Aan alles komt een eind (behalve aan klagende mensen op Facebook, want dat houdt nooit op) en dus ook aan mijn column. Langer dan een jaar heb ik mogen spuien, mijn ongezouten, zure mening mogen geven en vooral mijn studententijd herbeleefd.

Vaak heb ik me ingebeeld hoe dingen nu, op dit moment zijn voor studenten. Hoe zij de crisis, maar ook het op kamers gaan meemaken. En altijd dacht ik terug aan hoe het voor mij was. Nog altijd ook ben ik verbaasd dat ik die periode heb overleefd. Te veel alcohol, te weinig eten en te weinig slaap. Het is een wonder dat ik nog altijd overeind sta.

Ik studeerde af in 2014, wat klinkt als een eeuwigheid geleden. Al zeven jaar ben ik geen student meer, al voel ik me soms nog wel zo. Ik vind het heerlijk om af en toe een ongezonde week te hebben, impulsieve keuzes te maken en niet bezig te zijn met de toekomst, maar vooral in het ‘hier en nu’ te leven. Verstandig zijn is verstandig. Maar soms ook wel een beetje saai.

De déjà-vu’s naar het studentenleven blijf ik waarschijnlijk de rest van mijn leven hebben. Vorige week had ik bijvoorbeeld weinig tijd voor avondeten en klikte ik zo’n blik tomatensoep open. Lekker makkelijk en lekker snel.

Die geur van goedkope tomatensoep, maar ook knakworsten en chicken tonight, zal voor altijd staan voor de tijd dat ik geen geld had voor fatsoenlijk voer. Ik schepte wat soep op een bord, ging zitten, deed mijn ogen dicht en waande me even in die stinkende, vol sigarettenlucht hangende keuken. Waar je zelfs wanneer je de borden drie keer had afgewassen, nog het idee had dat je van een goor bord at.

Die vier jaar als student was een rollercoaster aan emoties die nog wel even door had mogen denderen, wat mij betreft. Maar in 2014 stopte het. Gelukkig heb ik dat het afgelopen jaar dus mogen herbeleven. En daar ben ik dankbaar voor. Dank allen voor het lezen en het reageren. Deze oud-student - die af en toe in haar hart nog student is - zwaait af. En gaat een blik tomatensoep opentrekken…

Jacky Eickes is afgestudeerd aan Fontys Hogeschool voor Journalistiek. Zij is redacteur van Bron en schrijft ook elders al dan niet digitale kolommen vol. Lees hier de andere columns die zij voor Bron schreef.

We. Mogen. Weer. De nachtclubs en kroegen zijn open en daar gaan we natuurlijk ook volop gebruik van maken! Er zijn 18- en 19-jarige studenten die nog nooit op stap zijn geweest en die dus nog nooit voet in een club of kroeg hebben gezet. Een bizar idee vind ik dat.

Natuurlijk zijn er ook altijd al studenten geweest die niks geven om stappen, hun studie voorop zetten en dus ook niet in een kroeg kwamen  tijdens hun eerste (twee) studiejaren. Ik was uiteraard niet zo’n student.

Ik was de losgeslagen losbol die in week één enorm teleurgesteld was dat de kroegen op dinsdag niet zo denderend zijn, maar er toch het beste van maakte door drie cocktails in één keer te bestellen. Zonder het toezicht van mama en papa durfde ik wel. Al ging ik daarna nooit meer vaker dan twee keer per week op stap en bestelde ik zeker nóóit meer drie cocktails in één keer. Een is eigenlijk meer dan genoeg.

Drank-, en drugsexperts zijn bang dat jongeren te hard van stapel gaan omdat ze veel in te halen hebben. En veel te snel overprikkeld raken. Vooral die laatste voel ik. Ik raak al overprikkeld als ik in een ruimte ben met meer dan zes mensen. De combinatie lichtjes, mensen, harde muziek en zweet gaat helemaal intens zijn.

Maar ook het inhalen snap ik wel. Zeker voor de studenten die nog nooit op stap zijn geweest. Je wil een iconische eerste avond. Alles meemaken, indrukken opdoen, mensen ontmoeten, dansen en sjansen. Maar je bent toch altijd een beetje zenuwachtig, zo’n eerste keer. En wat zorgt ervoor dat je die zenuwen loslaat en geniet? Precies: alcohol.

Een wijze raad van een wijze meid (al had ik deze raad zelf ook wekelijks op mogen volgen): drink niet te veel. Je wil je die eerste avond toch zeker wel kunnen herinneren? Dat is er namelijk eentje voor in de geschiedenisboeken. 

Jacky Eickes is afgestudeerd aan Fontys Hogeschool voor Journalistiek. Zij is redacteur van Bron en schrijft ook elders al dan niet digitale kolommen vol. Lees hier de andere columns die zij voor Bron schreef.

Er breekt een spannende tijd voor alle geslaagden aan. Natuurlijk is de examenperiode zelf al heel spannend, maar eigenlijk zijn de keuzes die ze daarna maken, nog veel intensiever. Zeker wanneer je nog niet weet wat je wil.

Ik had geluk. Ik wist toen ik tien was al wat ik wilde worden. Dat heb ik te danken aan mijn vader en een studiekeuzetest. Toen ik vier was riep ik mijn vader namelijk dat hij naar de wc moest komen en liet ik vol trots de ‘R’ zien die ik had gepoept. Dat is het moment dat hij wist: dit wordt een schrijver.

In de tweede van de middelbare deed ik een studiekeuzetest. Daaruit kwamen journalist en docent Nederlands naar voren. Maar ik besloot al vrij vroeg dat ik met 1.58 m niet de ideale kandidaat was om aan pubers les te gaan geven. Ik heb geen natuurlijk overwicht en een leraar schattig vinden helpt niet echt. Journalistiek dus.

Deze kleine meid was goed voorbereid. Ik ging namelijk in totaal twee keer naar een open dag bij Fontys Hogeschool Journalistiek: in mijn vierde jaar en in mijn examenjaar.

In dat vierde jaar ging ik ook naar een open dag van Journalistiek in Utrecht. Onzeker en zenuwachtig zat ik in de auto. Niet alleen omdat het een vrij lange tocht was en ik mezelf dat niet iedere dag zag doen, maar ook omdat het in een écht grote stad was.

