Voor mij is GLOW inmiddels een vaste traditie. Ieder jaar ga ik samen met mijn ouders op pad voor onze vertrouwde hap-en-stap. Eerst ergens lekker eten, vervolgens door de stad wandelen en onderweg genieten van alle lichtkunstwerken. Ik kijk er ieder jaar weer naar uit.

Wat ik zo bijzonder vind aan GLOW, is dat Eindhoven voor even een compleet andere stad wordt. Gebouwen waar ik normaal gesproken zonder na te denken langsloop, veranderen ineens in indrukwekkende kunstwerken. En ondanks dat ik inmiddels al vier jaar in Eindhoven studeer, ontdek ik tijdens GLOW toch steeds weer nieuwe kanten van de stad.

Dit jaar staat GLOW in het teken van Connect. Een thema dat draait om verbinding tussen mensen, technologie en hun omgeving. Eigenlijk vind ik dat heel passend. Als ik terugdenk aan eerdere edities, zijn het niet alleen de lichtkunstwerken die me bijblijven, maar juist ook de gezelligheid eromheen. Samen wandelen, even stilstaan, elkaar iets aanwijzen en verwonderd raken. Iedereen beleeft GLOW op zijn eigen manier, maar toch beleef je het samen.

En dit jaar blijft het niet alleen bij Eindhoven. Ook Oirschot, Best, Veldhoven, Helmond en Lieshout worden onderdeel van het lichtfestival. Hoe leuk is het dat steeds meer plekken in de regio samen oplichten? Dus mocht je nog geen plannen hebben voor 7 tot en met 14 november, dan heb ik bij dezen een tip. Trek een warme jas aan, neem je vrienden, familie of iemand anders gezellig mee en ga lekker op pad. Maak er vooral een gezellige hap-en-stap van, want dat kan ik uit ervaring aanraden.

Ik ben in ieder geval weer van de partij. Misschien komen we elkaar onderweg wel tegen!

Voorlezen in de bibliotheek, luisteren naar verhalen en vooral: zoveel mogelijk boeken lezen. Op de een of andere manier vond ik lezen tijdens de Kinderboekenweek nóg leuker. Ik kon helemaal verdwijnen in een verhaal en als een boek uit was, begon ik het liefst meteen aan de volgende. 

En ergens is dat best grappig, want als ik nu kijk naar wat ik lees, is daar niet zo heel veel meer van over. Ik lees nog steeds. Best veel zelfs. Maar vooral voor school en werk. Artikelen, onderzoeken, vakliteratuur en af en toe een informatief boek waarvan ik denk: hier kan ik iets van leren. Hartstikke nuttig natuurlijk, maar wanneer las ik voor het laatst een boek gewoon omdat ik benieuwd was hoe het verhaal afliep? Ik zou het eerlijk gezegd niet eens weten. 

Terwijl ik door de bieb liep, zag ik genoeg boeken waarvan ik dacht: die lijkt me leuk. Maar meteen kwam er zo'n hele vragenlijst in mijn hoofd. Heb ik eigenlijk wel tijd om een boek te lezen? Ga ik dit echt volhouden? En wat als ik na vijftien bladzijdes denk: nee, toch niks voor mij? Alsof een boek tegenwoordig eerst door een soort selectieprocedure moet voordat het mee naar huis mag. 

En ondertussen kan ik zonder problemen een halfuur op mijn telefoon zitten. Even Instagram openen, een filmpje kijken, nog eentje dan en voor je het weet ben je een stuk verder. Tijd om te lezen lijkt er niet te zijn, maar tijd om te scrollen vinden we blijkbaar altijd ergens. 

Eigenlijk vind ik dat best zonde. Want ik vond lezen vroeger juist zo fijn. Even helemaal ergens anders zijn. Geen meldingen, geen lijstjes met dingen die nog moeten en geen scherm waar iedere paar seconden iets nieuws gebeurt. Gewoon een verhaal en de tijd om daarin te verdwijnen. 

