Naza
Dat Naza wereldwijd zowel een storm van kritiek als een waaier aan loftuitingen zou oogsten, was wel enigszins te voorspellen. Het gevolg ook: de film van Yuval Abraham en Rachel Szor, die in de Oscar-winnende documentaire No Other Land de benarde positie van een Palestijnse gemeenschap optekenden, trekt overal volle zalen.

De zakelijke toon waarop 24 digitaal geanonimiseerde medewerkers van de Israëlische inlichtingendiensten, in het donker geïnterviewd op het dak van een flatgebouw in Tel Aviv, spreken over de militaire operaties die de Israel Defense Forces opstartten in Gaza na de aanslagen van Hamas op 7 oktober 2023, raakt een gevoelige snaar.

Naza betekent nevenschade. Ofwel: het aantal burgerslachtoffers dat er mogelijk valt bij een actie. Die doelwitten worden bepaald door een computersysteem, dat bijvoorbeeld geen onderscheid maakt tussen kinderen en volwassenen. (Vermeende) Hamas-kopstukken moeten koste wat het kost uitgeschakeld worden. Waarbij de zinsnede ‘Waar is papa?’ dienstdoet als signaal dat het doelwit thuis is gekomen en nu, samen met zijn gezin, kan worden uitgeschakeld.

Het leidt tot enorme aantallen slachtoffers en verwoesting alom. Genocide? vragen de filmmakers. Absoluut, zegt één van de militairen. Een ander moet terugdenken aan de reis die hij ooit maakte naar de concentratiekampen. Naderhand zag hij de Duitsers als verpersoonlijking van het kwaad. ‘Ik zie die nazi’s nog steeds als slecht’, zegt hij. ‘Maar wie ben ik dan?’

De huiveringwekkende details die Israëlische militairen zoals zij oplepelen in deze verpletterende aanklacht zijn te beschouwen als de uiterste consequentie van hoe de regering Netanyahu, in elk geval sinds de aanslagen van Hamas op 7 oktober 2023, naar Gaza en z’n bewoners kijkt.
(te zien in de bioscoop)

Chilean Mine Rescue: Race Against Time
Als 33 medewerkers van de Chileense San José-mijn bij een mijninstorting op 5 augustus 2010 700 meter onder de grond vast komen te zitten, lijkt hun situatie volstrekt hopeloos. Er wordt desondanks een grootschalige reddingsoperatie opgezet.

In deze driedelige serie van Chloe Campbell en James Parris blikken mijnwerkers, familieleden, hulpverleners, deskundigen en bestuurders terug op die epische operatie, die zich grotendeels live voor de camera afspeelt. Aan de bekende nieuwsbeelden wordt nu ook het perspectief van de mannen zelf toegevoegd. Eén van hen heeft onder de grond de beschikking over een telefoon met camera. Die indringende beelden, waarin ze elkaar bijvoorbeeld moed inspreken, zijn voor het eerst te zien.

Met visualisaties van de ingewanden van de mijn, die is opgebouwd als een gigantische kurkentrekker, benadrukken Campbell en Parris verder hun benarde positie en verduidelijken ze het huzarenstukje dat hun redders leveren: van het leggen van een voedsel- en videobelverbinding tot het boren van een tunnel, zodat de mijnwerkers met de speciaal gefabriceerde capsule Fénix naar boven kunnen worden gehaald.

Deze indrukwekkende miniserie over menselijke moed, inventiviteit en saamhorigheid doet in alle opzichten recht doet aan het ontzagwekkende karakter van de mijnramp, de 69 (!) dagen die de mijnwerkers doorbrengen in het binnenste van de aarde en de ingenieuze reddingsactie die ondertussen in gang wordt gezet.
(te zien op Disney+)

Meisjes Van De Goede Herder – Het Vervolg
Lies, Joke en Roos, drie vrouwen die als meisje een barre tijd hadden bij de nonnen die vroeger de scepter zwaaiden in de instellingen van De Goede Herder, zijn weer prominent aanwezig in seizoen 2 van Meisjes Van De Goede Herder. Zij krijgen versterking van andere slachtoffers en ooggetuigen, die zich na de eerste serie hebben gemeld bij regisseur Britta Hosman en researcher Dore van Duivenbode.

De vier nieuwe afleveringen verdiepen en verbreden de tragische casus van deze en andere slachtoffers met schrijnende getuigenissen over hun liefdeloze behandeling als kind, herinneringen aan seksueel misbruik, een nieuw verzamelgraf in Zoeterwoude, de twijfelachtige dood van twee jonge zussen en (gedwongen) abortussen in het klooster.

Bij De Goede Herder mochten deze ‘meisjes’ geen vriendschappen sluiten, nu hebben ze, als door het leven getekende vrouwen, een hechte zusterschap gevormd die hen, ook in dit aangrijpende tweede seizoen, langs de voetangels en klemmen van het verleden helpt.
(elke woensdagavond om 20.25 uur op NPO, de complete serie is te vinden op NPO Doc)

Meer docutips van Helmut vind je hier.

Als geboren en getogen Tilburger leer ik graag wat bij over ‘mijn stad’. En daarvoor leek ik donderdagavond aan het goede adres. Wist je bijvoorbeeld dat Tilburg een verzameling is van dertien herdgangen, oftewel driehoekige pleinen? En wist je dat de Heuvel de grootste herdgang was die vroeger alle steden in Brabant met elkaar verbond? Daar stond tot 1994 een lindeboom, het bonzend hart van Tilburg. Maar toen die weg werd gehaald werd Tilburg vooral een lelijk stuk waar je doorheen moest als je van Breda naar Den Bosch reisde.

Toch hebben veel mensen hun hart aan Tilburg verpand, al sinds het begin der tijden. En laat dat nu juist het onderwerp zijn van de nieuwe route van Ghost Tours Tilburg. Aan de hand van spannende verhalen over de textielindustrie, de protestante en katholieke kerk, de Franse revolutie, Pieter Vreede en Mathieu en Marietje Kessels, neemt de organisatie je met een sterk staaltje geschiedenis mee op pad door de Tilburgse binnenstad.

In een kleine twee uur tijd wandel je niet alleen langs onmiskenbare plekken in Tilburg, maar word je ook nog eens getrakteerd op een mengeling van theater en feiten. Zonder schrikmomenten, maar met goed acteerwerk en bijpassende muziek. Plus verhalen die eenieder zal boeien.

Cijfer: 9,5 - “Het enige nadeel aan deze tour is dat als deze ook zo’n groot succes wordt als zijn voorganger, we nog jaren moeten wachten op de volgende. Een aanrader voor iedere Tilburger, en eenieder daarbuiten.”

De eerste tourdata zijn inmiddels uitverkocht. Volgens de organisatie zullen eind deze maand nieuwe data toegevoegd worden. Houd daarom vooral de site in de gaten.

En eindelijk is hier op z’n plaats, want de Netflix-hit heeft ook al versies uit het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten, Brazilië, Japan, Mexico, Argentinië en verschillende Europese landen. Nederland sluit zich daar nu bij aan en hoewel ik uit die ellenlange lijst meerdere varianten zag, staat die uit eigen bodem met stipt bovenaan.

Misschien heeft het te maken met de Nederlandse nuchterheid of de gevarieerde cast, misschien met het concept an sich – ook al is dat niet nieuw. Want even voor de leken onder ons: in Love is Blind leren de deelnemers elkaar kennen door urenlang met elkaar te praten zonder elkaar te zien. Als er een connectie is, verloven ze zich. Daarna komt het eerste contactmoment, vliegen ze meteen naar Zanzibar voor een vakantie en gaan ze vervolgens samenwonen. Als alles daarna nog steeds koek en ei is, volgt het jawoord.

U zal vast begrijpen dat zo'n vogelvlucht de nodige ongemakkelijke, chaotische en soms tenenkrommende situaties met zich meebrengt. Er is sprake van jaloezie, afwijzing, leugens en soms ook een beetje liefde. Kortom, alle ingrediënten die (wéér een nieuwe) datingshow nodig heeft, zitten hierin.

Cijfer: 8,5 – Lang geleden dat ik niet na de eerste aflevering van een datingshow al afhaakte.

We spraken met Maaike, eerstejaarsstudent Communicatie in Eindhoven. Op diezelfde campus, maar in een ander gebouw, liepen we tweedejaarsstudent Lieve tegen het lijf. Zij studeert Verpleegkunde. We stelden beide studenten precies dezelfde vier vragen over elkaar en koppelden de antwoorden daarvan ook weer terug. Te beginnen met Maaike.

Welke drie woorden komen bij je op, als je denkt aan een typische verpleegkundestudent?
“Zorgzaam, want dat is als verpleegkundige een goede eigenschap om te hebben, lief en doortastend.”

Hoe is een verpleegkundestudent volgens jou gekleed?
“Nu ga ik inderdaad een groot vooroordeel opnoemen, maar ik denk dat ze vaak zo’n wit verplegersjasje aan hebben. En voor de rest gewoon eigen kleren, wat zijn of haar stijl ook is.”

Wat doet een verpleegkundestudent in zijn of haar vrije tijd?
“Gewoon werken bij een bijbaantje, of sporten. En anders misschien stagelopen, maar dat is niet echt vrije tijd. Afspreken met vrienden is ook nog een mogelijkheid.”

Hoe denk je dat een verpleegkundestudent jou als student zou omschrijven?
“Als een soort influencer. Als ik vertel dat ik communicatie studeer hoor ik zo vaak van mensen ‘oh, dus je wilt influencer worden’. Maar dat is niet het enige wat je kunt worden met deze studie.”

Dan het woord aan verpleegkundestudent Lieve.

Welke drie woorden komen bij je op, als je denkt aan een typische communicatiestudent?
“Heel eerlijk, ik wist niet eens dat dit een studie was. We hebben zelf ook communicatielessen omdat je als verpleegkundige ‘slecht nieuws gesprekken’ moet kunnen voeren. Maar als ik een typische communicatiestudent zou moeten omschrijven, is dat iemand die goed aan kan voelen wat voor persoon ze voor zich hebben, bijna psychologisch. En iemand die goed kan praten terwijl ze zich op de achtergrond begeven. Ze pakken dingen op zonder in de spotlight te staan.”

Hoe is een communicatiestudent volgens jou gekleed?
“Mee met de trend, maar niet heel heftig. Eerder chill, normaal. Een eigen stijl binnen de kaders.”

Wat doet een communicatiestudent in zijn of haar vrije tijd?
“Hetzelfde als wij. Sporten, leuke dingen doen met vrienden, eigenlijk gewoon hetgeen dat iedere student zou doen.”

Hoe denk je dat een communicatiestudent jou als student zou omschrijven?
“Zorgzaam. Dat komt altijd als eerste naar boven.”

De terugkoppeling
En ja, Lieve had gelijk. Want zorgzaam is het eerste woord dat Maaike noemde over studenten Verpleegkunde. “Ik kan me in alle drie de woorden eigenlijk wel vinden, maar dat witte jasje hebben we echt niet altijd aan. Alleen op stage eigenlijk, en zelfs daar hoeft het niet bij ieder bedrijf. Op school draagt iedereen inderdaad wel altijd gewoon wat ze zelf willen, en wat betreft de hobbies zit ze helemaal goed.”

Maaike had niet verwacht dat mensen niet weten dat Communicatie an sich een studie is. “Ik had ook niet gedacht Verpleegkundestudenten communicatielessen zouden hebben, maar ik snap wel dat het handig is om te doen. De drie woorden die een typische communicatiestudent omschrijven kloppen best wel, en het is soms zeker psychologisch omdat je je moet verplaatsen in de consument en het bedrijf. Qua kleding draagt iedereen gewoon lekker wat ze zelf willen, en onze hobbies komen ook overeen.”

‘Heart of the Beast’ gaat over de gepensioneerde Special Forces-veteraan James, die met zijn getraumatiseerde militaire diensthond Odin op vakantie gaat in Alaska. Wat een mooie, avontuurlijke reis had moeten worden, wordt een overlevingstocht waarbij het duo in een 90 kilometer lange reis terug naar de bewoonde wereld allerlei obstakels tegenkomt. Vreselijke kou, een bloeddorstige beer, hongerige wolven, pijnlijke valpartijen en ga zo nog maar even door.

Eerlijk is eerlijk: heel origineel is het verhaal niet. En veel diepgang zit er ook niet in. Dat hoeft ook niet, want in dit spektakelstuk draait het allemaal om de band tussen James (gespeeld door Brad Pitt) en zijn trouwe viervoeter Odin (grotendeels gespeeld door een Duitse herder genaamd Uber, met als achterban nog een aantal reservehonden). Ik moet toegeven: van alle tegenspelers die Brad Pitt in zijn jarenlange carrière op de set zag, is het Odin die met voorsprong de grootste Oscar verdient. En ja, ik ben als baasje van een golden doodle misschien een tikkeltje bevooroordeeld.

Hoe dan ook. Het duurde eventjes voor ik lekker in het verhaal kwam, maar dat lag meer aan de man naast me (chips eten uit krakende zak = hel op aarde voor iemand met mysofonie), dan aan de film zelf. Prachtige beelden van een geweldige omgeving in Alaska en de onbreekbare vriendschap tussen James en Oldin wisselden elkaar af, met tussendoor genoeg actie- èn ontroerende scènes.

Cijfer: 8,5 - Na de film mijn viervoeter nog maar eens extra verwend met een koekje. Misschien zelfs wel drie.

Aan de ene kant hebben we Esmee, die de minor ICT & Digital Marketing volgt. Anderzijds spreken we Jonas, tweedejaars student Journalistiek. Beiden studeren ze bij Fontys in het Tilburgse MindLabs-gebouw. We stelden hen precies dezelfde vier vragen en koppelden de antwoorden daarvan ook weer terug. We beginnen bij ICT-student Esmee.

Welke drie woorden komen bij je op, als je denkt aan een typische journalistiekstudent?
“Brutaal, sociaal en slim.”

Hoe is een journalistiekstudent volgens jou gekleed?
“Ik denk niet dat een journalistiekstudent op een specifieke manier gekleed is of moet zijn. Maar als ik aan een typische journalistiekstudent denk, is deze altijd netjes gekleed.”

Wat doet een journalistiekstudent in zijn of haar vrije tijd?
“Veel gebruikmaken van sociale media en YouTube. En het nieuws volgen, om zo nog meer informatie binnen te krijgen over bepaalde onderwerpen.”

Hoe denk je dat een journalistiekstudent jou als student zou omschrijven?
“Ik volg de minor, dus een échte ICT-student ben ik denk ik niet. Maar ik ga ervanuit dat we nerdy en slim gevonden worden, met een brilletje op.”

Dan het woord aan journalistiekstudent Jonas.

Welke drie woorden komen bij je op, als je denkt aan een typische ICT-student?
“Een computergek, wat introvert en jong.”

Hoe is een ICT-student volgens jou gekleed?
“Niet uitgesproken. Ze hebben niet het nieuwste van het nieuwste, en hoeven ook niet per se op te vallen. Als een soort muurbloempje eigenlijk.”

Wat doet een ICT-student in zijn of haar vrije tijd?
“Het eerste wat ik zou zeggen: gamen. Dat zal vast niet voor iedere ICT-student gelden, maar ik denk dat het overgrote deel wel geïnteresseerd is in de computertechnologie. En een hobby die daarbij past is natuurlijk gamen.”

Hoe denk je dat een journalistiekstudent jou als student zou omschrijven?
“Ik denk dat we als sociaal en té extravert worden gezien. En soms een beetje als een bemoeial, maar ik heb tijdens mijn opleiding geleerd dat we dat ook wel een beetje moeten zijn.”

De terugkoppeling
Jonas herkent zichzelf niet in het vooroordeel dat journalistiekstudenten brutaal zijn. “Dat moet ik wellicht nog leren, want het is wel nodig voor dit beroep. Ik ben er zelf nog niet zo goed in, maar er zijn zeker journalistiekstudenten die dat karakter al wel hebben. Of ik altijd netjes gekleed ben? Ik trek vooral aan wat ik leuk vind. En het nieuws volgen op verschillende kanalen doe ik vooral voor school, niet vanuit mijn persoonlijke interesse. Dan ga ik liever sporten en bewegen.”

Ook Esmee kan zich niet helemaal vinden in de antwoorden van Jonas. “In de drie woorden herken ik mezelf totaal niet, terwijl ik wel snap dat iemand meteen aan computergek en introvert denkt. Maar jong? Die snap ik niet helemaal. En een muurbloempje ben ik ook zeker niet, net als mijn medestudenten. Misschien scheelt het ook dat wij meer de marketingkant van ICT bestuderen. Gamen doe ik dan weer wel, maar dat is niet iets wat ik iedere dag doe. Andere hobby’s zijn hockey en eigenlijk ook heel veel drinken met vrienden, haha.”

