Beiden studeerden destijds bij Fontys: Van den Heuvel studeerde Bedrijfseconomie en Tolou Commerciële Economie. Daarnaast hadden ze een bijbaantje bij T-Mobile. “In die tijd waren mobiele telefoons nog helemaal in opkomst. Het was 2010 en de iPhone 4 kwam net uit. Telefoons waren toen, en eigenlijk nog steeds, erg breekbaar, dus hoesjes waren echt een ding”, vertelt Tolou. “De hoesjes die mensen zochten hadden ze niet bij T-Mobile. Dus dachten wij: wat als we zelf hoesjes uit China importeren en die via een webshop verkopen?” 

Zogezegd, zo gedaan. Binnen korte tijd groeide hun webshop enorm hard. “Waar we tegenaan liepen was dat het verwerken van bestellingen vooral handmatig werk was en veel tijd kostte”, vertelt Tolou. Van den Heuvel vult aan: “Er waren allemaal verschillende systemen waarin je gegevens handmatig moest invoeren. Toen dachten we: kom op, het is 2012, er moet toch een manier zijn om alles aan elkaar te koppelen en te automatiseren.” Zo ontstond Sendcloud, inmiddels uitgegroeid tot het grootste verzendplatform van Europa.

Vrienden en familie
Twee jaar na de lancering zagen de ondernemers tijdens een startup bootcamp in dat ze iets bijzonders in handen hadden. “Wij draaiden zo’n twintigduizend euro omzet per maand. Zelf waren we daar niet enorm van onder de indruk, maar de coaches wel. Die zagen echt potentie”, aldus Tolou. Met de investering die zij daar kregen, konden ze onder andere hun eerste medewerkers aannemen. 

Dat begon met vrienden en familie. “Er werken hier nog steeds mensen met wie ik op Fontys in de klas heb gezeten”, vertelt Van den Heuvel. Volgens de ondernemers is dat een van de belangrijkste dingen die zij aan hun studententijd hebben overgehouden. “De basiskennis over hoe je een bedrijf runt en welke juridische zaken daarbij komen kijken is natuurlijk heel handig. Daarnaast hebben we er een waardevol netwerk opgebouwd.”

Toekomst
Op de vraag wanneer zij het gevoel hadden dat ze het echt gemaakt hadden, geven beide ondernemers - inmiddels goed voor plek 17 en 20 op de lijst van Quote 500 - hetzelfde antwoord. “Eigenlijk nog steeds niet.” Van den Heuvel legt uit: “We hebben binnen het bedrijf bepaalde doelen die we vaak een jaar later halen dan gepland. Daardoor voelt het altijd alsof het beter kan. Er zit altijd meer in.” Hij is dan ook volledig gefocust op de verdere groei van Sendcloud. “Ik wil zo groot mogelijk worden en zoveel mogelijk bedrijven helpen.” 

Tolou heeft daarnaast nog een droom buiten Sendcloud. “Ik denk dat een groot deel van de beste ideeën zich bevindt bij de armste helft van de bevolking. Die mensen hebben vaak niet de middelen om hun ideeën waar te maken. Ooit wil ik hen graag helpen om dat wel te kunnen doen.”

Geen spijt, maar kansen
Aan toekomstige ondernemers van Fontys willen de mannen vooral meegeven dat er geen beter moment is om te beginnen dan nu. “Als je jong bent en nog thuis woont, zit je eigenlijk in een luxepositie”, legt Van den Heuvel uit. “Je hebt weinig te verliezen. Juist dan kun je risico nemen. Gaat het mis, dan leer je hoe het niet moet.” Volgens hem ontstaat spijt vooral wanneer mensen hun ideeën nooit hebben geprobeerd. “Je krijgt pas spijt als je over tien jaar bij een bank werkt en denkt: had ik maar iets gedaan met mijn leven.” 

Ondernemen vraagt volgens beide mannen wel om veel inzet. “Wij waren in het begin ongeveer elke dag van 11 uur ’s ochtends tot 11 uur ’s avonds aan het werk”, vertelt Tolou. “Je moet echt gemotiveerd zijn. Het scheelde wel dat we een vriendenteam waren. Dan kun je best lang met elkaar opgescheept zitten.” Het belangrijkste advies van de twee alumni is daarom simpel: “Begin gewoon ergens. Doe iets. Begin klein en denk niet dat je met je eerste bedrijf meteen de wereld gaat veranderen.”

Op de foto boven het artikel staan de drie eigenaren van SendCloud. Van links naar rechts: Bas Smeulders, Rob van den Heuvel en Sabi Tolou.

Nederland was eigenlijk niet de eerste keuze voor de Poolse Maja, maar het lesprogramma van Fontys leek haar erg interessant. Nu woont en studeert ze in Eindhoven.

Maja, vertel. Is studeren in Nederland beter of slechter dan je had verwacht?
“De opleiding kent een creatieve en open benadering. Soms zou ik willen dat het programma wat meer structuur bood, maar die vrijheid maakt wel veel individuele invulling mogelijk. Nederland zelf vind ik erg leuk. De mensen zijn aardig en direct, maar ook heel behulpzaam.”

Wat vind je het leukst aan Nederland? En wat het minst leuk?
“Het leukste is het gemeenschapsgevoel. Nederlanders zitten bij verschillende verenigingen, ze sporten veel en ze drinken bier (ook veel) samen, en ik vind het leuk om daar bij betrokken te mogen zijn. Wat ik het minst leuk vind, is het weer. Dat is echt de grootste afknapper aan Nederland: al die regen en hoe je dat door je huid je botten in voelt kruipen, zelfs als het miezert. Maar ja, zolang het niet mijn dagelijks leven verstoort, is het geen groot probleem.”

Waar doe je je boodschappen, en wat schaft de pot meestal?
“Jumbo! Ik ga naar de Jumbo vanwege de korting en het puntensysteem, maar ik heb ook een Bonuskaart bij Albert Heijn om dezelfde reden, dus eigenlijk allebei. Ik ga ook af en toe naar Poolse supermarkten, omdat ik de kwaliteit van sommige producten daar gewoon echt beter vind. Echt een aanrader! Ik hou heel veel van pasta en van dingen die je snel kunt klaarmaken en dan voor een paar dagen kunt bewaren. Ik vind Pools eten natuurlijk ook heel lekker, maar dat is meer vanwege de sentimentele waarde. In Nederland heb ik de gefrituurde snacks leren kennen, zoals bitterballen en kaassoufflés. Ik vind ze echt niet lekker genoeg om elke dag te eten, maar ik moet toegeven dat ik wel minstens één keer per week kaassoufflés eet met mijn volleybalteam.”