Dus misschien moet ik het ook helemaal niet zo groot maken. Ik hoef niet ineens drie boeken per maand te lezen of iedere avond een uur vrij te houden. Ik kan ook gewoon beginnen. Een boek uitzoeken dat me leuk lijkt, mijn telefoon wat eerder wegleggen en voor het slapen een paar bladzijdes lezen. 

Daarom heb ik mezelf iets voorgenomen voor deze Kinderboekenweek: ik loop naar de bieb en kies gewoon een leuk boek uit. Geen studieboek. Geen managementboek. Geen boek waarvan ik iets móét opsteken. Gewoon eentje omdat het verhaal me leuk lijkt. 

Ik daag jullie uit om hetzelfde te doen. Misschien lezen we inmiddels geen kinderboeken meer, maar dat betekent niet dat de Kinderboekenweek alleen voor kinderen hoeft te zijn. 

Dus: welk boek moet ik meenemen? 
En belangrijker nog: welk boek slaan jullie deze week weer eens open? 

Jenna van Lier is vierdejaars studente Communicatie in Eindhoven.

Ik zit in leerjaar 3 van Communicatie in Eindhoven en voor het vak Navigeren hadden we laatst een crisisweek. Klinkt misschien alsof school zelf in brand stond, maar het was een oefencasus. Al voelde het soms verrassend echt.

Tijdens die week draaide alles om Futureland, een fictieve organisatie waar een incident ontstond rondom een podiumbrand. Wat begon als één probleem, groeide al snel uit tot een veel grotere crisis. Ineens ging het niet alleen meer over de brand zelf, maar ook over veiligheid, bezoekers, media-aandacht, sponsors, vertrouwen en de rol van externe partijen. Kortom: alles wat mis kon gaan, ging ook ongeveer mis. Precies zoals dat blijkbaar hoort tijdens een crisisweek.

En eerlijk: ik kreeg er best respect door voor crisiscommunicatie. Want normaal kun je bij een schoolopdracht nog even rustig nadenken, overleggen, herschrijven en doen alsof je alles onder controle hebt. Maar tijdens zo’n crisisweek voelt het alsof je continu “aan” moet staan. Er komt nieuwe informatie binnen, journalisten stellen lastige vragen en ondertussen moet je opletten dat je niet iets zegt wat juridisch onhandig is, feitelijk nog niet zeker is of gewoon totaal verkeerd kan overkomen.

Mijn rol tijdens de persconferentie was woordvoerder. Dat was leerzaam, maar ook best spannend. Als woordvoerder merk je ineens dat het niet alleen gaat om wát je zegt, maar vooral ook om hóé je het zegt. Je moet rustig blijven, empathie tonen en tegelijk niet te veel beloven. Dat klinkt simpel, totdat iemand je vraagt wie er aansprakelijk is, waarom de communicatie te laat kwam of waarom bezoekers zich onveilig voelden.

Daarnaast was het ook interessant om de andere kant te ervaren: de rol van interviewer of journalist. Dan ben je juist degene die kritisch doorvraagt. Waarom is dit gebeurd? Wie wist wat? Waarom is er niet eerder gecommuniceerd? Door beide rollen te oefenen, snap je beter hoe snel spanning kan ontstaan tussen een organisatie die zorgvuldig wil communiceren en journalisten die duidelijke antwoorden willen.

Wat ik vooral heb geleerd, is dat crisiscommunicatie veel meer is dan een mooi statement schrijven. Je moet snel schakelen, goed luisteren, moreel nadenken en blijven communiceren zonder paniek uit te stralen. En dat maakt zo’n schoolopdracht eigenlijk best nuttig voor het dagelijks leven. Want ook buiten school krijg je soms te maken met situaties waarin van alles tegelijk misgaat. Niet meteen met persconferenties en sponsors, maar wel met stress, miscommunicatie of onverwachte problemen. Dan helpt het als je hebt geleerd om rustig te blijven, eerst naar de feiten te kijken en niet meteen alles eruit te gooien wat je denkt.

