Naza
Dat Naza wereldwijd zowel een storm van kritiek als een waaier aan loftuitingen zou oogsten, was wel enigszins te voorspellen. Het gevolg ook: de film van Yuval Abraham en Rachel Szor, die in de Oscar-winnende documentaire No Other Land de benarde positie van een Palestijnse gemeenschap optekenden, trekt overal volle zalen.

De zakelijke toon waarop 24 digitaal geanonimiseerde medewerkers van de Israëlische inlichtingendiensten, in het donker geïnterviewd op het dak van een flatgebouw in Tel Aviv, spreken over de militaire operaties die de Israel Defense Forces opstartten in Gaza na de aanslagen van Hamas op 7 oktober 2023, raakt een gevoelige snaar.

Naza betekent nevenschade. Ofwel: het aantal burgerslachtoffers dat er mogelijk valt bij een actie. Die doelwitten worden bepaald door een computersysteem, dat bijvoorbeeld geen onderscheid maakt tussen kinderen en volwassenen. (Vermeende) Hamas-kopstukken moeten koste wat het kost uitgeschakeld worden. Waarbij de zinsnede ‘Waar is papa?’ dienstdoet als signaal dat het doelwit thuis is gekomen en nu, samen met zijn gezin, kan worden uitgeschakeld.

Het leidt tot enorme aantallen slachtoffers en verwoesting alom. Genocide? vragen de filmmakers. Absoluut, zegt één van de militairen. Een ander moet terugdenken aan de reis die hij ooit maakte naar de concentratiekampen. Naderhand zag hij de Duitsers als verpersoonlijking van het kwaad. ‘Ik zie die nazi’s nog steeds als slecht’, zegt hij. ‘Maar wie ben ik dan?’

De huiveringwekkende details die Israëlische militairen zoals zij oplepelen in deze verpletterende aanklacht zijn te beschouwen als de uiterste consequentie van hoe de regering Netanyahu, in elk geval sinds de aanslagen van Hamas op 7 oktober 2023, naar Gaza en z’n bewoners kijkt.
(te zien in de bioscoop)

Chilean Mine Rescue: Race Against Time
Als 33 medewerkers van de Chileense San José-mijn bij een mijninstorting op 5 augustus 2010 700 meter onder de grond vast komen te zitten, lijkt hun situatie volstrekt hopeloos. Er wordt desondanks een grootschalige reddingsoperatie opgezet.

In deze driedelige serie van Chloe Campbell en James Parris blikken mijnwerkers, familieleden, hulpverleners, deskundigen en bestuurders terug op die epische operatie, die zich grotendeels live voor de camera afspeelt. Aan de bekende nieuwsbeelden wordt nu ook het perspectief van de mannen zelf toegevoegd. Eén van hen heeft onder de grond de beschikking over een telefoon met camera. Die indringende beelden, waarin ze elkaar bijvoorbeeld moed inspreken, zijn voor het eerst te zien.

Met visualisaties van de ingewanden van de mijn, die is opgebouwd als een gigantische kurkentrekker, benadrukken Campbell en Parris verder hun benarde positie en verduidelijken ze het huzarenstukje dat hun redders leveren: van het leggen van een voedsel- en videobelverbinding tot het boren van een tunnel, zodat de mijnwerkers met de speciaal gefabriceerde capsule Fénix naar boven kunnen worden gehaald.

Deze indrukwekkende miniserie over menselijke moed, inventiviteit en saamhorigheid doet in alle opzichten recht doet aan het ontzagwekkende karakter van de mijnramp, de 69 (!) dagen die de mijnwerkers doorbrengen in het binnenste van de aarde en de ingenieuze reddingsactie die ondertussen in gang wordt gezet.
(te zien op Disney+)

Meisjes Van De Goede Herder – Het Vervolg
Lies, Joke en Roos, drie vrouwen die als meisje een barre tijd hadden bij de nonnen die vroeger de scepter zwaaiden in de instellingen van De Goede Herder, zijn weer prominent aanwezig in seizoen 2 van Meisjes Van De Goede Herder. Zij krijgen versterking van andere slachtoffers en ooggetuigen, die zich na de eerste serie hebben gemeld bij regisseur Britta Hosman en researcher Dore van Duivenbode.

