangaan, een netwerk opbouwen… Ideeën heeft Stuart genoeg. “Over twee weken houd ik weer een beweegmiddag bij een zorgtehuis. Daar gaan we met ouderen koffiedrinken, ruim drie kwartier beweegoefeningen doen en samen lunchen.”

Of hij de prijs nu wel of niet wint, maakt Stuart niet uit. Hij is al lang blij dat hij genomineerd is. “Alle genomineerden hebben mooie initiatieven. Je bent niet beter dan een ander”, zo besluit hij.

Foto boven: Stuart (midden) met vluchtelingen uit de lokale opvang voor wie hij enkele jaren geleden in zijn woonplaats Middelburg een voetbaltoernooi organiseerde. 

“Bij een brand is het belangrijk dat er voldoende tijd is om het gebouw tijdig en veilig te kunnen verlaten”, licht een woordvoerder van Fontys toe. “Dat is op dit moment niet het geval in het betreffende gebouw. Uit oefeningen blijkt dat er op dit moment te weinig marge zit tussen de bezwijkingstijd (de tijd dat een gebouw brand kan weerstaan, red.) en de benodigde ontruimingstijd.”

Fontys heeft direct na de schouw maatregelen genomen, aldus de woordvoerder. “We hebben de veiligheid van onze medewerkers en studenten altijd voorop staan. Daarom ondernemen we in gebouw P4 direct alle acties die nodig zijn. Onze focus ligt nu op het verkorten van de ontruimingstijd.” (tekst gaat verder onder de foto)

Tot aan de zomervakantie is de bhv-inzet vergroot om een eventuele ontruiming voorspoediger te laten verlopen. Daarnaast zijn twee extra medewerkers van het beveiligingsbedrijf ingezet, die deskundig zijn op het gebied van brandpreventiecontroles. Zij lopen dagelijks tot aan het einde van dit collegejaar extra controlerondes.

Daarnaast onderzoekt dienst Vastgoed & Facilities (V&F) samen met experts welke werkzaamheden aan gebouw P4 noodzakelijk zijn om het gebouw weer te laten voldoen aan de wet- en regelgeving op het gebied van brandveiligheid. Fontys wil deze werkzaamheden in de onderwijsvrije weken laten verrichten, zodat niemand er hinder van ondervindt en het gebouw na de zomervakantie weer op normale wijze gebruikt kan worden.

Drie minuten
Volgens twee medewerkers van Mansveld, een bedrijf dat de brandmeldinstallaties binnen Fontys keurt, zijn de problemen en mogelijke oplossingen makkelijk in kaart te brengen. “In dit pand moet je binnen drie minuten buiten kunnen zijn. Dat is op dit moment niet haalbaar. Daarnaast moet je binnen dertig meter kunnen vluchten of moet er een brandwerende deur zijn zodat er geen rook van het ene naar het andere compartiment kan."

"Met die laatste aanpassing kun je het aantal maximale meters verlengen en heb je extra tijd om te vluchten. Ook het plaatsen van enkele vluchttrappen is een mogelijkheid om de ontruimingstijd te bevorderen.” (tekst gaat verder onder de foto)

In gebouw P4 op campus Stappegoor huist het instituut Fontys Marketing en Communicatie (FMC). Het tijdelijke bijgebouw P4+ voldoet wel aan de wet- en regelgeving. Hoewel alle studenten en medewerkers via de mail ingelicht zijn over de brandveiligheid van P4, komt het nieuws bij velen toch als verrassing. 

Zo ook bij communicatiestudenten Sterre, Maud en Willemijn. “We wisten hier niks van, maar het is wel heel toevallig. We hadden het er namelijk net over dat we het brandalarm hier niet af kunnen laten gaan omdat deze handbrandmelder buiten gebruik is.”

Geen stress
Toch baren de resultaten de studenten geen zorgen. “Ik krijg er geen stress van en kom gewoon nog naar school, maar ik vind het wel slecht dat de omstandigheden niet voldoen”, aldus Maud. Bij Sterre thuis ging vannacht het brandalarm nog af. “Ook vannacht dacht ik: ik zie het wel als het zover is. Zo sta ik er nu eigenlijk ook in.”

Drie Speco-studenten die buiten bij P4 zitten hebben hun mail ook nog niet gecheckt. “We worden er niet bang van, maar als je kijkt naar het aantal trappen dat je moet nemen, snap ik wel waar de resultaten vandaan komen. Mocht er ooit brand uitbreken zorgen we ervoor dat we op tijd buiten komen, maar je hoopt niet dat het zover komt.”

Extra bhv
De extra bhv’ers zijn door de studenten nog niet gespot, maar daar wordt volgens een medewerkster van het pand hard aan gewerkt. “De bhv’ers hebben vanochtend een instructie gehad over wat zij moeten doen en dat ze meer aanwezig moeten zijn. Er wordt nu een schema opgesteld zodat er voortaan twee op de begane grond en twee op de eerste verdieping rondlopen."

"We werken er met z’n allen aan om de veiligheid hier te waarborgen, want ook voor ons kwam dit nieuws vanochtend als een verrassing.”

