Je hebt iemand die de deur voor je openhoudt, iemand die aanwijst waar je moet parkeren, of iemand die handmatig de slagboom bedient terwijl er allang een elektrisch systeem naast staat te knipperen.

Laatst vroeg ik me af: doen wij dat in Nederland dan niet? En toen realiseerde ik me: jawel, dat doen we zeker. Alleen... op een heel andere sociale laag van de samenleving. Wij managen ons namelijk helemaal suf. 

Nee, we hebben inderdaad niemand bij de Jumbo die je parkeerplek aanwijst. Maar op andere vlakken creëren wij óók volop banen. Tegenwoordig heeft elke beroepsgroep een batterij aan managers. En niet eentje hoor, nee voor elke afdeling gerust een paar. In de afgelopen jaren zijn die functies als paddenstoelen uit de grond geschoten. En dan stel ik mezelf de vraag, is het op de werkvloer nou echt beter geworden? Of zijn we gewoon bezig met banen creëren? 

Neem bijvoorbeeld een middelbare school. Zo’n tien jaar geleden had je daar een rector en een conrector en dan klaar. Als ik de oude garde op mijn school spreek (waar ik werk), zeggen ze dat het toen prima liep. Tuurlijk, ook toen waren er strubbelingen, ik ga heus niet doen alsof vroeger alles beter was. Maar het werkte.

In de jaren daarna kwam er behoefte aan ‘sturing’ van het docententeam door iemand die zelf ook nog lesgaf, en zo ontstonden de eerste teamleiders. Het klonk als een goed idee, iemand die snapt hoe het er in de klas aan toegaat én overzicht houdt. Maar dat beeld is inmiddels wel wat verwaterd. Veel teamleiders zijn gestopt met lesgeven. Maar managen? Dat doen ze nog steeds. 

En daarmee kwamen ook de leerlingcoördinatoren of leerjaarcoördinatoren. Want ja, de teamleiders kenden de leerlingen niet meer en iemand moest toch de boel rondom de leerlingen blijven managen.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben er niet op uit om een plan af te zeiken. Maar mijn kritische blik concludeert toch dat het er niet per se beter op is geworden. Er is nog steeds een lerarentekort, docenten ervaren veel werkdruk en binnen vijf jaar is 31 procent van de nieuwe leraren alweer vertrokken. Intussen zijn er talloze managementtaken bijgekomen. Het onderwijs is lang niet de enige sector waar dit gebeurt, overal zien we hetzelfde patroon. 

Ook wij creëren werkgelegenheid met banen waarvan je je kunt afvragen hoe nodig ze echt zijn. Net zoals in de landen die wij soms wat betuttelend als ‘ontwikkelingslanden’ bestempelen. 

Na deze column kan ik een baan als teamleider in het onderwijs wel op mijn buik schrijven. Maar tegen de tijd dat ik daar behoefte aan krijg, is er vast alweer een nieuwe functie uit de grond geschoten. Projectcoördinator Interne Structuur Herziening of zoiets.

Daar zit ik dan: vierdejaarsstudent aan de lerarenopleiding geschiedenis, op de drempel van mijn afstuderen. Het laatste halfjaar is ingegaan, en tijdens een gesprek met mijn studiecoach kwam de term afstudeermoe opeens op tafel rollen.  

En ik ben niet alleen, zo blijkt. Tijdens een praatje met een medestudent kreeg ik een instemmend knikje. We zijn moe van alle hoepels waar we telkens doorheen moeten springen, zeker nu die hoepels wel erg op elkaar beginnen te lijken. En ja, ik begrijp dat die hoepels belangrijk zijn. Onderzoek, stage, reflectie het draagt allemaal bij aan ons toekomstige beroep. Maar het voelt inmiddels een beetje alsof ik elk jaar opnieuw dezelfde cirkel doorloop. 

Neem de stages. Bij de lerarenopleiding loop je er vier. En na drie keer laten zien dat je capabel bent en startbekwaam als docent, vraag ik me af: is die vierde echt nodig of kan je deze ook combineren met de derde als het goed gaat?

 Als leraar moet je differentiëren in de klas, maar Fontys zelf lijkt die kunst nog niet helemaal onder de knie te hebben. Waarom is er binnen de voltijdopleiding niet meer flexibiliteit, zoals dat bij de deeltijdvariant wel kan? Dat zou niet alleen een stukje afstudeermoeheid wegnemen, maar ook ruimte bieden om bijvoorbeeld een dubbele bevoegdheid te halen. Handig voor de arbeidsmarkt, toch? En hierbij al mijn respect voor de begeleiders binnen Fontys, want alle regels rondom stage en afstuderen lijken soms net zo snel te veranderen als food hypes op Tiktok.  

En dan hebben we het over hippe termen als “persoonlijke leertrajecten”, innovatief, studentgericht: allemaal prachtig. Maar als die trajecten er echt zijn, waarom voelt afstuderen dan als een one-size-fits-all aanpak? Mijn oproep aan het werkgroepje “persoonlijke leertrajecten” (en die bestaat vast binnen de hogeschool, of anders geef ik ze een mooie nieuwe klus): zorg voor differentiatie in het afstudeerproces. Laat zien dat je studenten niet onnodig door dezelfde hoepels laat springen, dat je kijkt naar wat ze écht nodig hebben. 

Voor alle mede-studenten die net als ik nog even door moeten: houd vol! Hier wat tips om de eindstreep te halen. 