Ga je weleens op stap?
“Soms. Niet wekelijks, soms niet eens maandelijks, maar ik bén wel veel uitgegaan. In het begin was mijn favoriete club de RGB Silent Disco Bar, maar ik vind dat een beetje eentonig worden, met weinig variatie in de muziek. Dus nu ga ik meestal naar De Spijker of ik ga voor shotjes naar een shotjesbar.”

In vergelijking met Polen, hoe is het leven hier?
“De prijzen in Nederland zijn hoger, maar relatief is het leven hier goedkoper, omdat je hier ook meer betaald krijgt. Ik voel me even veilig als thuis in Polen, maar dat komt ook omdat ik er erg Nederlands uitzie. Ik word ook vaak in het Nederlands aangesproken, omdat mensen denken dat ik hiervandaan kom.”

 Wat mis je het meest van thuis?
“Sowieso mijn familie. Ik mis mijn moeder en het samen avondeten en kletsen over het dagelijks leven.”

Heb je al vrienden voor het leven gemaakt?
“Ik hoop het wel! Ik heb echt geweldige mensen leren kennen hier. Ik heb mijn beste vriendin leren kennen in het vliegtuig op weg naar Nederland. Sowieso is het wel makkelijk om nieuwe mensen te leren kennen op Fontys, omdat er zo veel evenementen en activiteiten zijn voor studenten.”

Waarin wijken Nederlanders het meest af van jouw cultuur?
“Ik zou de oprechtheid van Nederlanders zeggen, vooral op de werkvloer. In Polen is er een heel duidelijke hiërarchie op de werkvloer. Daar noem je je baas niet eens bij de voornaam en mag je niet ingaan tegen wat ze zeggen. In Nederland heb je een gelijkwaardige werkomgeving waarin je gewoon input mag geven en mensen accepteren dat.”

Ben je van plan om na je opleiding in Nederland te blijven?
“Ik zie wel hoe het gaat. Ik studeer in februari af en dan blijf ik waarschijnlijk nog wel even. Ik wil hier graag een paar jaar werkervaring opdoen, maar als ik ergens anders een mogelijkheid krijg, ga ik die kans wel pakken.”

Ben je door je studie anders naar de wereld gaan kijken?
“Ja, zeker. Door hier te gaan studeren ben ik erachter gekomen dat het eigenlijk helemaal niet zo moeilijk is om in het buitenland te wonen. Het is op sommige punten wel lastig, maar over het algemeen viel het heel erg mee. Ik ben er ook echt door veranderd, door nieuwe mensen te leren kennen van over de hele wereld en met ze in gesprek te gaan. Ik denk niet dat je ergens anders zo open-minded wordt als hier.”

 De 28-jarige ICT-student Moussa staat op het punt af te studeren en heeft inmiddels al een indrukwekkend cv opgebouwd. Hij runt zijn eigen bedrijf Abbaly - een digitaal bureau voor webontwikkeling, design en IT-advies - en werkt daarnaast aan zijn startup én afstudeerproject: Coursolo.ai. Dat is een AI-gestuurd onderwijsplatform waarop kinderen kunnen leren over wetenschap, technologie en programmeren. 

Naast het online leerplatform wil Moussa kinderen ook in de praktijk laten kennismaken met technologie. Daarom is hij momenteel een maand in de regio Kanem in Tsjaad, het land waar hij vandaan komt. “Ik heb allerlei spullen van Fontys mee mogen nemen naar Tsjaad om kinderen op verschillende scholen kennis te laten maken met nieuwe technologieën.” 

 Van droom naar werkelijkheid 
Het praktische onderdeel van Coursolo.ai noemt hij From Dreams to Reality. “Een programma van vijf dagen waarin kinderen niet alleen technologie te zien krijgen en mogen gebruiken, zoals drones en VR-headsets, maar ook zelf dingen bouwen.” Daarvoor gebruikt Moussa educatieve bouwpakketten die hij via Fontys heeft meegenomen. 

De kinderen krijgen losse onderdelen en moeten daarmee zelf een werkend systeem in elkaar zetten. Zo bouwen ze op kleine schaal onder meer zonnepanelen, slimme irrigatiesystemen en andere toepassingen voor precisielandbouw. “Het doel is om kinderen kritisch en out-of-the-box te leren denken. Tot nu toe lukt dat heel goed.” Tekst gaat verder onder de foto's.

Naast de bijdrage aan zijn afstudeeronderzoek haalt Moussa veel voldoening uit het project. “De kinderen zijn ontzettend nieuwsgierig en geïnspireerd. Soms komen ze na een hele dag school nog naar mijn huis om meer vragen te stellen.” Ook heeft het project een persoonlijke betekenis voor de ICT-student. “Ik kom hier vandaan. Het voelt goed om iets terug te kunnen geven aan deze mensen."

Van start tot doorontwikkelen
Toch doet hij het niet alleen, want zonder ICT-docent Frans Mouws had Moussa het project niet kunnen realiseren. "Hij heeft me geholpen met het idee en ervoor gezorgd dat ik alle apparatuur mee kon nemen. Dus een speciale shout-out naar Frans.” 

Na zijn afstuderen wil Moussa zijn startup verder ontwikkelen. Uiteindelijk hoopt hij terug te keren naar Tsjaad met nog meer technologie en nieuwe programma’s voor kinderen. De droom? "Om een permanent trainingscentrum te openen en zo technologie toegankelijker te maken voor jongeren in Tsjaad.” 

De stichting zet zich in voor meer creatieve en cultuurlessen op basisscholen. Uit de cijfers blijkt onder andere dat meer dan 1.200 scholen meedoen. Dat zijn er 200 meer dan het gestelde doel. Daarnaast meten deelnemende scholen meer motivatie, zelfvertrouwen, betere sociale vaardigheden, samenwerking en concentratie bij leerlingen.

Wegbezuinigen
Méér Muziek in de Klas doet dit omdat kunst- en cultuurlessen de afgelopen jaren steeds vaker zijn wegbezuinigd om ruimte te maken voor meer reken- en taallessen. “Het werkt echt niet om nog meer rekenen te geven, de resultaten gaan juist omlaag in plaats van omhoog”, vertelt Smeenk, die ook muziekdocent is op de pabo van Fontys. Volgens haar is het juist de afwisseling die kinderen helpt betere resultaten te behalen. “Het is bewezen dat het zorgt voor betere cognitieve vaardigheden, los van het feit dat het leuk is.”

Dit herkent tweedejaars pabostudent Eva. “Als we iets creatiefs doen, zie je de kinderen echt opfleuren. Laatst hadden we het over vriendschap in de klas en dan voeren ze ook echt diepe gesprekken met elkaar. Het is zo mooi om te zien hoe ze elkaar beter leren kennen en begrijpen als ze niet alleen met taal en rekenen bezig zijn.”

