Pas drie weken geleden lukte het de studente om sporadisch weer contact te krijgen. Ze weet nu dat haar familie en vrienden nog leven, maar ook dat hun bestaan volledig is ontwricht door de aanhoudende onrust in haar geboorteland en het conflict met de Verenigde Staten.

Parmida is in 2018 naar Nederland gevlucht en heeft inmiddels een Nederlands paspoort. Maar de situatie in Iran houdt haar dagelijks bezig. Bron sprak haar daar in januari ook al over. “Studeren gaat moeizaam. Ik moet passages soms wel tien keer lezen voordat de stof goed tot me doordringt. Mijn gedachten gaan steeds naar alles wat er in Iran gebeurt en de mensen die daar het slachtoffer van zijn, ook hier in Nederland.”

Internetblokkades
Parmida weet dat ze niets aan de situatie kan veranderen, maar wat ze wel kan doen is er zijn voor de Iraniërs in Nederland en bewustzijn creëren bij mensen die verder af staan van het gebeuren. Zo biedt ze een luisterend oor, sluit ze soms aan bij protesten in Eindhoven en steunt ze initiatieven om geld in te zamelen voor hen die het hard nodig hebben.

En die zijn er genoeg, zegt ze. “Sommige Iraanse studenten bij Fontys die ik ken, kunnen hun collegegeld of de huur niet meer betalen." Dat komt bijvoorbeeld door de hoge inflatie in Iran waardoor geld minder waard is geworden, en door het ontbreken van regulier betalingsverkeer vanwege internetblokkades. "Deze studenten zijn slachtoffer van een situatie waar ze niets aan kunnen doen. Dat raakt me enorm.” 

Mentale en financiële problemen
Fontys herkent dit beeld. Er studeren dit jaar ruim negentig Iraanse studenten bij de hogeschool. Een deel meldt zich met zorgen op mentaal, financieel of praktisch vlak. Ze kloppen aan bij contactpersonen op de instituten, bij decanen of direct bij team Lesgeld. “Het exacte aantal studenten dat zich meldt, is daarom lastig aan te geven”, zegt Yuri van Antwerpen, beleidsmedewerker inschrijving en internationalisering bij Studentenvoorzieningen.  

Volgens zijn collega Sander Waulthers, consultant studentbegeleiding en studentenwelzijn, is het van belang het onderwerp bespreekbaar te maken in het onderwijs en een luisterend oor te bieden op alle plekken in de organisatie. “Studenten kunnen daarvoor terecht bij studentenpsychologen en studentendecanen. Naast studiebegeleiding en uitstelmogelijkheden, kunnen studentendecanen studenten doorverwijzen naar Lesgeld voor een betalingsregeling. Het gaat om maatwerk per situatie en student.”

Soms wordt er doorverwezen naar externe hulp. Waulthers: “Fontys heeft in alle regio’s waarin zij actief is contact gelegd met huisartsenvoorzieningen en lokale partners om de toegankelijkheid van zorg voor studenten te versterken. We werken daarbij samen met regionale initiatieven die gericht zijn op internationale studenten en met gemeentelijke voorzieningen, zoals wijkteams en financiële ondersteuningsorganisaties. Zo proberen we iedereen te helpen.”

Afdeling Lesgeld
Wat betreft financiële steun is Fontys gebonden aan de geldende wet- en regelgeving. Wel brengt ze studenten met financiële problemen in contact met de medewerkers van de afdeling Lesgeld. “Samen wordt gekeken naar de financiële situatie en kan een betalingsregeling worden afgesproken. Een klein deel van de Iraanse studenten geeft aan deze ondersteuning nodig te hebben en maakt hier ook gebruik van”, aldus Waulthers. 

Dat niet alle studenten in de knel komen, heeft mogelijk te maken met de bron van hun financiële middelen. Een deel van hen ontvangt bijvoorbeeld ondersteuning van familieleden die woonachtig zijn buiten Iran.

Het voltijds collegegeld voor niet-EER-studenten wordt elk jaar opnieuw vastgesteld en bedraagt tussen 9.740 en 12.480 euro. Studenten die moeite hebben het bedrag op tijd te betalen, krijgen het advies de mogelijkheden van een (particuliere) studiebeurs te onderzoeken. Ook maakt Fontys Iraanse studenten attent op de mogelijkheid om in Nederland te werken. Niet-EER-studenten mogen zestien uur per week werken of fulltime in juni, juli en augustus.

Geen betalingsherinnering
Met het oog op de (mogelijk) kwetsbare financiële situatie van Iraanse studenten stuurt Fontys hen dit studiejaar geen automatische betalingsherinneringen en volgt bij een eventuele betalingsachterstand geen uitschrijving bij de opleiding. Zo wil de hogeschool extra stress onder Iraanse studenten voorkomen, omdat een uitschrijving impact kan hebben op de verblijfsvergunning van de student.

Een klein lichtpuntje is een recente uitspraak van de Raad van State. Persoonlijke omstandigheden, zoals oorlog of familieomstandigheden, kunnen voortaan meerdere jaren meewegen bij de beoordeling van studievoortgang. Dat kan voorkomen dat een verblijfsvergunning wordt ingetrokken.

De situatie van Iraanse studenten heeft ook de aandacht van de Vereniging Hogescholen (VH). “De aanpak is nu nog grotendeels decentraal geregeld; hogescholen proberen studenten zo nodig individueel te helpen. Dat lukt nog, maar deze manier van werken loopt wel tegen grenzen aan”, zegt een woordvoerder.