De vier nieuwe afleveringen verdiepen en verbreden de tragische casus van deze en andere slachtoffers met schrijnende getuigenissen over hun liefdeloze behandeling als kind, herinneringen aan seksueel misbruik, een nieuw verzamelgraf in Zoeterwoude, de twijfelachtige dood van twee jonge zussen en (gedwongen) abortussen in het klooster.

Bij De Goede Herder mochten deze ‘meisjes’ geen vriendschappen sluiten, nu hebben ze, als door het leven getekende vrouwen, een hechte zusterschap gevormd die hen, ook in dit aangrijpende tweede seizoen, langs de voetangels en klemmen van het verleden helpt.
(elke woensdagavond om 20.25 uur op NPO, de complete serie is te vinden op NPO Doc)

Meer docutips van Helmut vind je hier.

Flophouse America
De afwas doet de twaalfjarige Mikal in het bad. Samen met zijn ouders Jason en Tonya woont hij in een aftands Amerikaans motel. Met z’n drieën op een goedkope kamer. Al te veel gebeurt er in eerste instantie niet in de debuutfilm van de Noorse fotografe Monica Strømdahl. De drie hangen maar wat rond. Mikal verdwijnt het liefst de hele dag in videogames. Jason gaat geregeld werken of eten halen en blijft onderweg dan nog wel eens ergens steken. En Tonya lijkt tot heel weinig te komen. Behalve drinken.

Deze documentaire speelt zich vrijwel volledig af op die ene kamer. Spanningen en conflicten kunnen niet uitblijven. Mikal wil eigenlijk maar één ding: dat zijn ouders stoppen met drinken. En laat dat nu het enige zijn wat ze niet lijken te kunnen of willen. Het leven – in armoede, zonder uitzicht – is een beest geworden dat ze, zeker moeder, alleen beneveld in de bek durven te kijken. Elke vorm van decorum gaat ondertussen, voor het oog van Strømdahls nietsontziende camera, het raam uit.

Toch is Flophouse America meer dan een genadeloze strooptocht door Amerika’s onderbuik, waar elke vorm van (mede)menselijkheid wordt geofferd aan de roes van drank of drugs. Terwijl ze, op die luttele vierkante meters, worstelen met het leven, ontwikkelen Jason en Tonya zich ook tot gelaagde personages, die zeker niet helemaal losgezongen zijn geraakt van de wereld en elkaar.
(vanaf zondag 14 juni te zien op NPO Doc)

Ghost Elephants
Ze hebben hem Henry genoemd. De grootste olifant die de mens ooit heeft gezien. Een opgezette versie van het kolossale dier behoort tot de pronkstukken van het Amerikaanse museum The Smithsonian.

Achter het museumstuk gaat een foto schuil, die de vermaarde Duitse cineast Werner Herzog in z’n nieuwste avonturendocu ook laat zien: van een man die met een brede glimlach op zijn trofee is geklommen. Volgens de Zuid-Afrikaanse bioloog en natuurbeschermer Steve Boyes moet ‘Henry’ meer dan honderd jaar oud zijn geweest. Met zijn team, bestaande uit antropologen en plaatselijke spoorzoekers, zoekt hij in de Angolese hooglanden al tien jaar naar afstammelingen, de zogeheten Ghost Elephants. Maar of deze mythische dieren ook daadwerkelijk rondlopen in het hedendaagse Afrika?