Geen ruimte
Ondanks het positieve tussenrapport kan het volgens Smeenk nog beter. “Als ik lesgeef op de pabo, zijn studenten eerst altijd terughoudend, maar na één les zien ze al in hoe leuk en belangrijk het is om af en toe iets met muziek tussendoor te doen. Helaas zie je ook dat wanneer ze iets wat ze bij mij hebben geleerd willen toepassen, er op hun stageschool meestal geen geld of ruimte voor is.”

Ook hierin kan Eva zich vinden. “Ik vind wel dat we op mijn stageschool meer met muziek en creativiteit kunnen doen dan nu. Je ziet de kinderen die normaal gesproken een beetje op de achtergrond blijven juist naar voren treden en zich van hun beste kant laten zien.”

Als je na die rij eindelijk het winkeltje binnenkomt zie je een mooi, schoon winkeltje waar de geur van versgebakken koekjes je meteen tegemoet komt. De traktaties worden voor je neus gevormd en gebakken.

Helaas was er in de winkel minder keuze dan er op de website stond aangegeven. In de winkel hebben ze vijf smaken: melk, wit, pure chocolade, wit-macadamianoot en, de smaak van de maand, brownie. De koekjes zijn best groot en dik en kosten twee euro zeventig per stuk.

De koekjes zijn lekker, daar valt niks over te zeggen. Ze zijn vers, met veel chocola en een heerlijke structuur. Een beetje knapperig van buiten en chewy van binnen, dus je krijgt zeker waar voor je geld. Ze zijn alleen niet bijzonder, de koekjes bij de Kiosk op het station zijn even lekker. Dus snap ik de hype? Mwah. Ga ik er nog een keer voor in de rij staan? Nee.

Cijfer: 7 - Lekkere koekjes, best machtig. De standaard melkchocolade was het lekkerst, met nipt op de tweede plaats de brownie.

Vanuit heel Europa komen mensen naar de Johan Cruijff ArenA om Styles eindelijk weer live te kunnen zien. De zanger treedt tien keer op in Nederland en verder nergens op het vasteland van Europa, behalve in Londen. Dat, en waarschijnlijk de combinatie met onfortuinlijke werkzaamheden aan het spoor rondom Amsterdam waardoor er geen treinen rijden van en naar onder andere Schiphol Airport vanaf station Bijlmer ArenA, zorgt ervoor dat de shows niet zijn uitverkocht en er een heleboel tickets voor een relatief lage prijs in de doorverkoop staan. Ondanks dat lijkt de ArenA woensdagavond helemaal uitverkocht als Styles het podium op rent.

De zanger en zijn team hebben een fantastisch podium gebouwd dat helemaal doorloopt tot aan de voorkant van het achterste vak met staanplaatsen. Gedurende de hele show rent hij rondjes over dit podium, waardoor hij bij veel meer mensen in de buurt komt dan wanneer hij alleen één extra baan in het midden had gelegd, zoals veel artiesten doen. 

De setlist en vocals van Styles zijn erg goed en de sfeer is geweldig. Dit komt ook door de belachelijk goed gecoördineerde fanbase van Styles: van waves die drie keer het stadion onafgebroken rondgaan tot afgesproken bewegingen met lampjes tijdens bepaalde liedjes. De visuals op de schermen en lampen zijn ook indrukwekkend en voegden daadwerkelijk iets toe aan de show. Daarnaast heeft de altijd charmante Styles ook dit keer weer leuke praatjes tussen de nummers door en doet hij een genderreveal, waar het hele publiek van uit zijn dak gaat. 

Helaas lijkt Styles zelf niet altijd evenveel van het optreden te genieten als zijn publiek. Hij komt energiek en blij over tijdens de nummers van zijn nieuwste album, maar veel minder bij zijn oudere liedjes.

Cijfer: 8 - Alles bij elkaar een prachtige show. Styles zingt fantastisch en het publiek zit na afloop nog volop na te praten, zingen, lachen én huilen in de trein en op het station. Al met al een avond om nooit te vergeten.

Mei Social Vrij is een jaarlijkse bewustwordingscampagne en daagt mensen uit om de hele maand mei hun social media-apps links te laten liggen voor meer rust, meer focus en echt persoonlijk contact. Twee jaar geleden is het initiatief bedacht door Jan Bruin en Rutger Wessels. Bruin kwam op het idee nadat hij ontdekte dat hij dagelijks zo’n twaalf tot veertien uur op zijn telefoon zat.

De challenge bleek geen eenmalige stunt. Mei Social Vrij bereikte meteen miljoenen mensen, en duizenden gingen volgens de initiatiefnemers ook echt de uitdaging aan. De meesten gebruikten geen TikTok, Twitter, Facebook, Bluesky, Instagram en LinkedIn. Anderen voegden daar ook YouTube, Pinterest en Snapchat aan toe. En soms zelfs WhatsApp. 

De derde editie van Mei Social Vrij zit er bijna op. Hoe zit het met het social media-gebruik onder Fontysstudenten? Kunnen zij een maand zonder socials? Of voelen ze al meteen FOMO? Bron ging deze week de campus op om enkele meningen te peilen.

Blokkeerapp
Tweedejaars student Lucas is een ‘veelvraat’. Hij zit op vrijwel alle social media, erkent hij. Zo volgt hij al het nieuws, veel voetbal en wat mensen. Van Mei Social Vrij heeft hij nog nooit gehoord. Een maand zonder socials? Liever niet, zegt hij. “Ik wil graag op de hoogte blijven van alles.”

Toch probeert Lucas wel eens om minder op social media te zitten. Soms lukt het hem zelfs om zijn telefoon een paar uur aan de kant te leggen. Daar heeft hij een handig hulpmiddel voor: “Ik gebruik een app die doordeweeks alle social media-apps in de ochtend blokkeert en in de avond een uurtje.”

Alexandru zit ook in zijn tweede studiejaar en denkt niet dat hij een maand zonder social media kan. Daar heeft hij een goede reden voor, vindt hijzelf. Zo communiceert hij via Insta met klanten voor zijn werk. En hij onderhoudt via de socials contact met zijn familie en vrienden in Roemenië. “Maar ik steun de campagne wel, en ik zou zeker een keer meedoen als dat mogelijk was.”

Detoxen
Melanie en Adriana, eerstejaars studenten Fysiotherapie, zouden dolgraag meedoen aan de campagne. Melanie baalt echt dat ze veel tijd op haar telefoon doorbrengt. Dat geldt ook voor Adriana. Wat hen weerhoudt om hem weg te leggen? “In contact blijven met iedereen”, zegt Adriana. “Ik heb mijn telefoon ook nodig voor school”, vult Melanie aan.