De VH volgt de situatie daarom actief. “We stemmen voortdurend af met hogescholen en we zijn momenteel in gesprek met de ministeries van Onderwijs en Buitenlandse Zaken, de IND en gemeenten over aanvullende (centrale) oplossingen.”

"Teruggaan is geen optie"
Parmida hoopt dat er snel tijdelijke oplossingen of uitzonderingen komen voor Iraanse studenten, zoals die er eerder ook waren voor Oekraïense studenten. Want de consequenties zijn groot, zegt ze. “Als je je collegegeld niet kunt betalen en je verblijfsvergunning verloopt, loop je het risico dat je terug moet. Maar teruggaan is geen optie. Iran is niet veilig.”

Als de situatie Parmida zelf even te veel wordt, gaat ze naar een studiecoach op wie ze kan terugvallen. “Met haar deel ik regelmatig mijn zorgen.” Ook de meeste docenten denken met haar mee. “Haal ik de laatste toets niet, dan mag ik hem herkansen.” Ze weet al dat ze overgaat naar het vierde studiejaar. Een hele geruststelling, aldus de studente.

Hulp nodig? Studenten kunnen meer informatie vinden op onder andere Fontys Helpt en  Fontys Routekaarten. 

Ieder jaar voert Joyce van Bergen, samen met haar collega-studiekeuzeadviseurs, gesprekken met ruim duizend Fontysstudenten. Een groot deel van hen twijfelt. Over de huidige studie, het starten van een vervolgstudie, of de juiste aansluiting met het werkveld. “Studenten ontwikkelen zich, leren zichzelf beter kennen en stellen onderweg hun keuzes bij. Dat daarbij ook twijfels ontstaan, is logisch en niets om je zorgen over te maken.”

Volgens Van Bergen vraagt het werkveld immers om professionals die met vertrouwen kunnen navigeren en floreren in veranderende omstandigheden. “Daar horen leren kiezen en omgaan met twijfelen absoluut bij.”

Grote behoefte
Fontys kan geen harde cijfers geven als het gaat om het aantal studenten dat twijfelt. Wel is de behoefte aan ondersteuning groot, weet Sander Waulthers. Hij zorgt er als consultant Studentbegeleiding en studentenwelzijn bij Fontys Studentenvoorzieningen mede voor dat de ondersteuning aan studenten ook beleidsmatig binnen Fontys wordt geborgd. 

“Het kunnen herkennen of je wel of niet op je plek zit, is essentieel. Daarnaast is het belangrijk studenten te leren hoe zij weer goed in hun vel kunnen komen en een plek te kunnen vinden die bij hen past. Floreren en navigeren zijn begrippen die hand in hand gaan en waar we op alle plekken aan moeten bijdragen."

Volgens de consultant kunnen twijfels bij studenten op ieder moment van de studie voorkomen. Redenen zijn onder andere een studie die inhoudelijk anders blijkt dan verwacht, of ervaringen dat de praktijk minder goed aansluit bij die gemaakte verwachtingen, zoals tijdens stage. “En onderschat het twijfelen voor aanvang of na de studie niet.”

Het is vooral belangrijk, zegt Waulthers, dat studenten weten waar ze met die twijfels terechtkunnen. Zo kunnen ze niet alleen in gesprek met studiekeuzeadviseurs, maar kent Fontys ook verschillende programma`s die studenten begeleiden tijdens het handelen naar de studietwijfels. “Ook zijn er verschillende tools en trainingen beschikbaar, zoals My Student Journey. Bedoeld om studenten inzicht te geven in hoe ze ervoor staan. Niet qua studieresultaten, maar qua persoonlijke groei en welbevinden.”

 Schaamte, schuld en onzekerheid
Hoewel Van Bergen en Waulthers beiden op hun eigen manier klaarstaan om studenten te helpen, merken de twee ook dat er lang niet altijd en open over studietwijfels wordt gesproken. “Het voelt voor studenten beladen. Schaamte, schuld en onzekerheid kunnen er direct voor zorgen dat studenten hun twijfels voor zich houden, ook thuis”, legt de studiekeuzeadviseur uit. “Maar volgens mij twijfelen we allemaal. Over onze toekomst, carrière of andere zaken die voor ons van persoonlijk belang zijn”, vult Waulthers aan. “Het hoort er nu eenmaal bij, ongeacht de studie die je volgt.”

Toch snapt de consultant dat het merendeel van de studenten niet aanklopt voor een een-op-een gesprek. “Maar als we willen dat studenten leren kiezen en twijfels normaliseren, moeten we ze daar ook de kans voor geven." Ruimte maken voor het gesprek hierover, ook als docent of medestudent, draagt daar aanzienlijk aan bij, zegt hij nog.

Van Bergen heeft als studiekeuzeadviseur een onafhankelijke rol in dergelijke gesprekken, waarbij niet alleen gekeken wordt naar mogelijkheden binnen de eigen instelling. “Het uitgangspunt blijft dat een student een keuze maakt die echt goed past. Soms betekent dat ook dat een student elders beter op zijn plek is."

Als kersverse eerstejaars student is dit hét moment om goed na te denken of en hoeveel je wilt lenen. Veel studenten komen er pas na het behalen van hun diploma achter wat de gevolgen zijn van hun studieschuld. Hoe jij kunt voorkomen dat je later voor vervelende verrassingen komt te staan? 

