Afgelopen vrijdag, Natlab in Eindhoven. In een bomvolle zaal met naast wat vijftigplussers vooral jonge mensen, veelal man, komt Abel van Gijlswijk alias AABZ in zijn voorstelling ‘Rebranding Anarchism’ met een lichtflits en luide knal uit de lucht vallen. 

Vanaf de eerste seconde is het een overweldigende stortvloed aan geluid, taal en ideeën. Poëtisch in de rauwe rapteksten en scherp in analyses van wat er mis gaat en nodig is in de wereld. In een duizelingwekkend tempo. De maker is geraakt. En raakt.

Ik zit in het publiek en voel me mentaal door elkaar geschud. Over het gebruik van het woord kanker, hoe taal werkt en clubjes voor mensen die tegen clubjes zijn. Af en toe stelt hij ons een vraag. “Is er iemand die VVD stemt?” Stilte. “Niemand?” Waarna hij charmant en onomwonden zijn mening deelt over dit gedachte(niet-zo)goed. 
Even later: “Is er iemand die gelooft?” 
“Ja, in de liefde”, zeg ik lafjes, zacht genoeg om niet door hem gehoord te worden. Gemompel in de zaal.

Wat volgt is een gloedvol pleidooi van AABZ voor een hernieuwd geloof. Een collectief geloof in… juist ja: de liefde! Waar ik uit angst voor een publieke roast de liefde verraad door zowat te zwijgen, schreeuwt hij het hoopgevend voor haar uit.

Behalve onder de indruk van het meervoudige talent van deze kunstenaar en zijn onorthodoxe boodschap, stap ik naar buiten met het voornemen om mijn geloof in de liefde volmondig uit te dragen. En mijn angst voor sociale afwijzing nog wat meer te ontregelen.

Voor wie nu denkt ‘oh nee, hè’: wees gerust. Dit is voor nu mijn laatste column voor Bron. Tot een volgende keer, waar dat ook mag zijn. Dank je wel voor het lezen. Het was me een waar genoegen.

Inge van de Vorst is docent bij Fontys Hogeschool HRM en Psychologie en coachende vaardigheden voor docenten Fontys-breed. Ook is zij oprichter van De Liefdesdokter. Lees hier eerdere columns van haar.

Over twee weken start in de propedeuse van Toegepaste Psychologie de module Duurzaamheid, waarbij studenten concreet aan de slag gaan met gedragsbeïnvloeding. Fontys for Society.

Ik leer graag van onze studenten: ben nog altijd niet bevrijd van mijn ‘fossiele brandstofverslaving’, al heeft de inval in Oekraïne hier thuis een impuls gegeven aan een energiebespaarchallenge.

Aan mijn motivatie ligt het niet. De meest indringende natuurervaring in mijn leven was de kajaktocht die ik 15 jaar geleden samen met mijn toen 7-jarige dochter, een gids en een groep moeders met kinderen maakte in Canada. We hadden ieder een zwemvest aan en volgden nauwgezet alle instructies van onze gids. Hoe je zee-egels kunt laten snoepen van zeewier bijvoorbeeld. Zo cute, dat kleine mondje tussen die pikkers! Hoe belangrijk het was om beheerst te bewegen en spreken; hoe diep en koud het water wel niet was en wat je moest doen mocht je desondanks omkieperen. Brrr…, niet te veel aan denken.

De stemming was een mengeling van giechelige opwinding en grote concentratie. Tot plots een moederwalvis samen met haar jong op nog geen 10 meter afstand van ons door het water gleed. Gracieus en traag. De tijd leek stil te staan. Terwijl de tranen over mijn wangen stroomden ervoer ik ademloos een heilige verbondenheid met deze indrukwekkende zoogdieren en het grotere geheel.

Die dag werd ik lid van team Aarde. En jij? Wanneer werd jouw hart voor de natuur wakker gekust?

Inge van de Vorst is docent bij Fontys Hogeschool HRM en Psychologie en coachende vaardigheden voor docenten Fontys-breed. Ook is zij oprichter van De Liefdesdokter. Lees hier eerdere columns van haar.

Ping. Op mijn scherm verschijnt een Whatsappje van collega Karin. “Dit berichtje wilde ik je niet onthouden: ‘We kwamen als collega’s en vertrokken als vrienden’.” 
Ik grinnik bij het zien van de vrolijke gezichten op de foto voor het Vriendschapsloket op Stappegoor, in het kader van de Vitaliteitsweek. Drie collega’s die woorden gaven aan wat hen verbindt. Kan het zo simpel zijn?

Ik dacht aan de jonge man die me vertelde hoe hij veel steun had gevonden bij vrienden - zijn online support systeem - toen thuis de boel uit elkaar viel. En aan de jonge vrouw die vertwijfeld constateerde dat zij alleen gééft in vriendschap, en zich had voorgenomen nooit meer iets van een ander te verwachten. Wat tot nu toe niet brengt waarop ze diep van binnen hoopt. Herkenbaar. Lange tijd is dat ook mijn overlevingsstrategie geweest.

In de draaideur van P1 vroeg ik aan een groepje studenten van de lerarenopleiding Geschiedenis om organisatieadvies. 
Ik: ‘Uit onderzoek weten we dat de kwaliteit van relaties op school en in de klas van invloed is op de leeropbrengsten van studenten. Hoe beter de relaties, hoe meer de student tot bloei komt. Stel je nu even voor dat ik de voorzitter ben van onze raad van bestuur. Wat zou jullie gouden tip aan mij zijn? Hoe kan Fontys bijdragen aan meer vriendschap in het onderwijs?’

