De awards worden net als vorig jaar uitgereikt tijdens het Fontys for Society event op campus Rachelsmolen. Het zijn er twee, één voor Fontys-studenten en één voor Fontys-medewerkers. Om in aanmerking te komen voor de prijzen moet het initiatief bijdragen aan de oplossing voor een maatschappelijk vraagstuk.

“For Society, dus,” legt Mandy van Baardwijk, coördinator content & events bij Fontys uit. “Deze awards zijn bedoeld om betekenisvolle projecten in het zonnetje te zetten en tegelijkertijd een extra boost te geven om het goede werk voort te zetten.”

Erkenning en aanmoediging
Een prijs voor erkenning en aanmoediging dus die bestaat uit een award, gemaakt door Fontysstudent Floor en een geldbedrag van duizend euro. Maar Van Baardwijk hoopt op meer. “Het zou mooi zijn als de extra aandacht voor deze maatschappelijke projecten er ook voor zou zorgen dat er binnen Fontys nieuwe samenwerkingen ontstaan.” Dat is nodig vindt ze. “Instituten zitten soms erg in hun eigen cocon en mensen zijn over het algemeen erg bescheiden. Soms zijn er kruisbestuivingen nodig om een project naar een hoger niveau te tillen.”

Een externe jury nomineerde zes uiteenlopende projecten, drie van studenten en drie van medewerkers, die wat hen betreft voldoen aan de gestelde criteria. Initiatieven met aantoonbare maatschappelijke impact, die bijdragen aan een betere samenleving.

Categorie Studenten
Fontys Caribbean Connection (FCC)
Het doel van dit studenteninitiatief is een warm welkom en betere begeleiding voor studenten uit het Caribisch gebied. Door onboardingprogramma’s, taalondersteuning, peer-begeleiding en workshops voor docenten bevordert FCC inclusie, welzijn en studiesucces met aandacht voor culturele verschillen en sociale verbinding.

Kijk Vooruit 
Schermgebruik bij jonge kinderen leidt tot een stille bijziendheidsepidemie. Deze campagne van vier studenten Communicatie maakt ouders bewust van de gevolgen van overmatig schermgebruik en biedt alternatieven met spelelementen. Door middel van krachtige beelden én concrete oplossingen zet dit project aan tot gedragsverandering. Het project won eerder al een prijs bij de Dutch Creativity Awards.

Opposites Attract 
Polarisatie tegengaan via technologie? Deze datingapp van drie ICT-studenten matcht mensen op verschillen in plaats van overeenkomsten en laat zien hoe AI kan bijdragen aan maatschappelijke verbinding. Met dit vernieuwende concept sleepten de studenten begin dit jaar een geldprijs van duizend euro binnen tijdens de Polarisation Challenge.  

Categorie Medewerkers
Straatroute 
Met dit initiatief leren Social Work-studenten tijdens een wandeling door Eindhoven van ervaringsdeskundigen die zelf dakloos zijn geweest. Door studenten met deze unieke onderwijspraktijk onder te dompelen in een andere leefwereld kunnen ze een dieper begrip ontwikkelen voor het leven van anderen en draagt het bij aan het doorbreken van stigma’s.

Prebachelor voor vluchtelingstudenten 
Tijdens deze prebachelor worden vluchtelingstudenten geholpen bij hun inburgeringsproces en worden zij voorbereid op het behalen van het staatsexamen Nederlands als tweede taal (Nt2). Studenten krijgen in dit schakeljaar niet alleen taallessen, maar worden ook bijgespijkerd in andere vakken. Naast les krijgen ze ook sociale begeleiding via buddy’s.

Versterk je Veerkracht 
Versterk je Veerkracht is de titel van een digitaal werkboek op basis van ACT-methodiek, ontwikkeld voor Fontys-studenten. Het biedt toegankelijke oefeningen en inzichten om studenten te helpen met mentale veerkracht, zingeving en zelfkennis. Het werkboek is inmiddels ook buiten Fontys in gebruik.