Boyes is een typisch Herzog-personage. Een man met een levensopdracht, die tot het einde der dagen kan worden nagejaagd. Omringd door een ensemble van kleurrijke figuren met bijzondere gaven of zienswijzen bovendien, zoals drie ‘bosjesmannen’ van de KhoiSan-stam. Samen gaan zij op zoek naar de spookolifant.
(te zien op Disney+)

Helden van de Galaxy
Het bericht dat hij samen met zijn moeder en twee broertjes een huis toegewezen heeft gekregen, zorgt bij Abdulatif voor een belangrijke vraag: is er wel een voetbalclub in de buurt? De dertienjarige Syrische jongen is eraan gewend geraakt dat er altijd voetbalvriendjes in de buurt zijn. Hij woont al meer dan twee jaar op de Galaxy, een voormalig cruiseschip dat in de Amsterdamse haven ligt en dat al enige tijd wordt ingezet als asielzoekerscentrum. Er wonen inmiddels zo’n 1500 mensen uit landen als Syrië, Eritrea en Somalië.

Op dat schip volgt Mirjam Marks nog vier Helden van de Galaxy, kinderen die al op jonge leeftijd op drift zijn geraakt met (een deel van) hun familie. Onderweg van daar naar hier en God weet waar proberen ze er het beste van proberen te maken, op een schip dat alle ruimte biedt voor vertier.

Tussendoor laat Marks hen in deze vierdelige jeugdserie vertellen over hun eigen levens, die ze kleur geeft met metaforische verhaaltjes, die zijn geïllustreerd met vrolijke geanimeerde figuurtjes. Zo worden de lotgevallen van de individuele kinderen in een sprookjesachtige context geplaatst, alsof ze simpelweg van het ene in het andere avontuur tuimelen. De levens van de jonge helden krijgen daardoor ook nooit een mistroostig karakter.
(te zien op NPO Doc)

Meer docutips van Helmut vind je hier.

Michael Jackson: The Trial
Het bioscoopsucces van de nieuwe speelfilm Michael zet de schijnwerper weer vol op Michael Jackson. Het is onvermijdelijk dat daarbij ook de onwelgevallige verhalen over de King of Pop tóch weer opduiken.

Deze vierdelige serie van Gillian Pachter zoomt in op de rechtszaak die is voortgevloeid uit Martin Bashirs scandaleuze documentaire Living With Michael Jackson (2003), waarin de wereldvreemde popster vertelt dat het dertienjarige jongetje Gavin Arvizo, dat tijdens het interview nét iets te intiem tegen hem aanzit, gewoon bij hem in bed mag slapen. Later zal Gavin verklaren dat de zanger hem dronken heeft gevoerd en misbruikt.

Behalve een aantal sprekers uit het kamp Jackson en anderen die hem juist veroordeeld probeerden te krijgen, komt via audio-opnames ook de hoofdpersoon zelf aan het woord. ‘Als je me nu zou vertellen dat ik nooit meer een kind zou zien, zou ik er een eind aan maken’, zegt Jackson bijvoorbeeld. ‘Dat zweer ik. Want ik heb niets anders om voor te leven.’

De miniserie kruipt zo naar de binnenkant van een maatschappelijk en raciaal geladen schandaal, waarbij de onkreukbare openbaar aanklager Ron Zonen en Jacksons advocaat Brian Oxman als tegenpolen de zoektocht naar de waarheid vertegenwoordigen en het koste wat het kost beschermen van de nalatenschap van de grootste popster van de wereld. Deze krachten zijn zeventien jaar na Jacksons dood nog altijd in gevecht met elkaar. Intussen lijkt de muziek van Michael Jackson alweer uit het verdomhoekje te zijn gehaald.
(te zien op Videoland)

The Crash
Mackenzie Shirilla overleeft het ernstige ongeluk dat ze op 31 juli 2022 zelf veroorzaakt, maar ze komt er bepaald niet ongeschonden uit. De zeventienjarige Amerikaanse scholier heeft er in eerste instantie geen weet van dat haar vriendje Dom en hun gezamenlijke vriend Davion, die ook in de auto zaten waarmee zij op volle snelheid tegen een huis is gebotst, de crash niet hebben overleefd. Die informatie houden haar ouders nog even bij zich.