1. Kies een onderwerp dat je écht leuk vindt. Als het je niet interesseert, wordt het een martelgang.
2. Stel een doel voor jezelf. Voor mij is dat doorstuderen – dat maakt afstuderen een tussenstap naar iets wat ik graag wil. 
3. Plan iets leuks om naar uit te kijken. Afgelopen weekend heb ik mijn vakantie geboekt. Dat motiveert meer dan je denkt. 
4. En uiteindelijk: zet jezelf gewoon aan het werk. Ja, dat klinkt flauw, maar soms moet je jezelf een schop onder de kont geven. Je bent er bijna! 

Afstudeermoe of niet, ik zie de eindstreep langzaam dichterbij komen. Nog even door die laatste hoepels springen en dan… tijd voor het echte leven. Of nou ja, voor de volgende uitdaging. 

Ik loop weer verder en app mijn moeder met de vraag : “Wat had jij gedaan?” Zij antwoordde:  “Ik had wat eten gekocht voor haar”, dus ik draai me om en loop de AH binnen en haal een flesje water en een broodje. Ik loop terug naar de vrouw die nog steeds stond te wachten tot iemand haar wilde helpen. Ik gaf haar dat broodje en flesje water en haar dank was groot.

Volgens cijfers leven er meer mensen in armoede in 2024 dan in 2023. Dit percentage is gestegen van 4,8 % naar 5,7% van de bevolking. Dat is een stijging van meer dan 18%. 450.000 Nederlanders hebben niet genoeg geld om elke maand voldoende eten te kopen volgens onderzoek van het Rode Kruis. 

Deze mensen in voedselarmoede willen wel hulp maar die is er vaak niet of onvoldoende. In de klas leer ik kinderen over de basisbehoeften en in het boek staat als voorbeeld dat in ‘andere landen’ deze basisbehoeften niet altijd vervuld worden. Eén van deze basisbehoeften is voedsel en in ons eigen rijke land zijn we niet in staat iedereen daarvan te voorzien.

Ik wist zelf niet zo goed wat ik moest toen de jonge vrouw mij om hulp vroeg, omdat ik het niet gewend ben en er niet vaak mee geconfronteerd word. Ik vind het ernstig dat in een land zoals Nederland er nog zoveel mensen rondlopen in voedselarmoede. Het zou toch normaal moeten zijn dat iedereen een ontbijt heeft voor je naar school gaat of een taart kan bakken voor familieleden als ze jarig zijn. Dat is voor mij normaal en dat zou iedereen in Nederland moet kunnen. 

Dus mijn oproep: kijk eens in je eigen omgeving wat je kan doen om voedselarmoede tegen te gaan, zorg een beetje voor elkaar.

Roos Vervoort is vierdejaars student aan de lerarenopleiding geschiedenis in Tilburg. Haar eerdere columns voor Bron vind je hier.  

Ondertussen zit ook mijn eerste collegeweek er weer op en werd ik weer geconfronteerd met het feit dat het belangrijk is dat we als leraren kritisch kijken naar methodes. Het is belangrijk dat we geen methodeslaven worden die onvoldoende curriculumbewustzijn hebben, dat we zelf regie hebben over wat we leerlingen willen aanreiken. Het is belangrijk om steeds te blijven nadenken over wie je doelgroep is en wat het beste voor hen werkt. 

Een goede leraar is dus continu werkvormen aan het creëren, evalueren en vervolgens weer verbeteren. Als je fulltime werkt geef je om en nabij 24 lesuren in een week en heb je verschillende taken zoals mentoraat, onderdeel van dat ene ontwikkelgroepje of coördinator van een activiteit, woon je studiedagen bij en ben je lid van een vakgroep met alle bijbehorende vergaderingen. Tegelijkertijd word je op school je opgeslokt door alles wat onderwijs en leerlingen met zich meebrengen. De kleinste dingen vragen aandacht, zoals leerlingen die hun kluissleutel kwijt zijn, moeten nablijven of het gesprek met je opzoeken over alles wat er speelt in hun leven. 

In de media schreeuwen de krantenkoppen ondertussen dat de leerlingen in Nederland op basisvaardigheden achteruitgaan en dat we het onderwijs moeten verbeteren. Maar tijd en ruimte hiervoor hebben leraren in het onderwijs vaak helemaal niet. Docenten werken structureel over. In het vo hebben leraren volgens vakbond AOb gemiddeld 12,1 uur per week aan nakijken en voorbereiden nodig. Deze uren krijg je als leraar niet altijd helemaal uitbetaald. 

Er zijn altijd mensen die vinden dat leraren ten onrechte klagen zo ook de schrijver van de ingezonden brief uit de Volkskrant van afgelopen week. Ik citeer: “Hou eens op met zeuren, u schrikt er hele lichtingen nieuwe leraren mee af en irriteert hardwerkend Nederland.” De beste man vindt dat wij leraren alleen maar zeuren om meer geld. Nu kan ik deze meneer prima uitleggen waar dit vandaan komt: we werken namelijk structureel over onder de druk dat het onderwijs beter moet. 

Zelf ben ik een leraar in opleiding en met die afschrikkende werking valt het dus vooralsnog wel mee. Ik pak deze uitdaging met beide handen aan. Leraren schreeuwen niet om een hoger salaris, maar om meer voorbereidingstijd voor hun lessen. Zodat docenten geen methodeslaven worden maar zelf voldoende tijd hebben om onderwijs te creëren. Ik hoop hardwerkend Nederland hiermee niet te hebben geïrriteerd en onze grote vriend van die ingezonden brief is natuurlijk altijd welkom om een weekje mee te lopen in het onderwijs. 