Eenmaal in Utrecht bleek het niet de school voor mij. Vooral de docenten en studenten maakten het moeilijk om voor deze keuze te gaan. Andere aspirant-studenten stelden meerdere keren de vraag of wij al internet hadden in Limburg. En een docent zette me meteen in een hoek door te stellen dat ik nooit voor televisie of radio kon kiezen met ‘dat accent van mij’.

De keuze voor de opleiding in Tilburg was dus heel simpel. Daar sprak niet alleen iedereen met een zachte G, waardoor ik me meteen thuis voelde, maar mensen begrepen dat wij in Limburg gewoon internet hebben. Al had die docent wél gelijk: televisie of radio is het niet geworden.

En dat ‘accent van mij’? Dat is van Limburgs, veranderd in Brabants. En ik ben er trots op!

Jacky Eickes is afgestudeerd aan Fontys Hogeschool voor Journalistiek. Zij is redacteur van Bron en schrijft ook elders al dan niet digitale kolommen vol. Lees hier de andere columns die zij voor Bron schreef.

Ik ben zo iemand die eigenlijk een beetje in het verleden blijft hangen. Want ik heb het zeker wekelijks over mijn studententijd. Die vier jaar hadden grote impact op de rest van mijn leven; er is ook zó veel gebeurd in die periode.

Zo ontmoet ik nog steeds mensen die ooit mijn studentenhuis bezochten. Terwijl ik die personen vaak niet eens ken. Zoals mijn nieuwe buren, waarmee ik afgelopen week aan de praat raakte. Beide oud Fontys-studenten, die ooit naar de ‘tunnel-rave’ zijn geweest.

De ‘tunnel-rave’ was een fenomeen. Eentje dat vier jaar lang voor de grootste katers zorgde. Ik woonde in een studentenhuis dat drie verdiepingen hoog was en zo smal dat je er bijna schuifelend doorheen moest. Op de begane grond was zelfs geen enkel raam in de gang, waardoor je dagelijks door een ‘tunnel’ moest. Zo is de rave geboren. 

Het begon in 2010 als een bescheiden feestje met vrienden van alle huisgenoten, met ongeveer honderd man. Het groeide uit tot een van de grootste huisfeesten in Tilburg, waarbij ook aangelegen studentenhuizen hun deuren openden en het zo een feest werd met meer dan vijfhonderd personen. 

Het eerste jaar stonden onbekenden in mijn kamer en plunderden de koelkast. Nou ja, gelukkig lag daar alleen maar een bol mozzarella, dus plunderen... Wel zorgde ik de jaren daarna dat mijn kamer op slot was. Met reden. Sommige jaren werd werkelijk alles gestolen dat gestolen kon worden.

Zo werden we ooit wakker en bleken drie van onze acht stoelen verdwenen. Soms kregen we er ook dingen bij. Zoals een vissenkom. Gelukkig had er nooit een vis in gezeten. Die kom heeft er tot het einde van mijn studententijd (en misschien nu nog steeds wel) gestaan als souvenir aan een van de meest alcoholdoordrenkte avonden ooit.

Ik ben maar één van de velen die herinneringen aan die feesten koestert en wekelijks ophaalt. Over een jaar of vijftig hoop ik in een bejaardentehuis het woord ‘tunnel-rave’ te laten vallen en dat dan een onbekende achter een rollator zegt: “Dat was het vetste feestje ooit, waren we maar altijd student gebleven!”

Jacky Eickes is afgestudeerd aan Fontys Hogeschool voor Journalistiek. Zij is redacteur van Bron en schrijft daarnaast ook elders al dan niet digitale kolommen vol. Lees hier de andere columns die zij voor Bron schreef.

De terrassen zijn weer ‘open’. Thank god. En dit weekend eindelijk ook de restaurants. Kan deze koukleum weer lekker binnen zitten snaaien. Vooral de terrassen zijn een belangrijk onderdeel geweest in mijn studententijd. Hier heb ik mijn medestudenten praktisch leren kennen.

Natuurlijk had ik de meeste mensen al ontmoet op introductiekamp of in de collegezaal. Maar op introductiekamp ben je vooral gericht op het overleven van die dagen vol alcohol en ongezond eten. En in de collegezaal is het niet per se de bedoeling dat je met mensen gaat kletsen over hun bestaan.
Daar waren de terrassen voor.

Om de hoek van het gebouw van Fontys Hogeschool Journalistiek was een restaurant met een klein terras. Echt ieniemienie, maar supergezellig. Ik rijd er nog iedere dag langs en krijg dus ook dagelijks déjà-vu’s naar die middagen borrelend op het terras. Rekeningen van 400 euro voor een groep van zes personen.

Dit restaurantje aan de Ringbaan was een beetje ons stamterras geworden. Later verhuisden we onze stamkroeg naar de stad, omdat onze vriendengroep uitbreidde en het terras dat niet kon. Steeds vaker werd een lunch gevolgd door een borrel, gevolgd door avondeten en dat weer gevolgd door een avond stappen. We woonden praktisch op het terras.

Hier hebben we gesprekken gevoerd over het leven. Over wat voor soort journalist we wilden worden. Hoeveel we wilden reizen. Wat onze doelen waren in het bestaan. Ik weet nog dat ik ooit zei dat ik nooit in een koophuis zou willen wonen, dat ik op de redactie van een groot tijdschrift wilde werken en dat ik graag freelancer zou worden.

Die voorspellingen zijn niet helemaal uitgekomen. Een groot deel van die vriendengroep heb ik wel nog steeds. Ik gun alle studenten dit soort gesprekken op het terras. Of gewoon überhaupt het zitten op een terras. Nu mag het weer. Dus ga lekker praten over het leven, met een rosé in de hand en een bitterbal on the side.

Jacky Eickes is afgestudeerd aan Fontys Hogeschool voor Journalistiek. Zij is redacteur van Bron en schrijft daarnaast ook elders al dan niet digitale kolommen vol. Lees hier de andere columns die zij voor Bron schreef.

Wat ik misschien wel het allermeest mis aan de studententijd, is vakantie. Wanneer je afstudeert en aan een baan begint, krijgt ‘vakantie’ namelijk een heel andere betekenis. Tenzij je natuurlijk in het onderwijs gaat werken. Tijdens mijn studententijd was vakantie in de zomer zes weken aaneen lang leve de lol, zo lang dat je je zelfs gaat vervelen. Daarnaast twee weken rond kerst en ook met carnaval hoefde je je geen zorgen te maken dat de kater je (school)werk in de weg staat.