Aan het begin van dit studiejaar bleek ook de brandveiligheid van het TF-gebouw aan de Theodor Fliednerstraat al niet in orde. Daar werden toen soortgelijke maatregelen genomen. Die waren slechts voor korte tijd nodig omdat de opleidingen die daar waren gehuisvest enkele maanden later naar campus Rachelsmolen verhuisden.

Het vastgoed van Fontys is beslist veilig, benadrukt de Fontys-woordvoerder. “Naar aanleiding van de ervaring met gebouw TF zijn alle andere panden extra nauwgezet gecontroleerd. Hieruit kwam de constatering bij gebouw P4 voort. De panden worden ook periodiek gecontroleerd.” 

Het is volgens hem niet zo dat Fontys heel veel oude gebouwen heeft die niet meer aan de veiligheidseisen voldoen. “Fontys is haar vastgoed voortdurend aan het vernieuwen, bijvoorbeeld op campus Rachelsmolen. En soms wordt iets afgestoten. Maar er is altijd een gebouw het oudste.”

Te beginnen bij de kampioen der kampioenen: PSV. Of zoals Robert Kok ze noemt: één van de grootsten van het Nederlandse voetbal. “PSV is het voetbalicoon van Brabant. Een team dat er dit seizoen echt stond, het kampioenschap eerlijk heeft verdiend en als A-merk gezien mag worden.”

Daar is Hugo Gruijters, die toevallig naast zijn werk bij Fontys ook teammanager is bij Jong PSV Vrouwen, het volledig mee eens. “PSV is een uithangbord voor de regio en het is economisch gezien heel goed dat PSV zo goed presteert. Op het shirt staat ook niet voor niets ‘Metropoolregio Brainport Eindhoven.”

Aantrekkingskracht en trots
Met bedrijven als ASML, Bavaria, VDL en Philips gevestigd in de Brainport regio, is het kampioenschap van PSV ook voor hen van groot belang. En dan gaat het niet alleen om de arbeidsmarktcommunicatie die deze sponsoren naar aanleiding van de winst kunnen voeren. “Dankzij het kampioenschap van PSV wordt Eindhoven ook internationaal beter op de kaart gezet, wat zorgt voor meer aantrekkingskracht richting potentiële nieuwe medewerkers van deze bedrijven. Daarnaast is iedere Eindhovenaar of PSV-fan natuurlijk heel trots op zijn stad en club.”

Dat laatste is in Tilburg, de thuisstad van voetbalclub Willem II ook een gegeven. “Maar voor Willem II is de rest van de situatie wel echt anders”, benadrukt Kok. “Hoewel Willem II altijd een Eredivisie-club is geweest en in een competitie zat waar het niet thuis hoorde, gaat het volgend jaar wel moeilijk worden om een team neer te zetten dat dat niveau waardig is.”

Budgetten en sponsoren
Kort door de bocht: PSV is een landelijke club, Willem II is een Tilburgse club die volgend jaar zal moeten knokken. “Door deelname in de Keuken Kampioen Divisie zijn de budgetten van de club aanzienlijk omlaag gegaan. Willem II kreeg het afgelopen jaar minder geld binnen, dus is er ook minder budget beschikbaar voor de spelersploeg.” [Tekst gaat verder onder de afbeeldingen]

Toch kan daar het komend seizoen groei in gerealiseerd worden. “De Eredivisie betekent meer exposure. Meer minuten op tv staat gelijk aan hogere bedragen voor sponsorschappen en seizoenkaarten. Maar Willem II heeft al jaren moeite met het binnenhouden van een hoofdsponsor, en die wil je ook niet kwijtraken.”

Volgens beide docenten heeft de Tilburgse club het dan ook lastiger dan landskampioen PSV. “Een groot internationaal bedrijf dat in Tilburg gevestigd is zal eerder kiezen voor een topclub als PSV die meedingt in het Europees voetbal, dan voor een lokale voetbalclub die zichzelf nog moet bewijzen in de Eredivisie.”

Goed presteren
Wat zou Willem II dan kunnen doen om tóch meer sponsoren, samenwerkingen en dus meer geld binnen te krijgen? Gruijters: “Stabiel voetballen en in het linker rijtje terechtkomen. Dan word je interessant voor grotere bedrijven, die in kunnen stappen in een stabiele club met een positief imago. Dat imago heeft Willem II in ieder geval al: een sympathieke club, zonder gedoe en vandalisme. Nu is het een kwestie van goed presteren om bedrijven te binden.”

Volgens Kok kan een definitief kampioenschap ook helpen, iets waar Willem II komende vrijdag tegen Telstar kans op maakt. “Dan ben je toch de allerbeste, mag je een prijs vasthouden en is het feest nog groter. Dat zorgt voor meer exposure en maakt het sentiment rondom de club nog mooier. Wie weet is de wedstrijd van komende vrijdag voor Willem II wel de kers op de taart.”

Ethan zit in zijn laatste jaar van de opleiding SPECO Sportmarketing in Tilburg en hoopt deze zomer te kunnen afstuderen. Van half januari tot eind juni zit hij in Spanje voor zijn afstudeerstage en het schrijven van zijn scriptie.