Het was even stil. 
Zij: “Misschien wat foto’s ophangen van jonge mensen, in plaats van wat er nu hangt.”
Zo simpel kan het zijn.

Ooit was ik au pair in het zuiden van Frankrijk. Dat avontuur begon frivool. Lekker zonnen op het strand, wat spelen met het bijna vierjarige jongetje dat aan mij was toevertrouwd en bijslapen van het stappen iedere avond met zijn 16-jarige halfzus. Tussendoor keek ik het favoriete kleuterprogramma op tv mee, veegde ik neuriënd wat zand naar buiten, draaide een wasje en zorgde dat we tegen de tijd dat de ouders thuis kwamen van hun werk, aan tafel konden. 

Mijn Frans ging razendsnel vooruit; net als mijn zelfvertrouwen. Mijn oude leraar Frans, Meneer Hansen, die voor mijn vertrek gezegd had ‘Au pair, dat is niks, het enige wat je dan leert is het Franse woord voor dweil’ zou ik wel eens een poepje laten ruiken!

Na een paar weken in de gemoedelijke gele vakantievilla pal aan de Middellandse zee, begon ‘het gewone leven’ weer en donderde ik van mijn roze wolk. In een slaperig dorpje in de binnenlanden wachtte me een groot, statig huis, zeeën van tijd en een ander levensritme: het jongetje mocht voor het eerst naar de kleuterschool, zijn grote zus vertrok op haar scooter naar de stad om doordeweeks bij haar grootouders te wonen en ik wentelde me in huishouden en heimwee. 

Met de brieven over begerenswaardige studentenlevens van vriendinnen en de eerste kritieken op mijn kookkunst en huishoudkunde, voedde ik mijn Assepoestercomplex. Zelf slikte ik mijn frustratie over het ontbreken van het beloofde taalonderwijs met pakken koekjes weg. Zou die verrekte meneer Hansen toch gelijk krijgen?

Kortom, de dingen liepen anders dan ik me vooraf had voorgesteld. Dat doen ze nou eenmaal. Het ene moment ben je positief verrast; een volgend moment vraag je je vertwijfeld af: ‘Waarom wilde ik dit ook alweer?’ En we noemen het ‘leren’ als het lukt  hierin al doende je weg te vinden.

Het studiejaar is weer geopend. Veel leer- en levensplezier allemaal.

Inge van de Vorst is docent bij Fontys Hogeschool HRM en Psychologie en coachende vaardigheden voor docenten Fontys-breed. Ook is zij oprichter van De Liefdesdokter. Lees hier eerdere columns van haar.

Dit jaar is het motto van De Liefdesdokter, mijn andere baan naast Fontys, ‘Leren laten; en het juiste doen’. Regelmatig check ik of ik mezelf op een gezonde manier begrens in de veelheid van verleidingen en of ik doe wat ik te doen heb. Vaker nog verlies ik het motto uit het oog. Bijvoorbeeld als het gaat om duurzaam gedrag; heb ik toch weer een boodschappentas vol plastic verpakkingen in huis gehaald. Met vallen en opstaan bouw ik nieuwe routines in om mijn ecologische voetafdruk te verkleinen en mijn bewustzijn te vergroten.

Op het kennisfestival van projectgroep De Circulaire Sprong - een samenwerking tussen onderzoekers van het expertisecentrum Circulaire Transitie van Fontys en een vergelijkbaar team van Avans - haalden we in de lunchpauze bij de deelnemers ingrediënten op voor het recept voor klimaatadaptatie: wat hebben wij mensen en organisaties in het kader van de transitie naar meer duurzaamheid te leren laten? En wat juist (meer/weer) te doen?

Ideeën genoeg. Zoals:  ‘Minder gigantisme, extractie en tegen de natuur. Meer wederkerigheid, lokalisatie en met de natuur’. Ook het inhoudelijke programma bood glinsteringen. 

Zo besteedde keynote spreker Tessa Cramer aandacht aan hoe het ongemak tot ons door te laten dringen. Gastspreker Anne van Strien had het over circulair leiderschap. Ik herken er de handelingsbekwaamheid in van de toekomstbestendige aardbewoner, uit de ‘innerlijke ontwikkeldoelen’, oftewel dat wat wij als mens te leren hebben voor een duurzame toekomst. Nog genoeg en urgent werk aan de winkel voor mij en vele anderen.

En jij? Hoe toekomstbestendig ben jij?

Inge van de Vorst is docent bij Fontys Hogeschool HRM en Psychologie en coachende vaardigheden voor docenten Fontys-breed. Ook is zij oprichter van De Liefdesdokter. Lees hier eerdere columns van haar.

En dan het telefoontje van de andere vrouw, op vrijdagavond. Het ontroerde me toen ze zei het goede nieuws eerst aan mij te willen vertellen voor het in onze groepsapp kwam. Wat een plezier om te mogen delen in haar zo gegunde geluk. Ze is mijn ‘mattie van de minor’. Samen boodschappen de blokhut in sjouwen voor de ‘Detox XL’, de gave kick-off van het minorprogramma Your Future Work. Dat soort werk. Heerlijk.

De laatste weken van het studiejaar gaan als altijd razendsnel voorbij. Ook de studenten van de minor vliegen binnenkort uit. ‘Ohh how I am going to cry’ zei een van hen, toen ik de eindopdracht toelichtte en vertelde dat we samen een mooi afscheidsritueel gaan maken.