Dat verandert helemaal wanneer je een grote-mensen-baan hebt. Dan is vakantie het daadwerkelijk op vakantie gaan en een of twee weekjes naar het buitenland vertrekken. Dan ken je eigenlijk alleen nog maar het woord ‘verlofdagen’ of ‘vakantiedagen’. En dan moet je er strategisch naar kijken, naar die dagen. “Als ik nu vrij neem, kan ik dan geen vrij meer nemen.”

Het werkzame leven haalt het romantische uit het woord ‘vakantie’. Ik vier dus geen carnaval meer - dit coronajaar was dat nogal makkelijk - omdat ik me die vrije dagen niet kan veroorloven. Die neem ik namelijk liever op wanneer het 30 graden is. De term strateeg past nu ook op mijn CV, da’s het enige voordeel.

Maar je hebt pas écht pech, wanneer je niet als leerkracht werkt en je partner wél. Ik hoor dus echt heel vaak: “Ja, maar jij kunt op vakantie wanneer je wilt”. Wat in principe klopt. Ik zou namelijk in maart lekker een weekje weg kunnen gaan. Alleen. Want mijn in het onderwijs werkzame vriend heeft dan wel 320 vakantiedagen in het jaar, maar die vallen altijd in de vakanties van heel Nederland. Als ik weer de luxe van échte vakantie zou willen hebben, moet ik dus een switch maken en docent worden. Of weer fulltime gaan studeren en mijn baan opgeven. Dan zie ik die laatste optie eerder gebeuren.

Ik kan jullie dus één wijze les meegeven: zorg er voor dat jouw partner in ieder geval geen leerkracht is. Of ga nooit werken. Dan verandert het woord vakantie namelijk nooit van betekenis.

Jacky Eickes is afgestudeerd aan Fontys Hogeschool voor Journalistiek. Zij is redacteur van Bron en schrijft daarnaast ook elders al dan niet digitale kolommen vol. Lees hier de andere columns die zij voor Bron schreef.

Als je me vorig jaar had gevraagd wat mijn lievelingswoord is, dan had ik gezegd ‘aflossingsvrij’. Had je dat in 2014 gedaan, in mijn studententijd, dan was mijn antwoord ‘gratis’ of ‘heeuuuuul goedkoop’ geweest. Inmiddels is mijn favoriete woord overigens ‘versoepelingen’. Maar dat komt door een vrij irritante externe factor.

Sommige dingen veranderen na de studententijd meteen, andere juist niet. Wat niet veranderde nadat ik mijn papiertje had, was het gevoel van ‘student zijn’. Ik heb me namelijk nog heel lang student gevoeld, ook al ging ik niet meer naar school. Ik had heel lang geen ‘grote-mensen-baan’, weinig geld op mijn rekening en daardoor ook een vrij studentikoos leven. Veel soep uit blik, knakworst en opwarmmaaltijden. Zelfs maaltijden overslaan vanwege luiheid. Niks veranderd dus.

Andere dingen veranderden meteen. Ik woonde één maand na ontvangst van mijn diploma al niet meer op kamers, want dat mocht van de huisbaas niet als je niet meer studeerde. Heb er zelfs even over nagedacht te doen alsof ik naar de universiteit ging, zodat ik er nog zo lang mogelijk van zou kunnen genieten. Maar heb toch besloten eerlijk te zijn, want ‘fraudeur’ vond ik geen goede functie voor mij (daar ben ik te paranoïde voor).

Ik verhuisde uiteindelijk naar een studio en genoot enorm van de eigen keuken en badkamer, maar ik miste de huisgenoten wel intens. Ik voelde me eenzaam zonder al dat gerommel en gestommel om me heen. Ik miste zelfs de peuken die op de vloer waren uitgedrukt of die gerookt werden boven de wokpan vol eten. Hoe goor het allemaal ook was, dat drie verdiepingen tellende krot en zijn bewoners waren geweldig.

Sommige dingen veranderen meteen, sommige dingen blijven exact hetzelfde. Als je me zes jaar geleden vroeg wat de mooiste tijd van mijn leven was, dan had ik namelijk gezegd: mijn studententijd. Vraag je me nú wat de mooiste tijd van mijn leven was, dan zeg ik met volle overtuiging: mijn studententijd.

Jacky Eickes is afgestudeerd aan Fontys Hogeschool voor Journalistiek. Zij is redacteur van Bron en schrijft daarnaast ook elders al dan niet digitale kolommen vol. Lees hier de andere columns die zij voor Bron schreef.

Voordat ik op kamers ging, had ik een gezond en gestructureerd leven. En toen ging het helemaal mis. In mijn studentenjaren verpestte ik wat ik al die jaren daarvoor had opgebouwd voor mijn lichaam. Alle goede voornemens gingen uit het raam. En niet alleen uit het raam, ook uit de voordeur en alle kiertjes van het huis.

Ik wil zeggen: ik liet de gezonde levenstijl compleet varen. Maar varen dekt de lading niet echt. Dat klinkt bagatelliserend. Het is eerder een jetski of een speedboat dan een gewone boot, zó hard liet ik alles laten.

Terwijl ik toch altijd zo goed voor mezelf kon zorgen. Ik sportte vijf dagen in de week, ging ieder halfjaar naar de tandarts en bij klachten bezocht ik de huisarts. Eenmaal op kamers liet ik alles varen. Ik ging van vijf naar nul dagen sporten. De huisarts heb ik pas ná mijn studie voor het eerst weer een bezoekje gebracht: alle klachten en ellende die ik lekker had opgestapeld tijdens de studententijd, legde ik in één keer neer bij de dokter.

Hoe lang ik niet naar de tandarts ging tot ik vorig jaar de stap zette dat tóch maar eens te doen, is al helemaal schandalig. Maar. Liefst. Tien. Jaar. Ik was niet alleen liever lui dan moe, mijn prioriteit lag ook totaal niet bij mijn lichaamsverzorging. En daarvoor moet ik nu op de blaren zitten. Want vier jaar verwaarlozing is natuurlijk niet top. Zo moesten in het afgelopen halfjaar alle vier mijn verstandskiezen getrokken worden.