1. Weet waar je aan begint
Natuurlijk is het verleidelijk om voor het maximale leenbedrag te gaan. Maar hoe onschuldig het nu ook lijkt, een lening is geen gratis geld en ooit komt het moment waarop al die centjes moeten worden terugbetaald mét rente. En slecht nieuws: die rente is de laatste jaren alleen maar gestegen.

Jarenlang was de rente op studieschulden nul komma nul. Wat je leende moest je terugbetalen en geen cent meer. Inmiddels is dat veranderd en is die rente opgelopen tot zo’n 2,5 procent. En let op, dit is geen vaststaand percentage en kan dus ieder jaar verder stijgen. Wel iets om rekening mee te houden.

2. Leen alleen wat je écht nodig hebt
Studiefinanciering, de naam zegt het al, is bedoeld voor je studie en eigenlijk niet voor dat extra rondje in de kroeg. Een lening bij DUO is natuurlijk wel heel handig als je ouders bijvoorbeeld niet zoveel meebetalen aan je opleiding. Toch lenen veel studenten een veel hoger bedrag dan nodig. Lekker voor nu, maar maximaal lenen betekent later ook maximaal terugbetalen.

En waar je als studenten nu misschien even niet bij stilstaat, je studieschuld heeft een directe invloed op het bedrag dat je mag lenen voor een huis: je hypotheek dus. Je zult niet de eerste zijn die met een torenhoge studieschuld straks minder of zelfs geen hypotheek kan krijgen bij de bank. 

3. Wat heb je nodig?
Reken daarom eerst goed uit hoeveel geld je echt nodig hebt, voordat je zomaar een smak geld gaat lenen bij DUO. Want maximaal lenen voor je studie, is eigenlijk bijna nooit nodig. Om erachter te komen wat er bij jou iedere maand binnenkomt en weer uit gaat, kun je de rekenhulp van DUO gebruiken. Of lekker ouderwets met een pen en een schriftje je uitgaven en inkomsten bijhouden. Blijkt dan dat je naast de basisbeurs, een bijbaan of bijdrage van je familie, toch nog iets tekortkomt? Dan kun je dat bedrag alsnog lenen.

4. Begin met alles wat gratis is
Een voor de hand liggende tip is natuurlijk: begin met alles wat gratis is. Vraag dus altijd tegelijk met de basisbeurs ook een aanvullende beurs aan. Zelfs als je denkt dat je er geen recht op hebt (dit is een advies van DUO zelf). De basisbeurs en aanvullende beurs worden, als je je diploma haalt, namelijk omgezet in een gift.

Vergeet niet ook de andere toeslagen zoals de zorgtoeslag, huurtoeslag en eventueel eenmalige toeslagen. Misschien is lenen bij DUO dan zelfs helemaal niet meer nodig. En dat betekent later: geen terugbetaling, geen rente en geen stress.

Ze vallen wellicht niet eens op, maar op elke campus zijn er damestoiletten gemarkeerd met een sticker waar een paarse vlinder op staat met #MUPNL. MUP staat voor menstruatieproducten uitgiftepunt, iets wat sinds dit studiejaar nieuw is bij Fontys.

Eerder kende de instelling al verschillende initiatieven om gratis menstruatieproducten beschikbaar te stellen, zoals de bakjes op de toiletten van campus Rachelsmolen vanuit School of Life. “Maar omdat we graag één lijn willen trekken, hebben we het college van bestuur gevraagd of we ons konden aanmelden bij het Armoedefonds”, laat Facility Manager Corine Mathijssen van Vastgoed & Facilities weten.

Bakjes en kasten
Het college gaf akkoord, waardoor studenten met zogenoemde menstruatiearmoede nu op elke Fontyslocatie gratis tampons en maandverband kunnen pakken. “Op toiletten hangen bakjes met losse producten, maar elke campus kent ook een  discrete (dossier)kast met volledige verpakkingen.”

Die kasten staan subtiel opgesteld, bijvoorbeeld achter de kluisjes in de hal van P1 op Stappegoor en zijn beplakt met dezelfde paarse vlinderstickers, zodat studenten die producten willen gebruiken deze kasten kunnen herkennen. “Veel vrouwen die hun menstruatieproducten niet kunnen betalen melden zich ziek, komen niet naar school of werk en blijven uit schaamte thuis. Het idee achter deze kasten is dat deze vrouwen bij ons gewoon iets mee mogen nemen en kunnen gebruiken, zonder dat daar schaamte over ontstaat.”

Hoge nood
Dat de kastjes er hangen valt twee studenten van de opleiding Pedagogiek meteen op. “We hadden dit op onze middelbare school ook, maar daar waren de bakjes vaak leeg en werden ze niet op tijd bijgevuld. Zelf heb ik daar ook weleens iets gepakt toen de nood hoog bleek”, laat een van de meiden weten. Een studente van de Lerarenopleiding pakt een maandverband uit het bakje. “Het is ineens zover, en anders had ik nu naar de winkel moeten lopen. Ik ben blij dat het er is.”

In alle onderwijsgebouwen van Fontys wordt dagelijks gecontroleerd of de bakjes voldoende producten bevatten, weet Mathijssen. “Schoonmakers vullen deze  zo snel mogelijk bij. Wanneer de voorraad op raakt, regelen we dat deze weer bijgevuld wordt.”