Via schrijnende bodycambeelden van de politie is te zien hoe zij in het ziekenhuis worden geïnformeerd over hun overlijden. De aanloop naar het ongeluk, het drama zelf en de nasleep daarvan worden in The Crash in beeld gebracht met een indringende collectie beeldmateriaal van bodycams, beveiligingscamera’s, socialmediaposts, politieverhoren en de rechtszaak. In die zin is deze truecrimedocu van Gareth Johnson helemaal van deze tijd. Niets lijkt privé. Dat roept allerlei ethische vragen op, maar zorgt tevens voor een fascinerende film.

Enne… true crime? Jazeker, want aan dat dodelijke ongeluk lijkt een luchtje te zitten. Via gesprekken met alle belangrijke spelers in deze tragische geschiedenis probeert Johnson duidelijkheid te krijgen over wat er zich op die vroege zondagochtend heeft afgespeeld. ‘Kenzie’ beweert dat ze zich niets van deze dodemansrit kan herinneren. Lijdt ze werkelijk aan geheugenverlies? Of speelt ze een spelletje, om te verhullen dat ze haar auto bewust – en wellicht ook met voorbedachten rade – heeft laten crashen?
(te zien op Netflix)

Pretpark Hennie
De deadline is helder: 23 maart 2025. Dan moet het attractiepark Rivoli in Rotterdam open. Initiatiefnemer Hennie van der Most wordt op die dag 75 jaar. Het park is zijn laatste kunstje, zegt ie zelf in Pretpark Hennie.

Van der Most is de verpersoonlijking van de ‘selfmade man’. Lezen en schrijven kan de Overijsselse ondernemer niet of nauwelijks, maar hij heeft wel talloze succesvolle horecabedrijven uit de grond gestampt. Bij Rivoli lijkt de man z’n mojo alleen kwijt. Wanneer filmmaker Max Ploeg het verhaal in 2024 oppikt, zo'n half jaar voor Van der Mosts 75ste verjaardag, hangt diens droomproject Rivoli al enige tijd aan een zijden draadje. Er zit dan al zo’n 45 miljoen euro eigen vermogen in.

Van der Most krijgt de lachers regelmatig (on)bedoeld op zijn hand. Ploeg speelt dat ook uit in z’n film. Zijn hoofdpersoon is echter (en wordt ook in dit aandoenlijke portret) zeker geen lachertje. ‘s Mans vasthoudendheid, doorzettingsvermogen en creativiteit spreken beslist tot de verbeelding en maken van de horecatycoon een onweerstaanbaar personage.
(te zien op NPO Doc)

Meer docutips van Helmut vind je hier.

#Skyking

The sky’s no limit, staat er achter op het T-shirt van de man die zich op 10 augustus 2018 een vliegtuig toe-eigent op de luchthaven van Seattle en in zijn eentje vertrekt. Aan de grond gaan al snel alle alarmbellen af. Is het toestel gekaapt? En wat volgt er nu? Een (zelfmoord)aanslag?

De potentiële brokkenpiloot wordt al snel geïdentificeerd als Richard Russell, een 28-jarige grondmedewerker van het vliegveld, met de bijnaam ‘Beebo’. Hij heeft nog nooit gevlogen. In #Skyking (90 min.) probeert Patricia E. Gillespie met Russells familie, vrienden en collega’s te begrijpen wat hun geliefde zoon, broer of vriend heeft bewogen. Via een koptelefoon krijgen zij bovendien voor het eerst zijn contacten met de luchtverkeersleiding te horen. Zo wordt zijn opzienbarende ‘vlucht’ gereconstrueerd en leren ze hem opnieuw kennen.

Gillespie vindt knap de middenweg tussen die twee verhaallijnen: de enerverende solovlucht zelf en het leven daarachter, van een desperate man die zichzelf wil bevrijden van zijn eigen beperkingen. Aan het eind belicht zij ook nog het verhaal dat er naderhand is gemaakt van Beebo’s vlucht. Want die zal worden gekaapt door zowel uiterst links als rechts. Deze indringende film brengt de #Skyking weer terug tot menselijke proporties en benadrukt tegelijk hoe onwaarschijnlijk zijn missie was.
(te zien op Disney+)

Secret Mall Apartment
Een kunstproject, protestactie, sociaal initiatief en uit de hand gelopen grap ineen. Het idee van enkele andere kunstenaars om in 2003 een geheim appartement te openen in een winkelcentrum krijgt al snel de contouren van een onvervalst en onweerstaanbaar jongensboekverhaal.