En ik heb niet alleen maar coronakilo’s; de kilo’s vlogen er al tijdens mijn studentenleven aan. Mijn blokjesbuik werd langzaam wel een blubberbuikje. Tegen iedere student die hetzelfde in het leven staat als ik toen, zou ik willen zeggen: doe en ben niet zoals ik. De geesten uit het verleden spoken later echt wel door je lichaam. Alles, ook je fysieke verwaarlozing, keert later in je leven als een boemerang bij je terug. 

Jacky Eickes is afgestudeerd aan Fontys Hogeschool voor Journalistiek. Zij is redacteur van Bron en schrijft daarnaast ook elders al dan niet digitale kolommen vol. Lees hier de andere columns die zij voor Bron schreef.

Afgelopen maandag hadden we kwartet! Sneeuw, hagel, zon én onweer. Één keer met mijn ogen knipperen en het weer was weer omgeslagen. De natuur en het weer waren net zo onbetrouwbaar als Mark Rutte de afgelopen twee weken.

Ik kan me nog een storm herinneren in studententijd. Ik was daar natuurlijk niet op voorbereid, omdat ik met alles bezig was behalve met wat er om me heen gebeurde. Daarom stond mijn dakraam open en terwijl ik lekker op de warme (mijn verwarming deed het twee van die vier jaar niet en ik had geen zin om het te gaan regelen) kamer van mijn huisgenoot zat, werd het één grote oceaan op mijn kamertje.

Dat dakraam van mij was wel een probleem ja. Vier jaar lang. Hoeveel bladeren daar niet naar binnen zijn gewaaid en hoe vaak het niet binnen geregend heeft. Ik kan het niet meer op twee handen tellen. Ik kan sowieso niet meer op mijn handen tellen, want die zijn helemaal vernacheld door het opruimen van bladeren en het scheppen van water. Daarom hield ik het dakraam na een paar keer in de fout te zijn gegaan dicht. Waarna het een meurend schimmelhok werd, omdat er natuurlijk totaal niet meer gelucht werd. En ik lag daar uiteraard ook zelf nog in te rotten. Ook dat deed niet veel goeds voor de geur in die kamer van 24 kubieke meter.

Het was de meest leerzame periode uit mijn leven: mijn studententijd. De 20475 fouten die ik toen heb gemaakt, maak ik nu niet meer. Alhoewel... Ik ben toch blij dat ik geen dakraam meer heb.

De Amerikaanse Verkiezingen in november heb ik van begin tot eind gevolgd. Alle peilingen, voorspellingen en programma’s uitgepluisd. Ik ben zelfs ’s nachts wakker gebleven van de spanning. Twee weken geleden was dat wel anders. De Nederlandse verkiezingen raken me niet zo. Maar dat kan ook komen omdat onze peilingen zo onwijs accuraat zijn dat ze alle spanning uit de verkiezingen halen. En ik hou nu eenmaal wel van een beetje spanning en sensatie.

Ik heb in mijn leven tot nu toe twee keer gestemd bij landelijke verkiezingen. Op 9 juni 2010 was ik 2 maanden te jong en baalde ik enorm, want stemmen hoort bij ‘volwassen zijn’. En ik wilde heel graag volwassen zijn. Ook al woonde ik nog thuis en kon ik absoluut niet voor mezelf zorgen (lees: niet koken of wassen), dus eigenlijk maar goed dat ik geen stembiljet kreeg.

In september 2012 had ik het te druk met student zijn en zuipen en was ik totaal niet geïnteresseerd in de partijprogramma’s. Ik wilde alleen maar rebelleren tegen ons systeem, dus stemde ik blanco.
Ik was toen vooral tegen de ‘perfecte’ journalistiek-student zijn, die uit zijn hoofd wist wie op nummer 13 op de lijst van CDA stond. En die dat daarna in ieders gezicht wreef: “kijk mij álles weten” en die vragen stelde als: “Waarom verdiep jij je niet in wat de schoenmaat is van Diederik Samsom?” Terwijl ik werkelijk alleen maar bezig was met niet te sterven van de honger en mijn studie te halen. Helaas waren die mensen er te veel naar mijn goesting. En dus rebelleerde ik tegen ons systeem, maar óók tegen die perfecte student.

De shock op hun gezicht als ik zei: “Ik heb blanco gestemd en nou je bakkes houden”, was het meer dan waard.

In 2017 werkte ik in een bar en kwam ik thuis om 5 uur ‘s ochtends. Mijn ritme naar de gallemiezen en mijn interesse in de verkiezingen daardoor ook.

Dit jaar heb ik de verkiezingen voor het eerst bewust meegemaakt en ook bewust gestemd. Was ik niet beneveld door te weinig slaap of getriggerd door de boosheid jegens medestudenten. Ik kan je zeggen: spannend was de uitslag wederom niet. Maar dit jaar in ieder geval wel sensatie, al geloof ik niet dat ik je daarvoor wil bedanken Thierry. 

Jacky Eickes is afgestudeerd aan Fontys Hogeschool voor Journalistiek. Zij is redacteur van Bron en schrijft daarnaast ook elders al dan niet digitale kolommen vol. Lees hier de andere columns die zij voor Bron schreef.

Hoewel ik al bijna zeven jaar niet meer in een studentenkrot woon, denk ik vaak aan die tijd terug. Niet alleen omdat het de leukste periode uit mijn leven was, maar ook omdat die levensfase de meeste indruk heeft achtergelaten op mij.

Vier jaar lang kon en mocht alles. Ik zou het fijn vinden als ik nog steeds weg zou kunnen komen met de dingen die ik toen deed. Zoals ontbijten met chips of roken terwijl je aan het koken bent voor anderen  - ja, dat is goor en nee, daar gaven we niks om. Soms denk ik wel eens: had ik het niet nóg leuker kunnen hebben? Maar als ik het helemaal ontleed, weet ik dat ik het maximale uit mijn  studententijd heb gehaald.

Zo heb ik verschillende pranks uitgehaald. Van meer dan 1.000 ballonnen in de kamer van mijn huisgenoot tot plastic bekertjes gevuld met water van de bovenste verdieping tot aan de voordeur. En mijn favoriete prank: het levensgrote kartonnen bord van Royke Donders óveral neerzetten in de hoop dat iedereen zich dood schrikt. Wat dus ook dagelijks gebeurde. Overigens werd Roy het vaakst voor míjn deur gezet. Omdat ik by far het hardst gilde.