Goed initiatief
Dat de producten eigenlijk bedoeld zijn voor studenten die armoede ervaren, is bij de drie studenten niet bekend. “Dat dit er juist voor deze doelgroep is, vind ik echt goed”, aldus de Pedagogiekstudente. “En ik ga de volgende keer gewoon naar de winkel. Dit is een superinitiatief, waar we goed mee om moeten gaan”, laat de ander weten.

Het was het tweede onderzoek van RIVM, het Trimbos-instituut en de GGD’s naar de mentale gezondheid en het middelengebruik van studenten, het eerste verscheen in 2021. De resultaten van de nieuwe monitor laten zien dat een aanzienlijk deel van de studenten nog altijd psychische klachten ervaart en dat aan het middelengebruik weinig is veranderd. En toch gaat het iets beter met het mentale welzijn van studenten dan twee jaar geleden.

Dat concludeert ook Fontys. “Maar dat wil niet zeggen dat we achterover kunnen leunen”, zegt Sander Waulthers van de dienst Studentenvoorzieningen. “Studentenwelzijn blijft onverminderd urgent. We willen het gesprek over mentale gezondheid bevorderen. Daar schort het in het algemeen nog aan. Ook hebben we de afgelopen jaren de samenwerking met onze begeleidingsketens voor studenten geoptimaliseerd, waarmee we ervoor willen zorgen dat iedere student bij Fontys de juiste aandacht krijgt."

Aan de landelijke monitor deden 14.800 studenten van 13 hogescholen mee. 2.243 ingevulde vragenlijsten waren afkomstig van Fontysstudenten. Dat is 5,2 procent van de ingeschreven studenten bij de hogeschool. Op zo’n grootschalig onderzoek is dat een relatief lage respons. Waulthers benadrukt dan ook dat het rapport vooral een indruk geeft van de mentale gezondheid en het middelengebruik van studenten en geen precies beeld. “Toch nemen we de uitkomsten heel serieus.”

Veerkracht
Uit het instellingsrapport van Fontys blijkt dat de mentale gezondheid en het middelengebruik van Fontysstudenten die mee hebben gedaan aan de landelijke monitor, niet veel afwijkt van de gesteldheid van het totale beeld van studenten aan andere Nederlandse Hogescholen. 19 procent van de deelnemende studenten heeft een bovengemiddelde positieve mentale gezondheid (tabel 2.1), dat zijn de studenten die ‘floreren’. 54 procent van de deelnemende studenten heeft een gemiddelde of hoge mate van veerkracht.

Wel springen er een aantal zaken uit. Uit het Fontysrapport blijkt dat studenten iets meer last hebben van depressie en angstklachten (44 procent) dan gemiddeld (42 procent). “Maar dat moeten we wat nuanceren”, zegt Waulthers. Hij verwijst terug naar de landelijke monitor. “10 procent van de studenten heeft te maken met ernstige klachten. Bij 12 procent gaat het om matige klachten, terwijl 22 procent lichte depressie- en/of angstklachten heeft. [De tekst gaat verder onder de tabel]

Daarnaast ervaren Fontysstudenten iets meer prestatiedruk, 44 procent ten opzichte van 42 procent landelijk. Ook op eenzaamheid (60 procent), levensmoeheid (27 procent) en emotionele uitputtingsklachten (57 procent) scoren ze wat hoger. Daar staat tegenover dat meer dan de helft van de Fontysstudenten zich veerkrachtig voelt. Dat betekent dat ze een tegenslag kunnen weerstaan of dat ze na een tegenslag in staat zijn om er snel van te herstellen of zich kunnen aanpassen aan de veranderende omstandigheden. “Daarbij speelt ook de sociale onderwijsomgeving een belangrijke rol”, licht Waulthers toe. Hij wijst erop dat 60 procent van de Fontysstudenten aangeeft geen of juist positieve gevolgen te ervaren van de coronacrisis of -maatregelen.

Sociale veiligheid
Alcoholgebruik blijft een probleem onder studenten, het drugsgebruik blijft ongeveer hetzelfde, concludeerde het landelijke rapport. “Ook hierbij zien we dat er geen noemenswaardige verschillen zijn tussen Fontysstudenten en studenten van de andere deelnemende hogescholen”, aldus Waulthers. Op het gebied van overmatig en zwaar alcoholgebruik, het frequente en recente gebruik van cannabis, psychedelica en xtc en regelmatig vapen, liggen de cijfers bij Fontys een klein beetje hoger, maar niet significant.

“Wat studenten in hun vrije tijd doen, daar heeft Fontys weinig directe invloed op, laat staan zeggenschap", zegt Waulthers. "Wel heeft het innemen van deze middelen effect op de mentale gezondheid van studenten en kan het de studieresultaten negatief beïnvloeden, evenals het vergroten van een gevoel van eenzaamheid. Ook kan het gevolgen hebben voor het gevoel van veiligheid onder studenten. Om die reden richten we ons op sociale veiligheid en preventie van alcohol- en drugsgebruik.” [De tekst gaat verder onder de tabel]

In januari komt Floris Brocaar, preventiemedewerker bij verslavingsinstelling Novadic-Kentron, Fontysmedewerkers voorlichten over hoe je (problematisch) alcohol en ander middelengebruik signaleert en wat de effecten zijn van (vroegtijdige) signalering en preventie van gebruik. “We weten steeds meer over de gezondheidsschade van alcoholgebruik. Maar dat zien we niet terug in de cijfers, er wordt niet minder gedronken. Alcohol is zo genormaliseerd in de samenleving dat we het nauwelijks hebben over de risico’s.”