Roos Vervoort is vierdejaars student aan de lerarenopleiding geschiedenis in Tilburg. Haar eerdere columns voor Bron vind je hier.  

Komende woensdag zijn de verkiezingen voor de Tweede Kamer en mag iedereen vanaf 18 jaar stemmen. Maar toch blijven veel mensen thuis wanneer de stembureaus openen. Als docent in het voortgezet onderwijs probeer ik in deze tijd leerlingen te stimuleren om zich bezig te houden met de politiek. In de hoop dat zij later wel gaan stemmen. 

Vorige week moest ik een uurtje invallen in een brugklas vmbo-basis, eigenlijk stond levensbeschouwing op het programma, maar ik had andere plannen met deze les. Ik begon met de vraag: “Wat gaat er volgende week woensdag gebeuren?” Er kwamen antwoorden als: “Dan komt Sinterklaas aan.” Met een klein beetje sturing kwamen de leerlingen uiteindelijk toch bij de verkiezingen uit. Een van de leerlingen zei: “Maar mevrouw mijn ouders stemmen toch niet”. En dat is precies de reden waarom het zo belangrijk is om het er in de les wel over te hebben. 

Ik liet ze een kort filmpje zien over hoe de Tweede Kamer wordt gekozen. Dat riep verschillende vragen op. “Hoe ziet de Tweede Kamer er van binnen uit? Hoe werkt dat stemmen precies en hoe vaak moeten mensen naar de stembus?” Heel de les zijn we bezig geweest met de verkiezingen van de Tweede Kamer en uiteindelijk hebben we zelfs onze eigen miniverkiezing gehouden. 

Ik hoop dat deze leerlingen later gaan stemmen, maar daarvoor is het wel belangrijk dat zij met politiek in aanraking komen en zien dat zij zelf een keuze hebben. Op sommige scholen houden ze schoolverkiezingen voor de bovenbouw of alleen havo/vwo. Dat vind ik echt onzin. Alle leerlingen kunnen meepraten over de politiek als ze er maar uitleg over krijgen. Daarom is het zo belangrijk dat we het er in de klas over hebben. Niet alleen bij maatschappijleer of in de bovenbouw. Ik hoop dat al mijn leerlingen later gaan stemmen. Ik ga ze er in mijn lessen in ieder geval enthousiast voor maken.

Roos Vervoort is derdejaars student aan de lerarenopleiding geschiedenis in Tilburg en schrijft columns voor Bron. 

Een uitspraak die ik regelmatig hoor is ‘Erbij zijn is meemaken’. Dan gaat het meestal over de feesten en stapavonden die we als studenten veel hebben. Deze week werd duidelijk dat ‘erbij zijn is meemaken’ dit collegejaar nog wat op gang moet komen, maar het nieuwe jaar is dan ook nog jong. 

Op social media zag ik een bericht voorbijkomen van het televisieprogramma College Tour over de bekendmaking van de gasten voor het aankomende seizoen. Dilan Yeşilgöz-Zegerius is een van de gasten. Zij is de opvolger van Mark Rutte als politiek leider van de VVD, momenteel nog de grootste partij in de Tweede Kamer. 

Ik kon dan ook de verleiding niet weerstaan om me aan te melden om bij de opnames in Leiden van deze aflevering van College Tour te zijn en stuurde een appje rond onder medestudenten om mee te gaan. Echt veel animo was er zo aan het begin dit jaar nog niet. Iedereen zit nog wat in de vakantiemodus. Terwijl het hier toch echt gaat om een mogelijk eerste vrouwelijke premier van Nederland. Hoe uniek is dat, ook als je niet van de VVD bent. 

Als toekomstig docent geschiedenis ben ik een groot voorstander van actief deelnemen aan de democratie, bijvoorbeeld door te gaan stemmen. Het gaat tenslotte over ons land en belangrijke zaken die ook leerlingen en studenten aangaan, zoals bestrijden van armoede, klimaat, onderwijs en studiefinanciering. Belangrijk dus om komende herfst de verkiezingsprogramma’s van de politieke partijen goed door te nemen. 

Nu is het moment om niet alleen te zeuren over alles dat niet goed is maar er ook wat aan te doen door in november je stem uit te brengen. Er valt echt wat te kiezen want Pieter Omtzigt doet ook mee met zijn partij Nieuw Sociaal Contract en dan is er nog die combinatie van Groen Links en de PvdA, en de BBB, die de grootste werd bij de Provinciale Statenverkiezingen maar vooralsnog (net als Pieter Omtzigt) één zetel heeft in de Tweede Kamer.  

Veel zittende Kamerleden vertrekken en met alle veranderingen onder de politieke partijen is er sprake van een heel nieuw speelveld in Den Haag. Interessante kost voor mijn lessen komend schooljaar. Er ligt een nieuw collegejaar met een hete politieke herfst in het verschiet. Dus kom maar op met dit nieuwe jaar. Ik ben er klaar voor, erbij zijn is immers meemaken. 

Roos Vervoort is derdejaars student aan de lerarenopleiding geschiedenis in Tilburg en schrijft columns voor Bron. 