Waar loop je stage?
“Ik loop stage bij Erasmus Life, een organisatie die van alles organiseert voor Erasmus-studenten in Valencia, zoals verschillende reisjes en evenementen. Mijn taken hebben vooral met social media en administratieve zaken te maken. Maar ik reis ook veel rond. Elk weekend mag er een stagiair mee op een door Erasmus Life georganiseerd tripje, en ik was twee weken geleden aan de beurt voor een reis naar Marokko. De regio heb ik voor een groot deel al helemaal gezien. Het is een zeer diverse stage met flexibele werktijden, ik zit maximaal vijf uur per dag op kantoor, soms in de middag, soms in de avond, en ik mag tijdens die uren ook nog eens aan mijn scriptie werken. Ik hoor vaak van andere mensen dat ze jaloers zijn op mijn stageplek.” [Tekst gaat verder onder de afbeeldingen]

Waarom heb je voor Spanje gekozen?
“Dit is de tweede keer dat ik voor mijn studie naar het buitenland ga. Vorig jaar heb ik met de Erasmus Study Abroad een semester in Praag gestudeerd. Dat was me goed bevallen en daardoor wist ik dat ik deze stage ook weer in het buitenland zou willen doen. Bovendien wilde ik graag met Erasmus-studenten werken omdat ik zelf Erasmus heb gedaan en omdat ik weet hoe het is om in je eentje naar een ander land te gaan waar je de cultuur niet kent. Via de website van Erasmus stuitte ik op de vacature van Erasmus Life in Valencia. Die sprak me meteen erg aan. Zodoende kwam ik in Spanje terecht.”

Wat zijn de grootste verschillen tussen Nederland en Spanje?
“Ik ben vaker voor een vakantie naar Spanje gegaan, maar je komt er pas achter hoe dit land écht is als je er een tijdje woont. Als toerist weet je bijvoorbeeld niet hoe het is om niet altijd warm water te hebben. Je weet niet dat je soms gasflessen moet verwisselen voor het koken en dat huizen niet altijd even goed geïsoleerd zijn. Maar daartegenover staan dan wel weer heel veel pluspunten. Het klimaat in Spanje is fantastisch, de werktijden zijn flexibel en het is veel goedkoper om hier te leven dan in Nederland.” [Tekst gaat verder onder de afbeeldingen]

Ja, vertel. Hoe kom je daar rond?
“Voor mijn woonruimte, een studentenaccommodatie die ik met drie andere internationale studenten deel, betaal ik 390 euro inclusief. En dan heb ik de grootste kamer van het huis. Qua locatie zitten we tussen het strand en het centrum in, wat voor ons perfect is omdat we dicht bij alle scholen zitten. Het openbaar vervoer is gratis en ook het uitgaan is een stuk goedkoper dan in Nederland. Ik krijg geld via de Erasmus-beurs, uitwonende beurs en daarbovenop ook nog een ov-vergoeding. Eigenlijk krijg ik dus meer geld dan dat ik in Nederland krijg. Rondkomen is hier niet zo moeilijk, maar je kunt het natuurlijk zo gek maken als je zelf wil. Als je net zoveel rondreist als ik, moet je nog wel wat spaargeld hebben.”

Welk advies zou je andere studenten geven die in het buitenland willen studeren?
“Het is belangrijk dat je kijkt naar waar je allemaal recht op hebt. Denk aan de uitwonende beurs, Erasmus-beurs en ov-vergoeding. Niemand vertelt je daar iets over, maar onderaan de streep levert het wel veel op. Verder zou ik echt iedereen aanraden om naar het buitenland te gaan. Het is een ervaring die je nooit vergeet en die je als student – als je nog geen huur, vaste lasten, kinderen, serieuze relaties of andere ‘verplichtingen’ hebt – heel makkelijk kan maken.”

Sommige kinderen dromen van een baan als piloot, andere van een toekomst als dierenarts. Maar Luna had andere plannen. Zij wist als jong meisje al dat ze ‘later’ bij Ajax wilde werken. Het liefst bij de media-afdeling, waar ze zich bezig zou kunnen houden met de social media-kanalen van de voetbalclub. En laat dat nou precies de plek zijn waar ze momenteel zit voor haar zes maanden durende stage.

“Mede dankzij mijn vader ben ik al heel lang fan van Ajax”, vertelt Luna. “Als jong meisje kreeg ik kippenvel van de filmpjes die Ajax op social media postte, keek ik via YouTube naar Ajax TV en keek ik op tegen Fresia Cousiño Arias, die het programma presenteerde. Toen wist ik al: dat wil ik later ook.”

Snuffelstage
De liefde voor de voetbalclub resulteerde drie jaar geleden in een aanmelding bij de SPECO-opleiding bij Fontys. Die keuze maakte ze na een snuffelstage die ze tijdens haar middelbare schoolperiode bij RKC deed. “Omdat ik social media en sport een geweldige combinatie vind, raadden ze me daar SPECO aan. Tot op de dag van vandaag ben ik nog steeds heel blij dat ik naar dat advies heb geluisterd. Best veel mensen stoppen in het eerste jaar van hun studie, maar ik heb daar nooit een seconde over nagedacht.”