Dat moet veranderen, vindt Brocaar. “Jongeren tussen 17 en 25 jaar zijn nog volop in ontwikkeling, het gaat dus om een kwetsbare groep. Alcohol heeft niet alleen negatieve effecten op de lange termijn, bijvoorbeeld hersenschade, maar ook op korte termijn. Denk aan stressklachten die verergeren, afname van concentratie en een moeizame omgang met emoties.”

Bespreekbaar maken
De preventiemedewerker pleit ervoor dat in de begeleidingstrajecten met studenten altijd over alcoholgebruik wordt gesproken. “Dan kun je inschatten of het drinkgedrag onderdeel is van het probleem en zo nodig gericht hulp bieden of doorverwijzen. Ook kun je zo het bewustzijn over alcohol vergroten. Alcohol hoort niet bij studenten, van die aanname moeten we af. Daarom moet alcoholgebruik bespreekbaar worden gemaakt.”

Duizenden Fontysstudenten bezoeken jaarlijks een decaan of studentpsycholoog met wie ze één of meerdere gesprekken voeren. “De begeleidingsketen staat inmiddels goed in de steigers”, vertelt Waulthers. ”Wel kan de samenwerking altijd nog beter, ten gunste van de student. Daar blijven we op focussen, net als op de zichtbaarheid van de ondersteuningsmogelijkheden die we onze studenten bieden.” [Marieke Verbiesen]

Vanaf komend studiejaar kunnen studenten met praktische vragen terecht bij een buddy, een ouderejaars die aan hetzelfde instituut studeert of dezelfde studie volgt. Daarvoor is het Fontys Buddyplatform opgericht, een online plek op Fontys Helpt en op de portals van de instituten waar studenten en buddy’s zich kunnen aanmelden.

De buddycoördinator van het instituut koppelt vervolgens de student met een hulpvraag aan een buddy. In het kennismakingsgesprek kijken ze of er een klik is tussen beiden. Na de opstartfase zal het Fontys Studentbuddy platform uitbreiden en kunnen ook ouderejaars zich opgeven voor een buddytraject. Bijvoorbeeld om te sparren over de minorkeuze of voor tips bij het schrijven van een scriptie.

“Soms is de drempel naar een studentcoach of een studentendecaan te hoog voor een student”, licht Brughuis toe. “Vooral als het gaat om praktische ondersteuning stapt een student eerder naar een medestudent.”

Zo kan een buddy een eerstejaars bijvoorbeeld helpen om te landen binnen in een opleiding of in een studentenstad, hij kan een rondleiding geven op de campus, laten zien hoe de online portals werken en tips geven om effectief te plannen.

Als de vraag te ingewikkeld wordt, kan de buddy hem doorverwijzen naar een professional, zoals een studentcoach, een studentendecaan, een studentenpsycholoog of een vertrouwenspersoon. Ook is er veel aanbod aan workshops en trainingen op Fontys Helpt. Vooraf krijgt een buddy twee introductiebijeenkomsten, en tussendoor zijn er intervisiemomenten. Deze worden zowel door dienst Studentenvoorzieningen als het instituut zelf verzorgd.

Laagdrempelig
Een buddy kan volgens Jarec aangeven waar hij goed in is. “Iemand kan bijvoorbeeld uitstekend plannen of beheerst de Nederlandse taal perfect. Deze persoon wordt dan gekoppeld aan een student met een hulpvraag op dit vlak. Ook kunnen buddy’s optreden als ervaringsdeskundige, bijvoorbeeld voor studenten met een functiebeperking.”

Binnen Fontys werkt al een aantal opleidingen en instituten met een eigen buddy- of mentorprogramma, zoals bij Medisch Beeldvormende en Radiotherapeutische Technieken (MBRT) en Applied Science en op de International Business School (FIBS) in Venlo en de Nieuwste Pabo in Sittard.

Andere opleidingen en instituten hadden al langer het idee voor een buddyprogramma, maar de organisatie en het extra werk waren een belemmering. “De dienst Studentenvoorzieningen zorgt nu dat de organisatie centraal wordt geregeld”, aldus Jarec. “De opleidingen en de instituten koppelen de student en de buddy, verzorgen de introductiebijeenkomst en begeleiden de buddy.”

Vrijwillig
Studenten die doorstromen naar het tweede studiejaar of derde- en vierdejaarsstudenten kunnen zich als buddy aanmelden. Buddy’s helpen een medestudent geheel vrijwillig. Het kost ze zo’n zes tot tien uur per studiejaar. Brughuis: “Wel kunnen opleidingen besluiten om de inzet van een buddy op te nemen in het curriculum, bijvoorbeeld als vrije studieruimte of als persoonlijk of maatschappelijk ontwikkelingstraject.”

Jarec en Brughuis verwachten dat de studentbuddy’s de studentcoaches kunnen gaan ontlasten wanneer in 2024-2025 het bindend studieadvies (bsa) binnen Fontys volledig wordt afgeschaft. Daardoor wordt studentbegeleiding nog belangrijker. “Dan is de praktische ondersteuning door studentbuddy’s heel handig.”  [Marieke Verbiesen]

Fontys Helpt is gestart in 2016 om studenten met een hulpvraag op een centrale plek van informatie te voorzien. Dus niet versnipperd per instituut, maar één website met informatie en contactpersonen van tweedelijnsbegeleiding. Tijdens de coronacrisis maakte de website een vliegende start, studenten maakten er dankbaar gebruik van.