Teenage Wasteland
De houding van de hoofdredacteur van de plaatselijke krant is exemplarisch. Hooghartig wuift hij begin jaren negentig in een live-uitzending van MHS TV, een schoolproject van de Middletown High School, elke suggestie van de hand dat er sprake zou kunnen zijn van een milieuschandaal. Eerder hebben leerlingen, die onderzoek doen naar giftig afval op de lokale stortplaats, al tevergeefs een videotape met hun bevindingen afgeleverd bij zijn krant. En ook bij bestuurders van Middletown in de Amerikaanse staat New York vangen zij bot.

De jeugdige deelnemers aan het project onderzoeksjournalistiek laten zich echter niet afschrikken. Ruim dertig jaar later blikken zij terug op de kwestie, die hun middelbare schoolperiode heeft gekleurd. Jesse Moss en Amanda McBaine laten hen voor deze reconstructie hun eigen reportages, studio-uitzendingen en docu’s nog eens zien en brengen hen ook bij elkaar om die periode van jeugdig idealisme te herbeleven.

Zo stuiten ze in deze stevige film, een reclamespot voor de journalistiek, op hun eigen ‘Deep Throat’. Terwijl de gedreven tieners door sommige bewoners van Middletown worden weggezet als notoire complotdenkers, zet de klokkenluider ‘Mr. B.’ hen op het spoor van een gezelschap dat zich als plaatselijke Sopranos onledig houdt met ‘waste management business’: het illegaal én lucratief dumpen van afval, waarbij lokale functionarissen nog wel eens een zakcentje toegestopt krijgen.
(te zien op Netflix)

Patrice: The Movie
Het leven lacht Patrice Jetter toe. De Afro-Amerikaanse vrouw, rond de zestig inmiddels, heeft een fijne job als klaarover, kan helemaal wegdromen bij haar uitbundig aangeklede modeltreinenbaan en vormt samen met lief Garry Wickham bovendien een aandoenlijk kunstschaatsduo. Dat leven is zo bijzonder dat ze er een film aan heeft gewijd: Patrice, The Movie, geregisseerd door Ted Passon.

Patrice heeft daarvoor tekeningen gemaakt van haar eigen leven. Ze gebruikt die als decor om haar eigen geschiedenis, met kinderen in de rol van haar ouders en andere sleutelfiguren uit haar kleurrijke bestaan, na te spelen. In een docu die laat zien dat het leven met een beperking ten volle kan worden geleefd – ook al is het lang niet altijd gemakkelijk.

Één ding zit Patrice nog wel dwars. Garry en zij zijn verplicht aan het latten. Want als ze zouden trouwen raken zij hun uitkering kwijt. Terwijl de twee zich voorbereiden op een alternatieve huwelijksceremonie starten ze dus ook een campagne op tegen deze ‘huwelijksstraf’. En daarmee heeft deze onweerstaanbare feel good-docu meteen een missie. Een mensenrechtenkwestie waarvoor Patrice, Garry en hun vrienden de perfecte pleitbezorgers zijn: hartveroverende personages, die voor een lach en een traan zorgen en van deze documentaire een héérlijke kijkervaring maken.
(vanaf vrijdag 25 september op NPO Doc)

Molly Vs. The Machines
Zoals elke avond had hij de voordeur afgesloten. Via de smartphone van zijn puberdochter kwam de buitenwereld echter alsnog binnen. In de nacht van 20 op 21 november 2017 maakte Molly Russell, nadat ze op Instagram was gebombardeerd met berichten over zelfdoding, depressie en zelfpijniging, een einde aan haar jonge leven. Sindsdien voert haar vader Ian, namens haar en al die andere tieners die zijn overgeleverd aan social media, strijd tegen de tech-giganten.

In deze urgente documentaire plaatst Marc Silver de tragische casus van de Britse tiener binnen de evolutie van het internet, het ontstaan van sociale media en de doorontwikkeling daarvan tot platforms voor ‘surveillance kapitalisme’. Ian Russell fungeert als hoofdpersoon voor een ingenieuze film, waarin daarnaast nog een andere verteller, gecreëerd met behulp van AI, wordt geïntroduceerd. Die schetst de techkant van de kwestie. Trefzeker reconstrueert Silver, met acteurs in een onwerkelijk decor, bovendien de rechtszitting, waarin zij tegenover elkaar komen te staan.

Molly’s persoonlijke geschiedenis wordt zo vastgeklikt aan het Metaverhaal. Daarbij geeft Silver, via enkele klokkenluiders, een alarmistische boodschap af: de techreuzen zijn zich bewust van de schade die hun product kan veroorzaken, maar willen er niets aan doen.
(zondag 27 september, 22.40 te zien op NPO2, daarna op NPO Doc)

Meer docutips van Helmut vind je hier.

Vechten, vluchten of bevriezen. Je hebt er vast wel eens over gehoord. Het zijn voorkeursreacties van mensen om met stress om te gaan. In haar boek gaat Sandler een stapje verder. Aan de hand van drie profielen - tijgers, dolfijnen en uilen - krijg je inzicht in de collega die jij bent en hoe je reageert in stressvolle of lastige situaties. En andersom. Zo blijken aardige mensen niet altijd leuke collega’s te zijn.

Ik hoor je denken: weer het zoveelste zelfhulpboek of model dat mensen indeelt in hokjes. Eerlijk, dat dacht ik ook. En toch heb ik het de eerste honderd pagina’s niet weggelegd. Sandler nam namelijk eerst de tijger onder de loep, en ik herkende mezelf: taakgericht en met een innerlijke drang om mijn doelen te halen. Maar ook: tijgers voelen zich gefrustreerd als ze de controle verliezen. Wat doen ze dan? Vechten! (niet echt natuurlijk)

Dolfijnen zijn juist relatiegericht en raken gespannen als ze worden geconfronteerd met conflicten. Daarom vermijden ze lastige situaties en vluchten ze (niet echt natuurlijk). Logisch denkend en op zichzelf, dat zijn uilen. Ze raken van streek als ze te maken krijgen met heftige emoties. Ze bevriezen (niet echt natuurlijk) en trekken zich terug.

Sandler leert je wat jouw of je collega’s sterke kanten, tekortkomingen en triggers zijn en hoe je hiermee kunt omgaan. Wat het boek lekker leesbaar maakt, zijn de voorbeelden uit haar eigen praktijk. Bijvoorbeeld van die sympathieke vrouw die bij het minste probleem in woede uitbarstte tegen haar collega’s. Of van die competente manager die opeens verdween toen er een belangrijk besluit moest worden genomen.

6,5 – Herkenbaar? Troost je, want volgens Sandler gaat het om aardige mensen die zich slecht gedragen en geen leuke collega’s meer zijn, maar wel kunnen veranderen. Bijvoorbeeld met dit boek.

Aan de ene kant hebben we Liz, Janneke, Julia en Yfke van de Juridische Hogeschool, aan de andere kant Marie, die Circus and Performance Art studeert. We stelden hen precies dezelfde vier vragen en koppelden de antwoorden daarvan ook weer terug. We beginnen bij circusstudent Marie.

Welke woorden komen bij je op, als je denkt aan een typische rechtenstudent?
“Netjes, hardwerkend en misschien ook wel een beetje saai.”

Hoe is een rechtenstudent volgens jou gekleed?
“Ik denk elegant, of simpel. Wellicht een spijkerbroek met een wit t-shirt, of een pak, maar in ieder geval iets met niet te veel kleuren. Wellicht een cliché, maar dat schiet me wel als eerst te binnen.”

Wat doet een rechtenstudent in zijn of haar vrije tijd?
“Paardrijden of hardlopen.”

Hoe denk je dat een rechtenstudent jou als student zou omschrijven?
“Een beetje raar. Iemand waarvan ze de persoonlijkheid of performance wellicht niet begrijpen, maar het wel leuk vinden om te zien.”

Dan door naar rechtenstudenten we Liz, Janneke, Julia en Yfke.

Welke woorden komen bij je op, als je denkt aan een typische circusstudent?
“Creatief, sportief, lenig, druk, uniek, aanwezig. Het is heel cool als je circus studeert. Vet dat je die stap durft te zetten.”

Hoe is een circusstudent volgens jou gekleed?
“Ik denk op school niet zo bijzonder, vooral sportief. En ergens ook wel modebewust en baggy. Kleurrijk misschien. Ik denk niet dat deze studenten in spijkerbroeken naar school gaan. Ze hebben een coole stijl, een beetje alternatief.”

Wat doen circusstudenten in hun vrije tijd?
“Sporten, naar het circus gaan. Ze doen de dingen waar ze goed in zijn: creatief bezig zijn. Ik denk ook dat ze theatergericht zijn en heel erg in de entertainmenthoek zitten: ze gaan vaak naar de film en zijn veel met kunst en cultuur bezig.”

Hoe denk je dat een circusstudent een rechtenstudent zou omschrijven?
“Ik denk saai, heel saai. Politiek correct. Misschien zelfs beetje kak? “

De terugkoppeling

De over elkaar gegeven antwoorden hebben we teruggekoppeld aan de betrokken studenten. Marie is blij verrast over de antwoorden die de rechtenstudenten over haar geven. “Alles is eigenlijk erg positief. Over de kleding hebben ze gelijk, en mijn hobby’s hebben altijd te maken met creativiteit. Ik ga deze week bijvoorbeeld iedere avond naar een show tijdens Festival Circolo, en ik bezoek geregeld de bioscoop. Als ik thuis ben, wil ik altijd dingen creëren. Zolang het maar met cultuur verbonden is.”

En ook de rechtenstudenten kunnen zich (meestal) wel vinden in de antwoorden die Marie over hen gaf. “We snappen wel dat ze denkt dat we saai zijn. Dat vooroordeel hadden wij ook voordat we aan deze studie begonnen, maar in de praktijk is het helemaal niet saai. Wat ze over onze kleding zegt, klopt eigenlijk ook wel. We kleden ons vaak netjes omdat dat van ons verwacht wordt. Sterker nog, daar worden we tijdens presentaties op beoordeeld. We moeten een professionele beroepshouding laten zien en kunnen niet met korte topjes of broeken met gaten op school aankomen."

En in hun vrije tijd? Dan hardlopen ze inderdaad. Paardrijden doen ze alle vier niet. Hockeyen dan weer wel. "Ik denk vooral dat veel van ons sportief zijn omdat we op school al de hele dag in de wetboeken zitten. Eenmaal thuis vinden we het lekker om op een andere manier bezig te zijn, zoals met sporten.”

In ‘9/11: The Unseen Tapes’, te zien bij Videoland, worden de aanslagen van 11 september 2001 opnieuw belicht. Dit keer met archiefmateriaal van Reuters, in combinatie met persoonlijke ervaringen van overlevenden en ooggetuigen die eerder nooit hun eerder hun verhaal wilden doen. Bron nam de proef op de som: hoe ‘unseen’ is dit?

Niet héél unseen. We zien nog steeds twee door al-Qaida-gekaapte vliegtuigen die zich in de WTC-torens boren. Nog steeds twee ingestorte torens, gefilmd vanuit verschillende hoeken. Nog steeds compleet in paniek zijnde mensen. Nog steeds ooggetuigen die daar op typisch Amerikaanse manier over vertellen.

Nieuw is het concept dus niet, maar dat kan ook bijna niet. En misschien hoeft dat ook helemaal niet. Want hoe vaak we de beelden ook hebben gezien, het blijft bizar om te beseffen wat zich op 11 september 2001 afspeelde en hoeveel levens die dag voorgoed veranderden.

Juist daarom is het belangrijk dat documentaires als deze gemaakt blijven worden. Niet omdat we per se nóg een keer dezelfde beelden moeten zien, maar omdat sommige gebeurtenissen niet naar de achtergrond mogen verdwijnen. Of dat nu 25, 100 of 1000 jaar later is: dit soort verhalen moeten verteld blijven worden. Zodat we blijven kijken, blijven luisteren en vooral blijven herinneren.

Cijfer: 7,5 - Soms iets te Amerikaans voor mijn smaak, maar los daarvan een indrukwekkende documentaire die je 25 jaar later opnieuw midden in die bewuste dag plaatst.

De films van Guy Ritchie uit 2019 en 2025 waren een grote hit. Voor de serie zit Guy Ritchie als producent en (de eerste paar afleveringen) regisseur weer aan de knoppen. En dan weet je genoeg: de combi Britse humor en geweld is bij niemand in betere handen.

Een jaar geleden recenseerde ik hier Mobland, een soortgelijke serie waarvan komende week het tweede seizoen uitkomt. Dezelfde ingrediënten en met toppers als Tom Holland, Pierce Brosnan en Helen Mirren. Een dikke 8 oordeelde ik destijds, maar dat was na het zien van slechts twee afleveringen. Gaandeweg vond ik Mobland te gewelddadig en iets te ongeloofwaardig worden.

Dat risico bestaat ook met The Gentleman. Die serie doet het met minder bekende en iets te veel schmierende acteurs, maar de hoofdrolspelers zijn uitstekend. En ook irritaties als de getypte tekstjes door het beeld en het volstrekt ontbreken van politie in het hele verhaal kunnen het kijkplezier niet bederven.

Theo James speelt hertog Edward Horniman die een landgoed van zijn vader erft met daaronder een hennepplantage waarmee miljoenen worden verdiend. Horniman wordt daarbij dieper en dieper de criminaliteit ingezogen. Hij staat daar ambivalent in, maar blijkt er wel talent voor te hebben.

In de eerste aflevering van het nieuwe seizoen gaat alle weerzin overboord en lijkt de hertog een veel grote crimineel dan alle beroepscriminelen. De Italiaanse maffia doet zijn intrede en het verhaal wordt donkerder. Dat belooft wat. Als het althans niet dezelfde kant uitgaat als Mobland.

Cijfer: 8 - “Een heerlijke serie. Engelse adel die van het voetstuk valt, moord en doodslag, drugshandel op internationale schaal, mooie dames en stoere mannen. Alle ingrediënten voor een heerlijke bingewaardige serie.”

Freefall: A Reckoning For Boeing
‘Moet er dan eerst een vliegtuig neerstorten voordat ze zeggen: we hadden moeten luisteren?’ vraagt John Barnett, jarenlang kwaliteitsmanager bij Boeing, zich ten einde raad af. Al zijn signalen over misstanden en mankementen zijn steeds aan dovemansoren gericht geweest. Sinds er een nieuwe wind waait bij de Amerikaanse vliegtuigfabrikant staat winstmaximalisatie voorop.

Documentairemaker Rory Kennedy tekende de gevolgen daarvan eerder al op in Downfall: The Case Against Boeing (2022). In deze opvolger zoomt ze verder in op de aanhoudende problemen bij het luchtvaartbedrijf.

Het antwoord op Barnetts vraag komt op 10 maart 2019. Een vliegtuig van Ethiopian Airlines stort neer. Alle 157 passagiers en bemanningsleden komen om. Het blijkt bepaald niet de eerste crash met een hagelnieuw Boeing-toestel. Vijf maanden eerder is een ander 737 MAX-vliegtuig zomaar uit de lucht gevallen in Indonesië.

In deze woede opwekkende documentaire tekent zich een ontluisterend beeld af van een bedrijf dat z’n oren volledig laat hangen naar de aandeelhouders en intussen speelt met de levens van vliegtuigcrews en reizigers. En elke medewerker die daarover zijn zorgen uitspreekt wordt het leven onmogelijk gemaakt en zo snel mogelijk buiten gewerkt.
(te zien op Netflix)

Monsters Of God
Eric Goode, die eerder de groteske bingehit Tiger King (2020) en het bijna al even scandaleuze Chimp Crazy (2024) maakte, verdiept zich nu in de geschiedenis van de (illegale) handel in reptielen. Hij portretteert enkele ‘reptielmensen’ die koffersvol regenboogboa's, pijlgifkikkers en ringstaartleguanen illegaal de Verenigde Staten hebben binnengesmokkeld.

Monsters Of God zit barstensvol met zulke ‘larger than life’-personages. Types zoals de onverschrokken meesterfokker Tommy Crutchfield (voor al uw custom made-reptielen!). De Maleisische handelaar Anson Wong die via Nederland, blijkbaar een knooppunt in de internationale reptielensmokkel, zo'n beetje elk exotisch dier kan leveren. En de kluizenaar Al Killian, die met een collectie gifslangen woont, waaronder de levensgevaarlijke koningscobra.

Zij vertegenwoordigen in deze (on)smakelijke serie een subcultuur waarin sommigen (bedreigde) diersoorten puur als handelswaar beschouwen en anderen juist helemaal gebiologeerd zijn door de variëteit in reptielenland – en dus ook bereid zijn om daarvoor de poeplap te trekken en/of schimmige paadjes te bewandelen.
(te zien op HBO Max)

De Manager
Via de cameralens communiceert De Manager met z’n medewerkers in deze observerende documentaire, waarin Maartje Bakers meekijkt tijdens functioneringsgesprekken.

Zij registreert de communicatie tussen Nederlandse leidinggevenden en hun onwillige, initiatiefrijke, kwetsbare, ontevreden, hoopvolle en/of geopinieerde personeelsleden. Die gesprekken – bemoedigend of kritisch, maar altijd een beetje ongemakkelijk – worden in beeld gebracht vanuit het perspectief van de ondergeschikten. Zij zijn dus niet te zien. Het is alsof de manager rechtstreeks tot de kijker spreekt.