Ook de minder leuke dingen die bij het studentenleven horen heb ik maximaal meegemaakt. Zoals ruzie met de huisbaas, omdat hij weigerde de rottende en schimmelvormende douche te vervangen. Een week moeten leven op 53 cent. Of gek worden omdat die vier muren op me af kwamen.

Maar wat me het meest is bijgebleven, is het hebben van huisgenoten. En hoe leuk ik dat vond (vooral het feit dat het niet je ouders zijn). Ik heb nu overigens ook al drie jaar een huisgenoot, maar dat is toch niet helemaal hetzelfde. Als je een hypotheek moet betalen ga je toch iets anders met je woonruimte om. Alles is dan anders. Al zou ik nog steeds even hard schrikken als Royke ineens voor mijn neus staat.

Jacky Eickes is afgestudeerd aan Fontys Hogeschool voor Journalistiek. Zij is redacteur van Bron en schrijft daarnaast ook elders al dan niet digitale kolommen vol. Lees hier de andere columns die zij voor Bron schreef.

Wat betreft mijn moodswings in coronatijd bevind ik me in een wildwaterbaan. Zo erg schommel ik. Je kunt het zelfs een wildwaterachtbaan noemen, want ik ga zeker af en toe over de kop en word met vlagen intens misselijk. De ene week voel ik me prima en kan ik alles aan, zie ik zelfs het licht van het einde van de tunnel. Andere weken is dat licht er niet. Dan is er zelfs niet eens een tunnel joh, zo negatief ben ik dan. Dan zie ik alleen nog maar een modderige vlakte waar ik met mijn voeten in sta, en hoe meer in tegenstribbel, hoe erger ik vast kom te zitten. Waar ik overigens ook in blijf vastzitten als ik werkelijks niks doe en me er aan overgeef. Ik doe immers niks om er uit te komen. Het is eigenlijk altijd een vieze, vettige vlakte. Ik vind dit een paar mooie metaforen voor hoe ik me in de coronatijd voel.

De ene week lees ik de krantenberichten en online artikelen en denk ik: wauw, wat zijn we goed bezig! We staan op de ranglijst op nummer 4, terwijl we voorlaatste waren. Come on! We gaan eerste worden op die lijst! We got this! We worden de winnaars van deze coronacrisis (ook al is iedereen in deze situatie een verliezer).

Een dag later kan ik denken: oké, maar in het meest positieve geval zijn er over een maand dus pas vier miljoen Nederlanders gevaccineerd? Dat betekent dat er nog eens 13 miljoen Nederlanders níet zijn geprikt en dat dit – met een slechte berekening – dus óók nog vier maanden duurt.

Het vervelende is: ik weet niet hoe ik ’s ochtends wakker word. Of ik jolige of jankende Jacky ben. Bij de vorige persconferentie hoorden we dat eind maart misschien de hogescholen weer deels opengaan. Jolige Jacky zegt: vrijheid, blijheid en we mogen weer iets. Jankende Jacky denkt: deels is niet helemaal en dus alsnog eigenlijk niks.

Het wordt tijd dat ik uit die wildwaterachtbaan stap en mezelf in het gezapige zwanenbootje wring. Heb ik ook die misselijkheid niet meer.

Jacky Eickes is afgestudeerd aan Fontys Hogeschool voor Journalistiek. Zij is redacteur van Bron en schrijft daarnaast ook elders al dan niet digitale kolommen vol. Lees hier de andere columns die zij voor Bron schreef.

Studenten hebben vaak een ongezond leven, maar worden daarna volwassen en krijgen hun leven op orde. Grappig genoeg leefde ik juist gezonder als student, dan toen ik op mezelf in een studio woonde in de vier jaren na mijn studie. Ten eerste had ik als student geen geld voor dure drankjes zoals Red Bull of wijn en moest ik het vaak doen met kraanwater. Maar ook wat betreft eten ging het ná mijn studietijd pas mis.

Ik had vier jaar lang in het studentenhuis zeven huisgenoten die avondeten kookten. Dat was mijn stok achter de deur, want het zou onbeleefd zijn om eten af te slaan. Toen ik op mezelf woonde hoefde ik niet voor anderen te koken, dus kookte ik ook soms niet voor mezelf. Of was mijn avondeten een cracker met kaas. Mijn huisgenoten waren vaak ook een gezonde factor in mijn leven. Pasta met spinazie is iets dat ik zelf nooit zou maken, maar als het me voorgeschoteld werd dan at ik het natuurlijk wel. Ik kijk een gegeven paard nooit in de bek. Zelfs niet als dat gegeven paard gevuld is met spinazie.

Daarnaast was mijn studentenkamer niet heel stoffig en zelfs schoon te noemen. Mijn huisgenoten poetsten een of twee keer per week en het schuldgevoel dat ik kreeg tegenover mezelf als ik dan niet ook schoonmaakte, zorgde ervoor dat ik de poetsdoek oppakte en de stofzuiger aanzette. Terwijl ik in mijn studio dacht: voor wie poets ik? De enige die hier komt ben ik, dus het mag best af en toe een vuilnisbelt zijn. En wie heeft daar ook energie voor na een hele dag werken? Ik gun het mezelf om op de bank te ploffen. Als student ben je juist in de bloei van je leven en heb je energie voor twee. In mijn (hypere) geval zelfs energie voor zes of zeven.

Met mij is het pas goed gekomen toen ik ging samenwonen. Geen zeven huisgenoten meer die me op het rechte pad hielden, maar één. Een die ik overigens wel instrueerde om geen spinazie op tafel te zetten.

Jacky Eickes is afgestudeerd aan Fontys Hogeschool voor Journalistiek. Zij is redacteur van Bron en schrijft daarnaast ook elders al dan niet digitale kolommen vol. Lees hier de andere columns die zij voor Bron schreef.

Soms komt er zo’n verhaal voorbij waarvan je denkt: wat bijzonder, hoe kan dit toch? Zo las ik vorige week over een crowdfundingsactie voor een studente die een gigantische studieschuld heeft. Dit omdat ze maximaal leende, haar moeder het geld beheerde en die het geld van DUO zelf hield en uitgaf, in plaats van het op de rekening te laten staan (wat sommige mensen doen om er zo ooit misschien weer rente van op te strijken).