De laatste maanden kwamen meerdere signalen binnen dat studenten de website Fontys Helpt (Helps, voor de Engelstalige versie) niet goed genoeg kunnen vinden. De zichtbaarheid en vindbaarheid binnen de instituten kunnen beter, vinden ze. Dat blijkt onder meer uit input vanuit de studentenfractie van de medezeggenschapsraad en uit een afstudeeropdracht van studenten van Fontys FHEC.

Op basis van deze bevindingen is de werkgroep, die bestaat uit collega’s van marketing en communicatie en studentenvoorzieningen, aan de slag gegaan met een verbeterslag, laat Kim Meijer-Ricker van dienst Studentenvoorzieningen weten. “We zijn bezig met het verbeteren van de structuur van de website, zodat de content beter vindbaar is. De afgelopen jaren zijn we qua inhoud erg gegroeid met het gevolg dat de oude structuur niet meer goed werkte.”

Beestje bij de naam noemen
Daarnaast is het belangrijk dat de juiste termen worden gebruikt voor het vinden van de juiste informatie en dat het voor de student duidelijk is waar deze over gaat. “Hierbij willen we rekening houden met inclusiviteit in taalgebruik en er tegelijkertijd geen doekjes om winden”, aldus Meijer-Ricker.

Een voorbeeld is de term ‘functiebeperking’. “We hebben gekeken naar hoe andere onderwijsinstellingen dit noemen, bijvoorbeeld ‘onbeperkt studeren’. Van studenten kregen we echter steeds terug: noem het beestje bij de naam. Een ander voorbeeld is ‘steuntje in de rug’. Dat is cryptisch en geen taalgebruik waar studenten op aanslaan.”

De werkgroep is ook actuele thema’s gaan oppakken via Fontys Helpt, zoals het aanbieden van lichttherapie in de donkere maanden en menstruatiearmoede. “Wij informeren onze studenten over de mogelijkheden via bijvoorbeeld het Armoedefonds.”

Gemiddeld per maand heeft Fontys Helpt zo’n 14.000 paginaweergaven. In de afgelopen maanden is het bouncepercentage blijven dalen, wat inhoudt dat bezoekers vaker meerdere pagina’s bezoeken tijdens hun bezoek aan Fontys Helpt. Ook is de gemiddelde tijd op de pagina omhooggegaan.

Informatie en inspiratie
De online zelfhulpmodules die in maart zijn gelanceerd, worden goed gevonden. Bezoekers blijven op deze pagina langer hangen dan gemiddeld. Daarnaast worden pagina’s over onder meer trainingen, collegegeld (specifiek betalingsachterstand), het inloopspreekuur van de studentendecaan, medezeggenschap en participatie, IT-ondersteuning en studeren met een functiebeperking, persoonlijke en bijzondere omstandigheden en studievertraging of switchen goed bezocht.

Thema’s waarop studenten het vaakst een studentcoach of een verwijzing naar de studentendecaan, studentpsycholoog en studiekeuzeadviseur vragen, zijn angst en paniek, motivatie en stress en concentratie en uitstelgedrag.

Toch is Fontys Helpt allang geen plek meer waar studenten alleen met problemen terechtkunnen, constateert Meijer-Ricker. “Fontys Helpt gaat verder dan studentenwelzijn an sich. Waar het startpunt was om een platform te zijn voor studenten met hulpvragen, gaan we meer naar een website waar studenten ook terechtkunnen voor praktische informatie en events en geïnspireerd kunnen worden in de community’s.” [Marieke Verbiesen]

Twee jaar geleden ging er een siddering door de Nederlandse samenleving bij de uitzending van De kinderen van Ruinerwold. In deze documentaireserie vertellen de broers Edino, Israël en Shin en zus Mar Jan over hun uitzonderlijke jeugd. Jarenlang woonden ze met negen broers en zussen in het geheim en ongeregistreerd in een boerderij in Ruinerwold, onder strikt regime van hun strenggelovige vader.

Na de documentaire verscheen het boek Wij waren, ik ben. Weg uit Ruinerwold. Daarin beschrijft Israël van Dorsten (29) zijn persoonlijke verhaal. Zijn vaders geloof en overtuigingen waren jarenlang zijn realiteit. Ze praatten met geesten van overledenen en streden samen tegen het kwaad. Tot er scheuren kwamen in Israël zijn geloof en hij de boerderij ontvluchtte.

Machtsmisbruik
Van Dorsten was jarenlang slachtoffer van machtsmisbruik en fysieke en psychische mishandeling. Over de gevolgen daarvan en de hulp die hij na zijn vlucht kreeg, vertelde hij maandag in een bomvolle zaal van het Parktheater in Eindhoven.

Zo’n 950 Fontysstudenten en enkele tientallen medewerkers gingen met hem in gesprek over mentale gezondheid. Niet zonder reden: het aantal jonge mensen met mentale gezondheidsklachten groeit schrikbarend volgens het Nederlands Jeugdinstituut (NJi). 

Lees verder onder de foto.

Meteen deelt Van Dorsten de eerste les uit. Op de vraag welke vragen niet gesteld mogen worden, volgt het antwoord dat hij geen kwesties uit de weg gaat. ‘Ik wil niet dat er zich blokkades gaan vormen. Als ik iets moeilijk vind, vraag ik me af hoe ik ermee om kan gaan zodat het wel lukt.’