Aan de orde komen zaken als eigenaarschap, werkgeluk, oplossingsruimte, de veilige cirkel, soft skills, verwachtingsmanagement, gevoelserkenning, duurzame inzetbaarheid en de onvermijdelijke afstand tussen management en werkvloer. En de manager probeert intussen zijn eigen invulling te geven aan innovatief, mensgericht, gevend of – natuurlijk! – nieuw leiderschap. Empathisch, duidelijk en authentiek.

En of ze nu in het onderwijs of de zorg, bij de politie of in een commerciële omgeving plaatsvinden, die gesprekken krijgen onvermijdelijk iets absurds. Samen vormen ze een tragikomisch spel met z’n geheel eigen regels, omgangsvormen en jargon, waaraan eenieder zich maar conformeert. Ze verworden tegelijk tot een heel vertrouwd en toch onwerkelijk schouwspel, voor al diegenen die voor deze ene keer alleen hoeven mee te kijken.
(te zien in de bioscoop)

Meer docutips van Helmut vind je hier.

Allereerst een disclaimer. Is het verstandig om zo'n boek te recenseren als je zelf al lang niet meer van die generatie bent? Als zelfs voor je kinderen de middelbare school een herinnering is? Die vraag kwam al snel in me op nadat ik me door de eerste pakweg vijftig pagina's had geworsteld.

En worstelen was het. Niet vanwege het queer thema. Juist dat maakt het een interessante serie. Bij een graphic novel denk ik - in de jaren tachtig en negentig fervent strip- en graphic novelverzamelaar - toch aan iets heel anders dan de simpele zwartwit tekeningen van Heartstopper. Om in de sfeer te blijven: dit is brugklaswerk vergeleken met het universitaire niveau van een Franquin, Hergé, Miller, Kresse, Moebius of de onlangs overleden Dick Matena. 

Nu is schrijfster Alice Oseman zelf ook nog erg jong, dus vooruit. Het verhaal dan. Valt ook al niet mee. Eindeloos uitgesponnen, klein leed op slaapkamerniveau, een soap in stripvorm. Pagina na pagina na pagina na pagina na pagina gebeurt er niets behalve twee verliefde jongens die naar elkaar kijken, elkaar strelen, zwijmelen en zuchten.

Het is zielesmart zoals middelbare scholieren die kunnen ervaren. En dus kom ik terug bij de vraag waarmee deze recensie begon. Is het verstandig dat ìk dit boek wilde recenseren? Hoe goed vonden mijn ouders vroeger Billy en Bessie Turf? De verhalen in de Debby of de Eppo? Conclusie: ben je boven de 40, blijf hiervan weg. Ben je jonger dan pakweg 25: vorm je eigen oordeel.

Cijfer: 4 - Slaapverwekkend verhaal, tekeningen die nergens verrassen, nee dank je. Maar wel: herkenbare thema’s voor middelbare scholieren en wellicht ook de jongere studenten.

Elle Woods is een van de populairste studenten in LA. Maar wanneer haar vader als plastisch chirurg een foute ingreep doet, duiken ze onder in Seattle. Een stad waar zon, palmbomen en felgekleurde kleding niet in het lokale woordenboek voorkomen.

Met haar roze outfits en altijd aanwezige opportunisme probeert Elle haar medestudenten voor zich te winnen, maar dat gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot. Sterker nog, die zijn er meer dan meevallers. Dus zit er nog maar één ding op: stagelopen in haar hometown LA, zodat ze terug naar huis kan. Toch lijkt Elle langzaam maar zeker haar weg te vinden in Seattle, op haar eigen unieke manier.

Toegegeven, het verhaal klinkt zo wat voorspelbaar. En helaas blijft dat het gehele seizoen ook het geval. Mocht je een van de acht aflevering gemist hebben, kun je zo de draad weer oppakken. Want van diepgang is geen enkele sprake.

Dat is natuurlijk ook niet echt het geval in de original uit 2001. Maar hoewel Reese Witherspoon daar een iconische rol neerzette, doet ook Lexi Minetree (die de hoofdrol vertolkt in deze nieuwe serie) een aardige duit in het zakje. Zie de serie Elle als een kleine trip down memory lane. 

Cijfer: 6. “Lexi Minetree en andere castleden verdienen eigenlijk een hoger cijfer, maar de serie zelf is niet om over naar huis te schrijven. Ik denk dat ik het aangekondigde tweede seizoen straks maar oversla.”

Chris & Martina: The Final Set
‘Ze voerden een eeuwige oorlog op de tennisbaan. En nu proberen ze elkaars leven te redden.’ De woorden zijn afkomstig van Chris Everts voormalige echtgenoot Andy Mill, maar zijn quote is niet voor niets te horen als de titel van deze documentaire in beeld verschijnt. Dit is de tagline, de reden om deze film te bekijken.

Want dat is behalve een boeiende terugblik op één van de grootste tweekampen uit de sporthistorie vooral ook een aangrijpend portret van twee vrouwen die door ziekte, kanker, voor het eerst de controle over hun leven helemaal kwijt zijn en dan elkaars gezelschap weer opzoeken.

Chris Evert en Martina Navratilova vormen in de jaren zeventig en tachtig de Yin en Yang van het vrouwentennis. ‘Cute’ versus ‘tomboy’. Achteraf bezien lijkt het onvermijdelijk dat de ‘Chrissie Craze’ ook gepaard zou gaan met Martina-weerzin. Zeker als haar geaardheid de media bereikt. Navratilova wordt in de pers ongewild geout als ‘biseksueel’, de term die als vluchtheuvel wordt gebruikt door vrouwen die in werkelijkheid op vrouwen vallen.

De aanvankelijke vriendschap tussen de twee tegenpolen lijkt in dit dubbelportret van Rebecca Gitlitz dan te zijn veranderd in ijzige rivaliteit. Omdat een innige relatie het ten koste van alles willen winnen in de weg zou kunnen staan. Inmiddels zijn de vriendschapsbanden echter hersteld en kunnen de aartsrivalen samen op de bank wedstrijden terugkijken.
(te zien op Netflix)

Kabul, Between Prayers
‘Waarom sluit je je niet bij ons aan?’ zegt Samim tegen een jongen die hij tijdens zijn surveillance in de Afghaanse hoofdstad Kabul heeft aangesproken op z’n gedrag. Die ziet daar weinig in. ‘Kijk nou naar jezelf, met die waardeloze M16.’ Dat laat Samim zich echter niet zeggen. ‘Dit is geen goed geweer?’, reageert hij uitdagend, terwijl hij het wapen doorlaadt en richt op de voet van de jongen. ‘Goed of niet goed?’ De jongen, duidelijk geschrokken, kiest eieren voor zijn geld. ‘Een zeer goed geweer.’

Samim wordt in deze observerende film van de Afghaans-Nederlandse documentairemaker Aboozar Amini geïntroduceerd terwijl hij datzelfde wapen nog eens omzichtig controleert en vervolgens op het kleedje legt dat hij aan de rand van de stad heeft uitgespreid. Samim begint aan een omstandig gebed. Als Samim zich helemaal voorover buigt en met zijn hoofd het gebedskleed aanraakt, is het alsof hij ook eer bewijst aan zijn wapen.

En dat is niet eens zover van de waarheid. De 23-jarige Afghaan is een voetsoldaat van de Taliban. Zijn veertienjarige broer Rafi kijkt ontzettend tegen hem op en is zelf ook al vertrouwd geraakt met de bijbehorende retoriek. Tegelijk is Rafi een doodgewone jongen. Een puber die direct begint te blozen als hem wordt gevraagd of hij wel eens verliefd is geweest. Zoals zijn oudere broer ook gewoon maar een jonge vent is, die graag met zijn vrienden op de motor de blits maakt in de stad.

Terwijl hij via de twee broers van binnenuit het Taliban-wereldbeeld schetst, toont Aboozar Amini tevens de humaniteit van de mensen die dat aanhangen.
(te zien op NPO Doc)

The Murder Of Rachel Nickell
‘Alex, de man die mama vermoordde, waar was die?’ vraagt André Hanscombe aan zijn zoontje als ze de plaats delict naderen in het Londense park Wimbledon Common. Rachel Nickell is daar op 15 juli 1992 met bijna vijftig messteken om het leven gebracht.

De enige getuige is haar tweejarige zoontje. Omdat de politie volledig in het duister tast over de ‘gemene man’ die de jonge vrouw heeft vermoord, wordt Alex later mee teruggenomen naar het park, in de hoop dat hij zich details herinnert waarmee de dader kan worden geïdentificeerd. En zijn vader André moet hem daar bevragen over de grootste tragedie van hun leven.

Ruim dertig jaar later blikt Hanscombe in deze true crime-docu terug op het schokkende misdrijf en de zoektocht naar de dader, die aanvankelijk maar niet op gang wil komen. Deze geruchtmakende zaak vormt ook het uitgangspunt voor de zojuist uitgebrachte dramaserie The Witness. Deze indringende documentaire van Lucy Bowden toont de echte mensen achter de personages en de tragedie waarin zij verzeild raken.

Centraal daarin staan een jonge vrouw die haar zoontje met haar eigen leven beschermt, een kind dat zich ook na haar dood aan zijn moeder blijft vastklampen en een man die daarna de weg terug naar het leven moet vinden voor zichzelf en hun zoon. Én een ‘ongeorganiseerde seriemoordenaar’, voor wie het misdrijf blijkbaar de apotheose is van een verwrongen fantasie. En hij is nog niet klaar.
(te zien op Netflix)

Bring Me The Beauties: A Model Cult
‘We hebben allemaal een gelofte afgelegd voor een leven in dienstbaarheid’, hoort Hoyt Richards zichzelf zeggen als hij de cassette met audio-opnamen uit vroeger tijden aanzet. ‘Maar blijkbaar had John Andreadis andere plannen, die onlangs aan het licht zijn gekomen. Het nastreven van een egoïstisch doel zou het grootste verraad zijn.’

En daaraan heeft Andreadis zich schuldig gemaakt. Hij is halverwege de jaren tachtig verliefd geworden op het fotomodel Jacki Adams, een nieuw lid van de Eternal Values-gemeenschap. Terwijl hij door leider Frederick von Mierers hoogstpersoonlijk klaargestoomd wordt om ‘de incarnatie van God’ te worden. ‘Het betekent dat hij niet van mij houdt’, zou Von Mierers wraaklustig hebben gezegd. ‘Want hij koos voor Jacki.’

En dat is in de ogen van de zelfverklaarde ‘spiritueel astroloog’ een onvergeeflijke zonde. Von Mierers, een voormalig model uit de New Yorkse high society, geldt als een New Age-superster. Hij heeft louter mooie mensen, zoals het mannelijke topmodel Hoyt, om zich heen verzameld en begint de twee geliefden te verstoten.

En laat het maar aan regisseur Chris Smith over om van die geschiedenis en het bijbehorende sekteverhaal een volvette driedelige serie te maken.
(te zien op HBO Max)

McCartney – The Hunt For The Lost Bass
Toen The Beatles uit elkaar gingen, raakte de Höfner-basgitaar waarmee Paul McCartney groot was geworden vermist. De zoektocht naar deze ‘heilige graal van de rock & roll’ drijft deze smakelijke documentaire van Arthur Cary.

Met de goedkeuring van Paul zelf gaat een medewerker van Höfner, Nick Wass, op zoek naar de befaamde bas. Zijn echtgenote Cathy Harrison bedenkt een pakkende slogan: #TraceTheBass. De twee krijgen in 2023 versterking van een ander echtpaar, de ‘basdetectives’ Scott en Naomi Jones. Zodra hun zoektocht uitlekt naar de media, ontstaat er zelfs een soort nieuwe Beatlemania: de Joneses ontvangen binnen 48 uur zeshonderd e-mails met tips en aanknopingspunten.

Op het pad dat hen naar die befaamde bas moet leiden stuiten ze vervolgens op een bonte stoet aan personages, waaronder Pauls vakbroeder Elvis Costello, Wings-geluidstechnicus Ian Horne en twee ambulancebroeders die helemaal idolaat zijn van de ‘fab four’. Via hen en die bas vindt Cary intussen een nieuw geitenpaadje naar de weg die McCartney en z’n bandje hebben afgelegd en die in docu’s al zo vaak is nagelopen.
(maandagavond 6 juli te zien op NPO2 en daarna ook op NPO Doc)

Meer docutips van Helmut vind je hier.

Niet alleen in de tuin of op het balkon, ook op het terras, in het park, de trein, bus of tram. Een boek lezen kun je overal. Toch zie je het steeds minder: in plaats van een boek houden mensen vaker hun mobiel vast. Van papieren bladzijden omslaan naar digitaal scrollen. Jammer, want onderzoek laat zien dat lezen ons denken verruimt, ons leert om anderen beter te begrijpen en ons welzijn vergroot.

Dus hop, naar buiten mét een boek, dachten de initiatiefnemers van de Nationale Buitenleesdag, die zondag plaatsvindt. Maakt niet uit welk boek (liefst natuurlijk een die je leuk vindt). Het is de bedoeling dat je gezien wordt met een boek, want: zien lezen, doet lezen. Weet je niet welke boeken je in je tas moet stoppen, of in welke tas? Stichting CPNB, het Nederlands Letterenfonds en Harper’s Bazaar helpen je op weg met de Bazaar Book Tote.

In deze tas twee boeken: een heruitgave van de klassieker Verboden schrift van Alba de Céspedes uit 1952 en het debuut Aigou van Sarah van Vliet. In toon, thematiek en stijl kunnen de twee boeken nauwelijks verder uit elkaar liggen. Waar de klassieker zich in prachtige volzinnen en psychologische overdenkingen de lezer inspireert om het eigen handelen binnen het gezin en in relaties onder de loep te nemen, daagt het debuut uit je af te vragen hoever jij zou gaan om kunstmatige intelligentie toe te laten in je leven.

7,5 - Promotie of niet: als het resultaat is dat meer mensen gaan lezen, valt daar weinig op af te dingen. Wie snel thuis wil zijn, leest Aigou. Als je er echt voor wil gaan, raad ik Verboden schrift aan. En anders is er altijd nog het magazine. Voor de prijs (32,50 euro) hoef je het niet te laten. 

Geen oranje versierde straten. Geen groene schijnsels uit talloze woonkamerramen van fervente voetbalkijkers. Het was te voorspellen. De helft van alle wedstrijden wordt immers midden in de nacht uitgezonden. Meer deelnemers dan ooit en de kennis dat twee op de drie teams doorgaan naar de volgende ronde, verdunt bovendien zowel de aandachtsspanne als de waarde van de groepswedstrijden.

Viel er dan niets te genieten? Jawel. Senegal was een helft lang heel goed. Messi natuurlijk. Het is leuk om landen als Nieuw-Zeeland, Iran, Congo, Canada en Irak op dit toneel te zien. En toch zeker Curaçao en Kaapverdië.  

Maar een Oranjegevoel? Nee. Nog niet gehad. Zo onaantrekkelijk als het voetbal onder Van Gaal bij het vorige WK zal het niet worden, kan het nooit meer worden. Maar ik snak naar voetbal dat alles-voor-het-vaderland en God-zegene-de-greep uitstraalt. Weg met al die Koeman-tactiek, lang leve het opportunisme. Dan maar verliezen, zolang het in elk geval leuk is.

Ook niet leuk aan dit WK: alle heisa eromheen. Het discriminerende visabeleid van de VS, de Iranpesterij, de idiote ticketprijzen en de eeuwige corruptie van de FIFA-top, hebben voor veel mensen in Nederland de lol op voorhand al gehalveerd, zo las ik.

En toch: mocht Oranje ver genoeg komen in het toernooi, dan maalt daar niemand in Nederland nog om. Dan staat WK voor WegKijken. Want een grachtenparade gaat boven principes. Het is maar een spelletje tenslotte. Niet te vergelijken met het Eurovisie Songfestival.

Cijfer: 6 - Het leeft nog weinig dit WK. Maar dat kan zomaar omslaan vanaf de volgende ronde, als het knockout-wedstrijden worden. Veel zal ook afhangen van hoe Oranje het doet. En of los van de resultaten het spel van Nederland wat frivoler wordt.

Als je na die rij eindelijk het winkeltje binnenkomt zie je een mooi, schoon winkeltje waar de geur van versgebakken koekjes je meteen tegemoet komt. De traktaties worden voor je neus gevormd en gebakken.

Helaas was er in de winkel minder keuze dan er op de website stond aangegeven. In de winkel hebben ze vijf smaken: melk, wit, pure chocolade, wit-macadamianoot en, de smaak van de maand, brownie. De koekjes zijn best groot en dik en kosten twee euro zeventig per stuk.