De crisisweek was dus chaotisch, soms ongemakkelijk en af en toe best pittig. Maar juist daardoor was het leerzaam. Je leert niet alleen hoe organisaties communiceren onder druk, maar ook hoe jij zelf reageert als de druk oploopt. En misschien is dat wel het belangrijkste: crisiscommunicatie gaat niet alleen over het redden van een imago, maar ook over menselijk blijven als alles even misgaat.

Jenna van Lier is derdejaars studente Communicatie in Eindhoven.

Het moment dat Canvas eruit ligt, besef je eigenlijk pas hoeveel van je studie zich online afspeelt.

Opdrachten uploaden, feedback ontvangen, roosters checken, lesmateriaal terugvinden, mededelingen lezen, groepsprojecten organiseren, zelfs aantekeningen maken: het gebeurt voor veel studenten tegenwoordig digitaal. Zonder dat je er echt bij stilstaat, is een groot deel van je studententijd verplaatst naar schermen, platforms en systemen.

En eerlijk? Daar dacht ik eigenlijk nooit zo over na. Tot nu.

De recente situatie rondom de beveiliging van Canvas liet ineens zien hoe afhankelijk we zijn geworden van digitale omgevingen. Niet per se omdat er direct paniek ontstond, maar vooral omdat je opeens merkt hoeveel dagelijkse vanzelfsprekendheden stil kunnen vallen. Wat doe je als je niet bij opdrachten kunt? Waar vind je lesinformatie? Hoe blijf je op de hoogte?

Toch merkte ik bij mezelf iets opvallends: ik voelde eigenlijk geen grote paniek.

Misschien omdat er vanuit school vrij snel communicatie kwam. Er werd duidelijk gemaakt wat er aan de hand was, welke systemen wel en niet geraakt waren, en dat bepaalde omgevingen, zoals portfolio’s, anders beveiligd zijn. Juist die duidelijkheid gaf vertrouwen. Niet omdat het probleem daarmee meteen opgelost is, maar omdat je merkt dat er grip wordt gehouden op de situatie.

En misschien kijk ik daar nét iets anders naar omdat ik communicatie studeer en op dit moment ook het vak crisiscommunicatie volg.

Daardoor dacht ik niet alleen als student: Help, hoe moet dit nu? Maar ook vanuit een heel ander perspectief: Interessant… hoe pak je zoiets communicatief aan?

Want bij een crisis draait het niet alleen om de technische oplossing. Natuurlijk moet het probleem worden opgelost, maar minstens zo belangrijk is wat er daaromheen gebeurt. Hoe informeer je studenten zonder extra onrust te veroorzaken? Hoe blijf je transparant zonder onnodige paniek te creëren? Hoe zorg je ervoor dat mensen vertrouwen houden?

Dat lijkt misschien vanzelfsprekend, maar dat is het niet.

Juist in situaties waarin mensen weinig informatie hebben, vullen ze zelf de gaten in. En meestal niet met de meest rustige scenario’s.

Daarom vond ik dit, hoe vervelend de aanleiding ook is, een interessant praktijkvoorbeeld. Niet alleen van digitale afhankelijkheid, maar ook van de kracht van goede crisiscommunicatie.

Soms zit een leerzame les niet in een collegezaal, maar midden in een onverwachte situatie.

En misschien is dat wel mijn grootste inzicht: niet dat alles digitaal kwetsbaar is, want dat weten we ergens allemaal wel, maar dat vertrouwen vaak niet ontstaat doordat er niets misgaat.

Vertrouwen ontstaat door hoe je communiceert als er wél iets misgaat.

 Jenna van Lier is derdejaars studente Communicatie in Eindhoven

In september vorig jaar besloot ik iets te doen waar ik al langer over nadacht: ik begon mijn eigen kleine bedrijfje naast mijn studie. Het begon eigenlijk vrij simpel. Een idee, een beetje enthousiasme en de gedachte: hoe moeilijk kan het zijn?

Inmiddels weet ik het antwoord: het is soms best uitdagend, maar vooral ontzettend leuk. En eerlijk? Ik ben heel blij dat ik ermee ben begonnen.