Het is de tweede keer dat de Fontys For Society Awards worden uitgereikt en ze zijn een blijvertje aldus Van Baardwijk. Ook als de slogan van Fontys ooit mocht veranderen. “Het idee voor deze awards valt natuurlijk perfect samen met de gedachte achter Fontys for Society, dus ik zou er wel van balen als er een andere pay off zou komen. Maar ik verwacht niet dat dat snel zal gebeuren en anders vinden we daar vast wel weer wat op.”

Hoezo Fontys for Society? En trouwens net zo: Summa for Society. Het evenement dat gisteren door de twee scholen samen werd georganiseerd in het Eindhovense Parktheater bleek een prachtig voorbeeld van hoe je de maatschappij naar studenten brengt en andersom. De initiatiefnemers wisten de Rabobank, de gemeente Eindhoven en het Parktheater als sponsoren te strikken. Zodoende konden studenten, in het geval van Fontys allemaal van Sociale Studies, gratis de voorstelling ‘Armoede uitgelegd aan mensen met geld’ bijwonen.

Die voorstelling kwam van de hand van Tim 'S Jonkers, auteur van het gelijknamige boek en medewerker van De Correspondent. Hij hield de zaal een spiegel voor en vertelde hoeveel misverstanden er wel niet zijn over armoede en welke gevolgen dit heeft voor mensen die dit betreft. En hoe overheden hier op een andere, betere manier mee om dienen te gaan.

Geprikkeld
Leerzaam voor de studenten. Maar minstens zo leerzaam was het middaggedeelte, eveneens in het Parktheater, waarbij de studenten zelf aan het werken of beter gezegd denken werden gezet. Met een quiz, een opdracht en een ‘lagerhuis’-debat werden zij actief geprikkeld om na te denken over armoede. 

De meesten bleken al een aardig beeld te hebben van wat armoede betekent en welke effecten dat heeft. Zo wist een ruime meerderheid de juiste antwoorden wel over de cijfers achter armoede in Eindhoven, Nederland en wereldwijd. Dat 1,2 miljoen mensen in Nederland rond de armoedegrens leven. Dat 3,1 procent van de Nederlandse bevolking daadwerkelijk onder die armoedegrens leeft. En dat dit percentage in Eindhoven zelfs 4,1 procent bedraagt. 
Alleen bij de stelling ‘Armoede is wereldwijd alleen maar toegenomen’ gingen de meesten de mist in: dit is namelijk niet het geval.

Vervolgens werden de studenten, er hadden zich er meer dan honderd opgegeven voor deze dag, aan het werk gezet. In groepjes moesten zij zich over vier vragen buigen en daar antwoorden op verzinnen. Hoe je armoede herkent, wat we daar met zijn allen aan kunnen doen, en vooral ook: wat kan de (lokale) overheid eraan doen. Dat was ook een van de redenen waarom de gemeente Eindhoven zich achter het initiatief schaarde: de suggesties die hier op papier werden gezet gaan ook naar het gemeentehuis. 

Context
Het meest interessante deel moest toen nog komen: het lagerhuisdebat over armoede. Studenten en docenten gingen volop in discussie over stellingen rond armoede. Over de meeste zaken waren ze het wel eens. Zoals dat armoede geen individuele maar maatschappelijke verantwoordelijkheid is. Weliswaar afhankelijk van de context, werd daar nog wel aan toegevoegd. 

De meningen liepen meer uiteen bij de stelling ‘De staat houdt armoede in stand in plaats van die te bestrijden’. Daar brandde de discussie flink los. Een docent kwam met een treffend voorbeeld. “Ik help een gezin dat in de bijstand zit. Ik ben er heel erg van geschrokken hoe moeilijk het wel niet is om al die formulieren in te vullen die nodig zijn voor toeslagen. Daarmee helpt de staat dus echt niet.” 
Iemand anders kwam met dezelfde kritiek: “Het vastleggen van cliëntendossiers kost zo ontzettend veel tijd. Tijd die ik anders aan de cliënten had kunnen besteden.” 

Ja, stelde een andere docent, veel papierwerk. “Maar er zijn nu eenmaal mensen, georganiseerd zelfs, die misbruik maken van het systeem. En dus is het gewoon nodig.” Waarop een student stelde dat niet argwaan over dat mensen proberen te profiteren het uitgangspunt dient te zijn, maar vertrouwen. Daarin leken de ‘partijen’ niet echt dichter bij elkaar te kunnen komen. 