De koekjes zijn lekker, daar valt niks over te zeggen. Ze zijn vers, met veel chocola en een heerlijke structuur. Een beetje knapperig van buiten en chewy van binnen, dus je krijgt zeker waar voor je geld. Ze zijn alleen niet bijzonder, de koekjes bij de Kiosk op het station zijn even lekker. Dus snap ik de hype? Mwah. Ga ik er nog een keer voor in de rij staan? Nee.

Cijfer: 7 - Lekkere koekjes, best machtig. De standaard melkchocolade was het lekkerst, met nipt op de tweede plaats de brownie.

Flophouse America
De afwas doet de twaalfjarige Mikal in het bad. Samen met zijn ouders Jason en Tonya woont hij in een aftands Amerikaans motel. Met z’n drieën op een goedkope kamer. Al te veel gebeurt er in eerste instantie niet in de debuutfilm van de Noorse fotografe Monica Strømdahl. De drie hangen maar wat rond. Mikal verdwijnt het liefst de hele dag in videogames. Jason gaat geregeld werken of eten halen en blijft onderweg dan nog wel eens ergens steken. En Tonya lijkt tot heel weinig te komen. Behalve drinken.

Deze documentaire speelt zich vrijwel volledig af op die ene kamer. Spanningen en conflicten kunnen niet uitblijven. Mikal wil eigenlijk maar één ding: dat zijn ouders stoppen met drinken. En laat dat nu het enige zijn wat ze niet lijken te kunnen of willen. Het leven – in armoede, zonder uitzicht – is een beest geworden dat ze, zeker moeder, alleen beneveld in de bek durven te kijken. Elke vorm van decorum gaat ondertussen, voor het oog van Strømdahls nietsontziende camera, het raam uit.

Toch is Flophouse America meer dan een genadeloze strooptocht door Amerika’s onderbuik, waar elke vorm van (mede)menselijkheid wordt geofferd aan de roes van drank of drugs. Terwijl ze, op die luttele vierkante meters, worstelen met het leven, ontwikkelen Jason en Tonya zich ook tot gelaagde personages, die zeker niet helemaal losgezongen zijn geraakt van de wereld en elkaar.
(vanaf zondag 14 juni te zien op NPO Doc)

Ghost Elephants
Ze hebben hem Henry genoemd. De grootste olifant die de mens ooit heeft gezien. Een opgezette versie van het kolossale dier behoort tot de pronkstukken van het Amerikaanse museum The Smithsonian.

Achter het museumstuk gaat een foto schuil, die de vermaarde Duitse cineast Werner Herzog in z’n nieuwste avonturendocu ook laat zien: van een man die met een brede glimlach op zijn trofee is geklommen. Volgens de Zuid-Afrikaanse bioloog en natuurbeschermer Steve Boyes moet ‘Henry’ meer dan honderd jaar oud zijn geweest. Met zijn team, bestaande uit antropologen en plaatselijke spoorzoekers, zoekt hij in de Angolese hooglanden al tien jaar naar afstammelingen, de zogeheten Ghost Elephants. Maar of deze mythische dieren ook daadwerkelijk rondlopen in het hedendaagse Afrika?

Boyes is een typisch Herzog-personage. Een man met een levensopdracht, die tot het einde der dagen kan worden nagejaagd. Omringd door een ensemble van kleurrijke figuren met bijzondere gaven of zienswijzen bovendien, zoals drie ‘bosjesmannen’ van de KhoiSan-stam. Samen gaan zij op zoek naar de spookolifant.
(te zien op Disney+)

Helden van de Galaxy
Het bericht dat hij samen met zijn moeder en twee broertjes een huis toegewezen heeft gekregen, zorgt bij Abdulatif voor een belangrijke vraag: is er wel een voetbalclub in de buurt? De dertienjarige Syrische jongen is eraan gewend geraakt dat er altijd voetbalvriendjes in de buurt zijn. Hij woont al meer dan twee jaar op de Galaxy, een voormalig cruiseschip dat in de Amsterdamse haven ligt en dat al enige tijd wordt ingezet als asielzoekerscentrum. Er wonen inmiddels zo’n 1500 mensen uit landen als Syrië, Eritrea en Somalië.

Op dat schip volgt Mirjam Marks nog vier Helden van de Galaxy, kinderen die al op jonge leeftijd op drift zijn geraakt met (een deel van) hun familie. Onderweg van daar naar hier en God weet waar proberen ze er het beste van proberen te maken, op een schip dat alle ruimte biedt voor vertier.

Tussendoor laat Marks hen in deze vierdelige jeugdserie vertellen over hun eigen levens, die ze kleur geeft met metaforische verhaaltjes, die zijn geïllustreerd met vrolijke geanimeerde figuurtjes. Zo worden de lotgevallen van de individuele kinderen in een sprookjesachtige context geplaatst, alsof ze simpelweg van het ene in het andere avontuur tuimelen. De levens van de jonge helden krijgen daardoor ook nooit een mistroostig karakter.
(te zien op NPO Doc)

Meer docutips van Helmut vind je hier.

De plaat heet ‘I Knew It, I Knew You’ en komt fresh from de pers. Hij verscheen vandaag, als opwarmertje voor de vijfde Toy Story-film, die vanaf 19 juni in de Nederlandse bioscopen te zien is. 

De film draait voornamelijk om het personage van cowgirl Jessie en het nummer van Taylor Swift is daar dan ook door geïnspireerd. De zangeres, die zelf al sinds haar vijfde een groot fan is van Toy Story, werkte voor het liedje samen met haar vaste producer en songwriter Jack Antonoff.

In de afgelopen jaren koos de zangeres voor een modern popgeluid, maar voor deze titelsong is ze juist voor een warmere, meer countryachtige stijl gegaan waarmee ze niet alleen teruggrijpt op haar muzikale roots, maar die ook goed aansluit bij het nostalgische karakter van Toy Story. Er gebeurt niet veel in het nummer, maar met de dijk van een stem die Taylor Swift heeft, heb je eigenlijk ook niet meer nodig.

Cijfer: 9 – Kan er niks slechts over zeggen. Lekker rustig, fijne melodie en fijne vocalen; prima zomerhitje!

Million Dollar Listing Nederland is de zoveelste realityserie in makelaarsland. De show verscheen eerder al in onder meer Los Angeles, New York, Miami, San Francisco, Dubai en India. Omdat die allemaal een daverend succes bleken, is er nu dus ook een Nederlandse versie.

Als groot fan van realityseries als Selling Sunset en de daaropvolgende spin-off Selling the OC, besloot ik Million Dollar Listing Nederland een kans te geven. En om maar meteen met de deur in huis te vallen: die titels zijn niet met elkaar te vergelijken. De miljoenenpanden zijn nog steeds poepchic en jaloersmakend groot, maar de vier makelaars die de show runnen, zijn een stuk minder extravagant dan hun Amerikaanse collega’s.

Enerzijds geeft dat de show een nuchtere Nederlandse twist, anderzijds zorgt het bij mij ook voor wat scepsis. In mijn ogen is vrij weinig aan deze realityserie ‘real’. Bezichtigingen zijn in scène gezet, het drama lijkt gestaged en zelfs de bekende potentiële kijkers (Ryan Babel, Bridget Maasland en Monique des Bouvrie) lijken niet oprecht geïnteresseerd in de huizen.

Cijfer: 6,5 – Als we dan toch al naar over-the-topseries kijken, mag-ie van mij écht over the top zijn en geef ik de voorkeur aan de Amerikaanse makelaarsseries.

Vanuit heel Europa komen mensen naar de Johan Cruijff ArenA om Styles eindelijk weer live te kunnen zien. De zanger treedt tien keer op in Nederland en verder nergens op het vasteland van Europa, behalve in Londen. Dat, en waarschijnlijk de combinatie met onfortuinlijke werkzaamheden aan het spoor rondom Amsterdam waardoor er geen treinen rijden van en naar onder andere Schiphol Airport vanaf station Bijlmer ArenA, zorgt ervoor dat de shows niet zijn uitverkocht en er een heleboel tickets voor een relatief lage prijs in de doorverkoop staan. Ondanks dat lijkt de ArenA woensdagavond helemaal uitverkocht als Styles het podium op rent.

De zanger en zijn team hebben een fantastisch podium gebouwd dat helemaal doorloopt tot aan de voorkant van het achterste vak met staanplaatsen. Gedurende de hele show rent hij rondjes over dit podium, waardoor hij bij veel meer mensen in de buurt komt dan wanneer hij alleen één extra baan in het midden had gelegd, zoals veel artiesten doen. 

De setlist en vocals van Styles zijn erg goed en de sfeer is geweldig. Dit komt ook door de belachelijk goed gecoördineerde fanbase van Styles: van waves die drie keer het stadion onafgebroken rondgaan tot afgesproken bewegingen met lampjes tijdens bepaalde liedjes. De visuals op de schermen en lampen zijn ook indrukwekkend en voegden daadwerkelijk iets toe aan de show. Daarnaast heeft de altijd charmante Styles ook dit keer weer leuke praatjes tussen de nummers door en doet hij een genderreveal, waar het hele publiek van uit zijn dak gaat. 

Helaas lijkt Styles zelf niet altijd evenveel van het optreden te genieten als zijn publiek. Hij komt energiek en blij over tijdens de nummers van zijn nieuwste album, maar veel minder bij zijn oudere liedjes.

Cijfer: 8 - Alles bij elkaar een prachtige show. Styles zingt fantastisch en het publiek zit na afloop nog volop na te praten, zingen, lachen én huilen in de trein en op het station. Al met al een avond om nooit te vergeten.

Michael Jackson: The Trial
Het bioscoopsucces van de nieuwe speelfilm Michael zet de schijnwerper weer vol op Michael Jackson. Het is onvermijdelijk dat daarbij ook de onwelgevallige verhalen over de King of Pop tóch weer opduiken.

Deze vierdelige serie van Gillian Pachter zoomt in op de rechtszaak die is voortgevloeid uit Martin Bashirs scandaleuze documentaire Living With Michael Jackson (2003), waarin de wereldvreemde popster vertelt dat het dertienjarige jongetje Gavin Arvizo, dat tijdens het interview nét iets te intiem tegen hem aanzit, gewoon bij hem in bed mag slapen. Later zal Gavin verklaren dat de zanger hem dronken heeft gevoerd en misbruikt.

Behalve een aantal sprekers uit het kamp Jackson en anderen die hem juist veroordeeld probeerden te krijgen, komt via audio-opnames ook de hoofdpersoon zelf aan het woord. ‘Als je me nu zou vertellen dat ik nooit meer een kind zou zien, zou ik er een eind aan maken’, zegt Jackson bijvoorbeeld. ‘Dat zweer ik. Want ik heb niets anders om voor te leven.’

De miniserie kruipt zo naar de binnenkant van een maatschappelijk en raciaal geladen schandaal, waarbij de onkreukbare openbaar aanklager Ron Zonen en Jacksons advocaat Brian Oxman als tegenpolen de zoektocht naar de waarheid vertegenwoordigen en het koste wat het kost beschermen van de nalatenschap van de grootste popster van de wereld. Deze krachten zijn zeventien jaar na Jacksons dood nog altijd in gevecht met elkaar. Intussen lijkt de muziek van Michael Jackson alweer uit het verdomhoekje te zijn gehaald.
(te zien op Videoland)

The Crash
Mackenzie Shirilla overleeft het ernstige ongeluk dat ze op 31 juli 2022 zelf veroorzaakt, maar ze komt er bepaald niet ongeschonden uit. De zeventienjarige Amerikaanse scholier heeft er in eerste instantie geen weet van dat haar vriendje Dom en hun gezamenlijke vriend Davion, die ook in de auto zaten waarmee zij op volle snelheid tegen een huis is gebotst, de crash niet hebben overleefd. Die informatie houden haar ouders nog even bij zich.

Via schrijnende bodycambeelden van de politie is te zien hoe zij in het ziekenhuis worden geïnformeerd over hun overlijden. De aanloop naar het ongeluk, het drama zelf en de nasleep daarvan worden in The Crash in beeld gebracht met een indringende collectie beeldmateriaal van bodycams, beveiligingscamera’s, socialmediaposts, politieverhoren en de rechtszaak. In die zin is deze truecrimedocu van Gareth Johnson helemaal van deze tijd. Niets lijkt privé. Dat roept allerlei ethische vragen op, maar zorgt tevens voor een fascinerende film.

Enne… true crime? Jazeker, want aan dat dodelijke ongeluk lijkt een luchtje te zitten. Via gesprekken met alle belangrijke spelers in deze tragische geschiedenis probeert Johnson duidelijkheid te krijgen over wat er zich op die vroege zondagochtend heeft afgespeeld. ‘Kenzie’ beweert dat ze zich niets van deze dodemansrit kan herinneren. Lijdt ze werkelijk aan geheugenverlies? Of speelt ze een spelletje, om te verhullen dat ze haar auto bewust – en wellicht ook met voorbedachten rade – heeft laten crashen?
(te zien op Netflix)

Pretpark Hennie
De deadline is helder: 23 maart 2025. Dan moet het attractiepark Rivoli in Rotterdam open. Initiatiefnemer Hennie van der Most wordt op die dag 75 jaar. Het park is zijn laatste kunstje, zegt ie zelf in Pretpark Hennie.

Van der Most is de verpersoonlijking van de ‘selfmade man’. Lezen en schrijven kan de Overijsselse ondernemer niet of nauwelijks, maar hij heeft wel talloze succesvolle horecabedrijven uit de grond gestampt. Bij Rivoli lijkt de man z’n mojo alleen kwijt. Wanneer filmmaker Max Ploeg het verhaal in 2024 oppikt, zo'n half jaar voor Van der Mosts 75ste verjaardag, hangt diens droomproject Rivoli al enige tijd aan een zijden draadje. Er zit dan al zo’n 45 miljoen euro eigen vermogen in.

Van der Most krijgt de lachers regelmatig (on)bedoeld op zijn hand. Ploeg speelt dat ook uit in z’n film. Zijn hoofdpersoon is echter (en wordt ook in dit aandoenlijke portret) zeker geen lachertje. ‘s Mans vasthoudendheid, doorzettingsvermogen en creativiteit spreken beslist tot de verbeelding en maken van de horecatycoon een onweerstaanbaar personage.
(te zien op NPO Doc)

Meer docutips van Helmut vind je hier.

In The Sheep Detectives wordt herder George Hardy, gespeeld door Hugh Jackman, dood aangetroffen. Hardy is een zachtaardige schapen-nerd die elke avond zijn schapen voorleest uit detectiveboeken. Daardoor weet de kudde veel over moordzaken, verdachten en motieven. 

Logischerwijs besluiten de drie slimste schapen van de kudde het mysterie zelf op te lossen. Wat volgt is een chaotisch, grappig en hartverwarmend avontuur. Vooral de dynamiek binnen de schapenkudde is fantastisch; ieder dier heeft zijn eigen persoonlijkheid en rare trekjes.

Het enige echte minpunt is het mysterie zelf. De dader had ik helaas vrij snel geraden, waardoor de spanning een beetje wegvalt. Dat maakt de film minder sterk als detectiveverhaal. 

Cijfer: 7,5 - The Sheep Detectives is een feel-good murder mystery met een leuke twist en grappige momenten. Niet de slimste murder mystery ooit gemaakt, maar wel een film waar je met een grote glimlach uitkomt.

#Skyking

The sky’s no limit, staat er achter op het T-shirt van de man die zich op 10 augustus 2018 een vliegtuig toe-eigent op de luchthaven van Seattle en in zijn eentje vertrekt. Aan de grond gaan al snel alle alarmbellen af. Is het toestel gekaapt? En wat volgt er nu? Een (zelfmoord)aanslag?

De potentiële brokkenpiloot wordt al snel geïdentificeerd als Richard Russell, een 28-jarige grondmedewerker van het vliegveld, met de bijnaam ‘Beebo’. Hij heeft nog nooit gevlogen. In #Skyking (90 min.) probeert Patricia E. Gillespie met Russells familie, vrienden en collega’s te begrijpen wat hun geliefde zoon, broer of vriend heeft bewogen. Via een koptelefoon krijgen zij bovendien voor het eerst zijn contacten met de luchtverkeersleiding te horen. Zo wordt zijn opzienbarende ‘vlucht’ gereconstrueerd en leren ze hem opnieuw kennen.

Gillespie vindt knap de middenweg tussen die twee verhaallijnen: de enerverende solovlucht zelf en het leven daarachter, van een desperate man die zichzelf wil bevrijden van zijn eigen beperkingen. Aan het eind belicht zij ook nog het verhaal dat er naderhand is gemaakt van Beebo’s vlucht. Want die zal worden gekaapt door zowel uiterst links als rechts. Deze indringende film brengt de #Skyking weer terug tot menselijke proporties en benadrukt tegelijk hoe onwaarschijnlijk zijn missie was.
(te zien op Disney+)

Secret Mall Apartment
Een kunstproject, protestactie, sociaal initiatief en uit de hand gelopen grap ineen. Het idee van enkele andere kunstenaars om in 2003 een geheim appartement te openen in een winkelcentrum krijgt al snel de contouren van een onvervalst en onweerstaanbaar jongensboekverhaal.