Het was Luna’s docent Mark Brants die haar op een stageplek bij Ajax wees. “Ik heb altijd tegen hem gezegd dat ik heel graag bij Ajax wilde werken. Bij hem heb ik mijn eerste sollicitatie gehad, daarna ging ik door naar een selectieprocedure en dat leidde uiteindelijk tot een talentendag bij Ajax. Daar waren twaalf mensen bij aanwezig die allemaal in de running waren voor dezelfde stageplek. Uiteindelijk zijn er twee uitgekozen, waarvan ik er één ben.”

Vrouwenteam
Luna maakt van februari tot en met eind juli deel uit van het social media-team van Ajax Vrouwen. “In het social media-team zijn twee stagiaires: een voor Ajax Vrouwen, dat ben ik, en een voor Ajax 1 en de Ajax jeugdelftallen. Het maakte mij niet uit welke plek ik zou krijgen omdat ik met elke stageplek bij Ajax blij was, maar uiteindelijk is het toch fijn dat ik bij de vrouwen terecht ben gekomen. Vrouwenvoetbal wordt steeds groter; deze tak is de laatste jaren heel hard aan het groeien. De Ajax Vrouwen spelen steeds vaker in de ArenA en komen steeds verder in de Champions League.”

De student houdt zich de hele dag bezig met het bedenken van content, editen, opnemen, brainstormen en het online plaatsen van berichten. Kortom: alles wat met social media te maken heeft, ligt op Luna’s bordje. Als er een wedstrijd gespeeld wordt, is ze daarbij aanwezig als social media reporter. Ze filmt de aankomst van de teamleden, de kleedkamers, warming-up, opkomst van het team en goals. Bij winst komt daar ook het vastleggen en creëren van content tussen supporters en speelsters bij. 

Dat betekent dus ook dat Luna alle teamleden van het vrouwenteam kent. “Ja, je bent heel close. En ik merk ook dat hoe verder ik in mijn stageperiode kom, hoe meer ik me bij hen op mijn gemak voel. In het begin was het een beetje spannend, het zijn toch grote namen in de voetbalwereld, maar nu ben ik er al wat meer aan gewend.”

Toekomst
Luna heeft nog vier maanden stage te gaan, maar baalt er nu al van dat het daarna stopt. “Ik zei gisteren nog tegen mijn huisgenoot dat ik het jammer vind dat het straks voorbij is. Het zou geweldig zijn als ik hier volgend jaar mijn scriptie kan doen. Of beter nog: om hier een baan te krijgen!”

Twee docentonderzoekers van Fontys, Bart van Bezooijen en Jeroen Hairwassers, zijn vorige week een grootschalig onderzoek gestart naar online gokken onder studenten. Sinds de legalisering van de onlinekansspelmarkt eind 2021 is dit fenomeen onder deze doelgroep namelijk flink toegenomen.

Dat zien niet alleen docenten, maar ook studenten zelf, blijkt uit reacties die nu al in het onderzoek naar voren zijn gekomen. ‘Ik ben verslaafd geweest aan online gokken’, klinkt het bij een van de respondenten. ‘Ik heb hulp gezocht en ben nu bijna tien maanden clean. Mentaal gaat het ook veel beter.’ 

Staatslot
Een andere student koopt elke maand een staatslot in de hoop een groot geldbedrag te winnen en zo van zijn studieschuld af te komen. ‘De kans op miljoenen maakt dat ik speel. Daarmee hoop ik mijn studieschuld af te kunnen betalen, anders kom ik er nooit vanaf.’

Er zijn meerdere jongeren die aangeven online te gokken. Ze zetten dan, als tijdverdrijf tijdens een college of al wachtend op de bus, even snel een paar euro in op een voetbalwedstrijd. Maar of dat problematisch is? ‘Mensen in mijn omgeving vinden van niet. Ze zien het meer als een makkelijke manier van geld verdienen’, aldus een respondent.

Verzuipen
Student Bart van de Ven, die voor zijn opleiding SPECO betrokken is bij het onderzoek van Hairwassers en Van Bezooijen, ziet dat anders. Hoewel hij en zijn vrienden ook weleens geld inzetten op een voetbalwedstrijd, snapt hij waar de zorgen vandaan komen. “Online gokken is heel simpel en ik kan me goed voorstellen dat mensen erin kunnen verzuipen. Sommigen gaan er zo op in dat ze er financiële problemen door krijgen.” 

Dat gebeurt niet alleen bij het inzetten op voetbalwedstrijd, maar ook bij krasloten en online casino’s. “Via je telefoon kun je heel veel verschillende apps downloaden. Iedereen met een internetverbinding kan geld inzetten op van alles en nog wat. Het is echt heel simpel, ook voor minderjarigen. Die melden zich gewoon aan met een vals account.” 

De oplossing? Die is er volgens Bart (nog) niet. “Ik denk niet dat het opnieuw illegaal maken van de onlinekansspelmarkt zou helpen. Maar het toezicht moet wel strenger en beter, zeker voor minderjarigen.”