Toch hebben ze ervaring met een social media-loos bestaan. Adriana heeft een aantal jaar geleden drie maanden lang geen smartphone gebruikt. “Het was echt een goede detox”, zegt de studente over deze kortstondige ervaring. “Maar ik miste wel het contact met mijn vrienden.” Melanie heeft kortgeleden Instagram gedeletet.

Voor Alexandru zijn social media de belangrijkste nieuwsbron, want de student kijkt geen tv. Hij staat soms echt versteld van wat er allemaal te zien is. “Ik heb eens een executie gezien. Je krijgt wel een waarschuwing, maar het was niet iets wat ik had opgezocht en toch kwam het voorbij in mijn tijdlijn. Bizar!”

Gevaar voor democratie
Het Commissariaat voor de Media waarschuwde deze week voor aanbevelingsalgoritmes van social media. Ze zouden een bedreiging vormen voor de democratie. Volgens de mediawaakhond beïnvloeden gepersonaliseerde feeds de vrije meningsvorming van consumenten. Deze risico's zijn te beperken met betere wetgeving en strengere handhaving, staat in het rapport ‘Naar democratisch gezonde feeds’.

Ondanks dat algoritmen bepalen wat hij te zien krijgt, zegt Lucas socials te blijven gebruiken. Niemand kan hem op andere gedachten brengen, weet hij. Alexandru daarentegen verbaast zich niet over de waarschuwing van het commissariaat. “Social media zijn zo verslavend.”

Ook voor Melanie en Adriana zou het algoritme een belangrijke reden moeten zijn om niet langer op social media te zitten, vinden ze allebei. Desondanks blijven ze scrollen. “De algoritmes weten heel goed hoe ze mijn aandacht moeten blijven trekken, ook als ik allang wil stoppen”, zegt Melanie. ‘Doomscrollen’ is Lucas ook niet vreemd. “Dat doe ik altijd in bed, voordat ik ga slapen. Hoe lang, dat ligt eraan hoe moe ik ben.”

Volgens Melanie maken nieuwsfeeds je ongevoelig voor wat er in de wereld gebeurt. “Je ziet het, maar je staat er niet bij stil hoe erg dat eigenlijk is.” Adriana knikt instemmend.  

Rust en tijd
Als we vragen naar hun schermtijd, pakken de studenten alle vier hun telefoon erbij. Lucas, Alexandru en Adriana zitten rond de zes tot zeven uur per dag. Melanie duikt daar flink onder met ruim drie uur. Maar dan bedenkt ze dat ze vaak ook op haar tablet zit. “Dan haal ik vast ook die zes uur”, bekent ze. Ze vinden het allemaal veel, en dat besef is er al langer.

Alexandru heeft om die reden schermlimiet ingesteld voor bepaalde apps. “Maar die ontgrendel ik meteen als ik aan het scrollen ben”, zegt hij schuldbewust. Ook Adriana negeert de waarschuwing van haar smartphone die ze zelf heeft ingesteld. “Zoveel uur per dag op je telefoon, we vinden het al bijna normaal”, constateert ze.

Voor de meeste mensen is stoppen met social media moeilijk. Maar veel deelnemers aan Mei Social Vrij geven aan dat vooral de eerste paar dagen lastig zijn, daarna ontstaat rust en tijd.

Estella Stok is docent Industrial Design Engineering (IDE) bij Fontys Techniek en Logistiek in Venlo. Studenten van deze opleiding werken onder haar begeleiding al regelmatig samen aan projecten met studenten van andere studies. Een voorbeeld daarvan is de ‘Visio Ball’, een bal voor kinderen met een visuele beperking. Het project begon bij de minor HealthTec, daarna werd de bal verder ontwikkeld door IDE-studenten en nu ligt hij bij ICT-studenten voor het technische deel.

Ook bij een project rond een analoog gehoorapparaat werken meerdere opleidingen samen. IDE-studenten maakten het ontwerp, waarna studenten Applied Physics onderzochten welke vorm voor de beste geluidsversterking zorgt. “Studenten zijn veel gemotiveerder als ze voor een groter geheel werken”, is Stoks overtuiging. “En ze leren veel van elkaar.”

Inzicht in eigen kwaliteiten
Volgens Stok leren studenten door zulke projecten ook beter waar hun kwaliteiten liggen. “Normaal werken studenten vooral samen met mensen van hun eigen opleiding, die precies hetzelfde kunnen of soms zelfs meer weten dan zij. Door interdisciplinair samen te werken, krijgen ze een beter beeld van wat ze zelf bijdragen.”

Daarnaast bereidt het interdisciplinair onderwijs studenten beter voor op het werkveld. “In de praktijk werken ook allerlei disciplines samen. Binnen een bedrijf heb je al snel een ICT’er, marketeer, hr-medewerker en ga zo maar door.” Volgens Stok gebeurt dat binnen Fontys nog te weinig. “We hebben zo veel kennis in huis, maar die benutten we momenteel niet optimaal.”

Projectenbank
Een groot probleem volgens de Docent van het Jaar is dat samenwerkingen nu vaak afhankelijk zijn van persoonlijke contacten tussen docenten. “Op dit moment komt alles voort uit mijn eigen netwerk, en dat hoort niet.”

Daarom kwam Stok op het idee van een ‘projectenbank’: een platform waar docenten projecten kunnen plaatsen en samenwerkingen kunnen zoeken met andere opleidingen. “Een soort vacaturebank, maar dan voor projecten.” Ze roept docenten die interesse hebben in het initiatief op om contact met haar op te nemen.

De geldprijs van 5.000 euro die zij won bij de verkiezing tot Docent van het Jaar wil Stok liever niet gebruiken voor een projectenbank. “Als zo’n platform Fontys-breed wordt opgepakt, zou dat uit een algemeen Fontys-potje moeten komen”, zegt ze. Wel staat ze open om mee te denken over de opzet van het platform.

Op de foto boven: de Visio Ball

Tijdens haar festivalbezoeken en opdrachten voor verschillende werkgevers in de muziekbranche vroeg de Journalistiek alumna zich steeds één ding af. Hoe komt het dat zoveel succesvolle dj's uit Nederland komen? Die vraag staat centraal in haar boek, waarin ze onderzoekt hoe Nederland kon uitgroeien tot het grootste dj-land ter wereld. Daarvoor sprak ze tientallen mensen uit de dancewereld en dook ze in de geschiedenis van housemuziek, beleid en uitgaanscultuur. “Het afgelopen jaar heb ik onderzocht wat er nou precies in het water zit in Nederland, waardoor wij zoveel succesvolle dj’s hebben”, vertelt ze.