Deze student was afgelopen maanden verzonken in haar studie. Ik had als einddoel de zomer, waar ik na mijn lange harde werken dan eindelijk mijn doel zou hebben bereikt. Alle studiepunten van dit jaar binnen, goede cijfers, geen herkansingen en rechtstreeks door naar die zomer. De zomer waarin ik dan ultiem zou kunnen genieten, zonder zorgen. 

Ik ben er bijna maar het voelt alsof ik kruipend over die finishlijn ga. Zou ik zo wel optimaal van die zomer kunnen genieten? Ik kijk over mijn schouder en zie dat ik niet eens stil gestaan heb bij de prestaties die ik heb geleverd.  En ik heb onderweg ook mijn ‘studentenleven’ verwaarloosd.  

Dat zie ik andere studenten anders doen. Studie lijkt bij hen niet bovenaan hun prioriteitenlijst te staan. Ze feesten elk weekend en genieten elke vrijdag met elkaar op het terras. Ze werken veel om al die momenten te kunnen betalen en van studeren komt dan niet veel. Ze nemen de tijd om gewoon een keer spontaan op de maandagavond met elkaar een drankje doen of samen te koken. De studie kan dan wel even wachten. Dat kan volgend jaar ook.  

Ik worstel soms met wie ik wil zijn. Ik weet wel dat ik mijn doorzettingsvermogen wil behouden want dat brengt me naar mijn doel maar ik zou willen dat ik soms net als sommige andere student wat meer zou kunnen genieten. Mijn vrienden zeggen wel eens dat ik niet weet wat “het echte studentenleven” is, omdat ik niet spontaan meega, niet elk weekend feest en borrel, ik woon niet op kamers en ik ben te gericht op het behalen van mijn studie. 

Wat maakt nou eigenlijk een echte student? Ik denk dat het uiteindelijk niet uitmaakt, het gaat erom dat je als student doet waar jij je fijn bij voelt en wat jij nodig hebt. Dus is dat 5 of 6 jaar studeren of doe je het liever wat sneller, wil je elke donderdagavond naar de stad en elke vrijdag op het terras of maak je andere keuzes, woon je liever thuis of ga je op kamers? Het is allemaal goed en je bent allemaal student.  

Door het schrijven van deze column kom ik er wel achter dat ik liever een beetje van beide heb. Want ik heb afgelopen half jaar alle leuke feestjes gemist en dat kan nooit de bedoeling zijn. Hard werken loont, maar niet altijd zoals je zou willen en het is niet alles. Dus dan kan je beter plezier hebben in de weg erna toe, maar wel met het oog op het doel!  

Roos Vervoort is tweedejaars student aan de lerarenopleiding geschiedenis in Tilburg en schrijft columns voor Bron. 

Tijdens mijn studiereis naar Berlijn ben ik allerlei indrukwekkende dingen tegengekomen. Eén ding in het bijzonder wil mijn gedachten maar niet verlaten: de vrouwelijke bewoners van Sachsenhausen.

Het concentratiekamp Sachsenhausen was bedoeld voor mannelijke gevangenen. Samen met mijn medestudenten ging ik dit kamp bekijken. Ergens in een hoekje stond een heel klein monument: twee vrouwen die elkaars hand vasthielden. Ik wilde er eigenlijk voorbijlopen want verderop zag ik barakken staan waarvan ik wist dat die veel indruk zouden maken. Ik had echter geen idee wat het monument van die twee vrouwen betekende, dus trok het mijn aandacht. 

Toen kwam ik erachter dat op die plek één barak voor vrouwen had gestaan dat diende als bordeel. Dit bordeel werd gebruikt om de mannelijke gevangenen die zich goed hadden gedragen ‘te belonen’. De vrouwen werden daarvoor vanuit een vrouwenkamp naar Sachsenhausen gehaald om seksueel misbruikt te worden.

Dit verhaal en het beeld van die twee vrouwen bleef maar in mijn gedachten. Hoeveel ellende kan een mens overleven? Ik ben er meer over gaan opzoeken, over dit soort kampbordelen die in meerdere concentratiekampen bestonden. Sachsenhausen bleek het enige kamp waar vrouwen die zwanger raakten ook nog eens werden vermoord. 

Ik vind dat er veel te weinig aandacht is voor deze vrouwen. Vrouwen die werden opgepakt om hun geloof of opvattingen, werden weggestopt in helse omstandigheden en dan ook nog eens seksueel werden misbruikt. Sommige vrouwen overleefden het. Dit maakt veel indruk op mij en in mijn geschiedenisles zal er dan ook altijd aandacht zijn voor de vrouwelijke bewoners van Sachsenhausen.

Ook in oorlogssituaties na de Tweede wereldoorlog zijn vrouwen vaker slachtoffer van seksueel geweld dan mannen. En ook in het gewone leven van vandaag de dag is het niet anders. Nederland telt volgens het CBS jaarlijks 100.000 slachtoffers van aanranding, verkrachting en/of misbruik. Hiervan is 90% vrouw en 10% man.

Seksueel grensoverschrijdend gedrag heeft veel meer vormen en raakt nog veel meer vrouwen. 52 procent van de jonge vrouwen maakt grensoverschrijdend gedrag mee. Ook door mijn eigen medestudenten worden er bijvoorbeeld met regelmaat neerbuigende opmerkingen gemaakt over vrouwelijke studenten en hun lichaam. Dat gebeurt met mannen echt veel minder. Dit moet ophouden!