Het enige punt waarop iedereen elkaar enigszins leek te vinden, was dat de intenties van de overheid wel goed zijn maar de uitvoering niet. Helaas werd het debat door tijdgebrek ingekort, en dat was jammer. Maar wie weet kan het initiatief volgend jaar nog eens in herhaling. En worden er dan ook studenten van andere opleidingen uitgenodigd. Want armoede, zo was eerder al geconstateerd, gaat iedereen aan. 

In de kerk van Open Hof in Kampen wordt 24/7 gepreekt en gezongen als protest tegen de uitzetting van de familie Babayants uit Oezbekistan. Aanstaande zaterdag geven zes tweede- en derdejaarsstudenten van de opleiding Theologie vier uur lang vorm aan de estafetteviering. 

Creatieve viering 
“In twee verschillende blokken gaan ze creatief te werk”, vertelt Marieke Milder, die de Fontysvoorgangers aanspoorde om mee te doen en hen daarbij begeleidt. “In de context van het vak ‘Vieren & Rituelen’ stellen ze een dienst samen die is afgestemd op een vooraf gekozen doelgroep.” 

Daarbij baseren studenten zich op de katholieke traditie maar hun invulling is vrij. “Het gaat om de doorvertaling van katholieke elementen naar een niet- of andersgelovige gemeenschap. In de vieringen is er zaterdag bijvoorbeeld aandacht voor het Bijbelboek Ruth, dat handelt over mensen die terechtkomen in een vreemd land. Er is een zogenaamde Taizé-viering (speciaal gericht op jongeren met veel zang en gerichte stiltemomenten, red.) en er vinden groepsgesprekken plaats.” 

Voor deelnemende tweedejaars snijdt het mes bovendien aan twee kanten. “Ik heb ze voorgesteld er een Beroepsproduct Liturgie van te maken, dat onderdeel is van hun tentaminering. De derdejaars hoeven geen Beroepsproduct te maken, maar geven uit betrokkenheid zelf een onderdeel vorm.” [Tekst gaat verder onder de foto's]
 

Kerkasiel 
Het Oezbeekse gezin Babayants – vader, moeder en vier kinderen – woont momenteel in de kerk. Bijna elf jaar is het gezin in Nederland, waarvan ze acht jaar doorbrachten in het azc in Emmen. Nu beoordeelt de IND hun terugkeer, als christenen in een grotendeels islamitisch land, als voldoende veilig. De uitzetting is in gang gezet. 

De bijzondere viering begon eind november en gaat dag en nacht door. Tijdens kerkdiensten is het de politie namelijk niet toegestaan mensen te arresteren. Vrijwilligers uit het hele land, zoals voorgangers en muzikanten, kunnen zich aanmelden en worden ingepland in het continurooster. 

Het idee om mee te doen, komt van Milder zelf. “Ik voel me betrokken bij deze problematiek en was ook al bij het vorige kerkasiel in Den Haag. Ook toen gingen er studenten van Fontys voor.” Deze actie haalde volop de media en leidde in 2019 tot het Kinderpardon voor 500 kinderen. 

Geworteld 
Het is ongewis hoe het ditmaal eindigt. Over een laatste bezwaarprocedure – waarin de advocaat van de familie Babayants aanvoert dat de jongste kinderen hier zijn geboren en derhalve in Nederland geworteld – kan elk moment een besluit vallen. 

“De kerkgemeenschap van Open Hof in Kampen probeert zo veel mogelijk aandacht te genereren”, zegt Milder. “Inzet van het kerkasiel is niet alleen dat deze familie mag blijven, maar ook dat er opnieuw een kinderpardon komt.” In totaal zitten momenteel zo’n 300 kinderen op een vergelijkbare wijze tussen wal en schip. 

Een nieuw kinderpardon is nu misschien lastig, gezien de kleur van het kabinet. “Maar een woordvoerder van Open Hof gaf laatst nog aan dat ze zo veel sympathie willen creëren dat de politiek er niet meer onderuit kan. Daarvoor moet je eerst de publieke opinie zien mee te krijgen. Zo ging dat in 2018 ook.” 