‘I know’, zei ik zacht. Het is mijn laatste ronde van deze minor, voor nu. Over minder dan een maand neem ook ik afscheid. Om plek te maken voor nieuwe inbreng. En om wat ik hier mocht ervaren en leren op andere plekken binnen Fontys met liefde door te geven. In mijn hoofd klinkt het liedje ‘The Circle of Life’ uit de Disneyfilm The Lion King. In mijn hart: ‘ahh’ en ‘snik’. Zo voelt bittersweet.

Hoe sluit jij het studiejaar af? Wat neem je zeker mee? En wat laat je met liefde achter je?

Vanochtend nam ik deel aan de bijeenkomst Studiesucces Autonomie Ondersteuning. Met een bruisend cluppie docenten en studenten samen leren over hoe we onze eigen autonomie en die van de ander kunnen voeden. Ik hou daarvan.

Onderweg er naar toe, vroeg ik me af: wat is succes? Ik vraag het wel eens aan mensen en krijg de meest uiteenlopende antwoorden. ‘Succes is als je veel geld vergaart.’ ‘Succes is winnen (van anderen)’.

Ik heb er zo mijn bedenkingen bij. Of het nu 30 seconds, Monopolie of Set is, als we een spelletje doen, ben ik nogal competitief. Ik herinner me van vroeger de verhitte pingpong- en badmintonwedstrijdjes die ik met mijn broer speelde. Van hem wilde ik maar al te graag winnen. Toch kan ik – helaas - niet zeggen dat ik in mijn relatie met hem succesvol ben.

Ook het succesvol vergaren van veel geld is voor mij, denkend aan de Sywerts en Elons van deze wereld, niet synoniem aan succes. Omdat de manier waarop je eraan bent gekomen, uitmaakt. En omdat wat je vervolgens doet met je geld (en macht), er ook toe doet. ‘Macht corrumpeert’ maar al te vaak. En kennelijk is het toch nooit genoeg. Musk is zo dol op competitie dat ie afgelopen september een zilveren 2 liet bezorgen bij zijn grootste rivaal Jeff. Fascinerend.

Wat deze man voor elkaar weet te krijgen is indrukwekkend. Inspirerend ook. En - vraag ik me af - hoe succesvol is hij dan als mens? Daarin wens ik hem veel succes.

Veel succes betekent voor mij plezier onderweg, avontuur, verwondering, samen met anderen groeien, jezelf overstijgen en tot iets komen wat de wereld en jezelf ten goede komt. Dan winnen we allemaal. Dat is pas rijkdom.

Inge van de Vorst is docent bij Fontys Hogeschool HRM en Psychologie en coachende vaardigheden voor docenten Fontys-breed. Ook is zij oprichter van De Liefdesdokter. Lees hier eerdere columns van haar.

Voor onze eerste bijeenkomst had ik wat vragen voorbereid voor mijn studenten. Een ervan was: ‘Aan welke transformatie in de samenleving wil jij persoonlijk een bijdrage leveren?’ 

Spontaan vormde zich een groepje rondom het thema ‘gelijkheid voor vrouwen’. In no time hadden ze een tof internationaal programma voor Wereldvrouwendag opgezet inclusief gastspreker vanuit Mexico en een inzamelingsactie van tampons en deodorant voor vrouwen die afhankelijk zijn van de voedselbank. Mijn juffenhart spatte zowat uit elkaar van trots: wat een daadkracht. En wat een enthousiasme.

En toen beging ik een cruciale fout en stapte blind in de valkuil van enthousiaste helpers. In plaats van op mijn plek van supporter te blijven, ging ik ‘in de fix’. Ik bood aan hen te helpen door van alles voor ze te gaan regelen. Meer dan ik kon waarmaken. Weg daadkracht en enthousiasme.

Het bracht me terug in de tijd. Voor mijn dochters vierde verjaardag wilde ik een speelhuisje bouwen in onze achtertuin. Al had ik nog niet eerder zoiets gemaakt, het leek me een leuke uitdaging. En ik vond het de hoogste tijd om als vrouw te leren timmeren en boren. Door hergebruik van materialen die ik had verzameld, zou ik uit niets iets maken. Gelukzalig, dat gepuzzel en gepiel om al die onderdelen samen te voegen tot het huisje dat ik geschetst had.

Omdat ik er zeker van wilde zijn dat het dak niet zou instorten, belde ik mijn vader voor advies. Hij kwam meteen naar me toe. En voor ik het in de gaten had, liep hij mij te commanderen welke gereedschappen ik hem moest aangeven zodat hij het wel even zou fixen. Weg plezier en gevoel van trots. 
‘Wat doe je nou!?’ 
Na een stevige woordenwisseling deed hij een stapje opzij en bouwden we samen een stevig dak. Goed voor jaren speelplezier.

Terug naar mijn studenten. Ook ik heb een stapje opzij gedaan en het stroomt gelukkig weer. Het wordt een prachtige dag, aanstaande woensdag.

Inge van de Vorst is docent bij Fontys Hogeschool HRM en Psychologie en coachende vaardigheden voor docenten Fontys-breed. Ook is zij oprichter van De Liefdesdokter. Lees hier eerdere columns van haar.

Afgelopen december kregen 900 Amerikaanse en Indiase medewerkers van de online hypotheekverstrekker Better.com hun ontslag. ‘Nou en?’, denk je misschien. Massa ontslag vindt vaker plaats. En deze reorganisatie is ver van ons bed, dus waarom hebben we het hierover? Omdat het er toe doet, hóe je de dingen doet.