Nu zou ik een nare opmerking over je borsten of een ongevraagde aanraking nooit willen vergelijken met wat er met de vrouwen in Sachsenhausen is gebeurd, maar we lijken maar langzaam te leren van de geschiedenis. Wel vraag ik om respect voor vrouwen en hun lichaam. Laat mijn lijf gewoon van mij zijn, daar heb ik geen mening of oordeel van wie dan ook voor nodig.

Roos Vervoort is tweedejaars student aan de lerarenopleiding geschiedenis in Tilburg en schrijft columns voor Bron. 

Beste Sander Schimmelpennick,

Het is al even geleden dat je het stuk in de Volkskrant hebt geschreven over een jubelton maar ik kon het niet laten om er toch nog even op terug te komen. Wat een idee: elke 25-jarige een jubelton van de staat! Mijn hart ging er heel even sneller van kloppen. 

Als hbo-student van een lerarenopleiding wacht mij een middenklasse-salaris en het idee van een mooi beginnetje voor bijvoorbeeld een huis of toch dat eigen bedrijf beginnen, sprak mij best aan. Ik zou er bijna deeltijdwerkdromen van krijgen (…NOT).

Toch duurde mijn euforie niet lang... Een ton op je 25e tegen kansenongelijkheid? Hoe dan? Kansenongelijkheid heeft voor je 25e levensjaar al heel veel invloed gehad. Hoeveel kansen je krijgt is van heel veel dingen afhankelijk. Hebben jij of je ouders moeten vluchten en is Nederland je tweede land (en Nederlands dus je tweede taal)? Kreeg je de kans om piano of gitaar te spelen? Kreeg je de kans om de stress van thuis er op het voetbalveld uit te trappen? Of kreeg je juist een te laag schooladvies eind groep 8 omdat je ouders lager zijn opgeleid? Werd afspreken met vriendjes gestimuleerd of moest je voor een ander zorgen? Heb je vanuit huis de sociale mores meegekregen om je goed te handhaven in de wereld?

Kansenongelijkheid is op 25-jarige leeftijd al een feit. Als geld al een oplossing is, dan gaat het met name over het ontbreken van geldzorgen in het gezin als kinderen opgroeien. Want structurele armoede is een grote ‘kansenongelijkmaker’! En moet ik als leraar geschiedenis in opleiding jou nou gaan vertellen wat er gebeurt met de huizenprijzen als iedereen die jubelton krijgt? Precies: die gaan dan omhoog en zo zitten we met die ton alsnog met zijn allen in dezelfde situatie. Om maar niet te spreken over de volgende ‘pech’ generatie die ik nu al zie aankomen….

Als er dan toch geld is, laten we dat dan stoppen in de meest fantastische voorzieningen voor alle kinderen in Nederland. Dat je altijd naar de muziekschool, het zwembad, de sportschool of huiswerkbegeleiding kan. En dat al die dingen niet afhangen van het inkomensniveau van je ouders. Dat de kaartjes voor een mooie voorstelling in het theater ‘gewoon’ op school uitgedeeld worden. Zodat iedereen kansen krijgt om zich te verwonderen en te groeien. Kansen die ik ook heb gehad en die ik iedereen gun.

Liefs, 
Roos

Roos Vervoort is tweedejaars student aan de lerarenopleiding geschiedenis in Tilburg en schrijft columns voor Bron. 

Het leenstelsel en lenen voor je studie werd deze pechgeneratie ook wel heel aantrekkelijk voorgesteld. Zo zou je geen rente betalen en de schuld zou later niet meetellen voor je hypotheek. Later bleek dat eerste tijdelijk en het tweede niet waar.

Als student kun je maximaal net iets meer dan 12.000 euro per jaar lenen. Dat is zo’n 1000 euro per maand. Best veel geld. Maar als je in een dure studentenstad woont, met dito huur en je boodschappen, boeken en collegegeld moet betalen en alles wat erbij komt kijken, moeten de meeste studenten naast die lening alsnog werken om de eindjes aan elkaar te knoppen.

Toch vraag ik me af waarom het zo eenvoudig is om zoveel geld te lenen voor je studie. Met een vinkje bij DUO ben je klaar. Vier of vijf jaar lang 12.000 euro lenen, loopt al snel op tot een schuld van meer dan 50.000 euro en dat is geen kattenpis. Als je vanuit huis weinig steun krijgt in de beslissingen rondom die studieschuld en je denkt er op je 18e zelf nog niet zo hard over na, dan kun je dus later van een koude kermis thuiskomen. 

Waarom wordt daar niet meer voorlichting over gegeven? Is dat niet de verantwoordelijkheid van DUO? En wat betekent het eigenlijk als die voorlichting niet of te weinig gegeven wordt? Is de overheid dan ook niet op zijn minst een beetje medeverantwoordelijk voor die studieschulden?

Je zou kunnen zeggen dat zo’n lening toch een langdurige financiële verplichting is. Bij het aangaan van een hypotheek is een gesprek over de risico’s en verplichtingen heel gewoon, zelfs verplicht. Waarom is het dat bij het aangaan van een studieschuld niet en kun je dat afdoen met een vinkje bij DUO?

Roos Vervoort is tweedejaars student aan de lerarenopleiding geschiedenis in Tilburg en schrijft columns voor Bron. 

Het is niet mijn eerste column waarin ik praat over het lerarentekort, maar de oplossingen waar de overheid mee komt, die laten mijn lerarenhart vooralsnog niet sneller kloppen.  