Waarom vindt Milder het zo belangrijk om hieraan mee te doen? “Omdat ik theoloog ben en gelovige. Daarom wil ik oog hebben voor mensen die in de knel zitten. Geloof is niet ‘los verkrijgbaar’, het moet altijd handen en voeten krijgen in het dagelijkse leven.” 

De foto's in dit artikel zijn tijdens de dienst gemaakt en dus later toegevoegd.

Dat Katie onder meer ‘kwetsbaar durft handelen en niet schroomt om bureaucratie te omzeilen’ is voor jury én publiek voldoende haar onlangs uit te roepen tot ‘Sociaal Werker van het Jaar’. Winnen was wennen voor haar: “Vroeger hoorde ik altijd dat ik iets niet kon. Later groeide mijn zelfbeeld. Maar dit is wel een hoogtepunt.”

De verkiezing van stimuleringsplatform Sociaal Werk werkt! is bedoeld om sociaal werkers zichtbaarder te maken. In de haar nu toegewezen rol van ambassadeur wil Katie zich inzetten voor het belang van ervaringsdeskundigheid en het bespreekbaar maken van mentale gezondheid: “Als ik straks naar een ministerie ga, neem ik zeker een jongere mee.”

Eén op drie
Jongerenwerkers ondersteunen hun doelgroep bij de ontwikkeling naar volwassenheid. Dit gebeurt, in samenwerking met bijvoorbeeld scholen, door laagdrempelig contact te maken, te signaleren en motiveren. Taken zijn deels preventief gericht en vallen buiten de formele jeugdzorg.

Juist het ongedwongen karakter maakt dit werk relevant. “Eén op de drie jongeren heeft mentale klachten”, zegt Katie, werkzaam bij het Tilburgse R-Newt, de jeugdwerktak van maatschappelijk ondersteuner ContourdeTwern. “Wij zijn dichtbij in de wijk. De basis ligt in oprecht contact maken met jongeren. We hoeven niet eerst al hun antecedenten te kennen maar kijken vooral naar de behoeften.”

En dat werkt. “Als je investeert in vertrouwen, zie je jongeren vaak gigantisch veranderen. Ze hebben allemaal een drang naar autonomie. Wij kunnen hen helpen die te voelen.”

Zelfontdekking
Haar bacheloropleiding Social Work voltooide Katie in 2012. Ze was zeventien toen ze begon en nam een roerige jeugd mee naar Fontys. “Natuurlijk dacht ik: Ik ga alle problemen oplossen! Vandaar ook mijn keuze voor de GGz-kant.” Langzaam landde het inzicht dat die eigen ervaringen haar juist geschikt maakten voor jongerenwerk.

“Mijn verhaal is niet standaard. Maar aanvankelijk dacht ik dat ik niet uit dat rugzakje mocht putten.” Docent John Smits speelde een belangrijke rol in het zelfontdekkingsproces van Katie. “Hij was eerstejaarsmentor en vroeg me: Waarom speel je altijd de clown? Jij bent slim en krijgt veel meer waardering als je dat laat zien… Maar ik verstopte me om niet weer gekwetst te worden. John prikte door mijn beschermingsmechanisme heen.”

Aanjager Ervaringsdeskundigheid
Inmiddels is Katie twaalf jaar actief als jongerenwerker. Gaandeweg liet ze eigen ervaringen meer toe in haar werk en zette ze die ook in. “In het begin voel je je hierin niet altijd gesteund. Dan flapte een collega eruit: ‘Ik snap niet dat een kind van twaalf zelfmoord pleegt’. Ik wist dan dat ik qua kennis iets zou kunnen delen, maar zei nooit: Heb je even?”

Uiteindelijk ging ze de zekerheid voelen zichzelf eerlijker te uiten. Het volgen van een opleiding tot ervaringsdeskundige – erop gericht om deelnemers die problematieken aan den lijve hebben ondervonden, vanuit een hervonden balans te laten werken – maakte het plaatje rond. “Je ziet daar dat de hele groep zich openstelt, waaronder mensen die ik zeer serieus nam als professional. Dat geeft vertrouwen.”