Gister ondervond ik zelf weer hoe het ontvangen van slecht nieuws voelt. Eerst een telefoontje met het bericht dat ik ben afgewezen voor de interne vacature waarop ik enthousiast had gesolliciteerd. Kort daarop las ik in de mail waarom een aantal Fontys-collega’s ontevreden is over een workshop die ik hen de dag ervoor gaf. Au, au, au.

De reden dat het bericht van de ontslagronde bij Better.com ‘viraal’ ging op social media én bij ons in de krant belandde was de ultieme botheid die de slechtnieuwsbrenger ten toon spreidde in de minder dan 3 minuten durende eenzijdige slechtnieuwsmonoloog via Zoom. 

Hij overtrad zo ongeveer alle denkbare regels voor het voeren van goede slechtnieuws-gesprekken, of liever gezegd het zo min mogelijk slecht voeren ervan. Een vervelend kenmerk van slecht nieuws is namelijk dat het – behalve voor trainers gespreksvoering - nooit leuker wordt. En vaak wél slechter.

Vandaag lik ik mijn wonden, koester ik de lieve woorden van dierbaren als reactie op mijn teleurstelling, onderzoek hoe het zo heeft kunnen lopen en wat ik hieruit heb te leren en doen. Ik speel, heel troostend, het ontslagfilmpje af en prijs me gelukkig met mijn gesprekspartners van gister die over zoveel meer emotionele intelligentie beschikken dan deze CEO.

Inge van de Vorst is docent bij Fontys Hogeschool HRM en Psychologie en coachende vaardigheden voor docenten Fontys-breed. Ook is zij oprichter van De Liefdesdokter. Lees hier eerdere columns van haar.

Ken je die mop over die cursus 'Omgaan met teleurstellingen'? Die cursus ging niet door. Zoals meer niet doorgaat momenteel. Een harde lockdown. Schooldeuren dicht. Weg fysieke afsluiting van een intens half jaar minor.

Ook een vette streep door die fijne plannetjes voor het tripje dat mijn dochter en ik planden in de kerstvakantie. Of de cabaretvoorstelling die na 3x opschuiven sinds november 2020 opnieuw van de baan is. Pfff...

Ik baal ervan. Klein persoonlijk leed. Net genoeg om met lichte tegenzin mijn bed uit te komen. En zeer betrekkelijk allemaal natuurlijk. Met mijn fijne huis en thuis, (gedeeltelijk) vaste inkomen, gezondheid en netwerk vol sociaal kapitaal weet ik me bevoorrecht.

Voor wie net als ik soms te veel medelijden met zichzelf heeft, bijvoorbeeld omdat je grootste teleurstelling is dat je niet kunt gaan kerstshoppen, hierbij wat denkvoer:

• Wat zou jij doen als je hier nauwelijks een sociaal netwerk hebt en je vandaag door je huisbaas op straat wordt gezet?
• Wat zou jij doen als je werd mishandeld door een bekende?
• Wat zou jij doen als jij als oudste van het gezin de kans kreeg om hier te studeren en je moet aanzien hoe jouw familie aan de andere kant van de wereld kopje onder gaat?

Ik ben diep onder de indruk van de moed, de veerkracht en het doorzettingsvermogen van de mens in het algemeen. En van mijn studenten in het bijzonder.

Van hen leer ik het meest over hoe om te gaan met tegenslagen. Hoe je vindingrijkheid kunt inzetten om een veilige plek te vinden bijvoorbeeld. Of over hoe je tegelijk krachtig èn kwetsbaar kunt zijn. En hoe je je, ondanks je eigen shit, compassievol kunt verbinden met (de shit van) een ander.

En nu allemaal op naar de volgende cursus. Deze start op 1 januari 2022 en heet ‘Samen Sterk’.

Inge van de Vorst is docent bij Fontys Hogeschool HRM en Psychologie en coachende vaardigheden voor docenten Fontys-breed. Ook is zij oprichter van De Liefdesdokter. Lees hier eerdere columns van haar.

In mijn module ‘Relationships of the Future’ werken we aan het versterken van de verbinding met jezelf, de ander en de wereld. Persoonlijk leiderschap komt hierin op verschillende manieren aan bod. Zoals in een workshop over ‘morning routines’ die twee van mijn studenten aan de groep gaven. ‘Wat is jouw ochtendroutine?’ was hun eerste vraag.

Ik zie voor me hoe ik om 6 uur tegen mijn lief aankruip en naar het radiojournaal luister, opsta, de kat een knuffeltje en eten geef, twee verse sapjes pers, dit samen opdrink, hem kus en een fijne dag wens, 15 minuten schrijf, douch, aankleed en fris en fruitig aan de bak ga. Ik voel me content. Vioolmuziek op de achtergrond. Stralend zonnetje aan de hemel.

Tot ik – kras op de plaat, zwart beeld - weer met beide voeten op de grond beland. Mijn ochtendritueel verloopt maar 2 of 3 keer per week zo. Op al die andere dagen komt er niks terecht van die kus, het schrijven, fris en fruitig aan het werk…..maar laat ik mijn meest productieve uren van de dag ‘wegZuckerbergen’ om mezelf vervolgens een ontbijtkoek in mijn mond proppend de dag in te jagen. Walgelijk.

Op de vraag ‘Hoe ziet je ideale ochtendroutine eruit?’ voeg ik, ambitieus als altijd, behalve meer consistentie nog wat extra elementen toe. ‘Bed opmaken’, ‘10 minuten sporten’, ‘koud douchen’ en ‘gezond ontbijten’. Aan de slag ermee. Ik verwijder Facebook van mijn telefoon. Moeiteloos. Na het schrijven, doe ik yoga- en buikspieroefeningen. Ook koud douchen, de laatste 2 minuten, gaat prima. Lekker joh! Ik haal yoghurt en ontbijtgranen in huis en geniet van mijn gezonde ontbijtjes.