De overheid wil leraren die parttime werken stimuleren om fulltime te gaan werken door middel van een bonus. Op de school waar ik werk vertelde een leraar mij dat veel leraren juist niet fulltime werken omdat dit te veel werkdruk en stress geeft. Veel leraren willen hun werk juist leuk houden en kiezen voor een baan van drie of vier dagen. Sommige combineren dat met de zorg voor kinderen of werk in een andere sector.  

De leraar die ik sprak, werkt de rest van de week als buschauffeur en dat bevalt hem prima. Zo houdt hij het plezier in het onderwijs en draagt hij ook op een andere manier bij aan de samenleving. Ik vraag me af of het een goede oplossing is om mensen meer onder druk te zetten om meer te gaan werken als het juist te veel werkdruk en stress is dat leraren afhoudt van meer werken in het onderwijs.  

Die werkdruk en stress hebben jonge leraren in opleiding ook tijdens hun stages en dan moeten ze daarnaast ook nog werken om  geld te verdienen. Want met hun stage verdienen de meeste studenten niets. Een simpele oplossing zou een stagevergoeding zijn. 

Dan vang je ook twee vliegen in één klap. Niet alleen maak je zo het lerarenberoep voor studenten aantrekkelijker, ook zorgt het voor minder stress onder studenten aan lerarenopleidingen. Zij hoeven nu immers niet ook nog een baan te zoeken naast hun stage en dat doet er echt toe. Deze stagiaires zijn immers de leraren van de toekomst. Als zij tijdens hun studie te veel stress ervaren door de combinatie van stage en een baan, haken ze eerder af.

Daarnaast is een goede stagevergoeding ook gewoon een kwestie van fatsoen. Veel studenten geven in hun stage zelfstandig les en dragen bij aan het werk op school. Als het druk is, wordt er ook aan hun mouw getrokken: of ze taken willen oppakken of overnemen omdat er geen mensen voor zijn. Ook dit is vaak onbetaald onderdeel van de stage. 

Als je graag wilt dat er mensen naar het onderwijs trekken, kijk dan eens naar hoe je studenten kan binnenhalen bij lerarenopleidingen. Binnen de eerste 5 jaar valt 31% jaar valt van de nieuwe leraren uit. Het wordt tijd dat we het beroep aantrekkelijker maken en dat begint al bij de stage!  

Een goede stagevergoeding hoort er gewoon bij. Zo maak je de lerarenopleiding, en dus de weg naar het beroep, aantrekkelijker en hark je nieuwe leraren binnen. Werk moet lonen, ook werk tijdens de stage! Dus kom op minister Wiersma, alle werkgevers en vakbonden: stel in de volgende CAO een betaalde stage voor stagiaires als norm! Een kwestie van fatsoen (en slim beleid). 

Roos Vervoort is tweedejaars student aan de lerarenopleiding geschiedenis in Tilburg en schrijft columns voor Bron. 

Met de torenhoge energierekening lijkt het beste cadeau voor studenten een beetje warmte. Een elektrische deken is een goede keuze. Het opladen van een elektrische deken is namelijk goedkoper dan het omhoog zetten van de thermostaat. Het ideale cadeau voor studenten die vaak in tochtige studentenkamers wonen.

Beddengoed is ook geen overbodige luxe en hier kunnen studenten best een extra set van gebruiken. Schurft maakt namelijk zijn comeback, met name onder studenten. Nu hebben we natuurlijk liever niet dat studenten daar last van hebben, maar dan kun je maar beter goed voorbereid zijn. Het is dan belangrijk dat ze regelmatig hun beddengoed verschonen, dus een extra setje kunnen ze goed gebruiken.

Van schoolboeken onder de kerstboom gaat het studentenhart niet direct sneller kloppen. Maar handig is het wel. Want het collegegeld stijgt volgend jaar met 105 euro, dus er zal meer budget moeten komen voor de studie. Een schoolboek klinkt niet als het leukste cadeau, maar zo kan je studenten wel een handje helpen.

Een pot goud mag natuurlijk ook altijd. 2023 zal een duurder jaar worden voor studenten, net zoals voor de meeste mensen in Nederland. Maar koud zullen studenten het niet hebben met deze cadeaus. Want het beddengoed, zeker in combinatie met de elektrische deken, is warm. En de boeken kunnen als de studie tegenvalt ook altijd nog de kachel in.

Fijne kerst!

Roos Vervoort is tweedejaars student aan de lerarenopleiding geschiedenis in Tilburg en schrijft columns voor Bron. 

Laatst zat ik College Tour te kijken, want colleges volgen doen we als studenten natuurlijk nog niet genoeg. Nu was er gelukkig een interessante gast aanwezig, Sander Schimmelpenninck. Zijn laatste tip aan studenten was: ga vooral veel werken! Dat had hij namelijk zelf in zijn tijd bij het studentencorps niet gedaan. Maar is dat nou wel zo’n goed advies?

Nu snap ik het best hè, dat als je van adel bent en papa en mama je maatpak betalen voor bij het corps, dat het dan best als een bevrijding kan voelen om zelf de kost te verdienen. Maar laten we eerlijk zijn: is al dat werken als studenten in soms al best wel serieuze banen als nou wel zo’n goed idee? 