De studieschuld van deze studente en haar broer liep daarmee op tot zestigduizend euro. Vreselijk natuurlijk. Gelukkig is er al een heleboel geld opgehaald. Maar de vragensteller en criticaster in mij worstelt er mee: waarom leen je maximaal bij DUO om dat geld niet te gebruiken?

Misschien moet ik hier de vragensteller niet naar boven laten komen, maar het empathische mens in mij. Ik heb zelf enorm geluk gehad met mijn ouders. Zij betaalden Fontys vier jaar lang. Ook omdat ze na een dramatische middelbareschooltijd behoorlijk verwonderd waren dat ik überhaupt ging studeren. En ze me vooral ook op school en van straat wilden houden.

En natuurlijk had ik geluk met het leensysteem. Met mijn stufi kon ik mijn kamer betalen. Mijn kamerprijs was gelukkig net zo minimaal als mijn stufi, dus zo kwam ik nooit in de problemen. Al met al: ik mag en mocht van geluk spreken. 

Eén van de redenen dat ik dit verhaal bijzonder vind, is omdat studenten erom bekend staan veel geld te lenen, dat snel uit te geven en niet na te denken over de langetermijngevolgen hiervan. Dat je als studente tussentijds niet vraagt om een deel van het geld op te nemen omdat je lekker op stap wilt of een keer luxe te eten, is zó niet studentikoos en gedisciplineerd, dat ik paf sta.

Ondanks mijn vragen, heb ik toch geld overgemaakt. Ik ben nou eenmaal een lucky bastard die vier jaar lang geluk heeft gehad en mag wel een beetje van dat geluk delen met iemand die pech heeft.

Jacky Eickes is afgestudeerd aan Fontys Hogeschool voor Journalistiek. Zij is redacteur van Bron en schrijft daarnaast ook elders al dan niet digitale kolommen vol. Lees hier de andere columns die zij voor Bron schreef.

Deze maand brachten veel media het nieuws dat volgens onderzoek meer dan 80 procent van alle studenten tegen een burn-out aan zit. Echter: dat onderzoek bleek uitgezet te zijn door een bedrijf dat coaches inzet tegen burn-outs.

Een gevalletje 'Wij van WC-eend adviseren WC-eend'. Het Nationaal Centrum Preventie Stress en Burn-Out slaat dus alarm, maar gelukkig hebben ze de oplossing: hun eigen coaches.

Ik wil het probleem absoluut niet bagatelliseren, maar 82 procent? Dat is wel héél veel. Dat zijn schrikbarende percentages. Ik denk dat je zelfs met iets geweldigs dat aantal niet aantikt. Ik denk dat er bijvoorbeeld minder mensen zijn die van chocola houden (en íedereen houdt toch van chocola?!) dan die 82 procent. Desalniettemin zal het percentage hoger zijn dan ooit. Overigens zal ook het percentage ‘chocolade-lovers’ hoger zijn dan ooit. Ongezond eten doe je meestal uit verveling toch?

Maar het burn-out probleem is groot. Dat mag duidelijk zijn. Ik probeer het me wel eens voor te stellen: wat als ik student was in deze periode? De godganse tijd alleen maar in een kamertje van ongeveer twee vierkante meter: ik zou gillend gek worden. En daarnaast de leukste tijd van je leven niet optimaal kunnen en vooral niet mogen benutten. Ik had als student altijd last van FOMO, Fear Of Missing Out. Zelfs wanneer ik tentamens had wilde ik dat ene huisfeestje absoluut niet missen.

Stel je voor dat je nu student bent. Dan heb je nu je hele studentenleven last van FOMO. Niet omdat je één feestje mist. Nee, je mist álle feestjes. Al een jaar lang. Je mist zelfs dingen die nooit als een feestje voelden, maar dat nu wel zijn. Zoals terrassen, uit eten gaan en met meer dan twee mensen samen mogen komen.

Dan nog is die 82 procent hoog. Hoe hoog dan? Het enige getal waar ik absoluut zeker van ben is het percentage mensen dat klaar is met deze crisis en het normale leven weer terug wil. Dat percentage is pas hoog. Ik gok zo’n 100 procent.

Jacky Eickes is afgestudeerd aan Fontys Hogeschool voor Journalistiek. Zij is redacteur van Bron en schrijft daarnaast ook elders al dan niet digitale kolommen vol.

Soms vraag ik me wel eens af wat ik met mijn leven aan het doen ben. Nee, ik zit niet aan de alcohol of de drugs. Ik ben niet aan het afglijden. Ik vind dat ik mijn leven prima op orde heb. Maar ik doe eigelijk niks met mijn bestaan. Ik besta en daar houdt het een beetje mee op.

Ik lees natuurlijk ook de verhalen op onze Bron-website en bij andere media. Over mensen die zich laten omscholen om in de frontlinies in het ziekenhuis te gaan werken, of mensen die studeren terwijl ze een meervoudig gehandicapt zoontje hebben en die dan alsnóg positief ingesteld zijn. 

Dan denk ik wel eens: wat doe ík eigenlijk met mijn leven? Ik werk, ik verdien geld, ik geef dat geld uit aan mezelf en that’s it. En af en toe maak ik de mensen om me heen aan het lachen. Ik geniet van mijn eigen leven en zorg dat ík het goed heb.

Maar hoe egoïstisch is dat? Ik help geen mensen, behalve mezelf. En soms voel ik me daar echt schuldig over. Ik kwam in een gespreid bedje terecht toen ik geboren werd. Ik zou graag willen kunnen zeggen dat ik bijvoorbeeld tijdens een stage humanitaire hulp heb geboden in een derdewereldland, maar ik heb andere keuzes gemaakt.

En dat is in principe niet erg. Maar nu ik gesetteld ben en rust heb gevonden, ben ik bang dat ik nooit meer iets goeds ga doen voor de wereld. Nooit meer naar het buitenland ga om mensen te helpen, alleen maar het vliegtuig instap voor zonvakanties. Omdat je anders dat warme, nieuw opgedekte, gespreide bedje - of in mijn geval boxspring - moet verlaten voor een kartonnetje op de grond. Bij wijze van spreken. En dat is spannend, eng en een risico.