Dit geluk duurde helaas maar twee dagen. Toen had ik geen trek meer in die ontbijtjes, vergat gewoonweg de kraan op koud te zetten en lummelde eindeloos op LinkedIn, Twitter en Insta. Het vlees is zwak. Maar ik blijf hoopvol: wat inmiddels wél gedachteloos meegaat in mijn ochtendroutine is het bed opmaken. En daar bén ik me toch iedere avond weer dankbaar voor!

Inge van de Vorst is docent bij Fontys Hogeschool HRM en Psychologie en coachende vaardigheden voor docenten Fontys-breed. Ook is zij oprichter van De Liefdesdokter. Lees hier eerdere columns van haar.

Meer dan 35 procent van alle meisjes en vrouwen krijgt te maken met gendergerelateerd geweld. Dit is 100 procent te veel. 

Op 25 november is er daarom de Internationale Dag Tegen Geweld Tegen Vrouwen. De naam van de dag suggereert dat het een probleem van alleen vrouwen is (mannen die tot hier hebben gelezen: dank!). Dat is het natuurlijk niet. Dit geweld komt ergens vandaan. Wie plegen geweld tegen vrouwen? Juist, overwegend mannen.

Nee, niet alle mannen doen dit. En er bestaan meer genders dan alleen man en vrouw. En er zijn ook veel te veel mannen de dupe van geweld. Sterker nog, de meeste geweldplegers weten zelf ook wat het is om slachtoffer te zijn.

Het is een systemisch sociaal probleem dat voor gigantisch veel leed zorgt. Juist daarom moeten we deze schadelijke dynamieken samen zien te doorbreken. Ik stel daarom een specifiekere naam voor deze dag voor: De Internationale Dag voor de Preventie en het Herstel van Gendergerelateerd Geweld door Mannen.

Misschien denk je nu als man: ‘Ik doe het zelf niet, dus ik ben oké’. Dat is precies wat ik enkele jaren geleden zelf dacht met betrekking tot racisme. Tot ik beter wist: het is niet genoeg om het kwade zelf niet te doen. Als je wil dat het stopt, heb je jouw zwijgen te doorbreken. Anders ben je medeplichtig. Dus mannen…

Het is niet makkelijk. Veel rolmodellen hebben jullie/we in Nederland niet. Waar zijn de mannen die zich in de media openlijk uitspreken tegen seksisme en vrouwonvriendelijk gedrag van andere mannen? Ik kan ze op één hand tellen: Tim Hofman, Nathan Vos,…meer ken ik er (nog) niet.

Geweld tegen vrouwen door mannen komt voort uit de machtsongelijkheid tussen mannen en vrouwen. Dit is niet een individuele aangelegenheid, maar een collectieve. We hebben iets te veranderen in onze instituties en cultuur. Jackson Katz ontwikkelde hiervoor een interessante methode: de Bystander Approach.

Hoe zou het zijn als we hier binnen onze hogeschool ook werk van maken door met onze Fontys For Society - doe es Eindhoven de gekste – de toekomst waarin ieder mens zich veilig mag weten, een flinke stap dichterbij te brengen? Wij kunnen dat.

Inge van de Vorst is docent bij Fontys Hogeschool HRM en Psychologie en coachende vaardigheden voor docenten Fontys-breed. Ook is zij oprichter van De Liefdesdokter. Lees hier eerdere columns van haar.

Onlangs zag ik haar weer even op tv: seksuoloog Ellen Laan. Ik hou van de manier waarop zij seksualiteit bespreekbaar weet te maken. In boeken, maar ook in theatervoorstellingen, colleges, podcasts en op festivals (al is dat laatste alweer even geleden, helaas...).

Ellen is een warm pleitbezorger voor seksuele voorlichting waarin ook genot, en meer specifiek ook het genot van de vrouw, een plek krijgt. In gewonemensentaal.

Dat haar missie om de gelijkheid tussen seksen te bevorderen op seksueel gebied nog niet is volbracht, bleek toen afgelopen voorjaar voor het eerst een juiste afbeelding van de clitoris met toelichting was opgenomen in het biologieboek voor middelbare scholieren. Nu pas!!!

Enkele biologieleraren weigerden hier in hun les aandacht aan te besteden ‘omdat de clitoris geen functie heeft bij de voortplanting’. In een helder online minicollege vanuit haar huiskamer weerlegde Ellen de argumentatie die een van hen op Twitter verspreidde.

De seksuele voorlichting op mijn eigen middelbare school beperkte zich destijds (in mijn herinnering althans) tot twee opmerkingen: ‘Meisjes hebben pech want die menstrueren en dat is vervelend’ en ‘Mannen kunnen een erectie krijgen van een bh-bandje; hou daar rekening mee hier op school’.
Niks over de fijne kanten van seksualiteit. En al helemaal niet over het vrouwelijk genotsorgaan.

De aanleiding voor Ellens komst naar de tv-studio was de lancering van het derde seizoen van de veelbekeken Netflix-serie Sex Education. De serie die ik met zoveel plezier samen met mijn dochter had gekeken. Laan is er ook enthousiast over. Al had ze ook de makers van deze serie gewezen op de onvolledigheid van hun afbeelding van de clitoris. Eens zien of ze er wat van hebben opgestoken. Zo moeilijk is het volgens haar niet.

Inge van de Vorst is docent bij Fontys Hogeschool HRM en Psychologie en coachende vaardigheden voor docenten Fontys-breed. Ook is zij oprichter van De Liefdesdokter. Lees hier eerdere columns van haar.