De komst van een kolossaal winkelcentrum in de Amerikaanse stad Providence is hen een doorn in het oog geweest. Providence Place moet de stad weer aantrekkelijk maken voor een koopkrachtig publiek, maar is ook ten koste gegaan van een vrijhaven, waar jonge kunstenaars en alternatieve muzikanten een thuis hadden gevonden.

Een jaar later nemen zij wraak. Ze vinden een tussenruimte van zo’n 75 vierkante meter in het winkelcentrum en beginnen daarin te verblijven. Het is zomaar een onbezonnen idee. Langer dan een week zal ‘t niet duren. Dat is echter buiten hun eigen vindingrijkheid gerekend – en het volstrekt onpersoonlijke karakter van zo’n winkelkolos. Het wilde plan wordt gekker en gekker. Ze documenteren de hele onderneming met kleine consumentencameraatjes.

Die totaal onwerkelijke beelden vormen de basis voor deze heerlijke documentaire van Jeremy Workman, waarin de direct betrokkenen met overduidelijk plezier terugkijken op het bizarre avontuur dat ze met elkaar zijn aangegaan.
(te zien op NPO Doc)

Verweesd Eigendom
Ruim tachtig jaar later zijn ruim drieduizend objecten, persoonlijke bezittingen die tijdens de Tweede Wereldoorlog door de nazi’s werden geroofd van Joodse families en kunsthandelaren, nog altijd verweesd.

Een groot deel bevindt zich in het depot van het Collectiecentrum Nederland te Amersfoort. Researchers gaan onderzoek doen om deze ‘verweesde objecten’ te koppelen aan nabestaanden van de oorspronkelijke eigenaren, die de Tweede Wereldoorlog doorgaans niet hebben overleefd.

In deze geserreerde documentaire volgen Piet de Blaauw en Frénk van der Linden dit proces aan de hand van twee concrete voorbeelden. De casus Van Son bijvoorbeeld. Als de Joodse familie uit Hilversum in 1940 met de boot naar Engeland is vertrokken, trekt een NSB’er in hun huis. Na de oorlog blijkt het meubilair en de kunstverzameling te zijn verdwenen.

De zussen Renée en Denise Citroen krijgen intussen bericht dat er servies is getraceerd van hun grootouders, die zijn vermoord in het vernietigingskamp Auschwitz. Of ze een claim willen indienen? Dat idee haalt emotioneel heel wat overhoop. In de praktijk blijkt het echter bijzonder lastig om de borden van het echtpaar, dat in Amsterdam een juwelierszaak runde, daadwerkelijk te verkrijgen.

Het aanvragen van restitutie blijkt steeds weer een mijnenveld waarin het gemakkelijk verdwalen is – en gewond raken bijna onvermijdelijk lijkt. Met als gevolg dat sommige rechthebbenden niet eens meer aan de pijnlijke en dure procedure beginnen.
(vanaf donderdag 6 mei op NPO Doc)

Meer docutips van Helmut vind je hier.

Van Zantvoort volgt in Breda twee groepen statushouders die hun weg proberen te vinden in het Nederlandse inburgeringstraject. Wat hij toont is geen aanklacht met opgeheven vinger, maar een zorgvuldig opgebouwde observatie waarin iedereen zijn best doet — en juist dát maakt het wrang.

Ambtenaren vergaderen over complexe ‘klantreizen’ die zo vol schema’s, kleuren en stappen zitten dat ze hun doel voorbijschieten, terwijl nieuwkomers zich staande proberen te houden in een wirwar van regels, formulieren en goedbedoelde uitleg.

De kracht van de film zit in de details. Een vrolijke buschauffeur die het ov-systeem uitlegt (1 piepje is checkin, 2 piepjes is checkout, 3 piepjes is helemaal fout!), statushouders die worden verwelkomd met de Vogeltjesdans, een introductie met dropjes en stroopwafels die bijna feestelijk aandoet en uitleg over afvalscheiding met heuse mini kliko’s die onbedoeld absurdistisch wordt — het zijn momenten die je doen glimlachen, maar die tegelijkertijd de kern van het probleem blootleggen.

Klantreis is geen zware, afstandelijke documentaire, maar juist een toegankelijke en humane film die laat zien hoe systemen mensen kunnen overschaduwen. Subtiel, soms licht ironisch, maar uiteindelijk vooral confronterend effectief. Gaat dat zien, vanaf vandaag in Natlab in Eindhoven en komende week in Cinecitta in Tilburg. 

Cijfer 9 - Klantreis doet je inzien dat ook met de beste bedoelingen het toch helemaal mis kan gaan. Daarnaast geeft het je een ontnuchterend beeld van de gastvrijheid van Nederland en geeft het een confronterend inkijkje in de levens van statushouders.”

Deze recensie is geschreven door Frans Mouws, docent ICT, voormalig documentairemaker en voorheen directeur van het Eindhovense documentairefestival Docfeed, 

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: dat stukje twijfel was helemaal nergens voor nodig. Het was namelijk juist Bob Odenkirk die van dit verhaal een waar spektakel maakte om naar te kijken.

En natuurlijk heeft regisseur Ben Wheatley daar ook een groot aandeel in gehad. Hij staat bekend om zijn vaak duistere en onvoorspelbare films. En onvoorspelbaar was-ie zeker. Waar ik thuis vaak geprezen word om mijn feilloze filmvoorspellingen, zat ik er dit keer echt faliekant naast. Alles waarvan ik dacht dat het zou gaan gebeuren, gebeurde precies niet.

Maar wat gebeurde er dan wél? Sheriff Ulysses (Odenkirk) wordt tijdelijk geplaatst in het kleine stadje Normal omdat het voorgaande hoofd van de politie is overleden. Hij hoopt er een rustige paar weken van te kunnen maken en wil niets liever dan Normal weer achterlaten zoals hij het aantrof.

Maar in die wens wordt een flinke hoeveelheid roet gegooid door een compleet mislukte bankoverval. Niets is meer wat het lijkt en niemand is nog te vertrouwen. En het stadje Normal? Dat doet zijn naam geen eer aan.

Cijfer: 8 – Misschien niet gemaakt voor het brede publiek, maar degenen die wél van dit genre houden, zullen verrast worden.

Holland Gate – De Vlucht Uit Kabul
Niemand had zien aankomen dat de Taliban de macht in Afghanistan in augustus 2021 zo snel zouden kunnen overnemen. Behalve iedereen die op de hoogte was van de situatie ter plaatse.

Voor de medewerkers van de Nederlandse ambassade kwam dit volgens plaatsvervangend ambassadeur Ceel Roels in elk geval helemaal niet als een verrassing. Toch hield de toenmalige minister van Buitenlandse Zaken, Sigrid Kaag, staande dat het tempo van de opmars van de Taliban de hele internationale gemeenschap had overvallen. Zij is ook de grote afwezige in dit vierdelige docudrama over Nederlands vertrek uit Afghanistan, waarin haar ministerie flink onder vuur wordt genomen.

Er was nóg een opvallend meningsverschil: de ambassade wilde alle zestig lokale medewerkers evacueren, Den Haag slechts drie. Die keuze kon letterlijk van levensbelang worden, zo wordt nog eens bevestigd door het verhaal van twee Afghaanse vriendinnen, met behulp van acteurs gedramatiseerd, en een aantal plaatselijke medewerkers, die op hun onderduikadres in Afghanistan zijn geïnterviewd.

Via een gat in een hek konden ‘special forces’ uiteindelijk de veilige plek creëren waaraan deze miniserie van Joey Boink en Annemieke Ruggenberg zijn naam ontleent.
(te zien op NPO Doc)

Streetart Frankey
Met zijn guitige lach, pretoogjes en rode muts zou hij kunnen doorgaan voor een personage uit zijn eigen oeuvre. Sterker, misschien is Streetart Frankey dat ook wel. Een naïeve, speelse en grappige kaaskopvariant op de Britse straatkunstenaar Banksy.

Frankey is de man achter de legoversie van André Hazes op de Dam, een waterkraan die eruit ziet als Manneke Pis en de (Nederlandse) leeuw met het helpbordje die kopje onder gaat in een hoofdstedelijke gracht. Peter Wingerder volgt hem in deze joyeuze film van de ene vette knipoog naar de andere schelmenstreek en leukt de boel op met tekeningen van Typex en animaties van Ot Leendertse.

Wingerder is ook van de partij bij ‘Frankey Comes To America’, wanneer zijn held in de aanloop naar de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2024 ter plaatse in een levensgrote Hug For Unity-knuffelbeer kruipt. Als ie in dat pak de straat op wil, moet Frankey echter wel een kogelvrij vest aan. Het blijft tenslotte Amerika.
(vanaf donderdag 9 april te zien in de bioscoop)

Snoepjes
In deze vierdelige docuserie laat Bart van den Aardweg leden van de Brabantse georganiseerde misdaad, al dan niet geanonimiseerd met een varkenskop, leeglopen over hun ervaringen in de XTC-business. Hun herinneringen zijn door hem omlijst met fraaie archiefbeelden en gereconstrueerde scènes en worden verder van kleur voorzien door allerlei andere insiders uit de feest- en dancewereld.

De misdaadjournalisten Hessel de Ree en Jens Olde Kater, oud-officieren van justitie Monique Klinkenbijl en Cees Spierenburg en ex-minister van Justitie Winnie Sorgdrager zorgen voor context en tegenwicht. Die is broodnodig. Anders waren de pillenboeren wellicht overgekomen als relatief onschuldige geinponems.

Deze smeuïge miniserie maakt er echter geen geheim van: de Brabantse drugscriminaliteit mocht (en mag) dan provinciaals overkomen, het was wel degelijk een internationaal vertakte business, die gepaard ging met geweld, ripdeals en liquidaties. En ter plaatse, in het beruchte dorp Sint Willebrord bijvoorbeeld, werd daarover zorgvuldig gezwegen. Omerta, juist.
(vanaf vrijdag 10 april te zien op Canal+)

Meer docutips van Helmut vind je hier.

Met verbijstering en afschuw keek ik jaren geleden naar de eerste afleveringen van The Handmaid’s Tale. Een razend populaire serie over het totalitaire regime Gilead waarin mannen op basis van een streng geloof vrouwen op meedogenloze wijze onderdrukken. 

June Osborn is een van de vele dienstmaagden die is onderworpen aan een bevelhebber en zijn vrouw, en stelselmatig wordt verkracht om een baby voor hen te baren. Zelf kunnen zij geen kinderen krijgen. June komt uiteindelijk in opstand en wordt het boegbeeld van het verzet. 

In The Testaments draait het om een nieuwe generatie vrouwen in Gilead die nooit vrijheid heeft gekend en die door indoctrinatie in het gareel wordt gehouden. We volgen de tieners Agnes, de bevoorrechte dochter van een commandant, en Daisy, een bekeerling uit Canada. Al in de eerste afleveringen wordt duidelijk dat Agnes het kind is van June dat haar is afgenomen voor ze dienstmaagd werd. Of Daisy de dochter is die werd geboren toen ze als dienstmaagd is misbruikt, zoals in het gelijknamige boek van Margaret Atwood, is nog gissen. 

De gruwelijkheden in The Testaments zijn niet minder erg dan in The Handmaid’s Tale. En toch lopen de rillingen dit keer niet over mijn rug. Wel merk ik een verschuiving op bij mezelf: de gedachte dat een totalitair regime in de Westerse wereld werkelijk de macht kan overnemen, leek me bij het zien van The Handmaid’s Tale niet onmogelijk, maar echt geloven deed ik het niet. Daar ben ik anno 2026 niet meer zo zeker van als ik denk aan Trump, de Tate-broers en Epstein. En dan volgt de huivering alsnog.

De eerste drie afleveringen van The Testaments zijn sinds woensdag te zien op Disney+, waarna elke week een nieuwe aflevering verschijnt.

Cijfer 8 – omdat ik de eerste afleveringen van The Handmaid’s Tale zo indrukwekkend vond dat die een 9 verdienen. Maar The Testaments komt er aardig bij in de buurt.

Het bedenken van een antwoord op de veelvoorkomende wat-eten-we-vandaag-vraag is bij ons thuis een dagelijkse struggle. Wéér een avg’tje of gaan we eens lekker out of the box door – ja heus – een orzo met garnalen te maken? Negen van de tien keer wordt het een avg’tje. Want: inspiratieloos door de Albert Heijn banjeren, werkt meestal niet. 

Gelukkig hoeft dat nu ook niet meer, want we kregen het gloednieuwe debuutkookboek van TikTokker Chefke Luc opgestuurd. Daar staan meer dan 50 makkelijke en eiwitrijke gerechten boordevol smaak in. Althans, dat belooft de cover. Maar is dat ook zo? We kozen er een paar uit, waaronder een winterse pasta met spruitjes (want ja, het is lente) en garnalentortilla’s. 

Score: lekker waren ze allebei. Makkelijk om te maken ook. En inderdaad: er zaten eiwitten in, maar bevatten niet alle gerechten eiwitten? Ik heb een beetje het idee dat het woord ‘eiwitrijk’ tegenwoordig vooral als marketingstunt wordt gebruikt. Zet op je verpakking dat er proteïne in zit, en je bent binnen. 

Cijfer: 8 – makkelijke recepten die vaak binnen no time op tafel staan. Ideaal voor inspiratieloze amateurkoks (zoals ik) of studenten die geen tijd (of zin) hebben om uitgebreid in de keuken te staan.

Fun fact: Rundfunk betekent in het Duits ‘uitzending’, dus dat de twee heren sinds deze maand te beluisteren zijn op alle grote podcastplatformen lijkt een meer dan normale stap. Met We Love Nederlands willen ze, zo zeggen ze zelf, iets doen waar geen enkele Nederlands docent tot nog toe in geslaagd is: de mensen verliefd laten worden op de Nederlandse taal.

De eerste twee afleveringen van de twaalf in totaal staan inmiddels online. En mocht je de humor in de sketches, de films of het theaterstuk van het duo kunnen waarderen, dan past deze podcast maar al te goed in het rijtje.

Aan de hand van spelletjes, sterke verhalen en rubrieken over onder andere biopics en ezelsbruggetjes nemen Van Kalmthout en Van de Velde je mee door de Nederlandse taal. Van woorden als ‘homobom’ en ‘waterlichamen’ tot schippers uit Maastricht, en van de oorsprong van de hamvraag tot aan het gebruik van het woord fnuikend: er passeert van alles de revue op een manier zoals alleen Rundfunk dat kan.

Cijfer: 7,5. “We Love Nederlands wakkert het vuurtje voor de moedertaal aan. Heerlijk om naar te luisteren wanneer je tijd te overbruggen hebt, staat te koken of aan een wandeling begint. Je wordt er geheid vrolijk van.”

Het verhaal volgt natuurkundedocent Ryland Grace, die onverwachts een cruciale rol krijgt in een wereldwijde crisis: de zon lijkt geïnfecteerd door een buitenaardse substantie en dreigt langzaam uit te doven. Grace wordt onderdeel van het ‘Hail Mary' project dat de mensheid moet redden. 

De film opent sterk wanneer Grace wakker wordt op een ruimteschip zonder herinneringen. Middels flashbacks ontdekken we hoe hij daar terecht is gekomen. Oorspronkelijk zou hij de missie uitvoeren met twee andere astronauten, maar al snel blijkt dat hij de enige overlevende is. Zijn bestemming: de ster ‘Tau Ceti', de enige ster in het universum die niet getroffen is door de mysterieuze infectie. 

Wat volgt is een spannend en verrassend verhaal dat meer biedt dan de standaard ‘eenzame astronaut’-formule. Hoewel de film in eerste instantie doet denken aan titels als Passengers (2016) en Gravity (2013), weet Project Hail Mary zich te onderscheiden met originele wendingen en een frisse invalshoek. 

Een groot pluspunt is de humor. Ondanks het serieuze uitgangspunt weet de film luchtig te blijven, zonder afbreuk te doen aan de spanning. Dat is mede te danken aan het bijzondere personage ‘Rocky’, een element dat ik bewust niet zal spoileren, maar dat absoluut bijdraagt aan de eigen identiteit van de film. 

Visueel is het indrukwekkend, met sterke effecten en een goede soundtrack. De regie van Phil Lord en Christopher Miller zorgt voor een goede balans tussen emotie, humor en spanning. Toch is de film niet perfect. Met een speelduur van 2 uur en 36 minuten voelt het geheel soms wat langdradig en zijn enkele plotpunten voorspelbaar. Desondanks blijft het een zeer vermakelijke kijkervaring. 

Cijfer: 7,5 - Project Hail Mary is een toegankelijke en visueel sterke sci-fi film, die een breed publiek zal aanspreken. Een frisse film die het absoluut waard is om op het grote scherm te zien. 

Children Of The Cult (Generatie Bhagwan)
Twintig jaar geleden exploreerde Maroesja Perizonius in de persoonlijke documentaire Communekind (2004) haar verleden als kind binnen de Bhagwan-beweging. Ze confronteerde haar moeder met de hachelijke situaties waarin zij als kind begin jaren tachtig terecht kwam. Ze voelde zich daarbij niet gesteund en beschermd.