Inmiddels is ze binnen R-Newt aanjager op dit thema. “De inzet van ervaringsdeskundigheid in het sociaal domein is niet vanzelfsprekend. Theoretisch ingestelde medewerkers onderschatten het ervaringsstuk soms. En het is belangrijk dat er een goede beleidscontext ligt. Sommige organisaties denken niet verder en willen vooral graag inhaken op een trend.”

De inzet van ervaringsdeskundigheid hoeft niet ingrijpend te zijn. “Het kan gaan om kleinere triggers. Het besef: als ik mij nu kwetsbaar opstel en iets kleins uit mijn eigen verleden deel, dan bied ik iemand misschien nét weer de motivatie om door te gaan.”

Positieve benadering
Terugkijkend op haar eigen ervaring met hulpverlening: “Ik voelde me ongezien en vertrouwde niemand. Het begint al met het invullen van een online vragenlijst. Dat creëert afstand. Terwijl de kern van een hulpvraag is dat je samen een band aangaat. Je wilt iemand treffen die wil zien wie je echt bent.”

In de ‘systemische’ wereld van onderwijs en jeugdzorg belanden jongeren vaak in vastomlijnde structuren. “Maar belangrijker is om vooral verder te blijven kijken. Wie is de persoon áchter de problematiek? Bovendien wordt weleens vergeten een jongere te complimenteren met wat wel goed gaat. Ik probeer in iedereen iets positiefs te ontdekken.”

Theorie en praktijk
Wat zijn Katies ambities? “Ik wil dat ervaringsdeskundigheid even zwaar gaat wegen als de conventionele theoriekennis. Daarin heb ik nu als aanjager al meer een beleidsmatige rol. Maar steeds geldt dat ik de combi zoek en de praktijk nooit helemaal los wil laten. Jongeren gaan voor beleidsnota’s.”

Wat wil ze Fontys-studenten van nu meegeven? “Ben je bewust van je frisse blik. Je bent misschien nieuw, en nog niet uitgeleerd, maar je neemt wel je eigen kijk op dingen mee, en mensen die al langer in het vak zitten kunnen daarvan leren. En verder: wees kritisch en eigenwijs. Zeg lekker wat je denkt.” [Frank van den Nieuwenhuijzen]

Het stereotype beeld van de zwerver met een biertje onder de brug en een winkelwagen met spullen klopt allang niet meer. Dat blijkt al meteen als Mark (40) en Patrick (27) zich aan de studenten voorstellen. Allebei leefden ze enkele maanden op straat na opeenvolgende tegenslagen in hun leven. Bij Mark ging het mis doordat hij de dood van zijn vader niet kon verwerken, en bij Patrick nadat hij ziek thuis kwam te zitten met een WIA-uitkering.

“Het kan echt iedereen overkomen”, zegt Mark. “Bijvoorbeeld door een scheiding, mentale problemen, ontslag, verlies, ziekte. Tegenwoordig is 60 tot 70 procent dak- en thuisloos om economische redenen, niet omdat ze verslaafd zijn. Het gaat om mannen én vrouwen, en ze zijn van alle leeftijden en niveaus. Eindhoven telt zo’n 4.000 tot 5.000 mensen die dak- en thuisloos zijn. Dat zijn er ongelofelijk veel.”

Door studenten onder te dompelen in een andere leefwereld kunnen ze een dieper begrip ontwikkelen voor het leven van anderen, is het idee achter de straatroute, die onderdeel uitmaakt van de lesstof van de eerstejaars van Fontys Social Studies. Daarnaast leren de studenten ook over zichzelf, omdat ze geconfronteerd worden met hun eigen vooroordelen en aannames.

Eerlijk beeld
En die zijn er volop. “Daarom is het belangrijk - vooral voor toekomstige sociaal werkers - dat ze een eerlijk beeld krijgen van dak- en thuisloze mensen”, motiveert Hanneke van Lieshout docent bij Fontys en de professionele werkplaats Ervaring die Staat, een stichting die een veilige haven biedt aan kwetsbare mensen uit Eindhoven.