Volgens Van Gorsel speelde de Nederlandse overheid daarin een grotere rol dan veel mensen denken. Waar andere landen streng optraden tegen housefeesten en raves, was Nederland relatief tolerant. “In Engeland was er een wet waardoor je niet met auto’s mocht samenkomen als er housemuziek klonk. En in New York had je burgemeester Rudy Giuliani, die zo anti-uitgaan en anti-drugs was dat dansen in clubs zonder speciale vergunning verboden werd.”

Mannenwereld
In haar boek besteedt Van Gorsel ook aandacht aan het gebrek aan vrouwen binnen de dancewereld. Dat viel haar tijdens haar onderzoek direct op. “Negentig procent van de mensen die ik heb geïnterviewd waren man, en dat vind ik zo jammer.” Volgens haar is ook het seksisme binnen de industrie zichtbaarder geworden. “Je hoort steeds vaker dat vrouwen alleen geboekt zouden worden vanwege hoe ze eruitzien of wat voor topje ze dragen, terwijl niemand zich afvraagt wat een man aantrekt.” 

Waar die toename vandaan komt, weet ze niet precies. “Vroeger waren er maar een paar vrouwelijke dj’s en die kregen eigenlijk alleen maar complimentjes. Waarschijnlijk hangt het samen met de bredere toename van seksisme in het algemeen.”

Dj als ambacht
Met haar boek wil Van Gorsel laten zien dat het leven van dj’s vaak minder glamoureus is dan mensen denken. Ze hoopt dat lezers meer waardering krijgen voor zowel het vak als de Nederlandse dancescene. “Sowieso is dj-en niet zo makkelijk als het lijkt. Natuurlijk kan tegenwoordig veel met één druk op de knop, maar er zijn nog steeds dj’s die echt met platen werken, handmatig mixen en allerlei technieken beheersen.” 

Daarnaast draait het volgens haar niet alleen om techniek. “Je moet ook een sfeer aanvoelen en een publiek kunnen meenemen.” Ook de mentale druk binnen de industrie is volgens de alumna groot. “Kijk bijvoorbeeld naar Avicii. Ook Armin van Buuren is heel open geweest over hoe zwaar het voor hem is. Hardwell heeft er zelfs een tijdje uitgelegen en Nicky Romero overwoog om helemaal te stoppen." Het leven van een dj is eigenlijk best eenzaam, verklaart Van Gorsel. “Je bent constant onderweg, staat iedere avond op een podium en komt daarna alleen terug in een lege hotelkamer.”

Geheim 
Daarin zit niet het geheim van succes, maar waarin dan wel? Dat blijkt uiteindelijk een samenloop van verschillende omstandigheden. “Waaronder dus onze relatief coulante overheid, onze technische kennis en - vond ik persoonlijk heel verassend - het feit dat Nederland een klein land is.” 

Hoe dat precies zit, lees je vanaf 28 mei in het boek 'For the Record: waarom de meest succesvolle dj's uit Nederland komen'. Een boek over een vak dat altijd zal blijven bestaat, aldus Van Gorsel. “Want we willen ook blijven dansen. Dit boek geeft mensen die graag naar festivals gaan een kijkje in wat daar allemaal achter zit. En ik hoop dat mensen na het lezen ervan extra trots zijn op onze dj's.”

In Eindhoven zijn sinds Januari 2026 twee versoepelingen ingevoerd. Bestaande illegale studentenhuizen in sommige zogenoemde ‘op-slot-wijken’ mogen in 2026 alsnog een omgevingsvergunning aanvragen om legaal te worden. Nieuwe woningsplitsing en kamerbewoning blijven daar wel verboden.

Daarnaast verdwijnt op meerdere plekken buiten het centrum de ‘30-meterregel’. Die regel bepaalt dat studentenhuizen minimaal dertig meter uit elkaar moeten liggen. Vooral woningen boven winkels, horeca en kantoren profiteren hiervan, zolang ze niet direct naast gewone woningen liggen. Daardoor wordt het makkelijker om daar nieuwe studentenkamers toe te staan.

Grens verleggen
Volgens de LSVb kan Eindhoven nog verder gaan. Zo zou de gemeente de kosten voor vergunningaanvragen, de legeskosten, kunnen verlagen. Ook pleit de bond ervoor om een deel van die kosten terug te betalen wanneer een aanvraag wordt afgewezen. Iets wat in Tilburg ook een mogelijkheid kan zijn. Verder noemt de LSVb een vergunningsvrije grens tot drie bewoners als mogelijke oplossing. “Die maatregel helpt heel veel en heeft de minste impact op de stad. Eén extra persoon in een huis geeft weinig extra overlast”, stelt LSVb-bestuurslid Huisvesting Enora Segeren.

Of beiden gemeenten deze voorgestelde maatregelen ook daadwerkelijk in gaan voeren, is nog niet duidelijk. Toch wordt in Tilburg ook verder gekeken naar mogelijk soepelere regels. Daar is een motie aangenomen om te onderzoeken of in de Parkring, de Spoorzone en mogelijk ook de zogenoemde bedrijvige linten de vergunningsvrije grens opgekrikt kan worden van twee naar zelfs vier bewoners. Daarnaast wil Tilburg bekijken of coulanter kan worden omgegaan met het afstandscriterium tussen studentenhuizen. 

Leefbaarheid behouden
De gemeenteraad gaat hierover verder in gesprek na de evaluatie van het kamerverhuurbeleid. Vooral in gebieden als het centrum en de Spoorzone zou mogelijk maatwerk toegepast kunnen worden, zolang de leefbaarheid behouden blijft. Ook wil Tilburg wonen boven winkels in onder andere de Heuvelstraat en omliggende winkelstraten toegankelijker maken voor studenten en starters. Zaken die nog aardig wat tijd in beslag zullen nemen, maar toch is de LSVb positief over de stappen die gezet worden. “Het is echt heel goed dat beide gemeenten dat doen, alle beetjes helpen”, besluit Segeren.

Twee studenten van de opleiding Finance Tax and Advice hebben de afgelopen dagen veel last gehad van de hack. “We kunnen niet bij het lesmateriaal waarmee we onze lessen voorbereiden, maar we kunnen ook geen opdrachten maken door vooruit te werken.  Zo’n hack is helemaal niks, maar we moeten vooral afwachten.”