Nu pakt Perizonius de draad weer op. Ze ontmoet bijvoorbeeld andere kinderen die zijn opgegroeid binnen de beweging. Stuk voor stuk schetsen die een leefomgeving waarin alles wordt geseksualiseerd, inclusief zijzelf. Ook Bhagwan zelf laat zich niet onbetuigd. Als de grote leider z’n sannyasins in 1981 richting de Verenigde Staten dirigeert, krijgt het misbruik een grootschaliger karakter.

Perizonius probeert ook in contact te komen met mannen die zich opdrongen aan minderjarige meisjes. Ze belt bijvoorbeeld met een sektelid, stiekem opgenomen, dat ronduit toegeeft dat hij destijds over de schreef is gegaan. Een ander oud-lid verhaalt schuldbewust over de seksuele relatie die hij had met een tiener, maar verbaast zich erover hoe uitdagend de Bhagwan-kinderen zich toentertijd gedroegen.

Het navolgende seksueel misbruik heeft tientallen jaren later nog altijd gevolgen voor hun zelfbeeld, relaties en seksuele leven, zo toont deze ontluisterende film die uitmondt in een confrontatie met Bhagwans voormalige rechterhand Ma Anand Sheela. Zij móet ervan geweten hebben.
(te zien op NPO Doc)

Dynasty: The Murdochs
De Amerikaanse documentairemaakster Liz Garbus valt direct met de deur in huis: bij de start van deze miniserie introduceert ze de Australische mediamagnaat Rupert Murdoch en zijn kinderen aan de hand van de verschillende leden van de Roy-familie, de op hen gebaseerde personages in de veelgeprezen dramaserie Succession.

Daarvoor heeft ze overigens een behoorlijk alibi: naar verluidt heeft de aflevering van Succession, waarin Ruperts alter ego, pater familias Logan Roy, plotseling overlijdt, flink huisgehouden bij de Murdoch-kinderen. Net als de Roys ligt er geen enkel scenario klaar voor als hun vader, inmiddels dik in de negentig, ineens wegvalt. Dan zou diens imperium, dat zowel talloze kranten als de rechtse nieuwszender Fox News omvat, wel eens héél snel in totale chaos kunnen vervallen.

Garbus gebruikt de strijd om Mudochs opvolging om ‘s mans lange leven en loopbaan nog eens te laten doorlichten door oud-medewerkers, biografen en journalisten. Zij lepelen allerlei smakelijke verhalen op, zoomen in op de schandalen rond Monica Lewinsky, News Of The World en Roger Ailes en proberen hem als man, ondernemer en conservatief te duiden. Rupert zelf en zijn kroost participeren niet in de miniserie – al zijn ze volop in beeld via archiefinterviews.

En dan volgt in de slotaflevering de grote afrekening als Rupert Murdoch en z’n zoon Lachlan, die hij inmiddels als enige zijn nalatenschap toevertrouwt, in de rechtbank tegenover zijn drie andere kinderen komen te staan. De man die zijn leven lang tweedracht heeft gezaaid, schroomt ook niet om zijn eigen familie uit elkaar te spelen. Net als Logan Roy, in Succession.
(te zien op Netflix)

Cruijff
Tien jaar na zijn dood is er nu de epische vierdelige serie Cruijff, een internationale productie van het team achter de iconische documentaires Senna, Amy en Diego Maradona. Met een ontzagwekkende collectie archiefmateriaal en toegang tot familieplakboeken belicht regisseur Sam Blair het wereldwijde fenomeen Johan Cruyff.

Intussen probeert hij met zijn echtgenote Danny, kinderen en adepten zoals Pep Guardiola, Jan Mulder en Wim Jonk die volstrekt ongrijpbare figuur definitief vast te pakken. Blair kan daarbij ook beschikken over de stem van de man zelf. Niet alleen via Cruijffs talloze interviews en media-optredens, maar ook via de persoonlijke geluidsopnames die z’n hoofdpersoon in de laatste fase van zijn leven maakte.

Deze ambitieuze miniserie doet ook recht aan het mondiale symbool Cruijff, dat met een scherpe soundtrack, sprekers zoals de Britse schrijver David Winner en psychoanalyticus Hans van den Hooff en een lekker associatieve montage, waarin links worden gelegd met de tijdgeest, cultuur en politieke verhoudingen, nog eens wordt benadrukt. Cruijff wordt zo de totaalproductie die deze gestorven levende legende verdient.
(vanaf zondag 22 maart, 21.00 uur, op NPO2)

Meer docutips van Helmut vind je hier.

‘Als er een verkiezing kwam voor de gewoonste man en vrouw van Nederland zouden we allebei een goede kans maken’, zo leest u op pagina 78 van het 94 pagina tellende boekje. Een allesomvattende quote die Piaggio in één zin samenvat. 

Het Boekenweekgeschenk van dit jaar gaat over Anton en Marieke, twee – u hebt het vast al begrepen – doodnormale mensen die allebei wel een beetje geluk en liefde kunnen gebruiken. Na een eerste ontmoeting en een behoorlijk aantal alcoholische versnaperingen (zij rosé, hij baco) besluiten ze samen met een Piaggio van Italië naar Nederland te tuffen. 

Hendrik Groen (pseudoniem van Peter de Smet) is erin geslaagd die reis zo op te schrijven dat je het gevoel hebt dat je zelf in dat rode Piaggio-wagentje zit. Met alle ongemakken die daarbij komen kijken, een langzaam ontluikende liefde aanschouwend. 

Cijfer: 9 – vol humor, vol herkenbaarheid. Nog nooit zo snel 94 pagina’s gelezen.

Ward van Klinken studeerde in 2024 af van de opleiding Muziektheater bij Fontys Academy of the Arts. Jary Sluijter deed dat in 2019. Beiden geheel op eigen wijze, en met inmiddels al de nodige ervaring op hun naam. Zo speelde Van Klinken nog geen jaar na zijn afstuderen de hoofdrol in de musical Dear Evan Hansen. Nu vertolkt hij de rol van Albus Potter, zoon van Harry Potter en Hermelien Griffel. Sluijter neemt de rol van Scorpius Malfidus op zich, zoon van Draco Malfidus en vriend van Albus.

Veel verklappen over het verhaal en theaterstuk doen de twee heren niet, maar dat ze zich gezegend voelen met hun hoofdrollen staat buiten kijf. Beiden groeiden op met Harry Potter. Van Klinken heeft iedere film zo’n twintig keer gezien en de boeken grondig versleten, en Sluijter bezocht in Londen, Duitsland en New York het theaterstuk waar hij nu zelf ook een rol in heeft. “Dat we deel uit mogen maken van dit universum, is ontzettend bijzonder”, aldus Sluijter. “Aan ons de taak om niet alleen ouders te verwonderen, maar ook hun kinderen mee te nemen in deze wondere wereld”, vult Van Klinken hem aan.

Eerste liefdes
De liefde die beiden voelen voor theater kwam al vroeg en van huis uit. Ward van Klinken bezocht toen hij klein was de musical The Lion King, in precies dezelfde zaal als waar hij nu zelf ook op het toneel schittert. Ook werd entertainment met de paplepel ingegoten. Zijn vader werkte als dirigent-pianist bij Stage Entertainment, de organisatie waar Ward nu ook voor werkt, zijn moeder was professioneel danseres en directrice van een kunstinstelling en zijn tante speelde in musicals. “Het was nooit onbekend terrein.”

Toch waren zijn ouders sceptisch. “Juist omdat zij het vak kenden, wisten ze me heel goed voor te bereiden en een realistisch beeld te scheppen van wat er allemaal bij theater komt kijken.” 

Jary Sluijter ontdekte zijn passie via zijn moeder. “Ze nam me mee naar Mamma Mia! Toen daar op het podium iets misging moest Simone Kleinsma dat ter plekke oplossen. Dat was zo bijzonder om mee te maken, dat ik meteen verknocht raakte aan het theater.”

Muziektheater
Beiden volgden, na een theaterschool respectievelijk mbo-acteursopleiding, uiteindelijk de opleiding Muziektheater bij Fontys Academy of the Arts. Een plek waar zowel Jary als Ward met warmte op terugkijken. “Ik heb me vooral op zanggebied enorm kunnen ontwikkelen. Maar ook spel vond ik belangrijk, en daar kon ik extra uren in maken”, aldus Jary. “Alles zat in één gebouw, dus je kon zelf het initiatief nemen om bij andere disciplines te kijken.”

Ward durft zelfs te zeggen dat hij op de opleiding volwassen is geworden. “Ik heb niet alleen technieken geleerd zoals noten lezen, van blad zingen en auditie doen, maar ik heb ook mezelf mogen ontdekken en leren kennen als maker.” [Tekst gaat verder onder de foto's]

Dat laatste is volgens de twee alumni van groot belang, want de weg naar een hoofdrol is allesbehalve een rechte lijn. Voor Sluijter was het auditieproces rondom Harry Potter zelfs het heftigste ooit. “Er waren veel rondes, maar we moesten ook een vliegauditie doen.” (tipje van de sluier: er wordt dus gevlogen in het theaterstuk) “Ik heb hoogtevrees, dus toen ik in de nok van het Circustheater hing, twijfelde ik heel erg of ik niet gewoon moest bedanken voor de kans.” Uiteindelijk ademde hij een paar keer diep in en uit, en ging ervoor. “Die angst is inmiddels overwonnen.”

Betoverend verhaal
Ook Ward van Klinken deed, zoals iedereen, gewoon auditie. Uiteindelijk werden beiden aangenomen om de rollen van Albus Potter en Scorpius Malfidus te vertolken, twee jonge tovenaars die 19 jaar na de avonturen van Harry Potter hun eigen pad bewandelen, zowel binnen Zweinstein als daarbuiten. Een voorstelling die bekend staat om zijn spectaculaire illusies, maar volgens de twee alumni zit de kracht voornamelijk in het verhaal zelf. Niet omdat Harry Potter een genre op zich is, maar omdat het verhaal gaat over volwassen worden. “Over ouder-kindrelaties, over loslaten en je eigen koers durven varen. Dat spanningsveld is in dit verhaal enorm herkenbaar.”

Een theaterstuk dat verwondert en ook raakt dus. Niet alleen bij het publiek, ook bij de hoofdrolspelers zelf. Van Klinken: “Wij mogen de oude en nieuwe generatie meenemen. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik dat mag doen, een eer vind ik het.” Dat kan Sluijter alleen maar beamen. “Zodra je in de ogen van het publiek ziet wat het verhaal en de illusies met ze doen, beleef je als acteur echt een magisch moment. Dat vind ik het mooiste dat je kunt bereiken.”

Levenslessen
Hoewel beiden met Harry Potter en het Vervloekt Kind een grote productie achter hun naam mogen zetten, denken ze nog geregeld aan de belangrijkste lessen die ze als studenten op Fontys meekregen. Zo zorgt Jary Sluijter er altijd voor dat hij goed voorbereid is. “Dan sta je altijd in je kracht en weet je iedere keer weer wat je kunt geven. Aan een werkgever, een regisseur of het publiek.”

Ward van Klinken werkte vooral graag samen met andere studenten, maar verloor zijn eigen proces daarbij nooit uit het oog. Ook hield hij vast aan het mantra ‘niet presteren, maar leren’. “Je mag fouten maken. Val je vier keer? Sta dan ook vier keer op. Heb nooit spijt, maar probeer en geniet. De opleiding duurt maar vier jaar, dus maak daar je eigen waanzinnige reis van.”

Op de foto boven Jary Sluijter (mid) en Ward van Klinken (rechts) tijdens de repetities van Harry Potter en het Vervloekte Kind. Foto: Margot de Heide/Studio Flabbergasted

Het boek is geschreven door Julia Wouters: politicoloog, feminist en eigenaar van het bedrijf ‘Leading Women’, waarin ze vrouwen met een bestuurlijke functie coacht. Na haar werk De Zijkant van de Macht, dat verscheen in 2018, is dit haar tweede boek.

Staan en Opvallen neemt ons niet alleen mee in de geschiedenis van het feminisme, de emancipatie en het patriarchaat, maar schetst ook heel duidelijk hoe mannen als Donald Trump en Andrew Tate vrouwen met simpele vooroordelen nog steeds weten te onderdrukken. 

De oorzaak van het probleem ligt volgens Wouters een stuk dieper dan je wellicht denkt. Zo begint het onderscheid tussen man en vrouw al bij de geboorte. Dat sijpelt door in de opvoeding, in studies en het werkende leven. Want heeft de man meer recht op een functie dan een vrouw? Horen vrouwelijke topfiguren meer vragen te krijgen over het thuisfront dan de mannelijke? Nee, maar het gebeurt overduidelijk wel.

Wouters neemt ons aan de hand van persoonlijke voorbeelden, literatuur, onderzoek, interviews met (ervarings)deskundigen en tips en tricks mee in het verloop en wat daartegen te doen. Ook geeft ze voorbeelden van hoe de vrouw het probleem op kan lossen, en haar rechtmatige plek kan veroveren omdat ze die simpelweg verdient. 

Je vraagt je tijdens het lezen haast af hoe vrouwen al die tijd hun rug recht hebben kunnen houden, maar richting het einde krijg je vooral zin om het beter te doen. Voor jezelf en voor de toekomst. Ongeacht je geslacht.

Cijfer: 9 – “Een non-fictieboek met herkenbare situaties en hernieuwde inzichten dat eigenlijk iedereen zou moeten lezen. Een aanrader pur sang.”

We hebben voor deze recensie de – in onze ogen – meest bijzondere smaken uitgezocht. Wit, puur, melk, karamel en alles wat daarop lijkt kennen we nu wel. We kiezen dus voor andere opties van zowel HEMA als snoepwinkel Jamin. Zoete zoals Bossche bol en Tompouce. Maar ook ranzig klinkende opties zoals Biefstuk Bali (say whut), Madame Jeanette en Wasabi. Dit zijn onze ongezouten meningen.

Worsjestersaus (Jamin): k.o.t.s.n.e.i.g.i.n.g.e.n. (cijfer: 2)

Madame Jeanette (Jamin): voor iemand die altijd sriracha, chilivlokken en sambal over al haar eten gooit, stelt dit nog minder dan niks voor. Alleen de nasmaak is een héél ieniemienie klein beetje pittig. (cijfer: 4)

Wit poffertjessmaak (HEMA): ik zet al mijn smaakpapillen aan het werk om de poffertjessmaak te proeven, maar helaas: geen vleugje van de oudhollandse lekkernij te bespeuren. De witte chocolade overheerst enorm. (cijfer: 4,5)

Wasabi (HEMA): een beetje zoutige witte chocola, wat heel raar is, omdat wasabi helemaal niet zout is (cijfer: 5)

Biefstuk Bali (Jamin): hield m’n hart vast voor deze, maar hij valt mee. Beetje zurig, jus-achtig. Maar biefstuk? Nee. (cijfer: 5,5)

IJskoffie (HEMA): de smaak van dit ei is niet als bijzonder te bestempelen. Een combinatie van witte chocolade en mokka die iets zoeter is dan de standaard variant. (cijfer: 5,5)

Gochujan Karamel (HEMA): Gochujang blijkt een pittige saus te zijn, maar in dit eitje is dat niet te merken. De overheersende smaken hebben meer weg van karamel zeezout (cijfer: 6)

Karnemelk jus d’orange (Jamin): ik at deze echt alleen omdat-ie essenstieel was voor de recensie, maar eerlijk: hij is best lekker. Smaakt naar het ouderwetse split-ijsje. (cijfer: 6,5)

Roze koek (HEMA): deze smaakt vooral naar witte chocolade. Je proeft wel het knapperige van een koekje, maar het doet niet denken aan een echte roze koek. (cijfer: 7)

Tompouce (HEMA): de ene helft is gevuld met vulling die de room moet nabootsen, terwijl de andere helft overheerst met een aardbeiensmaak. De nasmaak heeft wel iets weg van een tompouce met chocola. (cijfer: 8)

Bokkenpoot (HEMA): combinatie van pure chocola en een realistische, romige bokkenpootvulling die ervoor zorgt dat het net lijkt alsof je een bokkenpootje eet. (cijfer: 8)

Zeeuwse bolus (Jamin): pure marketingstunt om dit eitje de naam Zeeuwse bolus mee te geven, want eigenlijk is het niet meer dan melkchocolade met kaneel. Maaarrr het werkt wel! (cijfer: 9)

Bossche bol (Jamin): een Bossche bol gegoten in een paaseitje. Precies wat je ervan verwacht en hoopt. (cijfer: 10)

Ons Campertje
Met haar vriendin in de spiegel heeft Wil een uitstekende verstandhouding. Zij begrijpen elkaar. Ze maken permanent oogcontact, genieten van hun koffie en lachen om precies dezelfde grapjes. Tegelijkertijd lijkt de oudere vrouw haar echtgenoot Hans, met wie ze al twee jaar in een camper Europa doorkruist, soms nauwelijks meer op te merken. Ze weet ook al enige tijd zijn naam niet meer.