Toen ik startte met lesgeven bij Fontys, woonde ik in een studentenhuis. Vaak was ik tot diep in de nacht bezig met de voorbereiding van mijn lessen of het nakijken van verslagen. Als mijn huisgenoot Annet me uitnodigde om een wijntje te komen drinken, en ik riep terug ‘Ik moet dit eerst nog even afmaken’, antwoordde ze automatisch met "Je moet niks. Alleen dood moet je." 

De eerste keer schrok ik nogal. Ze bedoelde gelukkig niet dat ik me ter plekke van het balkon moest storten. Ze maakte me duidelijk dat ik zelf een keuze heb in hoe ik mijn tijd besteed en dat we niet als makke schapen zijn overgeleverd aan het grote Moeten. Wat bepaalt jou en wat bepaal je zèlf?

Het wekte mijn levenslange nieuwsgierigheid naar de macht van taal. Als ik iemand een standpunt hoor aankondigen met ‘ik moet zeggen’, zegt een geïrriteerd stemmetje in mij ‘van wie moet je dat?’. Helemaal als daar ook nog het woord ‘eerlijk’ aan wordt toegevoegd: ‘Ik moet eerlijk zeggen dat…’. Datzelfde stemmetje tettert dan: ‘Wil je me zeggen dat je tot nu toe nìet eerlijk tegen me was? Eerlijk?!’ Uitdrukkingen waarin geweld zit, fascineren me ook. ‘Al sla je me dood’, ‘Schiet mij maar lek’. …Nou, liever niet. Of ‘Ik schiet onze afspraak er zo in’: uhh?!?

De laatste weken hoor ik minimaal 3xdaags ‘zeg maar’. ‘Ik denk, zeg maar, dat we ….’. De spreker ondermijnt - terloops - de eigen overtuigingskracht. En hoewel ik er van gruwel, betrap ik mezelf ook op het gebruik ervan, zo besmettelijk is het. Wat ìs dit voor een gekke uitdrukking? Een gebiedende wijs. Uit een ver verleden hoor ik de stem van Annet echoën. ‘Hoezo moet ik ‘maar’ zeggen? Ik moet helemaal niks. Alleen dood moet ik’.

Bij welke uitdrukkingen slaat jouw bullshitradar op rood?

Inge van de Vorst is docent bij Fontys Hogeschool HRM en Psychologie en coachende vaardigheden voor docenten Fontys-breed. Ook is zij oprichter van De Liefdesdokter. Lees hier eerdere columns van haar.

Met collega’s verzamel ik (als ik het niet vergeet ... wat meestal gebeurt) karmapunten voor mijn team op de app Ommetje. Zelfs ‘mijn’ twintigjarige en haar medestudenten zijn aan de wandel: ‘Doen we een lawa[1] of een kowa?’.

Tijdens de eerste lockdown ontdekten mijn lief en ik het genot van wandelen bij zonsopgang. Vroeg uit de veren, wandelschoenen aan, thermosflesje en regencape-als-kleedje in de rugzak. Mijn wereld werd hiermee, hoewel door diezelfde lockdown kleiner dan ooit, juist een flink stuk groter.

Een recentere ontdekking, qua crowd avoidance handig: als je rond etenstijd naar het bos gaat, heb je het rijk voor jou alleen. Zoals gisteravond bij de wandel & picknick-date in een natuurgebied even buiten de stad met mijn oude buren en hun hond Dorus. De zon was net door de wolken gebroken en je kon er een kanon afschieten: op een paar fietsers na, waren wij de enige menselijke aanwezigheid. De koekoek, kikkers, ganzen, zwaluwen, zwijnensporen (en de prosecco natuurlijk) voedden onze vrolijke harten.

Het gesprek kwam, zoals veel gesprekken met mensen die ik een tijdje niet heb gezien vanwege het hele gebeuren, op wat corona ons persoonlijk heeft gebracht. ‘Grote-mond-klein-hartje’ buurman Leo - in het precorona tijdperk een intensief levende manager van rockbands - vertelde met pretogen hoeveel plezier hij beleeft aan zijn werk in de gehandicaptenzorg.

Hoe ezel Isac hem ’s ochtends altijd luid balkend verwelkomt (buuf: 'Jij haalt zelfs speciaal wortels voor ‘m'). En hoe het filmpje van hun zoontje (die op verzoek ‘scheten’ laat met zijn kin; een voor mij totaal nieuw fenomeen) die ene cliënt dagelijks opvrolijkt voor het slapen gaan. Nu de boekingen weer op gang komen, weet hij één ding zeker: 'Dit blijf ik hoe dan ook (ook) doen'.

Eenvoudig geluk en merkbaar bijdragen aan het geluk van anderen. Is dat niet wat we allemaal verlangen? Waarin heb jij jezelf aangenaam verrast het afgelopen jaar? En wat ben je vast van plan ‘post corona’ te blijven doen?

[1] Lange wandeling en korte wandeling

Inge van de Vorst is docent bij Fontys Hogeschool HRM en Psychologie en coachende vaardigheden voor docenten Fontys-breed. Ook is zij oprichter van De Liefdesdokter. Lees hier eerdere columns van haar.

In het kader van ‘gun je flow de ruimte’ (onlangs leerde ik dat dit binnen Fontys LLO heet, leven lang ontwikkelen), had ik mezelf een schrijfretraite cadeau gedaan in een klooster onder leiding van schrijfster Geertje Couwenbergh. Jammer genoeg ging dat feestje vanwege de coronamaatregelen niet door.