Ze zijn daarentegen wel ‘gewoon’ op de campus in Eindhoven om colleges te volgen, zoals ze normaliter ook doen. “We krijgen vandaag les met Powerpoint en passen ons aan waar dat moet. We maken aantekeningen en leveren opdrachten in via de mail of Teams.” Het is volgens beide studenten deze week extra belangrijk om de lessen bij te wonen, ook voor studenten die, toen Canvas nog volop in bedrijf was, weleens een les ‘skipten’. “Dat kon omdat je wist dat alle informatie die je nodig had al online stond. Kom je deze week niet, mis je geheid van alles.”

Vertraging en stress
Ook eerstejaarsstudent Ruben van de ICT-opleiding loopt tegen problemen aan. “Ik kan mijn portfolio niet bijwerken en heb geen toegang meer tot modules waar juist veel belangrijke informatie staat.” Medestudent Jason ervaart dezelfde frustraties. “Opdrachten bekijken of maken lukt niet meer. Feedback loopt nu via docenten die er niet altijd zijn, waardoor alles vertraging oploopt. Ik weet daardoor ook niet of ik opdrachten wel goed heb gemaakt.”

Bij de opleiding Fysiotherapie zorgt de situatie eveneens voor onzekerheid. Tweedejaarsstudenten Nadarabio en Neeltje missen belangrijke informatie. “We weten niet wat de leeruitkomsten van deze periode zijn en missen feedback van een heel belangrijke opdracht. Dat geeft toch wel stress.”

Geen reacties
Die onzekerheid herkennen ook tweedejaarsstudenten van de opleiding MBRT. “We zijn net begonnen aan een nieuwe module, maar verder werken aan opdrachten lukt niet”, aldus Evi, Nienke en Nomi. “Veel informatie stond alleen op Canvas en docenten reageren niet op vragen.” Volgens de studenten zorgt dat voor veel onduidelijkheid. “We zitten nu eigenlijk voor saus op school.” 

Daarnaast wachten zij nog op beoordelingen van de vorige periode. “We weten niet eens of we de vorige module hebben gehaald en kunnen ons daardoor ook niet voorbereiden op eventuele herkansingen.”

Vooruitzichten
Ondanks al deze problemen gaven de studenten toch aan dat het goed was om Canvas offline te halen, net als docenten eerder lieten weten. “Het geeft toch een vreemd gevoel dat er gegevens zijn gelekt”, stelt Neeltje. 

Die gegevens, van in totaal ruim 275 miljoen gebruikers, zijn na de deal tussen ShinyHunters en moederbedrijf Instructure vernietigd. Het is momenteel nog onduidelijke wanneer Canvas weer online komt.

In The Sheep Detectives wordt herder George Hardy, gespeeld door Hugh Jackman, dood aangetroffen. Hardy is een zachtaardige schapen-nerd die elke avond zijn schapen voorleest uit detectiveboeken. Daardoor weet de kudde veel over moordzaken, verdachten en motieven. 

Logischerwijs besluiten de drie slimste schapen van de kudde het mysterie zelf op te lossen. Wat volgt is een chaotisch, grappig en hartverwarmend avontuur. Vooral de dynamiek binnen de schapenkudde is fantastisch; ieder dier heeft zijn eigen persoonlijkheid en rare trekjes.

Het enige echte minpunt is het mysterie zelf. De dader had ik helaas vrij snel geraden, waardoor de spanning een beetje wegvalt. Dat maakt de film minder sterk als detectiveverhaal. 

Cijfer: 7,5 - The Sheep Detectives is een feel-good murder mystery met een leuke twist en grappige momenten. Niet de slimste murder mystery ooit gemaakt, maar wel een film waar je met een grote glimlach uitkomt.

Als je een pollenallergie hebt, kun je op dit moment veel last hebben van hooikoortsklachten, zoals niezen, hoesten en betraande en prikkende ogen. Al vroeg in maart gaf de hazelaar zijn stuifmeel af aan de lucht, waarna er een recordhoeveelheid elzenpollen in het rond vloog, gevolgd door de ergste boosdoener: de berk. En laat juist die ooit in veelvoud zijn aangeplant op campus Stappegoor in Tilburg.

De lange rij hoge bomen achter de fietsenstalling laten hun talloze pollen op het golfdak vallen, waar ze door de wind worden geschept en het stuifmeel alle kanten op vliegt. Ook de stoeptegels liggen er vol mee. Studenten en medewerkers lopen de pollen kapot en dragen het mee onder hun schoenen. “Geen idee waarvan ik hooikoortsklachten heb”, zegt een voorbijlopende studente, die alleen anoniem wil reageren.

Het is de natuur, zegt ze schouderophalend. “Ik heb er niet zoveel last van dat ik niet kan werken.” Daar sluit een docente (die ook liever anoniem blijft) zich bij aan. “Ik heb vooral last van grassen.” Ook docent en student Quintijn Vos legt de schuld bij de grassen. “Ik heb weleens dat ik bloedneuzen krijg en dat blijft maar doorgaan.” Pabostudente Emme weet ook niet waar ze precies last van heeft. “Ik heb het af en toe benauwd.”

Op de verschillende Fontysterreinen staan inderdaad bomen die pollen verspreiden, bevestigt Corine Mathijssen, facility manager in Den Bosch en Tilburg. “Welke bomen waar staan en in welke hoeveelheid heb ik helaas niet inzichtelijk, dit is niet gespecificeerd opgenomen in het bestek voor de aanbesteding destijds.”

Bomenkompas
Door klimaatverandering worden veel publieke ruimten vergroend. Sommige gemeenten houden hierbij rekening met hooikoortspatiënten door de aanplant van allergievrije bomen. Daarvoor kunnen zij gebruikmaken van het Bomenkompas van het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC). Dit register geeft alle benodigde informatie, waarmee juiste afwegingen kunnen worden gemaakt.

Fontys heeft daar vooralsnog geen gebruik van gemaakt bij nieuwe terreininrichting of -aanpassingen. “We kijken vooral naar biodiversiteit en benodigd onderhoud, waarbij inheemse beplanting en bomen de voorkeur krijgen”, aldus Mathijssen. Volgens de facility manager is het onderhoudscontract toegespitst op de bestaande inrichting en beplanting, waarbij sinds de nieuwbouw op Rachelsmolen geen sprake meer is geweest van nieuwe aanplanting van bomen.”

Mooi groen
Hetzelfde geldt voor Venlo en Sittard, zegt ze. “Met de kanttekening dat het terrein in Sittard rondom het gebouw gemeenteterrein is, net als bij het Zwijsenplein en MindLabs in Tilburg. Wij hebben daar dus geen invloed op de groenvoorziening.”