Zo'n held ben ik niet, kan ik niet zijn of durf ik niet te zijn. Het enige dat ik goed doe nu, is dat ik de Nederlandse economie draaiende houd met mijn debiele koopdrang. En dat ik de verhalen opschrijf van degenen die wél verschil maken. Dat ik op zijn minst de schijnwerpers richt op degenen die dat voetlicht ook echt verdienen. Verder besta ik gewoon door. Adem in, adem uit. Tot ik op een dag misschien toch ineens iets onbaatzuchtigs doe. 

Jacky Eickes is afgestudeerd aan Fontys Hogeschool voor Journalistiek. Zij is redacteur van Bron en schrijft daarnaast ook elders al dan niet digitale kolommen vol.

Dit is een ode aan station Eindhoven Centraal. Het station dat niet neer hoefde te gaan.

Ik ken dit station door en door. Iedere zondagavond en vrijdagavond reisde ik namelijk jarenlang van Venlo naar Tilburg. En op de een of andere manier moest ik iedere week een half uur op station Eindhoven zien te overleven.

Die ‘een of andere manier’ was gewoon de onmogelijke overstap: precies twee minuten, voor een trein op een perron aan de andere kant van het station. Super. Iets wat ik ook nooit begrepen heb, want die vijf minuutjes langer wachten op passagiers gooit toch geen compleet schema in de war? Een schema waar NS zich trouwens zelf ook zelden aan hield, want ik denk oprecht dat ik in vier jaar treinreizen vaker  vertraging had dan dat treinen op tijd reden. En daar is niks aan overdreven.

Op vrijdagavond was 28 minuten wachten op het station nog niet zo erg. Dan slenterde ik wat en liep winkeltjes binnen om de tijd te doden. Ik heb daar wat sjaals gepast in al die jaren. Met in de laatste tien minuten de Smullers als afsluiting, want frietjes van de Smullers zijn de lekkerste. In mijn vierde jaar studie ontdekte ik – helaas veel te laat – Julia’s: een fastfood-pasta-zaakje met de feeling van een restaurant. Kon ik gezellig met mezelf uit eten.

Op zondagavond was het minder leuk om op het station te wachten. Alles dicht en donker. Geen sjaals passen of romantisch pasta eten. En minder mensen op het station. Dan voelde het toch wat apocalyptischer en 28 minuten duurden dan wel héél lang.

Vorige week zondag was het niet dicht en donker op het station. Maar was het wel de laatste plek op aarde waar ik wilde zijn. Half station Eindhoven Centraal is gesloopt. En waarom? Het is niet zo dat de NS nu mensen boos kan maken door aansluitingen te missen, want zo goed als iedereen werkt thuis en bijna niemand hoeft de trein te nemen.

Station Eindhoven Centraal hoefde niet gesloopt te worden, net zo min als alle restaurantjes, ondernemingen, bedrijfspanden, terrassen, fietsen en verkeersborden. Ergens wachten wordt zo wel héél saai. En dat is dan nog het allerfutielste van duizend argumenten waarom Nederland niet kapot hoeft.

Jacky Eickes is afgestudeerd aan Fontys Hogeschool voor Journalistiek. Zij is redacteur van Bron en schrijft daarnaast ook elders al dan niet digitale kolommen vol.

Mijn vriend is docent op een basisschool. Ik zeur al sinds ik ben afgestudeerd dat ik de Pabo-opleiding had moeten doen. Ik zeg bijna wekelijks tegen hem dat ik jaloers ben op zijn luxe leventje.

Opgeteld een week of tien vakantie, in plaats van de vier weken die ik nu heb. Echt absoluut geen verkeerd salaris, ook al werd er vorig jaar om de vier dagen geprotesteerd. En vooral: geen enkele dag is hetzelfde, terwijl je wel iedere dag iets te lachen hebt, want kinderen zijn onvoorspelbaar en vooral heel eerlijk.

Dat weet ik uit eigen ervaring. Ik mocht vorig jaar een dag ‘lesgeven’ op de basisschool waar mijn vriend werkt. En vertelde daar over het nieuws en het werk van een journalist. Aan het eind van de ‘les’ ging ik in op de volgorde van een artikel en dat die niet chronologisch is, maar gebaseerd op wat er belangrijk is. Waarna ik ze een verhaaltje voorlas over een aap die via een koffer op Schiphol was beland en een kind uit een buggy trok. Om de kinderen uiteindelijk zelf te laten beslissen met welke informatie ze hun artikel zouden beginnen.

Bij de eerste vinger die de lucht in ging verwachtte ik dan ook een vraag over het maken van de eerste zin. Maar de vraag die ik kreeg was: “Mevrouw, wist u dat ze niet alleen apen in koffers doen? Mijn vader vertelde me dat ze ook andere dingen meesmokkelen. Weet u wat ze smokkelen dan?” Probeer dan nog maar eens professioneel te blijven en je gezicht strak te houden. 

Na die leservaring ging het een beetje kriebelen. Want ik had de leuke, lieve en nieuwsgierige kant gezien van de kinderen, die maar wat graag luisterden naar mijn presentatie. Afgelopen week hoorde ik voor het eerst een digitale les van mijn vriend. Ik was meteen genezen. Schreeuwende, ongelooflijk drukke kinderen. Krijsende koters die liever de microfoon van hun leerkracht muten dan dat ze leren hoe ze bepaalde woorden spellen. Wat ben ik blij dat ik journalist ben.

Jacky Eickes is afgestudeerd aan Fontys Hogeschool voor Journalistiek. Zij is redacteur van Bron en schrijft daarnaast ook elders al dan niet digitale kolommen vol.

Ik vind het een bizar idee dat er een avondklok komt. De spertijd in de Tweede Wereldoorlog was zelfs minder intens. Van 00.00 uur tot 04.00 uur mocht je de deur niet uit. Nou, dan wil je toch al in bed liggen, dus dat maakt niks uit. Maar vanaf 20.00 uur?! Dan begint mijn avond pas net.

Een betere vergelijking misschien: dit voelt hetzelfde als dat bedtijd voor mij voelde als tiener. Je wilt graag wakker blijven of de deur uit, maar het mag echt absoluut niet omdat iemand die toevallig iets meer over jou te zeggen heeft, dat bepaald heeft. Ik zou overigens liever hebben dat er een ochtendklok komt. Dat je voor 11.00 uur de deur niet uit mag. Dat past meer bij mijn levensstijl.