De komst van een kolossaal winkelcentrum in de Amerikaanse stad Providence is hen een doorn in het oog geweest. Providence Place moet de stad weer aantrekkelijk maken voor een koopkrachtig publiek, maar is ook ten koste gegaan van een vrijhaven, waar jonge kunstenaars en alternatieve muzikanten een thuis hadden gevonden.

Een jaar later nemen zij wraak. Ze vinden een tussenruimte van zo’n 75 vierkante meter in het winkelcentrum en beginnen daarin te verblijven. Het is zomaar een onbezonnen idee. Langer dan een week zal ‘t niet duren. Dat is echter buiten hun eigen vindingrijkheid gerekend – en het volstrekt onpersoonlijke karakter van zo’n winkelkolos. Het wilde plan wordt gekker en gekker. Ze documenteren de hele onderneming met kleine consumentencameraatjes.

Die totaal onwerkelijke beelden vormen de basis voor deze heerlijke documentaire van Jeremy Workman, waarin de direct betrokkenen met overduidelijk plezier terugkijken op het bizarre avontuur dat ze met elkaar zijn aangegaan.
(te zien op NPO Doc)

Verweesd Eigendom
Ruim tachtig jaar later zijn ruim drieduizend objecten, persoonlijke bezittingen die tijdens de Tweede Wereldoorlog door de nazi’s werden geroofd van Joodse families en kunsthandelaren, nog altijd verweesd.

Een groot deel bevindt zich in het depot van het Collectiecentrum Nederland te Amersfoort. Researchers gaan onderzoek doen om deze ‘verweesde objecten’ te koppelen aan nabestaanden van de oorspronkelijke eigenaren, die de Tweede Wereldoorlog doorgaans niet hebben overleefd.

In deze geserreerde documentaire volgen Piet de Blaauw en Frénk van der Linden dit proces aan de hand van twee concrete voorbeelden. De casus Van Son bijvoorbeeld. Als de Joodse familie uit Hilversum in 1940 met de boot naar Engeland is vertrokken, trekt een NSB’er in hun huis. Na de oorlog blijkt het meubilair en de kunstverzameling te zijn verdwenen.

De zussen Renée en Denise Citroen krijgen intussen bericht dat er servies is getraceerd van hun grootouders, die zijn vermoord in het vernietigingskamp Auschwitz. Of ze een claim willen indienen? Dat idee haalt emotioneel heel wat overhoop. In de praktijk blijkt het echter bijzonder lastig om de borden van het echtpaar, dat in Amsterdam een juwelierszaak runde, daadwerkelijk te verkrijgen.

Het aanvragen van restitutie blijkt steeds weer een mijnenveld waarin het gemakkelijk verdwalen is – en gewond raken bijna onvermijdelijk lijkt. Met als gevolg dat sommige rechthebbenden niet eens meer aan de pijnlijke en dure procedure beginnen.
(vanaf donderdag 6 mei op NPO Doc)

Meer docutips van Helmut vind je hier.

Holland Gate – De Vlucht Uit Kabul
Niemand had zien aankomen dat de Taliban de macht in Afghanistan in augustus 2021 zo snel zouden kunnen overnemen. Behalve iedereen die op de hoogte was van de situatie ter plaatse.

Voor de medewerkers van de Nederlandse ambassade kwam dit volgens plaatsvervangend ambassadeur Ceel Roels in elk geval helemaal niet als een verrassing. Toch hield de toenmalige minister van Buitenlandse Zaken, Sigrid Kaag, staande dat het tempo van de opmars van de Taliban de hele internationale gemeenschap had overvallen. Zij is ook de grote afwezige in dit vierdelige docudrama over Nederlands vertrek uit Afghanistan, waarin haar ministerie flink onder vuur wordt genomen.