Zijn reactie nodigt de studenten uit om de diepte in te gaan. Een van hen wil weten wat Van Dorsten de samenleving wil meegeven. ‘Praten heeft mij na mijn vlucht enorm geholpen om mijn ervaringen te verwerken. Ik raad mensen aan om open te zijn over hun emoties. Blijf er niet mee rondlopen. Vrijwel iedereen wil je helpen.’

Daarop reageert Myrthe, studente Toegepaste Psychologie. “Je emoties delen is een taboe in onze samenleving. Vooral onze generatie heeft daar moeite mee”, constateert ze. “Als we het moeilijk hebben, zoeken we afleiding en stoppen we onze gevoelens weg.”

Lees verder onder de foto.

Een andere student haakt daarop in en vraagt wat Van Dorsten hulpverleners zou aanraden. ‘Niet te veel invullen wat je denkt dat er aan de hand is, maar luister en beweeg mee met de behoefte van degene die om hulp vraagt.’ Van Dorsten voelde zich niet gehoord toen hij voor zijn vlucht met hulpverleners contact zocht. ‘Daarom liep ik vast.’

Veerkracht
Maar de hamvraag is: hoe hield hij het al die jaren in afzondering vol? Volgens Van Dorsten word je veerkrachtig van tegenslagen. ‘Ik heb momenten gehad dat ik niet wist hoe het verder moest, dat ik geen uitweg meer zag. Toch hield ik vol. Hoe weet ik niet precies. Waarschijnlijk door het onbewuste besef dat ik geen controle had over de situatie, maar wel over mezelf.’

Onder de indruk van zijn persoonlijke relaas en vol bewondering voor zijn wijsheid en openheid verlaten de studenten de theaterzaal. Hermen Horzelenberg, student Toegepaste Psychologie, staat in de foyer na te praten. “Ik vind het heel indrukwekkend dat je zo positief uit zo’n vreselijke jeugd kan komen. Dat inspireert me enorm.”

Lees verder onder de foto.

Anna (niet haar echte naam) studeert Pedagogiek en heeft zelf een moeilijke tijd achter de rug met een narcistisch vriendje. Pas na twee jaar durfde ze erover te praten, nadat ze er mentaal aan ten onder ging. Schaamte weerhield haar ervan om hulp te vragen. “Voor de buitenwereld hield ik de schijn op. Maar je hebt jezelf ermee als je er niet over praat. Daarom vind ik het heel goed dat het bespreekbaar wordt gemaakt.”

Schaamte
Dat is ook de les die Karin Reijnders en Annerieke Beishuizen, beiden docent Verpleegkunde, hun studenten willen meegeven. “De boodschap dat je er mag zijn en dat je je niet hoeft te schamen of hoeft weg te cijferen. Als je het benoemt, kan er hulp komen. Houd je het voor jezelf, dan blijven de deuren dicht. Voor hulpverleners is het belangrijk dat we luisteren en er zijn voor anderen.” [Marieke Verbiesen]

Zeven paar voeten dribbelen voorzichtig over de vloer. Links, links, rechts. De studenten delen elkaar ogenschijnlijk rake klappen uit. De opdracht is om bij elke stoot wat harder te slaan. Dat blijkt nog niet eenvoudig. Doe ik de ander geen pijn? Voel ik me zeker in deze situatie? Kan ik meer dan ik dacht?

Onbewust schieten er allerlei vragen door het hoofd van de zeven studentes die deze avond meedoen aan een introductietraining bokscoaching op Campus Stappegoor. En dat is ook de bedoeling. Luuk Henssen (26) van MoveMinds en oud-Fontysstudent Toegepaste Psychologie wil de deelnemers uit hun comfortzone halen om te onderzoeken wat dat met hen doet. 

[tekst gaat verder onder de foto]

Spelenderwijs
“Bokscoaching is een combinatie van psychologie en sportboksen. Het maakt je spelenderwijs bewust van je eigen gedachtes, gevoelens en gedrag. En je leert hoe je lichaam reageert op bepaalde situaties”, vertelt Henssen. “De inzichten die je opdoet, neem je onbewust mee in je dagelijkse leven waardoor je beter kunt omgaan met stress en meer zelfvertrouwen krijgt."

Dat gaat niet vanzelf. Henssen bouwt de oefeningen langzaam op en stelt tussendoor vragen, een-op-een of in de groep. Hoe ga je om met stress? Hoe beheers jij je impulsen? Heb je daar moeite mee en hoe komt dat? Ben je competitief ingesteld of kun je meer bereiken als je een tandje bij zet?

Ongemakkelijk
Merel Minou de Regt (22) doet giechelend de eerste oefening, waarbij ze haar opponent met haar blote handen uit evenwicht moet duwen. Ook na een ademhalingsoefening lukt het haar niet meteen om de rust erin te krijgen. Ze voelde zich ongemakkelijk, bekent ze achteraf. “Ik vind dat best wel een ding: een fysieke oefening met iemand die je niet kent.”

De studente Communicatie aan Fontys ACE in Tilburg doet uit nieuwsgierigheid mee met de introductietraining. Ze is geen sporter, maar vindt boksen een leuke manier om meer zelfinzicht te krijgen. “Ik sta er altijd voor open om te werken aan mijn mentale gezondheid. Het zijn vaak kleine dingen waar ik in het dagelijkse leven toch veel aan kan hebben. Dat geeft me meer zelfvertrouwen.” 