Nu school weer volop is begonnen en het ritme van colleges, opdrachten en deadlines terug is, merk ik juist hoe fijn die combinatie is. Die afwisseling tussen studeren en werken voor mijn eigen bedrijf geeft energie. Het zorgt ervoor dat geen dag hetzelfde is.

Wat het voor mij zo interessant maakt, is dat ik bedrijven ondersteun in communicatietaken. Daardoor werk ik voor verschillende opdrachtgevers en leer ik steeds weer iets nieuws. De ene keer ben ik bezig met social media, de andere keer met nieuwsbrieven, websites of strategie. Juist die afwisseling zorgt ervoor dat ik het werkveld echt leer kennen en ontdek wat ik leuk vind binnen het communicatievak.

Daarnaast leer je ook dingen die je niet per se uit boeken haalt. Offertes opstellen, facturen versturen, een beetje inzicht krijgen in belastingzaken, het zijn allemaal dingen waar je ineens mee te maken krijgt. In het begin even wennen, maar juist daardoor leer je enorm veel.

Het mooie is dat je op een hele praktische manier groeit. Niet alleen in wat je kunt, maar ook in hoe je naar werk kijkt. Je krijgt meer verantwoordelijkheid, maar ook meer vrijheid. Soms zit ik ’s avonds gewoon op de bank nog iets af te ronden voor een opdrachtgever. Dat voelt niet als moeten, maar als iets waar ik zelf voor gekozen heb.

Wat ik vooral merk, is dat het goed te combineren is. Je leert veel, groeit in je vak en houdt toch nog tijd over voor je privéleven. Die balans maakt het niet alleen leerzaam, maar ook gewoon leuk om te doen.

Dus twijfel je om naast je studie iets te starten om ervaring op te doen binnen jouw vakgebied? Gewoon beginnen. Je hoeft niet alles al te weten. Juist door het te doen, kom je erachter wat bij je past.

En geloof me: je leert er meer van dan je denkt.

Jenna van Lier is derdejaars studente Communicatie in Eindhoven

Ik zit in de lobby van school. Laptop open, tas half uitgepakt, hoofd vol indrukken. Vandaag was mijn eerste schooldag

Achter me ligt een minor Psychologie en Technologie. Afgerond, afgesloten, met een goed gevoel. Een periode waarin alles even anders was: andere vakken, andere denkwijzen, andere gesprekken. En dan loop je ineens weer door de oude gangen van je eigen opleiding. Dat blijft een vreemd moment. Alles voelt bekend, dezelfde ruimtes, dezelfde routes, maar tegelijk ben ik zelf veranderd. Toch geeft het ook iets vertrouwds. Alsof je even weg bent geweest en weer thuiskomt.

Het was een drukke dag. Veel uitleg, veel informatie, veel nieuwe plannen. Maar tussen al die woorden door merkte ik vooral dit: ik heb er zin in. Zin in deze nieuwe periode van communicatie, in het verder ontwikkelen van mijn vaardigheden en het toepassen van alles wat ik tot nu toe heb geleerd.

Wat deze fase anders maakt, is dat ik niet opnieuw begin zonder bagage. De kennis en ervaring uit mijn stage in leerjaar 2 én uit mijn minor neem ik nu mee. Ik kijk anders, stel andere vragen en merk dat dingen sneller op hun plek vallen. Het voelt als een volgende stap richting communicatieprofessional, niet alleen in theorie, maar ook in hoe ik mezelf zie. 

En ergens, op de achtergrond, is het afstudeerjaar al aanwezig. Na de zomer. September 2026. Nu nog ver weg, maar ook alweer dichterbij dan ooit. In juni begint de vakantie al en ik merk dat ik langzaam grip wil krijgen op hoe mijn afstudeerstage eruit gaat zien. Waar ik naartoe wil, wat bij me past, wat ik wil leren.

Voor nu zit ik hier. Even de indrukken van me afschrijven. Terug op een vertrouwde plek, met nieuwe energie en een frisse blik.
Benieuwd? Zeker.
Spannend? Ja.

Maar vooral klaar voor de volgende stap in mijn opleiding!