Hans houdt desondanks de moed erin. ‘Wil heeft lol en hele gesprekken met haar vriendin in de spiegel’, schrijft hij op hun Facebook-account, waarmee hij een alsmaar groeiende achterban op de hoogte houdt van zijn belevenissen met z’n dementerende vrouw Willemien.

Regisseur Diny van Hoften en haar crew reizen met hen mee naar Tsjechië, Spanje, Bulgarije, Griekenland en Duitsland, maar blijven daarbij volledig onzichtbaar. Als de spreekwoordelijke vliegen op de muur, in de krappe leefruimte van de camper waar Wil volledig is aangewezen op haar zorgzame echtgenoot – en hij, zo wordt steeds duidelijker, eigenlijk ook niet zonder haar kan.

Zo ontvouwt zich een zeer intieme roadmovie, die zowel de fraaie gebieden die het Nederlandse echtpaar bezoekt in beeld brengt als de interactie tussen Hans en Wil met veel empathie toont.
(te zien op NPO Doc)

Paul McCartney: Man On The Run
Terwijl John en Yoko in 1969 voor het oog van de wereld in een Amsterdams hotelbed zijn gekropen om te pleiten voor vrede op aarde, heeft Paul zich samen met Linda teruggetrokken aan ‘the end of nowhere’. Hij verschanst zich op z’n boerderij op het Schotse platteland. Somber, te veel drinkend. The Beatles zijn uit elkaar! Alleen de wereld weet het nog niet.

In deze archieffilm kijkt de Britse legende, volledig buiten beeld, terug op de jaren waarin hij vervolgens los probeert te komen van zijn verleden en een nieuwe versie van zichzelf hoopt te vinden. Zónder John, maar mét Linda. Zijn echtgenote, de Amerikaanse fotografe Linda Eastman, wordt al snel het gezicht van alles wat er volgens de buitenwacht niet deugt aan de ex-Beatle en zijn nieuwe groep, Wings.

Zo schetst deze documentaire van Morgan Neville een intiem beeld van de man die lang een ‘has been’ lijkt, een muzikale held die op z’n dertigste al veel meer verleden dan toekomst heeft. McCartney wil graag ‘one of the guys’ in zomaar een bandje zijn, maar blijft altijd de man achter Yesterday, Hey Jude en Let It Be. Eenmaal een Beatle betekent nu eenmaal altijd een Beatle. En hij zal zich dus ook moeten verhouden tot zijn voormalige bloedbroeder John Lennon.
(vanaf vrijdag 27 februari te zien op Prime Video)

Les Chant Des Forêts (Whispers In The Woods)
Eind jaren zestig, vertelt de oudere Franse natuurliefhebber Michel Meunier, bijna fluisterend, aan zijn kleinzoon Simon, zag hij voor het eerst een auerhoen. ‘We liepen door het bos’, herinnert de oude man zich. ‘Er lag een pak sneeuw van twee meter dik. Het leek net een kathedraal, met hoge stammen, hoge sparren.’

Michel Meunier is al net zo’n bevlogen verteller als zijn zoon Vincent, die enkele jaren geleden een fikse hit scoorde met de zinderende film The Velvet Queen (2021), over zijn zoektocht naar een sneeuwluipaard in het Tibetaanse hoogland. Ditmaal zoekt de Franse natuurfilmer en -fotograaf ‘t in alle opzichten dichter bij huis, met een documentaire waarin zijn vader hem en zijn zoon Simon meeneemt op een ontdekkingstocht door hun eigen omgeving, om te kijken én luisteren naar al wat daar leeft.

Hun belevenissen in het uitgestrekte bos, waar ze uilen, eekhoorns en een lynx observeren en het gehamer van nijvere spechten, bronstig brullende herten en het gezang van een lijster proberen te vangen, ogen en klinken schitterend en komen in de bioscoop optimaal tot hun recht. En wie via de Meuniers kennis heeft gemaakt met de geheimen van het bos, kan er nooit meer onverschillig doorheen wandelen.
(vanaf donderdag 5 maart in de bioscoop)

Meer docutips van Helmut vind je hier.

Allereerst moet ik wat bekennen. Ik heb dit keer niet het daadwerkelijke boek gelezen, maar het luisterboek in mijn bibliotheek gezet. Onwennig, maar ik betrapte mezelf er al snel op dat ik niet alleen luisterde tijdens het reizen van en naar werk. Mijn vriend moest me tijdens het koken ook vooral met rust laten.

Dat lag voornamelijk aan het verhaal van Lieve Debbie, waarin we de gelijknamige hoofdpersoon volgen. Debbie is een vrouw en moeder die alles over heeft voor haar gezin en tegelijkertijd een succesvolle columnrubriek heeft bij een lokale krant. Daarin geeft ze advies aan vrouwen in de buurt die haar vragen om wijze raad. Totdat die wijze raad averechts uitpakt.

Lieve Debbie is een boek in de Freida McFadden-reeks die anders is dan de boeken die ik tot nog toe las. Debbie heeft een rauw randje, waarvan je als lezer alles begrijpt zodra je de oorzaak weet. En toegegeven, de plottwistkoningin heeft weer toegeslagen. Normaal kan ik mijn boek niet wegleggen, maar nu bleef de koptelefoon zo lang mogelijk op.

Cijfer: 8,5. “Een spannend en verslavend verhaal over een vrouw die het heft in eigen handen neemt. Een boek waar je snel doorheen wilt, zeker als je van thrillers houdt.”

Cold Storage gaat over twee twintigers die tijdens het draaien van een nachtdienst te maken krijgen met een uit een ondergrondse militaire opslagplaats ontsnapte gemuteerde en moordlustige schimmel. Wéér een inspiratieloze zombie-achtige film, was mijn eerste verwachting.

Maar wel een die afkomstig is van schrijver David Koepp, toch niet de minste naam met titels als Spider-Man, Indiana Jones en Jurassic Park op zijn cv. En eentje met goede acteurs zoals Joe Keery (Stranger Things) en Liam Neeson (Taken, The Naked Gun) in de hoofdrollen. Toch een bezoekje waard?

Waarom ook niet. Met niet al te hoge verwachtingen liep ik de Pathé binnen en ik kwam er twee uur later met een voorzichtige glimlach weer uit. Toegegeven: het verhaal was niet denderend en al zeker niet vernieuwend. Maar het komische acteerwerk, de hysterische scènes en bizarre plottwists brachten de film prima in balans.  

Niet het beste werk van David Koepp en ook zeker niet de hoogst genoteerde acteerprestaties van Joe Keery. Maar hé, wat wil je ook als je net vijf seizoenen van ‘Stranger Things’ hebt afgerond. En Liam Neeson? Tja, die blijft Liam Neeson.

Cijfer: 6,5 – Simpel vermaak. Niet meer, niet minder.

De EUkraïner
Hoe kom je in tijden van oorlog Europa binnen? Voor die opdracht ziet de Oekraïense vicepremier Olha Stefanishyna zich gesteld in deze documentaire van Viktor Nordenskiöld. Sinds de Russische aanval op 24 februari 2022 zoekt Oekraïne toenadering tot de Europese Unie. En zij is degene die de entree van haar land moet bewerkstelligen.

Aan het begin van deze film kijkt ze recht in de camera. Stefanishyna ziet daarin zichzelf. “Het zou interessant zijn om mezelf te vergelijken met hoe ik eruit zag toen je begon te filmen”, zegt ze tegen de Zweedse documentairemaker. “Op beelden heb ik gezien dat ik veranderd ben.” Waarna Nordenskiöld teruggaat naar de dag waarop Rusland haar land is binnengevallen.

Hij volgt Stefanishyna in de navolgende twee jaar als ze voorop gaat in het diplomatieke gevecht achter de oorlog. Met haar idealisme en daadkracht is zij een uitstekend visitekaartje voor haar land. Tussen de bedrijven door probeert de vicepremier mens te blijven. Om precies te zijn: moeder. “Het enige wat ik voor mijn kinderen wil, is dat ze de kans krijgen om hun eigen leven te leiden”, zegt zij aan het eind van de film, als ze weer recht in de camera kijkt. Waarna Olha Stefanishyna, terwijl ze hen langzaam voor haar geestesoog haalt, voorzichtig begint te glimlachen.
(te zien op NPO Doc)

Kabul, Between Prayers
Hoofdpersoon Samim wordt in deze observerende film geïntroduceerd terwijl hij omzichtig zijn vuurwapen controleert en vervolgens op het kleedje legt, dat hij aan de rand van Kaboel heeft uitgespreid. Samim begint aan een gebed. “Oh Allah, breng de sharia-wetten naar de rest van de wereld”, prevelt hij. “Zorg voor de families van onze martelaren en vernietig iedereen die u verraadt.”

Als Samim zich helemaal voorover buigt en met zijn hoofd het gebedskleed aanraakt, is ‘t alsof hij ook eer bewijst aan zijn wapen. En dat is niet eens zover bezijden de waarheid. De 23-jarige Afghaan is een voetsoldaat van de Taliban. En ook zijn veertienjarige broer Rafi is daarmee al vertrouwd geraakt. Tegelijk is dat ook een doodgewone tiener, die direct begint te blozen als hem wordt gevraagd of ie wel eens verliefd is geweest. Zoals zijn oudere broer ook gewoon maar een jonge vent is, die graag met zijn broeders op de motor de blits maakt in de stad. Een man ook, die ongelukkig is in zijn huwelijk.

Terwijl de Afghaans-Nederlandse documentairemaker Aboozar Amini van binnenuit het Taliban-wereldbeeld schetst, toont hij in deze film ook de humaniteit van de mensen die dat aanhangen. In de scène waarin Samim zijn broertjes liefdevol inwijdt in de geheimen van een machinegeweer, komen alle elementen samen: jongens, hun speelgoed en die levensgevaarlijke ideologie. Het lijkt een recept voor nog heel veel ellende.
(sinds donderdag 5 februari in de bioscoop)

Eeuwige Liefde
Bijna zestig jaar zijn ze nu bij elkaar. Boerendochter Jo en timmerman Jan uit Haaksbergen. Het Amsterdamse stel Gerard en Johan. En Fenny en haar Molukse echtgenoot Mesach uit woonoord Schattenberg in Drenthe. In deze uit het leven gegrepen documentaire van Geertjan Lassche getuigen ze, in de aanloop naar hun diamanten bruiloft, van hun eeuwige liefde.

Die begon bij Jo en Jan met jarenlang verkering zonder ‘handtastelijkheden’. Gerard kon intussen gewoon blijven slapen bij Johan, die van zijn hospita immers alleen ‘geen damesbezoek’ mocht ontvangen. En Fenny moest thuis flink ruziën over haar nieuwe liefde. Geen zwarten over de vloer, hadden haar ouders gezegd. Zij liet zich daardoor niet afschrikken.

Sindsdien is er veel veranderd en toch relatief weinig. Ze hebben geluk gekend en tegenslag. Ze zijn ouder geworden en kwetsbaarder. En ze hebben (klein)kinderen gekregen – of juist niet. En al die jaren zijn ze samengebleven. Tot de dag, nu niet meer ver weg, waarop de burgemeester op bezoek komt om hen te feliciteren, het vanzelfsprekende eindstation van deze fijne film.
(op zaterdag 14 februari, Valentijnsdag, om 20.25 uur op NPO2 en daarna op NPO Start)

Meer docutips van Helmut vind je hier.

Maak kennis met ijshockeyspelers Shane Hollander en Ilya Rozanov. De een wordt gezien als een fantastische Canadese speler met een superbrein die het ijshockeyspel van voor tot achter snapt. De ander is de belichaming van waar Russische spelers bekend om staan: uithoudingsvermogen en kracht. Twee talenten die allebei hoge ogen gooien en bekendstaan als elkaars grootste rivalen.

Of het nu gaat om het jeugdkampioenschap, als eerste gekozen worden in de Mayor League draft of ervandoor gaan met de award ‘Rookie of the Year’; Shane en Ilya zitten elkaar constant op de hielen. Maar terwijl de strijd op en rond het ijs aanhoudt, gebeurt er achter de schermen iets heel anders.

In de eerste aflevering zien we in sneltreinvaart hoe in ruim twee jaar de rivaliteit tussen de heren uitmondt in iets nieuws, iets spannenders. Wat begint met blikken uitwisselen en subtiele aanrakingen, mondt uit in een diepere connectie tussen de twee toptalenten. Laten we zeggen dat regisseur Jacob Tierney er – mede dankzij goed camerawerk – geen gras over laat groeien.

De tot nog toe seksuele relatie tussen beiden is iets wat in de ijshockeywereld een groot taboe is. Maar het acteerwerk van Hudson Williams en Ilya Rozanov (hulde voor deze laatste wegens zijn overtuigende geacteerde Russische roots) zorgt voor een natuurlijke klik die je ook als kijker verder wilt ontdekken. Op naar aflevering 2 dus!

Cijfer: 8.5. “Een eerste impressie die genoeg passie met zich meebrengt en veelbelovend lijkt voor de toekomst.”

Het verhaal volgt Dunk, een niet al te snuggere beer van een vent, en schildknaap van Ser Arlan of Pennytree, een versleten ridder die minder bekend blijkt te zijn dan Dunk had gehoopt. Dunk besluit namelijk na het overlijden van zijn ser om mee te doen aan een riddertoernooi, maar zonder ridderlijke titel én goedkeuring van een hogere hand blijkt dat moeilijker dan gedacht.

Onderweg naar het toernooi ontmoet hij Egg. Een jongen die maar al te goed weet wat hij moet doen en zichzelf al snel de titel schildknaap geeft om Dunk bij te staan in de avonturen die hem staan te wachten als Ser Duncan de Lange. En laat die ser nou nét niet weten hoe het allemaal werkt in het leven van een ridder.

Met A Knight of the Seven Kingdoms lijkt HBO een andere weg in te slaan dan met de twee voorgangers in de succesformule. Met prominenter aanwezige grappen, kleurrijke, vrolijke scénes en vlotte dialogen kan ook deze serie een plek verdienen in het populaire rijtje. Een vlot verhaal dat in maar zes korte afleveringen verteld wordt. En waarvan de verwachtingen hoog zijn, want de komst van het tweede seizoen staat al vast.

Cijfer: 7,5. “Te danken aan de cinematografie, buiten die ene spetterende scéne dan, en het gesmeerde verhaal. Een cijfer met ruimte voor groei, want de eerste aflevering was vooral een introductie.”

Je kunt je afvragen waarom er eigenlijk een tweede seizoen moest komen. Het verhaal van tien jaar geleden - gebaseerd op een kort verhaal van meesterschrijver John le Carré - was immers netjes afgerond. Dat is ook meteen het grootste bezwaar. Deze serie heeft niets met Le Carré te maken en schiet ook een totaal andere kant uit. Waardoor de titel The Night Manager ook eigenlijk nergens meer op slaat.

Spannend is het wederom wel. En Tom Hiddleston (Bij Marvelfans vooral bekend als Loki) is een geweldige acteur: hij zou zomaar in de huid van James Bond kunnen kruipen. Het scenario heeft ook wel iets van een 007-film, met een listige schurk en veel fraaie locaties. En uiteraard een bloedmooie dame in de persoon van Camila Morrone, in het echte leven de schoondochter van Al Pacino.

Goede acteurs en een vlot verhaal dus. Maar dit nieuwe seizoen heeft niet dat vijfsterren-gehalte van de oorspronkelijke serie. Dat heeft twee redenen. Allereerst was die eerste serie gezegend met naast Hiddleston nog drie charismatische topacteurs: Hugh Laurie, Olivia Colman en Tom Hollander. Die zien we hier niet terug. 

En twee: met alles wat er de afgelopen jaren in de wereld speelt, voelt een plot die gaat over wapensmokkel naar een criminele bende in Colombia tamelijk achterhaald en niet relevant. Geen China, VS of Rusland, geen dictators of AI-gevaar maar een verhaal dat veertig jaar geleden geschreven lijkt te zijn. Maar goed: misschien is dat voor veel kijkers juist fijn. Dat je naar iets zit te kijken dat geen enkel verband houdt met de actualiteit. 

Cijfer: 7,5 - “Even lekker wegkijken, letterlijk en figuurlijk. Als je daarnaar op zoek bent, stelt dit nieuwe seizoen van The Night Manager je niet teleur.”

Wakker in Paraguay
Deze intrigerende vijfdelige serie kijkt mee bij verontruste Nederlanders die zich, zeker sinds de Coronacrisis, ernstig bekneld voelen in Nederland en aan de andere kant van de wereld samen een nieuw bestaan willen beginnen.

Jan Engel groeide bijvoorbeeld op met ‘een diep wantrouwen tegen de overheid’ en besloot nieuwe invallen of arrestaties van de politie niet meer af te wachten. Jurist Jeroen Pols, die eerst samen met Jans broer Willem het gezicht was van de omstreden actiegroep Viruswaarheid, geldt inmiddels als de onofficiële voorman van de ‘wakkere’ gemeenschap. Hun ‘Project Paraguay’ moet een oase van vrijheid worden. Met een kleine overheid en zónder 5G-straling, lockdowns, pedonetwerken en chemtrails.