‘F*ck corona’, dacht ik, en boekte een kamer mèt uitzicht bij boerin Hannelore en haar moeder Lies aan de rand van de Loonse en Drunense duinen en sloot me een paar dagen op met een paar pennen, leeg schrift en een stapel boeken. En uit nostalgie naar mijn studententijd een boodschappentas vol snaaisel en ginger beer.

Hier zat ik dan. Erg vlotten wilde het niet. Hoe paradoxaal: je bewust willen bekwamen in ‘spontaan’ schrijven. Dat doet denken aan het leren voeren van bijvoorbeeld coachingsgesprekken: het vraagt oefening, geduld, overgave en het vermogen om te houden van het proces zelf zonder al te veel te hechten aan het eindresultaat. En dat voelt tamelijk onprettig! Vooral voor de gretige leerlingen onder ons.

Ik ging te rade bij juf Geertje ‘herself’ die me, weliswaar in boekvorm, bemoedigend toesprak. ‘Pijn is een onvermijdelijke bijwerking van leven’. Klopt. Wie pijn ten koste van alles wil vermijden, bekwaamt zich nergens in en komt niet meer van de bank. Dat is geen leven (lang ontwikkelen), dat is niet-dood-zijn; totaal wat anders!

Zoals pijn een bijwerking van leven is, is plezier dat ook. Vreugde – proef dat woord eens, vooral met de zachte g ligt dat heerlijk in de mond – is de vrolijke bijvangst van leven. En geldt dat niet ook voor leren? Ik deed de deur van mijn hol open en stapte de buitenlucht in. Met dat leren schrijven mocht het dan moeizaam gaan, op mijn fietsje door die duinen lachte het leven me tegemoet!

Inge van de Vorst is oprichter van De Liefdesdokter. Zij is docent bij Fontys Hogeschool HRM en Psychologie en coachende vaardigheden voor docenten Fontys-breed. Lees hier eerdere columns van haar.

Ik zat in het derde jaar en vond mezelf heel wat. Als Nederlandse tussen de Vlamingen viel ik op in lef en mondelinge vaardigheden en daar genoot ik van. Een van mijn docenten was meneer Van der Biest. Meneer Van der Biest - die geen prof werd genoemd, hij had een lagere status dan de anderen - verzorgde werkcolleges. Onder andere over een destijds nieuw tekstverwerkingsprogramma op de nog maar amper uitgevonden computer. Lekker praktisch. Ik mocht hem graag.

Het bericht dat Van der Biest (je docent aanspreken met zijn voornaam was absoluut not done) kanker had en niet meer te genezen, bereikte ons; ik weet niet meer hoe. Wat ik me nog wel als de dag van gister kan herinneren is de ervaring die me mijn lafheid onthulde en mijn te dikke ego een lesje leerde.

Ik was onderweg naar mijn kot, na een college in een van de onbeduidende lesgebouwen van Sociale Wetenschappen. In de verte voor me, zag ik een persoon met gebogen hoofd en schouders ijsberen over de parkeerplaats. Toen ik wat dichter genaderd was, sidderde door me heen ‘Dat is Van der Biest!’. Mijn hart kromp ineen. Nog totaal onervaren in de omgang met iemand die op korte termijn gaat sterven, verdampte mijn flair tot niets.

Ik hoopte vurig dat ik de hoek van het gebouw zou bereiken voor hij zich zou omdraaien voor zijn volgende bochtje op zijn ‘ijsberenpad’. Ik versnelde geruisloos mijn pas. Tevergeefs. Net voor ik kon afbuigen, draaide Van der Biest zich om. Hoewel we toch nog zo’n 10 meter van elkaar verwijderd waren, voelde het als 10 cm. Ik keek strak voor me naar de grond, alsof ik hem niet gezien had. En met afschuw om mijn onvermogen, droop ik beschaamd af naar huis.

Tranen met tuiten heb ik gehuild op zijn begrafenis. Tranen met tuiten. Om de niet-geschonken compassie voor deze schone mens. En om mijn verloren onschuld.

Inge van de Vorst is oprichter van De Liefdesdokter. Zij is docent bij Fontys Hogeschool HRM en Psychologie en coachende vaardigheden voor docenten Fontys-breed. Lees hier eerdere columns van haar.

Binnenkort geef ik tijdens de Dutch Happiness Week een college met de titel ‘Hoe is het nu met de liefde?’ De uitnodiging staat online, samen met de ‘liefdesanamnese’ en de vraag deze in te vullen. Deze vragenlijst maakte ik om vooraf alvast wat contact te kunnen maken met mijn publiek en te weten hoe het met hun gevoelsleven gesteld is na een jaar corona.

Ooit sprak ik met mezelf af dat ik alles wat ik mijn studenten vraag om te doen, ook zelf aanga. Wel zo eerlijk. En vooral ook leuk: zo ontstond bijvoorbeeld De Liefdesdokter. Dus vulde ik ook mijn eigen vragenlijst in. De eerste vraag op het formulier is ‘Wat ben jij direct of indirect verloren?’. De beantwoording ervan kostte me meer tijd dan ik had verwacht. Ik richt me makkelijker op wat er nog wél is en op wat nog wél kan. Digitaal contact leggen met anderen, plannen maken, de handen uit de mouwen steken en de aandacht richten op de kansen en mogelijkheden. Ik hou ervan.