Jenna van Lier is derdejaars studente Communicatie in Eindhoven

Het is inmiddels een maand geleden dat GLOW Eindhoven verlichtte, maar toch merk ik dat het festival nog steeds invloed heeft op hoe ik naar de stad kijk. Niet omdat de installaties zo blijven hangen, maar omdat GLOW me bewuster maakte van hoe Eindhoven continu verandert en hoe ik zelf anders naar die veranderingen ben gaan kijken.

Natuurlijk ben ik weer met mijn ouders op pad geweest, onze vaste hap-en-stap. Eerst iets lekkers eten, daarna rustig door de stad wandelen en ons laten verrassen door alles wat oplicht. Het blijft een traditie waar ik elk jaar blij van word.

Tijdens GLOW viel me vooral op hoe mensen reageerden op licht en omgeving: even vertragen, stilstaan, elkaar iets aanwijzen. Het liet zien hoe een stad leeft en hoe kleine momenten van verwondering iets zeggen over de plek waar we wonen. GLOW voelde dit jaar minder als een groot spektakel en juist meer als een gezamenlijk Eindhoven-moment.

Dat gevoel komt nu elke dag terug als ik naar mijn school in De Witte Dame loop en langs het station kom. Waar GLOW alweer voorbij is, wordt daar juist volop gewerkt. Het Stationsplein en de Stationsweg krijgen een volledige metamorfose. Strukton en Van den Berk Boomkwekerijen zijn al bezig om het gebied groener en aantrekkelijker te maken, met onder andere volwassen bomen die straks echt sfeer moeten brengen. Je ziet letterlijk hoe de toekomst van Eindhoven vorm krijgt, bouwvakker voor bouwvakker.

Misschien blijft GLOW me daarom dit jaar langer bij. Het festival zette niet alleen de stad in het licht, maar liet me ook anders kijken naar wat hier allemaal gebeurt. Eindhoven staat nooit stil, en juist dat maakt het zo interessant om er elke dag doorheen te lopen of er te studeren.

Jenna van Lier is derdejaars studente Communicatie in Eindhoven

Soms vergeet je in alle drukte van projecten, deadlines en tentamens waarom je eigenlijk studeert. Alles draait dan om cijfers, niet om mensen. Tot je ineens onderdeel bent van iets dat echt verschil maakt, iets dat verder reikt dan het klaslokaal.

In mijn tweede studiejaar kreeg ik de kans om met mijn projectgroep iets te organiseren voor Stichting Met Je Hart, een stichting die zich inzet voor eenzame ouderen. Ze organiseren zogenaamde “stamtafels”, gezellige lunches waarbij ouderen samenkomen om te praten, te lachen en even niet alleen te zijn. Samen met mijn projectgroep wilde ik daaraan bijdragen door meer vrijwilligers te werven. Maar hoe doe je dat op een manier die écht raakt?

Na onderzoek ontdekten we iets moois: contact tussen generaties blijkt ontzettend waardevol. Jongeren brengen energie, ouderen brengen verhalen en juist in die combinatie ontstaan bijzondere gesprekken. Zo ontstond ons project: Kook Met Je Hart.

In het Philips Stadion, met uitzicht op het veld van PSV, organiseerden we een kookmiddag waar jong en oud samen in de keuken stonden. Tussen de snijplanken en pannen door werden herinneringen gedeeld: over eerste liefdes, over kleinkinderen, over voetbal.... Wij, studenten, stonden soms met kippenvel te luisteren. Het is echt mooi om te zien hoe een project dat je organiseert tijdens je studie zo’n impact kan hebben.

We maakten zelfs een kookboek, vol recepten en verhalen van de deelnemers, dat we na afloop aan iedereen hebben meegegeven. Dankzij een bijdrage van het DELA-fonds konden we alles mogelijk maken. En toen kwam het moment dat we in de media verschenen, bij Omroep Brabant, Journal 040 en zelfs hier bij BRON. Dat voelde bijzonder. Niet omdat wij in beeld waren, maar omdat de ouderen dat waren. Omdat hún verhalen gehoord werden.