Dat beseffen ook studenten en medewerkers. “Het zit gewoon in de lucht”, zegt de studente die eerder haar schouders ophaalde. “Of die boom nu hier staat of aan de overkant, ik heb er toch wel last van.” Daar is de anonieme docente het mee eens. “Fontys hoeft ze niet weg te halen, hoor. Ik ben niet alleen op de wereld.” Docent en student Vos ziet het ook: “Die pollen komen zo aanwaaien. Planten weghalen of verplaatsen heeft geen zin.”

“Het is juist mooi dat het hier zo groen is”, constateert Pabostudente Emme. “Fontys hoeft er niets aan te doen hoor. Als ik naar school fiets heb ik er ook last van.”

Daan van der Steijn, Ties van de Vin en Brent Ruhl zijn vierdejaarsstudenten Ondernemerschap & Retail Management en staan maandag voor de groep studenten die de minor Ondernemerschap volgen op Campus Rachelsmolen. De drie zijn mede-eigenaren van HockeyMates en ontwierpen een verstelbare hockeystick voor groeiende kinderen. Zo hoeven ouders niet elk jaar een oude hockeystick weg te gooien en een nieuwe te kopen. Ze hebben met dit idee verschillende awards gewonnen en veel media-aandacht gekregen. 

Hun tip voor toekomstige ondernemers: raak niet gedemotiveerd als de bestaande markt negatief is over je product, mensen zijn vaak bang voor verandering. Ook geven ze de studenten mee goed na te denken. “Of je in de toekomst nog steeds met dezelfde mensen wilt samenwerken voordat je een contract met hen tekent bijvoorbeeld.”

Patenten 
Wat het meest bleef hangen van hun verhaal was het proces van patent aanvragen, zo bleek uit de vele vragen die studenten hierover stelden en de geleverde feedback. “Ik vond het interessant, de sprekers waren goed. Ik heb vooral veel geleerd over patenten en hoeveel tijd en geld zoiets eigenlijk kost”, vertelt Mees van Breukelen, student Leraar Lichamelijke Opvoeding (ALO). 

Beste vrienden Jasper van Rooij en Pim van Workum studeren Commerciële Economie en hebben “een gedeelde passie voor marketing en pils”. Toen zij de minor volgden, hebben ze samen marketingbedrijf StudioJapi opgezet. Inmiddels werken ze met elf bedrijven samen. 

“Wat mij het meest is bijgebleven van vandaag is netwerken”, aldus Danny Nguyen, student HRM die nu de minor volgt. De mannen achter StudioJapi hebben namelijk al hun klanten weten te bereiken via hun netwerk, en het netwerk van hun netwerk. De ondernemers gaven ook de suggestie om iets te gaan doen wat je echt leuk vindt, omdat het werk dan minder aanvoelt als werk. Ook moeten de studenten volgens de twee proactief ingesteld moet zijn. “Als je op je luie reet gaat zitten, komt er niks op je af.” 

Goed ontvangen 
Naast HockeyMates en StudioJapi vertelden ook studenten van Freshpaws en softwaredevelopmentbedrijf Abbaly over hun proces. Freshpaws heeft een diervriendelijk product ontwikkeld om hondenpoten te reinigen. 

Of de huidige lichting geleerd heeft van de gedeelde fouten en successen? Zeker, want de Speakersday kreeg een gemiddelde score van 8,3 blijkt uit een enquête en korte rondvraag achteraf. Zo stelt Stan Donkers, student Bedrijfskunde: “Het was erg interessant. Het hebben van een bedrijf voelt altijd ver weg, maar dit laat zien dat het dichterbij is dan je denkt."

Elke drie jaar wil de overheid van Ierland 2.000 kunstenaars uit verschillende disciplines een basisinkomen gaan geven. De proef die hieraan voorafging was volgens de Ierse overheid zeer succesvol: voor elke euro die in kunstenaars werd geïnvesteerd, kregen ze 1,39 euro terug: een win-win situatie. Nu krijgt de proef dus een vervolg.

Ilse, studente Docent Beeldende Kunst, vindt het een goed initiatief, maar het hoeft van haar niet per se naar Nederland te komen. “Het is fijn voor hen hoor, maar wat is de grens voor wie dat mag ontvangen?” Daarnaast vertelt ze dat er in Nederland ook manieren zijn voor (startende) kunstenaars om subsidie te krijgen. “Via het Mondriaan Fonds bijvoorbeeld, dan kun je ook gewoon 25.000 euro in een jaar krijgen.” 

Drie vragen
Je moet namelijk kunnen aantonen dat je ‘professioneel actief bent als kunstenaar’. Daar komen drie vragen bij kijken: wanneer ben je professioneel, wanneer ben je actief en wanneer ben je kunstenaar? Simone en Rune, studenten Docent Theater, zien net als Ilse de positieve kant ervan in, maar ook zij zijn sceptisch. 

“Ik vind dat andere landen een voorbeeld mogen nemen. Bij de meeste kunstopleidingen heb je echt geen baangarantie, maar wanneer mag je jezelf kunstenaar noemen?”, zegt Simone. Rune vertelt: “Het is een goed idee, want er is al genoeg bezuinigd in de kunstsector. Maar wat als iemand die AI gebruikt voor zijn werk wel kwalificeert en iemand die nog authentiek hard werkt niet?” 

Verhuizen
Ian zit op de Rockacademie en is er vooral enthousiast over. “Zullen we naar Ierland verhuizen? Het is echt goed dat ze dat doen. Kunst kost veel tijd voordat je er een goed inkomen mee verdient, dus dit is vooral voor starters heel fijn.” Over de kritiek van zijn medestudenten maakt hij zich niet zo’n zorgen. “Er is wel risico inderdaad, maar dat moet gereguleerd kunnen worden.” 

Volgens directeur van Fontys Academy of the Arts, René Bosma, is een vergelijkbare regeling in Nederland momenteel niet aan de orde. Verdere toelichting gaf hij niet. 

Studenten krijgen in de jongerenhuizen een relatief goedkope kamer en helpen in ruil daarvoor af en toe met Nederlands. De bewoners doen gezamenlijk boodschappen, eten minimaal één keer per week samen en gebruiken een gezamenlijke bankpas voor huishoudelijke kosten. Vluchteling Adil (24) zegt dat het samenleven helpt: “We leren veel van de studenten: ten eerste de taal, maar ook hoe je taken uitvoert en hoe je met anderen kunt samenleven."