Hoewel stukken minder rigide dan eerdere jaren, ben ik nog altijd geneigd voorbij te gaan aan wat me zwaar valt. In mijn hoofd weet ik ‘shit’ razendsnel om te zetten in een bloemenzee aan kansen en ‘lessen’. Maar het leven ìs niet altijd licht en luchtig. Juist door dan wèl stil te staan bij je verlies, wint de liefde aan betekenis.

Een uitdrukking die me eraan herinnert om te stoppen met het mooier maken dan het is, is die van Edith Eger uit haar boek Het Geschenk: ‘Bedek knoflook niet met chocolade; dat smaakt niet goed.’ Gelijk heeft ze. Terug naar de vraag over wat ik ben verloren. Ik ben de zorgeloosheid in het fysieke contact verloren. Waar ik zo veel van hou. Niet leuk.

En nu lust ik wel een stukje chocola!

Inge van de Vorst is oprichter van De Liefdesdokter. Zij is docent bij Fontys Hogeschool HRM en Psychologie en coachende vaardigheden voor docenten Fontys-breed. Lees hier eerdere columns van haar.

Bewegen is belangrijk voor je vitaliteit, ik weet het. En lekker. Ook dat weet ik. Ik doe het alleen niet veel momenteel. Mijn steeds krapper zittende broeken bevestigen het: hoog tijd om weer wat sportieve beweging te brengen in dat luie lijf van mij. Hoe doen katten dat trouwens? Die liggen zowat de hele dag te suffen en zijn tòch in vorm. Jaloersmakend!

Een vriendin uit Den Haag nodigde me uit voor haar online ‘Wakker Worden Workout’. Dat leek me wel wat: drie keer in de week een half uurtje in de vroege ochtend via Zoom yoga en buikspieroefeningen doen. Haar broer in Friesland - die fysiotherapeut is – doet op zijn vrije dag ook mee, als co-trainer. Om zijn creativiteit wakker te houden, werkt ie met steeds een ander huis-tuin-en-keuken-attribuut zoals een wc-rol of een stoel. Dit keer was het een steelpannetje.

Met op mijn scherm een bonte verzameling mensen die ook wakker wilden worden, stond ik klaar in mijn sportkloffie, op een matje in de woonkamer. Na de warming up gingen we met het pannetje in de weer. Met gestrekte armen, liggend op mijn buik, volgde ik nauwgezet alle aanwijzingen op. In opperste concentratie, kin op de mat, deed ik mijn best vloeiende bewegingen te maken vlak boven de grond, toen me een wat onbestemd gevoel bekroop. Ik keek omhoog. Mijn blik kruiste die van Ketjap, de kat. Vanaf de bank keek hij op me neer als een strenge bootcamp instructeur. Zodra ik bewoog, volgde hij in een vloeiende camerabeweging het pannetje, terwijl ik het naar rechts uitstrekte en weer terug naar voren stak. Toen keek hij me weer strak in de ogen, alsof ie wilde zeggen ‘hou toch op, mens’.

Gelukkig hielden mijn vriendin en haar broer het tempo en de humor erin en waren we al bijna bij het eind van de les. Blij en voldaan keek ik in de wakkere Zoomogen van mijn sportmaatjes en wenste hen een fijne dag.

En de kat? Die sliep.

Inge van de Vorst is oprichter van De Liefdesdokter en zij is docent bij Fontys Hogeschool HRM en Psychologie en coachende vaardigheden voor docenten Fontysbreed.

Hoe makkelijk neem jij een complimentje aan? En hulp? En andere vormen van liefde en geluk die je medemens en het leven je zomaar geven? Kun je diep van binnen erkennen dat het mag? Ik kom van ver.

Toen ik 10 was en op schoolzwemmen zat, riep de badmeester ‘Er is één iemand die op mag voor C.’ Hij wachtte een paar tellen om de spanning op te voeren. Toen hij vervolgens mijn naam riep, voelde ik naast blijdschap vooral een schuldgevoel naar anderen: hoe kon ik blij zijn met wat zij niet kregen?

Waar ik al jaren royaal complimenten uitdeel aan anderen, heb ik moeten leren ze zelf werkelijk te ontvangen. Ooit stond ik bij de Appie aan de kassa. De caissière, een vrolijke meid met twinkelogen, keek me aan en zei vol enthousiasme: ‘Whauwh, wat een prachtige haren heeft u.’ Het overrompelde me. Ik wist me geen raad met haar waardering en stamelde bot ‘Nou, ik wilde altijd lang, steil, zwart haar hebben in plaats van blonde krullen, hoor’. Baf. Ongemakkelijke stilte.

Een andere situatie, tijdens een scholingsdag in de zomer. Ik was (hoog)zwanger van mijn dochter. Met mijn medecursisten had ik in de tuin oefeningen gedaan; we gingen weer naar binnen. Een van hen bood aan mijn stoel mee naar binnen te nemen. ‘Nee hoor, dat hoeft niet’. ‘Dan niet’ beet ze me boos toe. Ik snapte niet waar dat vandaan kwam. ‘Je mag ook best een keer iets van een ander aannemen, hoor’. Ik begreep haar punt en heb het ter harte genomen. Ik oefen nog iedere dag.

En in mijn praktijk leer ik mensen: in een relatie is het weliswaar belangrijk om te geven, maar de kwaliteit van je relatie wordt gedefinieerd door de mate waarin je kunt aannemen. Het is nogal moeilijk een fijne relatie te hebben met iemand die niks kan aannemen.

Neem dat maar van mij aan ;).

Inge van de Vorst is oprichter van De Liefdesdokter. Zij is docent bij Fontys Hogeschool HRM en Psychologie en coachende vaardigheden voor docenten Fontys-breed. Lees hier eerdere columns van haar.