De effecten
Met dat laatste is Karin van Gompel het eens. Zij is nu docent bij Fontys, maar heeft een achtergrond in de kansspelbranche als Responsible Gaming Specialist en preventiemedewerker bij Novadic-Kentron. “Als preventiemedewerker heb ik een aantal jongeren van de SPECO-opleiding gesproken en daar maakte ik uit op dat er bij deze opleiding heel veel wordt ingezet op wedstrijden. Veel meer dan bij Toegepaste Psychologie, waar ik nu werk.”

Van Gompel weet dankzij haar werkervaring wat onlinegokverslavingen met jongeren kunnen doen. “Vaak begint het met het stelen van geld van mensen in het gezin. Maar ook mentaal is het een probleem: ze zijn in gedachten alleen nog maar bezig met daar waar ze verslaafd aan zijn. Verslaafden slapen slecht, lijden aan concentratieverlies en hebben minder sociale contacten. Een opleiding of andere zaken die belangrijk zijn, komen op een zijspoor te staan. De verslaving neemt het brein als het ware over.”

En wat het nóg gevaarlijker maakt, is dat een onlinegokverslaving lang niet altijd zichtbaar is. “Als iemand gedronken heeft, kun je dat ruiken. Als iemand drugs gebruikt, kun je dat zien. Maar iemand die online gokt, kan dat vaak langer verborgen houden. Wij als docenten hebben een signalerende functie en ik denk dat het heel belangrijk is dat we het onderwerp bespreekbaar maken. Negeer de gesprekken niet die je studenten hoort voeren in de klas. Vraag juist door.”

Met de studie hopen hoofdonderzoekers Jeroen Hairwassers en Bart van Bezooijen een completer beeld te vormen van de rol die online wedden en gokken in het leven van studenten heeft en positieve en negatieve effecten ervan rond het welbevinden in beeld te krijgen. Ook wordt er nagedacht over de ontwikkeling van interventies. 

Vragenlijsten
Het onderzoek is vorige week van start gegaan met het versturen van vragenlijsten naar zoveel mogelijk studenten van Fontys. “Wij vragen studenten of ze zelf online gokken, of ze het in hun omgeving zien gebeuren en in welke mate zij zelf denken dat het zich voordoet”, legt Hairwassers uit. 

“Wij maken ons namelijk zorgen, omdat we het binnen ons instituut veel in klassen zien gebeuren.” Met ‘ons instituut’ doelt Hairwassers op Fontys Marketing & Communicatie. “Maar we zijn juist ook benieuwd hoe het in andere studiedomeinen is en bij welke studierichtingen online gokken en wedden voornamelijk voorkomt."

De twee onderzoekers merken dat het in lessen vaak gaat over de uitslagen van voetbal- of andere wedstrijden. Veel vaker dan vóór de legalisering van de onlinekansspelmarkt. “Dit soort gesprekken wordt natuurlijk al heel lang gevoerd, maar sinds een paar jaar zien we tot onze schrik ook van collega’s dat studenten niet alleen gokken op wedstrijden van hun favoriete club, maar ook op lagere competities in het buitenland ”, zegt Van Bezooijen.

En dat baart zorgen, omdat sport veel minder voorspelbaar is dan je zou denken. “Studenten worden afhankelijk van online gokken. Niet alleen in de sportbranche, maar ook bij gaming. Je hebt tegenwoordig steeds meer games waarbij je bijvoorbeeld een kist met allerlei wapens of levens kunt kopen, de zogenaamde lootbox. In de wereld van games zitten op die manier ook kansspelen subtiel verweven, waardoor online gokken steeds normaler wordt gevonden.”

Duizenden euro’s schuld
Volgens Hairwassers kunnen bedragen waarmee gespeeld wordt oplopen tot in de duizenden euro’s. Dat kunnen gewonnen euro’s zijn, maar ook euro’s waardoor studenten in het rood komen te staan. “Wat we nu al in ons onderzoek kunnen zien, is dat studenten met online gokken een deel van hun studieschuld proberen terug te winnen. We hopen erachter te kunnen komen wat de belangrijkste beweegredenen van onze studenten zijn om online te gokken.”

Het onderzoek zit nu in de verkennende fase. Pas later gaan de onderzoekers aan de slag met de vervolgstappen. “Het welzijn van de studenten staat centraal”, stelt Van Bezooijen. “We willen na gaan denken over hoe je in het onderwijs met elkaar over dit onderwerp kan spreken en daarin denken we breder dan alleen vanuit Fontys. We willen bijvoorbeeld ook kijken naar welke materialen we zouden kunnen ontwikkelen om onderwijsprofessionals – binnen en buiten Fontys – met het onderwerp aan de slag te laten gaan.”

Want, stelt Hairwassers: “Onze studenten komen straks in het werkveld terecht, mogelijk bij commerciële partijen die ook marketing inzetten om dingen voor elkaar te krijgen. Als het om een product gaat als online gokken, dan willen we onze studenten daarop voorbereiden. In de wereld van marketing en communicatie is het belangrijk voor toekomstige professionals om te kunnen navigeren tussen commerciële en maatschappelijke belangen.”

“Het is jammer. Ergens was het leuk geweest om naar de landelijke finale te gaan, maar ik besef ook dat het om een verkiezing gaat die gericht is op het hoger onderwijs in heel Nederland. Dat is appels met peren vergelijken”, zegt Hagen.