Er was nóg een opvallend meningsverschil: de ambassade wilde alle zestig lokale medewerkers evacueren, Den Haag slechts drie. Die keuze kon letterlijk van levensbelang worden, zo wordt nog eens bevestigd door het verhaal van twee Afghaanse vriendinnen, met behulp van acteurs gedramatiseerd, en een aantal plaatselijke medewerkers, die op hun onderduikadres in Afghanistan zijn geïnterviewd.

Via een gat in een hek konden ‘special forces’ uiteindelijk de veilige plek creëren waaraan deze miniserie van Joey Boink en Annemieke Ruggenberg zijn naam ontleent.
(te zien op NPO Doc)

Streetart Frankey
Met zijn guitige lach, pretoogjes en rode muts zou hij kunnen doorgaan voor een personage uit zijn eigen oeuvre. Sterker, misschien is Streetart Frankey dat ook wel. Een naïeve, speelse en grappige kaaskopvariant op de Britse straatkunstenaar Banksy.

Frankey is de man achter de legoversie van André Hazes op de Dam, een waterkraan die eruit ziet als Manneke Pis en de (Nederlandse) leeuw met het helpbordje die kopje onder gaat in een hoofdstedelijke gracht. Peter Wingerder volgt hem in deze joyeuze film van de ene vette knipoog naar de andere schelmenstreek en leukt de boel op met tekeningen van Typex en animaties van Ot Leendertse.

Wingerder is ook van de partij bij ‘Frankey Comes To America’, wanneer zijn held in de aanloop naar de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2024 ter plaatse in een levensgrote Hug For Unity-knuffelbeer kruipt. Als ie in dat pak de straat op wil, moet Frankey echter wel een kogelvrij vest aan. Het blijft tenslotte Amerika.
(vanaf donderdag 9 april te zien in de bioscoop)

Snoepjes
In deze vierdelige docuserie laat Bart van den Aardweg leden van de Brabantse georganiseerde misdaad, al dan niet geanonimiseerd met een varkenskop, leeglopen over hun ervaringen in de XTC-business. Hun herinneringen zijn door hem omlijst met fraaie archiefbeelden en gereconstrueerde scènes en worden verder van kleur voorzien door allerlei andere insiders uit de feest- en dancewereld.

De misdaadjournalisten Hessel de Ree en Jens Olde Kater, oud-officieren van justitie Monique Klinkenbijl en Cees Spierenburg en ex-minister van Justitie Winnie Sorgdrager zorgen voor context en tegenwicht. Die is broodnodig. Anders waren de pillenboeren wellicht overgekomen als relatief onschuldige geinponems.

Deze smeuïge miniserie maakt er echter geen geheim van: de Brabantse drugscriminaliteit mocht (en mag) dan provinciaals overkomen, het was wel degelijk een internationaal vertakte business, die gepaard ging met geweld, ripdeals en liquidaties. En ter plaatse, in het beruchte dorp Sint Willebrord bijvoorbeeld, werd daarover zorgvuldig gezwegen. Omerta, juist.
(vanaf vrijdag 10 april te zien op Canal+)

Meer docutips van Helmut vind je hier.

De EUkraïner
Hoe kom je in tijden van oorlog Europa binnen? Voor die opdracht ziet de Oekraïense vicepremier Olha Stefanishyna zich gesteld in deze documentaire van Viktor Nordenskiöld. Sinds de Russische aanval op 24 februari 2022 zoekt Oekraïne toenadering tot de Europese Unie. En zij is degene die de entree van haar land moet bewerkstelligen.

Aan het begin van deze film kijkt ze recht in de camera. Stefanishyna ziet daarin zichzelf. “Het zou interessant zijn om mezelf te vergelijken met hoe ik eruit zag toen je begon te filmen”, zegt ze tegen de Zweedse documentairemaker. “Op beelden heb ik gezien dat ik veranderd ben.” Waarna Nordenskiöld teruggaat naar de dag waarop Rusland haar land is binnengevallen.