Nu ik in mijn derde jaar zit, midden in mijn minor, kijk ik vaak terug op dat project. Het herinnert me eraan dat studeren niet alleen draait om wat je leert, maar ook om wat je kunt betekenen. Impact maken klinkt groot, maar soms begint het gewoon met samen koken, samen lachen en samen luisteren.

En het mooiste van alles? We hebben nog steeds contact met een van de deelnemers, een man van in de negentig. We gaan regelmatig bij hem op de koffie. Elke keer weer zitten we daar met een glimlach, luisterend naar zijn verhalen en rijden we met nóg meer plezier naar huis. Het is bijzonder hoe één project, één middag, kan uitgroeien tot regelmatig gezellige koffiemomenten.

Jenna van Lier is derdejaars studente Communicatie in Eindhoven

Elk jaar is het vaste prik: met mijn ouders naar GLOW. We maken er altijd een

Sinds ik zelf in Eindhoven studeer, beleef ik GLOW op een heel andere manier. De stad waar ik normaal van college naar het terras ga;), verandert tijdens GLOW in één groot kunstwerk. Bekende plekken lijken ineens nieuw: een plein waar ik overdag lunch, licht dan op in kleur en beweging; een gebouw dat ik dagelijks passeer, vertelt nu een verhaal met licht. Het is alsof de stad even haar creatieve hart laat zien.

Wat ik zo mooi vind, is hoe GLOW technologie echt tot leven brengt. Dat sluit perfect aan bij wat ik nu studeer: de minor Psychologie en Technologie. Daarin leer ik hoe techniek emoties kan oproepen, gedrag kan beïnvloeden en mensen kan verbinden. Tijdens GLOW zie ik dat letterlijk voor me: hoe lichtinstallaties mensen laten stilstaan, lachen of verwonderd raken. Technologie die niet afstand schept, maar mensen juist dichter bij elkaar brengt, dat vind ik inspirerend.

GLOW blijft voor mij elk jaar een hoogtepunt. Het is de perfecte mix van inspiratie, gezelligheid en trots op Eindhoven. Want pas als de stad oplicht, zie ik weer waarom ik hier zo graag studeer. Erg benieuwd wat ik dit jaar allemaal weer ga zien…

Jenna van Lier is derdejaars studente Communicatie in Eindhoven

Hoe is het nou om als student met school naar het buitenland te gaan en zo’n kans te krijgen? Nou, ik kan je vertellen: het is intens, inspirerend en onvergetelijk.

Samen met mijn studiegenoten van de minor Psychologie & Technologie mocht ik namens Fontys Hogeschool meereizen met de delegatie van de provincie Noord-Brabant naar Japan. Ons doel? Onderzoeken hoe samenwerkingen tussen Nederlandse en Japanse onderwijsinstellingen verder verbeterd kunnen worden. Een unieke kans om niet alleen te leren van een compleet andere cultuur, maar ook actief bij te dragen aan een onderwerp dat direct raakt aan de toekomst van internationaal onderwijs.

Waanzinnig. Dat is eigenlijk het enige woord dat de afgelopen week een beetje dekt. Wat een reis. Wat een land. Wat een ervaring. Vanaf het moment dat we voet zetten in Japan, voelde het alsof we in een compleet andere wereld waren beland. Alles is anders. De mensen, de rust (zelfs midden in de drukte), het eten, de technologie, zelfs de stilte in de metro. En dat maakt het juist zo fascinerend.

We begonnen onze reis met een bezoek aan de World Expo 2025 in Osaka, waar innovatie letterlijk tot leven komt. Van technologische ontwikkelingen tot duurzame oplossingen voor toekomstige generaties, overal voelde je de toekomst in wording. Daarna Tokio, waar we onder andere een bezoek brachten aan Tokyo University. Daar kregen we een rondleiding, spraken we over internationale samenwerking en gingen we in gesprek met Japanse studenten over hoe zij kijken naar projecten tussen verschillende culturen. Super leerzaam en inspirerend.