De SPECO-docent kreeg tijdens de nieuwjaarsbijeenkomst van 8 januari te horen dat hij door de jury was verkozen tot Docent van het Jaar 2024 bij Fontys. Hij is er naar eigen zeggen nog steeds van aan het nagenieten. En wordt er ook nog steeds vaak aan herinnerd. 

“Door studenten, maar ook door mensen die ik toevallig spreek of door alumni. Het is echt niet te geloven. De landelijke finale was geweldig geweest, maar de echte kroon op mijn werk heb ik al gekregen. De waardering zit ‘m in de dingen die ik hier doe. Ik blijf gewoon lekker doorgaan met waar ik mee bezig was, geniet van de boost die ik heb gekregen en probeer langzaamaan van die roze wolk af te komen.”

Prijzengeld
Naast de titel Docent van het Jaar 2024 heeft Hagen ook een geldprijs van 5.000 euro gewonnen die hij mag besteden aan innovatie in het onderwijs. Precieze plannen daarvoor zijn er nog niet, maar hij heeft al wel wat ideeën. “We zijn met ons team bezig met een onderwijsvernieuwingstraject, waar de komende maanden een aantal grote stappen in worden gezet. Wellicht leidt dat tot extra ideeën. En anders kan ik het geld ook nog inzetten voor een ander project waar ik samen met studenten mee bezig ben: branding van atleten.” [Karen Luiken]

Tijdens de tiende editie van de Docent van het Jaar-verkiezing werd dit jaar een recordaantal van 53 docenten aangedragen door studenten en collega’s. Naast Lars Hagen, die maar liefst 26 keer werd aangedragen, waren dat Marcel van den Heuvel, Caspar van Hilten, Glenn Schroeders en Latief Sheikchote. 

Juryrapport
Allemaal hadden ze hun eigen kwaliteiten en redenen om te winnen, maar toch gaat Hagen er nu met de titel vandoor. ‘De motivatie van de directie is lovend en beschrijft nauwgezet hoe deze docent zich verhoudt tot de beoordelingscriteria’, zo klinkt het juryrapport.

‘De docent brengt studenten in contact met ervaringsdeskundigen en gastdocenten. Zijn persoonlijke ervaring met vrijwilligerswerk legt hij terug in de klas om studenten mee te nemen in het maatschappelijke spectrum waarin zij zich bevinden. Voor zijn eigen ontwikkeling deed hij een docentstage bij een werkveldpartner. Hij werkt op internationaal terrein samen met studenten en universiteiten aan actuele onderwerpen.’

‘Bizar’
Hagen wint zowel de titel Docent van het Jaar 2024 als een geldprijs van 5.000 euro die hij mag besteden aan innovatie aan het onderwijs. Als hij dat wil, wordt hij ook afgevaardigd naar de landelijke verkiezing Docent van het Jaar.

“Echt bizar”, zegt Hagen in een eerste reactie. “Het voelt heel goed. In een eerder interview kreeg ik al de vraag hoe graag ik wilde winnen. Toen zei ik: als ik dan toch in de finale zit, wil ik ‘m ook pakken. Door alle reacties die ik al heb gehad voelde ik me al een winnaar, maar dit is de kers op de taart. Het voelt als een hele eer. Ik ben ontzettend blij.” [Karen Luiken]

Het interview loopt vijf minuutjes uit omdat Hagen (44) een student tegen het lijf loopt. “Ik wilde even weten hoe het met haar ging”, zegt hij. Het typeert meteen de docent die Hagen is: behulpzaam, betrokken en altijd op de hoogte van de situatie van zijn studenten. 

Manusje-van-alles
Naast docent bij SPECO is Hagen ook een heleboel andere dingen. Aanspreekpunt van de studievereniging SRS, programmacoördinator, stagebegeleider, mentor, bestuurslid van de alumnivereniging en in zijn vrije tijd voorzitter van Stichting Samen Sporten Tilburg. Of hij nog tijd over heeft voor hobby’s? “Ik zie mijn werk als één grote hobby”, zegt Hagen.  

Dat is waarschijnlijk ook de oorzaak van de ruime bereikbaarheid van de docent. Hij staat altijd aan, soms zelfs iets té aan, en doet niet moeilijk als hij om acht uur ’s avonds een telefoontje krijgt. “Gisteren werd ik gebeld door een student met een moeilijke thuissituatie. Je kunt er dan voor kiezen om niet op te nemen, maar zo zit ik niet in elkaar. Ik ben blij dat mijn studenten me in vertrouwen nemen en help ze graag.” 

Dat helpen doet Hagen al vijftien jaar, over een maand viert hij zijn jubileum. Vóór zijn loopbaan bij Fontys was hij werkzaam in de marketingwereld. “Ik heb een commerciële achtergrond. Heb bij Campina gewerkt en in de kaas-business. Acht jaar lang zat ik bij drie verschillende afdelingen en bedrijven, maar waar ik ook zat: ik was altijd degene die de stagiaires mocht begeleiden. Ik denk dat mijn passie voor het ‘coachen’ – zoals we lesgeven tegenwoordig met een chic woord noemen – daar is ontstaan.” [Tekst gaat verder onder de foto]

Sinds zijn carrièreswitch heeft hij al veel studenten zien opbloeien, slagen en zichzelf ontwikkelen. Maar hij heeft ook veel mensen terug zien komen. “Dat vind ik het mooie aan onze opleiding. We hebben een (sp)ecosysteem gecreëerd waar heel veel studenten actief in blijven, ook als ze al afgestudeerd zijn. Een groot deel keert ooit terug, is het niet als opdrachtgever, dan wel als stagebegeleider of gastspreker.”