Fleur Amesz en Gijs Swantee bezien de lotgevallen van hun hoofdpersonen met oog voor de mens en zonder duidelijk oordeel en vallen hen ook niet lastig met kritische vragen. Zo vormt zich een intrigerend groepsportret van een gemeenschap, die z’n toevlucht heeft gezocht tot een land dat jarenlang leefde onder een militaire dictatuur en een thuishaven was voor gevluchte nazi’s. Het lijkt onvermijdelijk dat er gaandeweg steeds meer barsten zichtbaar worden in de wakkere idylle…
(te zien op NPO Start en sinds 8 januari elke woensdagavond op NPO2) 

Zabic Miss
Op negentienjarige leeftijd ligt de wereld aan haar voeten. Agnieszka Kotlarska wordt eerst gekozen tot Miss Polen van 1991 en sleept daarna in Tokio ook nog de Miss International-titel in de wacht.

Achter de schermen kampt Kotlarska echter met een stalker, een man waarvan zij denkt dat hij geen echt gevaar voor haar vormt. Terwijl zij zich ontwikkelt tot een internationaal gevierd supermodel, kijkt die vanuit de coulissen mee. Hij voelt zich genegeerd.

Haar echtgenoot, diverse intimi en collega’s schetsen Agnieszka in deze geladen productie van Maciek Bielinski overtuigend als een vrouw met klasse, waarbij de schoonheid zeker niet alleen van buiten zit. De 36-jarige man die haar fataal wordt komt ondertussen, ook door de nogal clichématige gedramatiseerde scènes, over als een archetypische engerd, een gestoorde killer die in zijn eentje steeds verder afdaalt in zijn eigen hel en haar daarin meesleurt.

De moord op het net 24-jarige topmodel in 1996 staat overigens niet op zichzelf. Ook andere ‘schoonheidskoninginnen’ en bekende Polen vertellen in Zabic Miss over hun onrustbarende ervaringen met stalkers. De dood van hun collega zorgt eerst voor ontzetting en daarna voor volkswoede, als blijkt dat de dader niet voor de rest van zijn leven achter de tralies wordt gezet. En bijna dertig jaar later ijlt zijn horrordaad nog altijd na, laat het aangrijpende slot van deze miniserie zien.
(te zien op HBO Max)

Mr. Nobody Against Putin
De oorlog in Oekraïne dringt ook door tot het klaslokaal. De Russische president Vladimir Poetin heeft de militaire operatie nog niet aangekondigd of basisscholen in heel Rusland ontvangen marsorders om het curriculum een meer patriottisch karakter te geven.

Ook de basisschool van Karabash moet er in februari 2022 aan geloven. Voortaan worden leerkrachten geacht om de kinderen dagelijks staatspropaganda voor te schotelen. Pavel Talankin, de jonge evenementenorganisator en videograaf van de school, ziet daar helemaal niets in. Hij blijft alle officiële activiteiten en festiviteiten gewoon filmen, maar begint gaandeweg, als daad van stil verzet, ook de voorbereidingen en de gesprekken naderhand vast te leggen. Zo legt hij feilloos vast hoe de oorlog ook het gewone Rusland overneemt.

Commandanten winnen geen oorlogen, stelt Vladimir Poetin intussen op televisie. Leraren winnen oorlogen. Al snel wordt er dus gemarcheerd door de schoolgangen, schrijven leerlingen (verplicht) brieven naar soldaten aan het front en organiseren Wagner-huurlingen een wedstrijdje granaat gooien. Tegelijkertijd moet Pavel in deze film van David Borenstein afwegen hoe en waar hij zijn eigen toekomst ziet. Want zodra de machthebbers zicht krijgen op waarmee hij stiekem bezig is, laat zijn lot zich raden.
(vanaf donderdag 15 januari te zien in de bioscoop)

foto bovenaan pagina: Mr. Nobody Against Putin, copyright BBC

Meer docutips van Helmut vind je hier.

Twaalf bekende Nederlanders vertoeven in een luxe palazzo, maar iedere aflevering worden twee van hen vervloekt. Hun borstbeeld verdwijnt in de Doos van Pandora, die je kunt bezoeken wanneer je de winnaar bent van een proef, of wanneer je als een van de twee metgezellen uitgekozen wordt. Eenmaal in de kelder heb je de keuze. Laat je de Doos van Pandora dicht, of ruil je het borstbeeld om met een van de andere kandidaten? Hoe dan ook, één van hen zal moeten vertrekken.

Dat klinkt best simpel, maar Pandora zou Pandora niet zijn als aan het openen van de doos geen consequenties verbonden zitten. Iedere keer dat de deksel gelift wordt, slinkt niet alleen de prijzenpot, maar kunnen de deelnemers ook nog eens een vloek verwachten. Openen ze de doos niet? Dan wacht er aan het eind een flink geldbedrag.

De eerste aflevering begint goed. Alle twaalf deelnemers krijgen direct te weten of ze vervloekt zijn of niet. Het gekonkel begint, en niet veel later is het tijd voor de eerste proef. Daarna zal één van de uiteindelijke vervloekten het spel moet verlaten. Wie dat is en de manier waarop het gebeurt, is bewonderingswaardig te noemen. En met de conclusie van de afvaller kan ik het alleen maar eens zijn: Pandora is een heel cool spel.

Cijfer: 8. “RTL kan met Pandora zomaar eens nieuw goud in handen hebben. Met originele proeven, vlotte montage en excentrieke deelnemers kijk ik alweer uit naar de volgende aflevering.”

Te beginnen met de best gelezen recensies van dit jaar. In de top vijf staan vier series en een boek. Met stip op nummer één de recensie over de serie Tonnano, waarin we het meest geliefde personage uit Mocro Maffia volgen tijdens zijn uitdagingen in de Achterhoek. De docuserie Meiden van de Keileweg, over de dames van de Rotterdamse tippelzone verdient een tweede plaats. Gevolgd door de comedyserie Voetbalouders, die binnen Bron beter leek te scoren dan dat-ie daadwerkelijk op Netflix deed.

De laatste serie in de top 5 geschreven recensies, is Mobland. Een serie over de Engelse onderwereld, bomvol actie en sterrenacteurs, die alleen maar lovende recensies kent. De laatste recensie in dit rijtje is wellicht de meest bijzondere. Een recensie over het boek Longeneeslijk, geschreven door wijlen oud-Fontysstudent Eva Hermans-Kroot over haar leven met ongeneeslijke longkanker.

Favorieten van het jaar
Naast de best gelezen recensies hebben we als redactie ook de koppen bij elkaar gestoken om onze persoonlijke favorieten te delen. Onder andere in de categorie films; heb je meteen wat om in je kerstvakantie te kijken. Wij raden aan: Bugonia, Black Bag, The Amateur, Ocean en One Battle After Another.

Ben je vooral toe aan het bingen van een serie? Dan zijn House of Guinness of Adolescence twee van onze topkeuzes. Star Trek New Worlds, seizoen vier van The Bear en seizoen vijf van Stranger Things maken de serie-lijst compleet. Die vergen echter wat meer voorkennis.

Wellicht pak je er de komende weken liever een boek bij. Zoals de thriller The Crash van Freida McFadden. Het boek De Afrekening van Fontysmedewerkster Ingrid Oonincx past ook perfect in dat genre. Andere favorieten zijn The Big Empty van Robert Crais, of Cesar van Jean-Paul Heck. En mocht je nog inspiratie zoeken voor het kerstdiner, dan zijn de recepten in het boek Super Simple, Very Tasty van Sepp van Dijk een aanrader.

Genietend het jaar uit
Een andere smaakmaker is te vinden in de categorie podcasts, namelijk het Britse Dish. Joe Marler staat ook met zijn Britse podcast Joe Marler’s Things People Do in onze top 5. The Infinite Monkey Cage, GONZO en Op zoek naar Marlotte mogen ons inziens ook niet ontbreken.

Als laatste dan de favoriete muzieknummers van dit jaar. Je kunt knallend het jaar uit met het nummer Mourners van Trupa Trupa. Of schaal rustig af met de nummers Kan je me zien van Bente en Hopefully van Loyle Carner. Start het nieuwe jaar uiteindelijk op met Sam Fenders People Watching, want zoals Justin Bieber zong in zijn hit van afgelopen jaar: Go baby!

Cijfer: dat laten we deze week aan onze lezers over. Ben je het eens met onze aanbevelingen, of heb je andere favorieten? 

All The Empty Rooms
Toen verslaggever Steve Hartman in 1997 zijn eerste reportage maakte over een schietpartij op school, waren er nog maar zo’n zeventien ‘school shootings’ per jaar in de Verenigde Staten. Inmiddels staat de teller op 132. Om de dag dringt er een schutter een willekeurig schoolgebouw in en maakt daar één of meerdere slachtoffers.

Hartman is lam geslagen door al dit uitzinnige geweld en zijn eigen verslagen daarvan. Sinds zeven jaar werkt hij daarom aan een langere productie over de slaapkamers van vermoorde kinderen. Samen met fotograaf Lou Bopp heeft hij er nog drie te gaan.

In deze korte documentaire sluit filmmaker Joshua Seftel bij hen aan, te beginnen met de online-kennismaking met de getroffen ouders. Daarna stappen ze samen die huizen binnen, waar het leed nog altijd alomtegenwoordig is. De ouders ontvangen Hartman en Bopp met verhalen over hun kinderen en laat hen familiefoto’s en -filmpjes zien. Tussendoor koesteren de twee mannen hun eigen kinderen, ook hún dierbaarste bezit.
(nu te zien op Netflix)

Cover-Up
Met onthullingen over een bloedbad dat Amerikaanse soldaten in 1968 hebben aangericht in het Vietnamese dorpje My Lai en berichtgeving over marteling door Amerikaanse militairen in de Iraakse gevangenis Abu Ghraib in 2004 heeft de journalist Seymour Hersh de autoriteiten in ernstige verlegenheid gebracht.

Hij loopt inmiddels tegen de negentig en heeft zich door Laura Poitras en Mark Obenhaus eindelijk laten overtuigen om mee te werken aan een documentaire. Tegen wil en dank. Want de tegellichter uit Chicago moet daarvoor ook zijn aantekeningen, stapels papier op een rommelig kantoortje, met hen delen. Terwijl bronbescherming zo’n beetje z’n hoogste goed is. ‘Sy’ blijft intussen zichzelf: dwars, zéér vasthoudend en met een bijtend gevoel voor humor.

In Cover-Up belichten Poitras en Obenhaus via Hersh de hoogtijdagen van de Amerikaanse journalistiek. Het spreekt voor de makers dat ze ook zijn grootste canard belichten – een intieme briefwisseling tussen president John F. Kennedy en het sekssymbool Marilyn Monroe, die gefingeerd blijkt te zijn – al hadden ze in feite geen keuze. Met prutsers die zulk nieuws over het hoofd zouden zien en dus van ‘speaking truth to power’ geen kaas hebben gegeten, zou Seymour M. Hersh ongetwijfeld niets van doen willen hebben.
(vanaf vrijdag 26 december, Tweede Kerstdag, te zien op Netflix)

The Invisible Ones
In deze sprankelende jeugddocu van Martijn Blekendaal over superhelden is de verbeelding aan de macht. Met vallende sterren als superheldenmobielen, een laboratorium waar het uitvindersduo Keez en Ruud z’n eigen superheld gaat ontwerpen én onzichtbaar gemaakte hoofdpersonen. Meestal niet uit vrije wil overigens. Eerder door omstandigheden gedwongen.

De blinde skateboarder Nathan bijvoorbeeld, die met zijn tong klikgeluiden maakt om te navigeren. Of de negentienjarige dakloze jongen Samir, die zich thuis altijd onzichtbaar moest maken en nog altijd onder de radar wil blijven. En, natuurlijk, het Joodse ‘Broertje’, dat in 1944 meermaals moest verdwijnen om uit de handen van de Duitsers te blijven. Inmiddels is hij een oudere man, genaamd meneer Eljon, met een wel heel bijzonder huis.

Blekendaal zet zulke onzichtbare helden vol in de schijnwerper in The Invisible Ones. Zelf blijft hij intussen volledig onzichtbaar. Als in: hij laat zich niet zien. Of ’t moet zijn in een greenscreen-groen superheldenpak. Zijn stem is intussen, letterlijk, uit duizenden herkenbaar. Niet alleen qua dictie en timbre, ook hoe hij als verteller speels verbanden legt, onmogelijke bochten neemt en soms hoog boven ons allen uittorent. Zo formuleert hij een speels en inventief pleidooi voor empathie.
(zaterdag 27 december, om 13.15 uur, te zien op NPO2 – en daarna op NPO Doc)

Meer docutips van Helmut vind je hier.

In de nieuwe serie, die vier afleveringen bedraagt en maximaal twee uur van je tijd in beslag neemt, zien we dat Trevor Bingley het maar moeilijk heeft. Na zijn eerste avontuur als ‘housesitter’, werkt hij nu als conciërge op een basisschool en krijgt hij de eindjes amper bij elkaar geknoopt.

Toch kijkt hij uit naar kerst. Een speciale dag die hij samen met zijn dochter en ex-vrouw zou vieren. Maar eerst is daar nog de kerstviering op school, waarvoor een echte baby wordt gebruikt als kinneke Jezus. Een kinneke dat eigenlijk als vondeling is gelegd en waar Bingley zich over ontfermt.

Als blijkt dat zijn familie andere kerstplannen heeft, hij zijn baan kwijtraakt én hij erachter komt hoeveel de nieuwe studie van zijn dochter kost, besluit Bingley om nog één keer op een huis te passen. Het huis van de welgestelde familie Schwarzenboch, middenin het centrum van Londen.

Door problemen met politie en maatschappelijk werk neemt hij kinneke Jezus mee naar de Engelse hoofdstad, en dat zorgt voor de leukste scenario’s. Soms vraag je je wel af waarom bepaalde keuzes worden gemaakt, zoals het niet kopen van luiers wanneer je naar de supermarkt gaat.

Al snel blijkt dat een sluikreclame hier en daar het antwoord is. Dat, het soms overmatige gebruik van computergeanimeerde beelden en de nasynchronisatie tijdens bepaalde scènes, zijn dan ook de enige minpunten die Atkinson als aftrek krijgt.

Cijfer: 7. “Man Vs Baby speelt zich dan wel af rondom kerst, maar de over de top familie- en liefdessaus blijft uit. Behalve in de laatste aflevering dan, want dat is een ontknoping die zelfs Engelands grootste chocoladeleverancier Cadbury’s zoet zal vinden. Man Vs Baby laat wederom de kracht van Rowan Atkinson zien en is een aanrader voor het hele gezin.”

Dick Maas, bekend van films als Flodder en De Lift, pakt in Amsterdamned II de draad na bijna drie decennia weer op. Opnieuw is er sprake van een mysterieuze seriemoordenaar die in en rond de Amsterdamse grachten willekeurige slachtoffers kiest. Vandaar dat al snel de hulp wordt ingeroepen van de inmiddels gepensioneerde rechercheur Eric Visser, wederom top gespeeld door Huub Stapel. Hij moet de jonge rechercheur Tara Lee (Holly Mae Brood) helpen om deze zaak, die toch wel erg veel lijkt op die van toen, op te lossen.

De regisseur heeft bijna twee uur de tijd om de band tussen deze twee verder uit diepen. Toch kiest hij ervoor om het oppervlakkig te houden. Ook het verhaal is flinterdun en weinig verrassend. En met slechts een enkel schrikeffect, kun je niet echt spreken van een hele spannende thriller.

De lol zit hem dan ook vooral in de knipogen die Maas her en der uitdeelt. Een aantal keer verwijst hij naar deel één. Jazeker, ook nu is een groepje eenden in de gracht de sjaak tijdens de spectaculaire achtervolging met een speedboot. Ook laat hij graag zien hoe de oude rechercheur moeite lijkt te hebben om met zijn tijd mee te gaan. Zijn vega steak geeft hij liever aan de kat, die er overigens ook zijn neus voor ophaalt.  

Tussendoor laat Maas zijn acteurs regelmatig een sneer uitdelen naar Amsterdam. Toeristen klagen over fietsers en de vuiligheid op straat. Inwoners mopperen over afgesloten straten. Iets waar Maas zich als inwoner van de stad ook erg aan stoort, zo liet hij in een interview weten. Toch laat hij de hoofdstad in deze film met prachtige drone beelden ook vooral van haar mooiste kant zien.  

Het is even echt genieten wanneer Pierre Bokma als de dwaze professor een paar minuten mag schitteren. Mocht er een deel drie komen, iets waar aan het einde lichtelijk op wordt gehint, dan toch alsjeblieft met een veel grotere rol voor hem.    

Cijfer: 7 -  Niet al te spannende maar zeer vermakelijke film van Nederlandse bodem met een behoorlijke dosis goed verstopte droge humor.