Zelf heb ik vorig jaar als docent gewerkt op een middelbare school en verdiende zo voor het eerst (buiten een vakantiebaantje om) wat serieuzer mijn eigen geld en dat voelde best goed. Die baan kreeg ik vanuit een stage en zo rollen meer studenten al langzaam tijdens hun studie de werkvloer op. Maar een goed idee? Zo’n baan vraagt toch best wat van je en leidt je af van je studie en alle leuke dingen daar omheen. En studenten gaan na hun afstuderen waarschijnlijk nog een groot deel van hun leven in diezelfde sector (bij mij het onderwijs) aan de slag. 

Ik vind het helemaal niet verkeerd om je te focussen op je studie en je bezig te houden met het studentenleven. We moeten als studenten de ruimte en de tijd hebben om ons te ontwikkelen en wat meer levenservaring op te doen, haast kunnen we daar beter niet mee hebben. Straks ‘mogen’ we doorwerken tot ons zeventigste, dus met die serieuze baan komt het vast wel goed.

Ik snap best dat Sander Schimmelpenninck zich sowieso geen zorgen over maakt, want hij heeft als jochie met een gouden lepel zijn fruithapje gekregen. De meeste studenten moeten genieten van hun studententijd en de tijd nemen om zichzelf te ontwikkelen, juist ook buiten het werken om. Die kans krijg je later veel minder. Een baantje bij de Appie of in de kroeg lijkt me geen slecht idee, dus als Sander dat bedoelde lijkt me dat helemaal prima. Je studentenleven moet ook betaald worden. Maar misschien moeten we nog even wachten met de ‘serieuzere banen’.

Roos Vervoort is tweedejaars student aan de lerarenopleiding geschiedenis in Tilburg en schrijft columns voor Bron. 

In Nederland heb je vrijheid van meningsuiting, maar daarnaast is een van de belangrijkste waarde in ons land ook gelijkheid. Deze twee naast elkaar laten leven blijkt best moeilijk te zijn, en dat merk je ook in de collegezaal. Vaak maakt de manier waarop dingen gezegd en gebracht worden een heel groot verschil en dat lijkt niet iedereen te begrijpen.

Ik ben er altijd voor om een goed gesprek of misschien zelfs wel felle discussie te voeren en dat mag best over ‘stevige’ onderwerpen gaan.  Dat we over sommige onderwerpen anders denken, is oké.

Zelf volg ik een maatschappelijke studie waarbij er onderwerpen naar voren komen waar de meningen nogal eens over uiteen kunnen lopen. Zo heb ik vorig jaar regelmatig een college gehad over het feminisme. Tijdens een van mijn colleges hoorde ik aan de andere kant van de collegezaal een mannelijke stem die zei “dat de doelen van de eerste feministische golf wel zijn bereikt en vrouwen moeten ophouden met zeiken”. 

De manier waarop dit gebeurde nodigde niet uit tot een gesprek. Het werd hard genoeg gezegd voor iedereen om het te horen maar het was geen onderdeel van het geheel. Het was juist bedoeld om het gesprek hierover af te weren. Soms voelen studenten zich daardoor ronduit onprettig of onveilig tijdens een college. 

Laatst moesten we voor een opdracht opsommen bij welke groepen je allemaal hoort en wat de voor- en nadelen daarvan zijn, zodat we ons hiervan bewust zijn als docent. Een van onze medestudenten verkondigde bij de groep “het blanke ras” te horen en dat het voordeel hiervan is dat je dan meer privileges hebt. Als nadeel benoemde deze student dat wie niet bij deze groep horen zichzelf als minderheden zien en zijn privileges willen afpakken. 

Iedereen kan zich wel voorstellen dat als je daar op dat moment zit als iemand met een andere etnische achtergrond dan dat ‘blanke ras’, je dit als erg ongemakkelijk en onveilig kan ervaren. Woordkeuze en taalgebruik doen ertoe als je een open gesprek wilt voeren, zeker over lastige onderwerpen. 

Er worden nog steeds discriminerende en seksistische opmerkingen gemaakt onder studenten. Dat is jammer want daardoor sta je tegenover elkaar in plaats van dat je in gesprek bent.

Fontys heeft hier ook een taak om eens goed in te zoomen op de verhoudingen tussen studenten en het gevoel van veiligheid in de klas. Vrijheid en gelijkheid mogen best een beetje schuren maar doe het met fatsoen en laat de ander in zijn waarde. #doeslief!

Roos Vervoort is tweedejaars student aan de lerarenopleiding geschiedenis in Tilburg en schrijft columns voor Bron.

Er is structureel te veel geld uitgegeven en daar moet nu verandering in komen. Dit leidt tot minder college-uren waardoor docenten aan de lerarenopleidingen ook de kwaliteit van onderwijs niet meer kunnen waarborgen. Als een studie niet meer populair is, zou die opleiding zomaar kunnen verdwijnen zoals nu voor de lerarenopleiding levensbeschouwing dreigt. 

Maar we kunnen de lerarenopleidingen toch niet zo laten doodbloeden? Leraren zijn hard nodig.  In alle vakken. Het onderwijs kan niet zonder instroom van nieuwe leraren. 

Kan dat eigenlijk wel, dat een lerarenopleiding in de lestijd schrapt of dat een lerarenopleiding verdwijnt? Is het niet de taak van de overheid om ervoor te zorgen dat er genoeg leraren zijn en is het niet haar taak om de kwaliteit van deze opleidingen te waarborgen? De overheid is toch de eindverantwoordelijk voor het onderwijs in Nederland? 