De nominatie voor de Docent van het Jaar-verkiezing ziet Hagen als een grote eer. Maar nóg blijer zou hij zijn als hij wint. “Volgens het Olympische motto is meedoen belangrijker dan winnen, maar als ik aan een wedstrijd begin, wil ik die race winnen. Ik ben te fanatiek om er niet voor te gaan. Als een ander beter is dan ik, ben ik absoluut niet te beroerd om dat te erkennen. Maar deze titel wil ik héél graag pakken. Het zou de kers op de taart zijn.” [Karen Luiken]

Toen Anouck zich ongeveer een jaar geleden inschreef voor de studie Sportcommunicatie bij Fontys, had ze geen idee dat ze tijdens haar eerste studentenjaar benaderd zou worden voor deelname aan een missverkiezing. Ze was vooral bezig met het waarmaken van haar grote droom om ooit social media-medewerker bij de Formule 1 te worden.

Maar toen kwam daar dat ene berichtje via Instagram dat haar hele leven op zijn kop zette. “Ik kreeg een dm van iemand die vorig jaar had meegedaan. Ze vond me een geschikt plaatje voor de verkiezing Miss Teen of Noord-Brabant”, legt Anouck uit. “Ik wist niet zeker of ik wel mee wilde doen. Ik was best onzeker. Aan een missverkiezing nemen allemaal mooie meiden deel, hoor ik daar wel tussen? Mijn ouders hebben mij uiteindelijk het laatste zetje gegeven. Als ik het niet zou proberen, zou ik nooit weten of het iets voor mij zou zijn." 

Hoewel Anouck tijdens haar casting dacht dat ze niet in dit wereldje zou passen en dat al haar vooroordelen over missverkiezingen uit zouden komen, veranderde ze na de eerste ronde compleet van gedachte. “Ik vond het zo gaaf en wilde koste wat kost door naar de finale. Toen ik te horen kreeg dat ik dat doel bereikt had, kreeg ik de glimlach niet meer van mijn gezicht.” 

Anouck werd in februari gekroond tot Miss Teen of Noord-Brabant en staat op 1 juli in de landelijke finale. Als ze die wint, mag ze door naar Miss Teen International. [Tekst gaat verder onder de foto]

Tijdens het hele traject heeft Anouck veel over zichzelf geleerd. Ze veranderde van een onzeker meisje in iemand met zelfvertrouwen. Van iemand met mentale problemen in iemand die met veel plezier naar de toekomst kijkt. “In 2020 en 2021 heb ik in een zware depressie gezeten”, vertelt de student. “Ik uitte mijn gevoelens niet en kropte alles op. Ik wilde niemand lastigvallen met mijn problemen, maar ik weet inmiddels hoe diep je kunt zinken als je alles alleen wilt doen.”

Toen Anouck eenmaal de hulp vond die zij nodig had, ging het langzaam maar zeker beter met haar. Formule 1 hielp haar daar ook bij; de sport zorgde voor lichtpuntjes in haar destijds sombere leven. “Ik keek altijd uit naar de weekenden waarin Formule 1 werd uitgezonden. Ik hield alles bij. De trainingen, de adrenaline, de geluiden van de wagens. Ik vind het allemaal zó gaaf.”

Met het podium dat Anouck dankzij de missverkiezing krijgt, hoopt ze anderen te kunnen inspireren met haar verhaal. “Ik wil niet dat andere mensen dezelfde pijn doorstaan als ik. Het is oké om soms verdrietig te zijn en ik wil graag duidelijk maken dat er altijd wel iemand is die kan helpen.” [Tekst gaat verder onder de foto]

De passie voor de sport blijft bij Anouck altijd bovenaan staan, maar sinds de missverkiezing heeft ze er wel een aantal toekomstplannen bij gekregen. “Ik wil graag bekend worden en modellenwerk doen. Ik had nooit verwacht dat het iets voor mij kon zijn, maar als het nu op mijn pad komt, wil ik ervoor gaan.”

Tot die tijd blijft Anouck keihard werken voor haar studie. Die probeert ze zo goed als het kan te combineren met het werk dat ze voor de missverkiezing doet. Haar flexibele rooster helpt haar daarbij, plus het enthousiasme van haar docenten. “Iedereen doet er alles aan om mij te helpen. Mijn docenten, de school, maar ook mijn studiegenootjes.” [Karen Luiken]

“Ik vertrok met een schip waarmee ik nooit één meter had gevaren. Bovendien had mijn zeilpartner, oud-studiegenoot Arjen, net zes weken zeilervaring. Kortom: een hoop stress, in het begin werd ik ‘s nachts wakker van ieder denkbaar geluidje.”