Hij volgt Stefanishyna in de navolgende twee jaar als ze voorop gaat in het diplomatieke gevecht achter de oorlog. Met haar idealisme en daadkracht is zij een uitstekend visitekaartje voor haar land. Tussen de bedrijven door probeert de vicepremier mens te blijven. Om precies te zijn: moeder. “Het enige wat ik voor mijn kinderen wil, is dat ze de kans krijgen om hun eigen leven te leiden”, zegt zij aan het eind van de film, als ze weer recht in de camera kijkt. Waarna Olha Stefanishyna, terwijl ze hen langzaam voor haar geestesoog haalt, voorzichtig begint te glimlachen.
(te zien op NPO Doc)

Kabul, Between Prayers
Hoofdpersoon Samim wordt in deze observerende film geïntroduceerd terwijl hij omzichtig zijn vuurwapen controleert en vervolgens op het kleedje legt, dat hij aan de rand van Kaboel heeft uitgespreid. Samim begint aan een gebed. “Oh Allah, breng de sharia-wetten naar de rest van de wereld”, prevelt hij. “Zorg voor de families van onze martelaren en vernietig iedereen die u verraadt.”

Als Samim zich helemaal voorover buigt en met zijn hoofd het gebedskleed aanraakt, is ‘t alsof hij ook eer bewijst aan zijn wapen. En dat is niet eens zover bezijden de waarheid. De 23-jarige Afghaan is een voetsoldaat van de Taliban. En ook zijn veertienjarige broer Rafi is daarmee al vertrouwd geraakt. Tegelijk is dat ook een doodgewone tiener, die direct begint te blozen als hem wordt gevraagd of ie wel eens verliefd is geweest. Zoals zijn oudere broer ook gewoon maar een jonge vent is, die graag met zijn broeders op de motor de blits maakt in de stad. Een man ook, die ongelukkig is in zijn huwelijk.

Terwijl de Afghaans-Nederlandse documentairemaker Aboozar Amini van binnenuit het Taliban-wereldbeeld schetst, toont hij in deze film ook de humaniteit van de mensen die dat aanhangen. In de scène waarin Samim zijn broertjes liefdevol inwijdt in de geheimen van een machinegeweer, komen alle elementen samen: jongens, hun speelgoed en die levensgevaarlijke ideologie. Het lijkt een recept voor nog heel veel ellende.
(sinds donderdag 5 februari in de bioscoop)

Eeuwige Liefde
Bijna zestig jaar zijn ze nu bij elkaar. Boerendochter Jo en timmerman Jan uit Haaksbergen. Het Amsterdamse stel Gerard en Johan. En Fenny en haar Molukse echtgenoot Mesach uit woonoord Schattenberg in Drenthe. In deze uit het leven gegrepen documentaire van Geertjan Lassche getuigen ze, in de aanloop naar hun diamanten bruiloft, van hun eeuwige liefde.

Die begon bij Jo en Jan met jarenlang verkering zonder ‘handtastelijkheden’. Gerard kon intussen gewoon blijven slapen bij Johan, die van zijn hospita immers alleen ‘geen damesbezoek’ mocht ontvangen. En Fenny moest thuis flink ruziën over haar nieuwe liefde. Geen zwarten over de vloer, hadden haar ouders gezegd. Zij liet zich daardoor niet afschrikken.

Sindsdien is er veel veranderd en toch relatief weinig. Ze hebben geluk gekend en tegenslag. Ze zijn ouder geworden en kwetsbaarder. En ze hebben (klein)kinderen gekregen – of juist niet. En al die jaren zijn ze samengebleven. Tot de dag, nu niet meer ver weg, waarop de burgemeester op bezoek komt om hen te feliciteren, het vanzelfsprekende eindstation van deze fijne film.
(op zaterdag 14 februari, Valentijnsdag, om 20.25 uur op NPO2 en daarna op NPO Start)

Meer docutips van Helmut vind je hier.