Naast de indrukwekkende bezoeken zijn het ook de kleine dingen die bleven hangen: de lopende sushibanden waar we iets te enthousiast over waren, de 7-Elevens die onze tweede huiskamer werden, de eindeloze trappen bij de metro (met hele zware koffers is dat echt een aanrader, hahahaha) en natuurlijk… vanuit de bullettrain van Osaka naar Tokio Mount Fuji zien. Dat moment waarop we hem voor het eerst zagen, boven de wolken uit, was echt magisch.

Wat de reis vooral zo uniek maakte, was de groep. Een gezellige, enthousiaste mix van studenten met wie je elke dag opnieuw het avontuur aanging. We deelden elke avond onze indrukken, onze grappige blunders en vooral onze geweldige ervaringen van die dag. Bijzonder om zo'n intensieve week samen met je medestudenten te beleven en te ervaren hoe dat zorgt voor een gevoel van verbondenheid dat je niet snel vergeet.

Ook de gesprekken die we voerden met de delegatie van Noord-Brabant maakten diepe indruk. Het leverde niet alleen interessante inzichten op, maar ook waardevolle connecties voor mijn toekomst en mijn verdere loopbaan. Daar ben ik enorm dankbaar voor. 

Je zou denken dat gesprekken met een delegatie, een burgemeester van een grote stad of een directeur van een groot bedrijf heel formeel zouden verlopen. Integendeel! Ik heb juist ontzettend leuke en informele gesprekken gevoerd, waarin er op een ontspannen en oprechte manier werd gesproken over het vak, toekomstvisies en ook persoonlijke levensverhalen. Dat maakte de ontmoeting niet alleen inspirerend, maar ook verrassend menselijk en toegankelijk.

Als ik terugkijk, realiseer ik me hoe waardevol het is om zo’n ervaring als student mee te maken. Je leert niet alleen over technologie of cultuur, maar vooral over jezelf als persoon. Over hoe flexibel je eigenlijk bent, hoe leuk het is om uit je comfortzone te stappen en hoeveel je kunt ontdekken als je je gewoon laat verrassen.

Japan was intens. Intens leerzaam, intens gezellig en intens inspirerend. En hoewel ik blij was om weer in mijn eigen bed te slapen, mis ik stiekem de sushiband, de gesprekken over de geweldige technologische innovaties in Japan en het gevoel dat elke dag een nieuw avontuur kon zijn.

Jenna van Lier is derdejaars studente Communicatie in Eindhoven

In de les lijkt alles (of ja, de meeste dingen ;)) zo overzichtelijk. Je krijgt opdrachten, werkt in een groepje en na wat gebrainstorm, onderzoek en gepuzzel lever je iets in. Ik studeer Communicatie, dus groepsopdrachten zijn voor mij dagelijkse kost. Super waardevol, want je leert omgaan met verschillende werkstijlen en mensen. Dit is een hele belangrijke skill voor later in het werkveld.

Maar dan ga je stage lopen. En opeens kom je in een wereld terecht met nieuwe mensen, nieuwe functies en een heel andere dynamiek. Hoe stel je je op? Hoe pas je je aan aan de werksfeer? Eerlijk… dat gaat eigenlijk vanzelf. Tuurlijk, je kunt van tevoren mega zenuwachtig zijn en je druk maken om alles. Ik had dat ook een beetje. Maar ik liet het gewoon op me afkomen. En na een week voelde ik me al volledig mezelf, misschien soms wel iets te veel ;).

Dat is misschien wel het belangrijkste, wees jezelf. Juist dan komt je werk het beste tot zijn recht. En stel je open voor anderen, want dan ontdek je pas echt hoeveel kennis en kwaliteiten er om je heen zitten. Vaak zie je pas na een tijdje waar iemands kwaliteiten écht liggen en dat maakt samenwerken zo waardevol.

En laten we eerlijk zijn, niet alle dagen zijn perfect. Soms lukt iets gewoon niet, of krijg je feedback waar je niet direct blij van wordt. Maar dat hoort erbij. Leer van die feedback, maak fouten, geef jezelf die letterlijke reality check. Uiteindelijk merk je dat je juist daarvan groeit, dat je ze later kunt ombuigen naar een positief punt.