Was ik nu nog een student geweest met hetzelfde leven als ik toen had, dan had ik echt een probleem gehad met de avondklok. Ik kon echt niet organiseren en plannen en had intens geluk met een supermarkt voor de deur.

Ik bedacht namelijk om 5 voor 9 ’s avonds dat ik de ochtend erna eten nodig had. En dat ik die avond iets lekkers wilde. Om steevast, iedere avond te moeten haasten en vervolgens om 2 minuten voor 9 een boze supermarktmedewerker te passeren (in mijn pyjama, want die had ik – behalve op de donderdag – zo vroeg mogelijk aan. Of die had ik al de hele dag aan) en nog snel alles in te slaan dat ik nodig had.

Maar ook een gezellig hapje eten bij studiegenoten had niet meer gekund, want in mijn studententijd at ik laat. Het kan wel, maar een boete voor het overschrijden van een avondklok had ik nooit kunnen betalen.

En even blijven hangen na het eten voor een borreltje had dus óók niet meer gekund, want dan passeer je hoe dan ook de avondklok. Ik voorzie in ieder geval veel studenten die in camouflagekleding al tijgerend over straat gaan de komende tijd, want een studentenleven leiden en een avondklok? Die twee gaan niet samen. Of was dat nu juist de bedoeling?

Jacky Eickes is afgestudeerd aan Fontys Hogeschool voor Journalistiek. Zij is redacteur van Bron en schrijft daarnaast ook elders al dan niet digitale kolommen vol.

Tijdens de opleiding Journalistiek genoot ik altijd het meest van drama en ellende in de wereld. Niet omdat ik genoot van drama en ellende, maar omdat ik genoot van informatie zoeken via twitter, het nieuws constant aan hebben staan en alles lezen over een onderwerp. Ik kwam echt in de krochten van het internet terecht.

Niet dat ik écht een nieuwsjunkie ben (echt handig voor een journalist wel). Veel dingen interesseren mij niet enorm. Ik lees erover, maar het sijpelt langzaam via mijn brein en dan mijn oren weer naar buiten. Maar sommige onderwerpen, zoals de bestorming van het Capitool, die zuig ik op als een spons.

Waarschijnlijk weet ik de nutteloze feitjes die ik daarover heb opgezocht over zes jaar nog steeds. Want ergens in mijn achterhoofd zit nog steeds: je krijgt hier sowieso twee vragen over in de actualiteitstoets tijdens de tentamenweek. En die vragen gaan niet zijn: waren het de republikeinen of de democraten die het Capitool bestormden? Nee die vragen zouden zijn geweest: welke schoenmaat heeft de QAnon-sjamaan en wat eet hij voor ontbijt?

Afgelopen woensdag was het weer raak, maar ik had niemand om het mee te delen. Ja Twitter en Instagram, maar dat is toch iets minder persoonlijk dan allemaal naast elkaar zitten in een college en feitjes over dat onderwerp naar elkaar roepen. Zoals tijdens de natuurramp in Haïti, de kernramp van Fukushima of de dood van Osama bin Laden. Ik weet ook precies in welke collegezaal ik zat toen mijn studiegenoten en ik het hadden over het dorp waar Osama werd gevonden.

Veel rampen of terroristische aanslagen gebeuren trouwens in het weekend of de vakantie. Zoals de aanslag op het Noorse eiland Utoya of de schietpartij in Alphen aan den Rijn. Maar dan was het zaak om zoveel mogelijk interessante feitjes op te zoeken en die op maandag te spuien. Je was winnaar wanneer je iets wist wat niemand tot dan toe nog wist.

Misschien is het de actualiteitstoets of mijn aantrekkingskracht tot rampen. Maar over twintig jaar doe ik een kennisquiz met mijn kinderen en zijn zij enorm onder de indruk dat ik weet dat Jake Angeli uit Arizona kwam. En dat is toch winst.

Jacky Eickes is afgestudeerd aan Fontys Hogeschool voor Journalistiek. Zij is redacteur van Bron en schrijft daarnaast ook elders al dan niet digitale kolommen vol.

Goede voornemens zijn niet zo mijn ding. Niet alleen omdat ik het onzin vind om daar pas op 1 januari mee te beginnen, maar vooral ook omdat ik ze niet volhoud. Mijn voornemen was bijvoorbeeld ieder jaar vanaf 2010 - het jaar dat ik aan mijn opleiding begon - om georganiseerd te gaan werken en planmatig te studeren.

Ik ben nogal een chaoot en alle stress die me dat bezorgde, omdat ik áltijd het gevoel had iets te vergeten of te missen, was het niet waard. Het was ook mijn enige voornemen overigens. Minder drinken, minder snoepen en meer sporten zou ik sowieso niet volhouden. Dat was een battle die ik al had verloren voordat ik eraan begon. Maar dit zou moeten lukken. Toch?

Ik schafte vier jaar lang standaard in de eerste week van het jaar een agenda aan, daar waar studenten dat op een logischer moment van het jaar doen: in september, wanneer het studiejaar begint. Standaard stopte ik na twee weken al met erin te schrijven. Ik besloot dat mijn brein goed genoeg werkte om belangrijke afspraken, tentamens en onderzoeken te onthouden. Zo miste ik het eerste tentamen van 2011.

Ik heb dan wel een brein, maar mijn brein is eigenlijk een zeef. En zal ook altijd een zeef blijven. Soms blijft er wel eens iets hangen. Maar dat is altijd een onbenullig feitje, zoals het feit dat haaien niet achteruit kunnen zwemmen en dat alleen zeepaardjes-mannetjes kunnen baren.

Vijf jaar na het behalen van mijn diploma werk ik nog steeds aan mijn organisatietalent. Het enige dat ik dit jaar aan durf wat betreft voornemens, nu de kroegen en clubs dicht zijn, is het voornemen om in januari niet te drinken. Waar ik waarschijnlijk volgend weekend alweer op terugkom.

Jacky Eickes is afgestudeerd aan Fontys Hogeschool voor Journalistiek. Zij is redacteur van Bron en schrijft daarnaast ook elders al dan niet digitale kolommen vol.