Ook Mark en Patrick zijn door een organisatie die zich inzet voor dak- en thuislozen geholpen. Patrick zit nog in een re-integratietraject en Mark werkt inmiddels zelf bij Klankbordgroep Dak- en Thuislozen (Kdet). Patrick is er vrijwilliger en beiden lopen ze de straatroutes, niet alleen met studenten, ook met particulieren en bedrijven. [Tekst gaat verder na de foto's]

De route die de Fontysstudenten lopen, is zo’n 10 kilometer en voert langs inloophuizen, nachtopvanglocaties en slaapplekken in de openlucht. De bezochte locaties en de verhalen van Mark en Patrick over zichzelf en andere dak- en thuisloze mensen laten diep indruk na bij de studenten. Zoals het verhaal over de doodgevroren jongen of de vrouw die na een scheiding op straat kwam te staan.

In de praktijk
Studente Lian (18) heeft voor deze opleiding gekozen omdat ze in haar werk iets voor anderen wil betekenen. Of ze met dak- en thuislozen wil werken, weet ze nog niet. Wel heeft ze een beter beeld gekregen van deze veelal onzichtbare doelgroep. “In de praktijk werkt dat toch beter dan wanneer je een verhaal hoort in een klaslokaal.”

Daar is medestudent Kaan (23) het mee eens. Ook hij had het klassieke beeld voor ogen van een dak- en thuisloze. “Als je een locatie met eigen ogen ziet, maakt dat toch meer indruk. Zoals het karton dat is achtergelaten tussen een gebouw en het treinspoor. Daar slapen ze dan op, terwijl ik ’s nachts in mijn warme bed lig. Dat zet me wel aan het denken.”

Onbewust loopt Lian regelmatig langs een andere verborgen slaapplek op het terrein van de TU Eindhoven. Onder een metershoge dichtbegroeide den met takken tot op de grond liggen spullen op de grond. Er ligt op dat moment ook iemand te slapen. De studente is er stil van. “Dak- en thuisloze mensen zijn overal om ons heen en we zijn ons er totaal niet van bewust.”

Ook van het verschil tussen rechthebbenden en niet-rechthebbenden waren de studenten niet op de hoogte. Kaan: “Als je niet uit Eindhoven of een naastgelegen dorp komt, ben je bij de meeste opvanglocaties niet welkom. Ik vind dat de overheid daar wat aan zou moeten doen. Meer opvanglocaties en opvang voor iedereen. Er mag geen onderscheid gemaakt worden tussen mensen.”

Dingemans telt ze na en komt uit op twaalf professionele werkplaatsen (PW) binnen Fontys Sociale Studies. “Dat zijn hybride leeromgevingen waarin intensief wordt samengewerkt tussen het werkveld, het hoger onderwijs en inwoners. Het doel van deze werkplaatsen is om oplossingen te bedenken voor complexe maatschappelijke kwesties.”

Die zijn er genoeg, weet de docent bij Fontys Sociale Studies en onderzoeker bij het lectoraat Sociale Veerkracht. De groeiende inkomens- en kansenongelijkheid, de energietransitie, toenemende wachtrijen in de (mentale) gezondheidszorg en eenzaamheid zijn slechts enkele voorbeelden. In dat licht maakt hij zich zorgen over de politieke machtswisseling, want ‘de politiek bepaalt de sociale beleidskeuzes en het sociale domein is gebaat bij continuïteit’.

Toch is hij hoopvol als hij kijkt naar de ontwikkeling van de professionele werkplaatsen binnen Fontys Sociale Studies. Wat ruim tien jaar geleden begon als geëxperimenteer, is langzaamaan uitgegroeid tot meerdere leeromgevingen die bijdragen aan de ontwikkeling en groei van alle betrokkenen en die van belang zijn voor de aanpak van de maatschappelijke vraagstukken. “Maar we zijn er nog niet”, benadrukt de docentonderzoeker.

Zelf onderzoeken
Binnen een professionele werkplaats gaan studenten zelf onderzoeken wat er speelt in een bepaalde stadswijk of bij een bepaalde doelgroep en gaan ze vervolgens met die hulpvraag aan de slag. Een werkwijze die bij sociale studies veel voorkomt. “Ze praten met mensen, signaleren een sociaal vraagstuk en zoeken daarvoor een oplossing”, licht Dingemans toe. “Studenten kunnen professionele leerervaringen opdoen en ontwikkelen andere competenties dan bij een stage mogelijk is.”