Basaal
De droomreis bracht veel, waaronder de AVRO-documentaire Zee, Zout en Zeilen, een boek en inspiratiemateriaal voor de lezingen die Florian nog steeds geeft. En: er kwam nóg een tv-rol op zijn pad. Dirkse was van 2016 tot 2021 de eerste Nederlandse Kapitein Iglo in de bekende visstick-reclames. “Allemaal dingen die ik daarvoor nooit had gedaan. Ook hier geldt: hak de knoop door, spring in het diepe en begin eraan.”

Wat is het geheim van oceaanzeilen, waarom is het een inspiratiebron waaruit hij blijft putten? “Alles. Het avontuur, nieuwe culturen, volledig leven in het hier en nu. Ook is zo’n schip volledig zelfvoorzienend en vaar je op windgeneratoren en zonnepanelen. Je leven is heel basaal, omdat je continu vecht tegen de elementen. Je bent volledig één met de natuur en denkt helderder dan ooit.”

Ocean Cleanup
Eén van de dingen die opviel tijdens de tocht waren de enorme plastic eilanden die geregeld voorbijdreven. “Toen ik na terugkeer las over het idee van scholier Bojan Slat – een reusachtige veegarm om drijvend plastic op te vangen – zocht ik contact met hem. We startten samen met het uitrollen van het idee. Als vrijwilliger heb ik er twee jaar lang tachtig uur per week aan gewerkt.”

In 2015, na voltooiing van de startup-fase, stapt Dirkse uit het initiatief. “Eén van de redenen was dat ik niet meer zo veel wilde werken. Bovendien groeiden we enorm hard… Ik merkte dat mijn hart vooral bij de opstartfase lag. Meer de idealistische verkenning dan de grootschalige uitvoering.”

Afgelopen zomer maakte het team van The Ocean Cleanup bekend dat inmiddels ruim 100.000 kilo plastic is opgeruimd bij de Great Pacific Garbage Patch, een drijvende vuilnisbelt op de Grote Oceaan.

Zoekende
Bij Speco Sportmarketing in Tilburg, waar hij in 1999 begon, aardde Florian Dirkse snel. “Ik was zo’n type dat altijd de kantjes ervan afliep en via mavo en havo toch nog op het hbo belandde. In die tijd was Speco relatief nieuw.” Hij genoot van een opleiding die nog in de kinderschoenen stond. “Enthousiaste studenten én docenten zorgden voor een goede vibe. Bovendien ondervond ik als geboren Delftenaar hoe leuk Tilburg was.”  [Tekst loopt door onder foto]

Na zijn afstuderen in 2003 belandt hij al snel als co-schipper op een zeilboot die van Sint-Maarten naar Turkije voert. Het is zijn eerste oceaanreis. Die oceaan blijft trekken en na enkele 9 tot 5-baantjes als projectmanager ontstaat het plan om samen met drie oud-Speco’ers een wereldreis te maken. 

“Maar mensen haken af als de consequenties van zo’n reis doordringen. Die tocht ging twee jaar duren. Ik besloot mijn baan op te zeggen en mijn huis te verkopen. En voor mijn toenmalige vriendin was het natuurlijk ook een ding…” Van de beoogde bemanning blijft ten slotte alleen goede vriend Arjan over, waarmee het grote avontuur uiteindelijk wordt aangegaan.

Dromen
De lezing die Dirkse op donderdag 8 december geeft bij het Duurzaamheidsevent van Fontys draait om het volgen van je dromen. Waarom vinden veel mensen dat zo moeilijk? “De meesten houden het liever bij dromen… De sleutel is: ga ervoor. En trek je niet te veel aan van wat anderen zeggen over de beren op de weg. Verder: trek duidelijk je plan en bereid je voor. Maar de stap daadwerkelijk zetten is het voornaamste. Als je die knoop niet doorhakt, blijft het dus bij dromen.”

Het is niet gezegd dat iedereen zijn schepen achter zich moet verbranden om de wijde oceaan op te gaan. “Ik probeer mensen vooral te inspireren om wat meer met hun dromen te doen."

"Kijk jezelf eens aan in de spiegel en vraag je af: Haal ik er alles uit? Als je er maar de helft uit haalt, geeft niet hoor. Zo lang je je maar bewust bent van die keuze. Bovendien, kleine droompjes heb je ook. Bijvoorbeeld minder gaan werken of vaker leuke dingen doen met je partner.”

Krampachtig
Wat wil hij Fontys-studenten van vandaag graag meegeven? “Als je nog niet weet wat je wilt, is dat helemaal niet erg. Veel jongeren maken zich zorgen over keuzes die ze al dan niet moeten maken… Volg je hart, je hoeft heus niet alles volgens het boekje te doen."

"Natuurlijk, je moet ergens beginnen. En je start zelden met je droombaan… Veel mensen denken trouwens wel dat het zo moet, dat het gelijk perfect hoort te zijn. Maar ga nooit te krampachtig om met verwachtingspatronen, van jezelf of een ander.” [Frank van den Nieuwenhuijzen]

De lezing van Florian Dirkse kun je bijwonen op donderdag 8 december vanaf 14 uur. Locatie: Aula W3, Campus Venlo.