De vluchtelingen mogen op kosten van De Huiskamer voor Vluchtelingen in de huizen verblijven. De Huiskamer is een ontmoetingsplek in Eindhoven waar activiteiten plaatsvinden en waar vluchtelingen zonder status kunnen ontspannen en zich kunnen ontwikkelen. In ruil voor het gratis verblijf in de jongerenhuizen moeten de bewoners wel minstens één keer per week meehelpen in de Huiskamer, door bijvoorbeeld schoon te maken, te koken of af te wassen. Op die manier leren ze dat ze niet zomaar alles krijgen en hun eigen steentje bij moeten dragen.

Volgens beheerder van de huizen Ineke Kitsz hebben vluchtelingen die in de jongerenhuizen hebben gewoond later een voorsprong wanneer ze een verblijfsvergunning krijgen en op zichzelf gaan wonen. Ook bewoners zelf merken dat verschil. “Ik kan me makkelijker aanpassen aan Nederland dan mensen die hier niet wonen”, vertelt Ibrahim (30). [Tekst gaat verder onder de foto's]

Student Ruben (23) woont al vier jaar in een jongerenhuis. Volgens hem verschilt het nauwelijks van een studentenhuis: “Het is eigenlijk net als elk ander studentenhuis. Je woont gewoon met mensen samen. Je drinkt ’s morgens een kopje koffie en eet ’s avonds samen”. 

Toch spreekt de stichting bewust van jongerenhuizen en niet van studentenhuizen. Hoewel er overeenkomsten zijn, zoals gezamenlijke maaltijden en een schoonmaakrooster, is de sfeer anders. Volgens bewoners zijn er ook geen grote feesten. Buren klagen daardoor vrijwel nooit.

Student Mykhaila (18), die er sinds juni 2025 woont, koos daar bewust voor. “Het is iets minder druk dan andere studentenhuizen. Ik ben wat rustiger ingesteld. Iedereen doet hier zijn eigen ding.” 

Meer begrip
De hulp die studenten aan de vluchtelingen moeten bieden, voelt volgens Ruben niet als een verplichting. “Heel af en toe komt de vraag hoe iets werkt, maar in de praktijk is het geen echte taak.” Wel merkt hij dat bewoners veranderen in de loop van de tijd. “Soms zijn ze in het begin wat terughoudend, maar later worden ze minder verlegen. Je ziet dat ze groeien.”

Niet alleen vluchtelingen leren van studenten, maar ook andersom. Ibrahim vertelt: “Wij zijn buitenlanders en zij zijn Nederlanders. Als ze met ons praten, krijgen ze een beter beeld van ons”. 

Dat merkt medebewoner Ruben dagelijks in huis: “Je eet wat ze zelf koken en hoort wat ze hebben meegemaakt. Dan merk je dat iedereen wel een tweede verhaal heeft”, zegt hij. “Als ik hoor wat er op het nieuws wordt gezegd over buitenlanders, doet me dat soms wel pijn. Er zit zo’n stigma omheen. Het zijn gewoon leuke mensen.” 

Geïnteresseerden kunnen, als er een kamer vrij is, deze vinden op kamernet.nl.

Om 17.00 uur, een halfuur voor het begin van het debat, bruist evenementenlocatie BUNKR al van het leven. Er is een flinke opkomst. Er worden gratis frietjes en snacks uitgedeeld en hier en daar zijn vlaggen en sjaals van de twaalf aanwezige partijen te zien.

Fabienne Beker studeert Fysiotherapie aan Fontys in Eindhoven en is één van de drie studenten die het initiatief nam om dit debat te organiseren. “Het is belangrijk dat dit er is, omdat de gemeenteraadsverkiezingen nauwelijks zichtbaar zijn onder studenten. Het boeit ze gewoon niet. Daarnaast moeten de partijen zelf ook zien met hoeveel wij studenten eigenlijk zijn; beide kanten moeten beseffen dat onze stem zeker telt.”

Ook Fontysstudent Fatima Fayet heeft achter de schermen meegeholpen met de organisatie vanuit haar stage bij het college van bestuur van Fontys. “De landelijke verkiezingen krijgen veel aandacht, maar de gemeenteraadsverkiezingen bijna niet, terwijl ze net zo belangrijk zijn. De gemeente neemt beslissingen die veel effect hebben op je lokale omgeving.”

Peilers
Het debat begint met drie polls voor het publiek: ‘Waar studeer je?’, ‘Waar ga je op stemmen?’ en ‘Wat vind je belangrijk?’. Hieruit blijkt dat er voornamelijk mbo-studenten en weinig hbo’ers aanwezig zijn. Het grootste gedeelte weet nog niet waar het op gaat stemmen en het belangrijkste onderwerp is veruit ‘wonen’ (en bier). Dit onderwerp (wonen, niet bier) is één van de thema’s waar de partijen vervolgens over in debat gaan. Daarnaast hebben ze het onder andere over veiligheid, discriminatie tegen het mbo, mentale gezondheid en het ov. [Tekst gaat verder onder de foto]

Alle partijen waren het erover eens dat er voor betere studentenhuisvesting gezorgd moet worden, maar de meningen verschilden over de hoe-vraag. D66 stelde als een van de weinigen dat de oplossing ligt in het afschaffen van de 30-meterregel. Deze regel houdt in dat er buiten het centrum minimaal 30 meter tussen studentenhuizen moet zitten, om overlast tegen te gaan. FVD viel op door te stellen dat het probleem opgelost kan worden als er geen internationals meer worden toegelaten. Het motto van het CDA tijdens deze campagne is ‘niet mauwen, maar bouwen’. De partij wil 5.400 studentenwoningen realiseren. 

Als het om veiligheid gaat, willen de meeste partijen investeren in politie, boa’s en betere verlichting in de stad. Alleen de OAE (Ouderen Appèl Eindhoven) vindt dat de kern van dit probleem bij opvoeding ligt. Bij de stelling dat de gemeente zich beter moet inzetten voor de mentale gezondheid van studenten, was alleen de VVD tegen.

Met respect
Na afloop worden opnieuw drie polls getoond. Hieruit blijkt dat het grootste gedeelte van het publiek nog steeds niet weet waar het op gaat stemmen, maar dat aantal is wel gehalveerd ten opzichte van vóór het debat. Daarnaast heeft het CDA volgens het publiek het beste gedebatteerd. En wat willen de studenten in de zaal de politici nog meegeven? “Minder praten, meer doen.”

De organisatoren van het debat zijn achteraf erg tevreden. “De politici bleven heel respectvol tegenover elkaar en alles is soepel verlopen. Ik vind het jammer dat ze niet altijd echt antwoord gaven op de vraag, maar dat is nou eenmaal hoe het gaat in de politiek”, vertelt Fatima. Ook Fabienne is tevreden: “Het ging heel goed, vooral omdat dit de eerste keer was. Volgens mij hebben we echt impact gemaakt. Volgende keer doen we het nog beter.”