Dat is misschien wel het mooiste van de stageperiode: je krijgt een reality check, maar wel eentje die je vooruit helpt. Je leert niet alleen hoe het er écht aan toe gaat in een bedrijf, maar ook waar je zelf nog groeit. Want eerlijk, zonder die praktijkervaring zou ik nog steeds denken dat werken hetzelfde is als een projectgroepje op school. En geloof me, dat is het niet. Je bent zelf verantwoordelijk. Dat voelt spannend, maar ook bevrijdend.

Een stage is dus niet alleen een reality check, maar ook een kans om nieuwe vaardigheden te leren die je weer meeneemt naar school. Zo til je jezelf steeds een niveau hoger in je vakgebied. Soms denk ik weleens: had ik mezelf in jaar 1 tijdens een groepsproject maar gefilmd. Dan zou ik nu pas écht zien hoeveel ik gegroeid ben. Een ding weet ik zeker: stage heeft me verder gebracht dan wat ik ooit in een klaslokaal had kunnen leren.

Dus ja, stage is soms keihard ontwaken uit de veilige schoolbubbel. Maar het is ook de plek waar je ontdekt dat je meer kunt dan je dacht. En dat maakt het misschien wel tot het beste cadeau van je hele studie.

Jenna van Lier is derdejaars studente Communicatie in Eindhoven

Soms denk ik dat mijn laptop meer stress ervaart dan ik. Serieus, de ventilator draait overuren, de batterij zucht en ondertussen ram ik er weer een vraag in:

Ik vraag me weleens af: kan zo’n chatbot eigenlijk net zoals een mens ook een burn-out krijgen? Want eerlijk is eerlijk, wij studenten doen er alles mee. Bij Fontys zie je steeds vaker dat ChatGPT (of welk AI taalmodel je ook gebruikt) net zo’n vaste studiemaat wordt als de klasgenoot waarmee je altijd koffie haalt. We gebruiken het om bestanden te checken, om ideeën te bedenken, om teksten te formuleren en zelfs om af en toe gewoon tegenaan te klagen.

Het is handig, natuurlijk. Superhandig zelfs. Maar ik merk ook dat er een soort afhankelijkheid sluipt in ons studieleven. Toen ik op de middelbare school zat deed ik uren over het maken van een werkstuk of het uit mijn hoofd kennen van stof voor een toets; nu typ je “leg in makkelijke taal uit” en hoppa, de kennis ligt op je scherm. Totdat je ineens beseft: wacht, snap ik dit zelf eigenlijk nog wel?

En dan komt de twijfel. Niet of ChatGPT het redt, die spuugt met gemak nog een analyse of scriptie-inleiding uit, maar of ik het red zonder. Misschien krijgen niet de chatbots een burn-out, maar wij, als we vergeten dat leren ook betekent zelf worstelen, fouten maken en je eigen stem vinden.

Toch wil ik mijn digitale hulplijn niet kwijt. Net als een goede studievriend kan ChatGPT je een duwtje in de juiste richting geven. Het gaat er alleen om hoe we ermee omgaan. 

Dus mocht mijn ChatGPT ooit tekenen van oververmoeidheid vertonen, dan weet ik dat het tijd is om zelf weer wat meer kilometers te maken. Want uiteindelijk draait studeren niet alleen om antwoorden krijgen, maar om leren hoe je de juiste vragen stelt en hoe je je kritisch denkvermogen ontwikkelt. En dat laatste is misschien wel datgene waar we ons in de toekomst op moeten focussen. Hoe leer ik om te gaan met ChatGPT en hoe leer ik kritisch te denken welke informatie van belang is in het werk en welke niet.

En laten we eerlijk zijn: ook al zou ChatGPT een burn-out krijgen, dan heeft ‘ie waarschijnlijk wél de perfecte column erover geschreven.

Jenna van Lier is derdejaars studente Communicatie in Eindhoven