Zo’n professionele werkplaats is gekoppeld aan een publieke organisatie in de beroepspraktijk. Als voorbeeld noemt Dingemans stichting Ik wil, een organisatie die zich inzet voor wijkbewoners en in het bijzonder kwetsbare vrouwen met een migratieachtergrond, voor wie studenten schilderactiviteiten hebben opgezet om weer verbinding te kunnen maken met zichzelf en anderen.

Binnen een PW werken soms meerdere Fontysinstituten of opleidingen samen, vanwege de specifieke kennis. Nu werkt voor het eerst een PW van Sociale Studies samen met het mbo, de opleiding Sociaal Werk van Summa College. Dat gebeurt in de professionele werkplaats Maatschappelijke Impact, waarbij ook Dynamo Jeugdwerk is betrokken. “In een steeds complexer wordende samenleving is het van belang om mensen en perspectieven te verbinden”, is de achterliggende gedachte aldus Dingemans.

De kartrekkers vanuit Fontys en Summa trekken intensief met elkaar op en zorgen ervoor dat ieders vaardigheden en vakinhoudelijke kennis worden benut. “Zo gaan mbo-studenten praktijkgerichter aan de slag en vervullen Fontysstudenten een theoretischere rol. Op deze manier komen ze beter beslagen ten ijs en kunnen complexe maatschappelijke vraagstukken effectiever worden aangepakt.”

In de kinderschoenen
Alle betrokkenen binnen deze professionele werkplaats komen veelvuldig fysiek samen op een van de locaties. “Deze regelmatige bijeenkomsten in de buurt zijn van belang om goed en snel met elkaar te kunnen schakelen en inhoudelijk te overleggen. Daardoor kunnen sociale kwesties en maatschappelijke vraagstukken vroeg gesignaleerd worden en kan er adequaat gehandeld worden.”

De professionele werkplaats Maatschappelijke Impact staat nog in de kinderschoenen, maar is een blauwdruk voor de toekomst, stelt Dingemans. “Het is een leeromgeving die enerzijds bijdraagt aan de ontwikkeling van toekomstige professionals binnen het sociale domein en anderzijds impact maakt door sociale vraagstukken bij de kern aan te pakken.” De sleutel tot dit succes: de beloftevolle samenwerking tussen het hbo en mbo. [Marieke Verbiesen]

De bewuste opleiding op de Fontyslocatie in Utrecht valt sinds kort onder Fontys Social Studies. In Utrecht wordt naast deze studie ook de bachelor Theologie (Geestelijke begeleiding) gegeven.  Die opleiding blijft gewoon bestaan.  De datum van de definitieve beëindiging wordt met de huidige studenten van de lerarenopleiding nog nader bepaald. 

Namens het college van bestuur legde Arian Steenbruggen gisteravond aan de centrale medezeggenschapsraad uit dat het eigenlijk al heel lang tobben was met deze opleiding, waar op dit moment slechts negen studenten bij zijn ingeschreven. De afgelopen jaren schreven zich hooguit één tot zeven studenten per jaar in voor de voltijdvariant en dat aantal is zelfs nog lager voor de deeltijdvariant. 

Steenbruggen: “Er zijn door de jaren heen al heel wat gesprekken hierover gevoerd, zeker ook vanwege deze lage studentaantallen. Gezien de richting die we uitgaan met de transitie educatieve opleidingen en geestelijke begeleiding, is het logisch dat we hier nu bij uitkomen.”

Kritiek
De medewerkers zijn geïnformeerd over de beëindiging van de opleiding en het voorgenomen besluit is besproken met de instituutsmedezeggenschapsraad (imr).  

Daarover werden door de cmr nog wel wat vragen gesteld. Niet over de inhoudelijke kant van het besluit, maar over de wijze waarop had de imr kennelijk nog wat kritische noten te kraken. Steenbruggen stelde daarop nog niet van die kritiek gehoord te hebben. “Ik heb de reactie van de imr slechts in hoofdlijnen meegekregen.”

De cmr heeft vanwege de ingekomen reacties van de imr nog niet ingestemd met het voornemen van het bestuur.