In de toekomst zullen FLOT-studenten minder uur onderwijs krijgen vanwege de bezuinigingen. Een aankomende student die twijfelt tussen pedagogiek of een lerarenopleiding maatschappijleer zal dan kiezen voor een studie waar hij meer waar krijgt voor zijn duurbetaalde collegegeld. Een studie met meer contacturen voor studenten en docenten is dan al snel veel aantrekkelijker dan een studie waar door bezuinigingen minder aandacht is voor de student. 

Minder studenten betekent ook minder geld voor die opleidingen. Fontys zal de colleges ook moeten aanbieden voor een kleine groep studenten, maar de kosten voor docenten en andere middelen op de studie zullen wel betaald moeten worden. Nu moet FLOT bezuinigen met bovengenoemde gevolgen. 

Is dit niet reden genoeg voor de overheid om in te grijpen? En voor de minister om meer geld en tijd te steken in de lerarenopleidingen? Om niet alleen de kwaliteit hoog te houden maar het nog aantrekkelijker te maken voor aankomende studenten die een studiekeuze moeten maken?

Dat het leraarschap op dit moment misschien niet zo ‘hip’ is betekent niet dat we moeten toestaan dat de kwaliteit van de lerarenopleidingen daalt als gevolg van financiële problemen. Het is juist tijd om te investeren in lerarenopleidingen! 
Het wordt tijd dat Robbert Dijkgraaf de lerarenopleidingen bovenaan zijn ‘to do’ lijst zet. Meer studenten voor lerarenopleidingen krijg je door van die lerarenopleidingen de beste opleidingen te maken. 

Zo trek je nieuwe leraren aan en zet je een eerste stap in het aantrekkelijk maken van het lerarenberoep. Dan kan ik me als student van een lerarenopleiding ook voluit richten op het worden van de beste docent en niet met het bestaansrecht van mijn opleiding.

Roos Vervoort is tweedejaars student aan de lerarenopleiding geschiedenis in Tilburg. 

Uit recent onderzoek blijkt bovendien dat jonge vrouwen zich mentaal steeds slechter voelen. Vooral door studiedruk en het aan alle eisen van de maatschappij moeten voldoen.

Juist die studiedruk lijkt  groot voor jonge mensen, maar de wachtrijen voor hulp op dit gebied zijn erg lang. Als je je bij Fontys inschrijft voor hulp bij een studentenpsycholoog kan je zo’n drie maanden wachten. Het is maar goed dat Fontys niet staat te zwaaien met flyers dat zij psychologen in huis hebben, want studenten krijgen de hulp de ze nodig hebben niet snel genoeg.

En het is niet alsof het vragen om hulp makkelijk is. Studenten doen dat niet na het eerste, beste dipje. De meesten schamen zich en wachten juist veel te lang. Als je dan eindelijk wel de stap aandurft, heb je die hulp ook écht nodig. Helaas duurt het dan dus nog maanden voordat een studentenpsycholoog tijd voor je heeft.

Studenten die mentaal niet lekker in hun vel zitten presteren vaak niet goed en als hogeschool wil je dat toch graag anders zien. Ook Fontys heeft er baat bij als studenten vlot door de studie komen. En dat lukt niet als ze mentaal in de knop zitten.

Studenten hebben dus die door school aangeboden psychologen hard nodig. Laten we hopen dat Fontys deze oproep om kortere wachttijden voor studenten bij de studentpsycholoog van harte neemt en er iets aan doet.

Roos Vervoort is tweedejaars student aan de lerarenopleiding geschiedenis in Tilburg. 

Kun je als student nog wel op kamers, of hou je dan je hoofd niet meer boven water? Dat alle prijzen stijgen merkt iedereen, maar studenten lijken er nog het meeste de dupe van te zijn.

Laten we even inzoomen op de hoge energieprijzen. Die gaan omhoog voor alle mensen in Nederland dus ook voor onze op kamer wonende studenten. Veel studenten worden al gebeld door hun huisbazen met de mededeling dat de huur omhooggaat door de hoge energieprijzen of ze krijgen een hogere energierekening.

Nu heeft de overheid iets moois bedacht, namelijk een energietoeslag om de burgers in Nederland met een laag inkomen een beetje tegemoet te komen. Alleen waren ze tijdens het bedenken van dit plan de student vergeten.

Alle studenten in Nederland en mensen onder 21 jaar hebben namelijk geen recht op deze energietoeslag en ontvangen geen enkele cent. De gemeente Tilburg maakt wel een uitzondering voor studenten die een eigen huishouding hebben en niet samenwonen met anderen. Maar ook dit biedt voor de meeste studenten geen soelaas.

Het is duidelijk dat de ambtenaren en politici die de energietoeslag hebben bedacht geen student zijn in deze tijd, waarbij je naast je studie nog een bijbaantje moet hebben om de kosten te betalen en een stijging van de energieprijzen dus helemaal niet kunt opvangen.

De overheid sluit een financieel kwetsbare groep uit, terwijl juist zij vaak in slecht geïsoleerde huizen wonen met een hoog energieverbruik. Alle prijzen in Nederland stijgen en net als de normale burger heeft de student daar ook last van. 

Daarom is het absurd dat de studenten niet worden mee genomen in deze regeling. Zo wordt het naast de verhoging van het collegegeld en de karige compensatieregeling voor het leenstelsel wel heel koud in studentenland.

Roos Vervoort is tweedejaars student aan de lerarenopleiding geschiedenis in Tilburg.