[tekst gaat verder onder de foto]

Workshops
In november en december geeft MoveMinds nog introductietrainingen bokscoaching bij Fontys in Tilburg en Eindhoven. Vanaf januari starten op beide locaties trainingen van zes bijeenkomsten voor studenten die behoefte hebben aan meer begeleiding. “Dit gebeurt in een veilige omgeving, waarbij er niet op het hoofd wordt geslagen en persoonlijke verhalen binnen de groep blijven”, benadrukt trainer Luuk Henssen. “Ik houd de fysieke en sociale veiligheid continu in de gaten.”

Geen ervaring nodig
De thema’s die onder meer aan bod komen zijn grenzen aangeven, assertiviteit, stressregulatie en weerbaarheid. Hierbij wordt gebruikgemaakt van diverse bokscoachingstechnieken, waaronder mindfullboksen en ademhalingsoefeningen. Iedereen kan meedoen aan de workshop. “Je hoeft geen bokservaring te hebben”, aldus de trainer van MoveMinds.

Henssen is ervan overtuigd dat iedereen iets uit de oefeningen haalt. “Als je niet komt voor de psychologische kant van de training, ga je nog steeds naar huis met nieuwe bokservaring. Dat kan ook waardevol zijn.” Het is zijn overtuiging dat je veel meer uit jezelf en het leven kunt halen als je leert omgaan met je onzekerheden en angsten. “Dat is wat ik studenten wil meegeven.”

Merel Minou gaat in elk geval proberen om zich in sommige situaties wat competitiever op te stellen. “Misschien kan ik dan nog meer bereiken.” [Marieke Verbiesen]

See below for the English version of this article. 

Andrii Kutsiak (20) is derdejaars student Mechatronica. Op dit moment loopt hij stage, binnen Fontys waar hij werkt aan een simpelere laser cutter machine. Hij is bloedserieus als het om zijn studie gaat en wist ondanks corona, waardoor hij ruim een maand onderwijs miste doordat hij Nederland niet terug in kon, zonder al te veel moeite door zijn eerste twee jaar te komen.

Of zonder moeite: eerder door er gewoon keihard voor te werken. “Vooral het tweede jaar, dat bijna helemaal online was, vond ik wel erg zwaar. Mede omdat ik tijdens dat jaar ook ben gaan werken omdat ik mijn familie in Oekraïne van geld wilde voorzien. Als niet-EU student bedraagt mijn collegegeld namelijk 10.000 euro per jaar."

Aan energie en focus ontbreekt het Andrii sowieso niet. En dat komt hem dezer dagen goed van pas. Hij is de enige van zijn familie die in het buitenland verblijft als Rusland een oorlog begint met Oekraïne. De eerste week van die oorlog zat Andrii dag en nacht aan zijn mobieltje gekluisterd.

Na die eerste week, zo zegt hij, is hij zich wat meer gaan richten op wat hij noemt zijn eigen verantwoordelijkheden. “Ik moet zorgen dat ik mijn stage haal, dat mijn studie er niet onder lijdt. Niemand heeft er iets aan als ik constant het nieuws volg en door paniek of spanning bevangen ben en daardoor zelf slechter functioneer. Ikzelf niet, maar ook mijn familie, mijn vriendin en mijn vrienden niet.”

Twintig is hij pas. Maar Andrii praat en gedraagt zich als iemand met twee keer zoveel levensjaren. Hij is kalm, zijn antwoorden komen snel en nauwkeurig. Hij weet precies wat hij wil zeggen en precies wat hij wil doen. “Ik wil helder kunnen blijven denken. Zodat ik kan ondersteunen waar ik kan.”

Gevlucht
Andrii komt uit Dnipro, een stad van ongeveer een miljoen inwoners. De stad ligt in het oosten van het land, waar het verre van veilig is. Zijn moeder en zijn twee zussen en ook zijn vriendin en haar familie zijn inmiddels naar Polen gevlucht. “Ze hadden zelfs mijn hond meegesmokkeld onder een deken in de auto.”

Zijn vader is 59 jaar oud en mocht dus zoals alle mannen in Oekraïne niet het land uit. Maar hij trok wel naar een veiligere regio in het westen van het land. “Hij is tandarts en dokter. Hij behandelt nu mensen in een lokale kliniek en helpt vluchtelingen.”

“Hij wilde trouwens ook niet weg – zoals de meeste mensen in mijn land dat niet willen. Dat geldt voor veel mannen in mijn land, maar ook voor het overgrote deel van de bevolking. They are standing their ground. Ook al is inmiddels elke grotere stad door bommen en raketten getroffen.”

Elke avond belt hij met vrienden en familie in zijn moederland. “Ik weet dat mijn vrienden zouden sterven voor mij. En ik voor hen. Ik twijfel nog elke dag of ik terug moet gaan naar Oekraïne, om daar mee te helpen, mee te strijden. Er is doorlopend die drang om dat te doen.”

Hij weet ook dat wanneer hij daartoe zou besluiten, er een knallende ruzie zou zijn met zijn familie. “Ik ben de enige die naar het buitenland ging. Maar ik ben naast mijn vader ook de enige man in de familie. Als ik terug zou gaan, zouden ze het ook begrijpen.”

Tegelijkertijd weet hij niet of hij nu echt van nut kan zijn. “Er zijn zoveel vrijwilligers die willen helpen, willen vechten, dat ze op dit moment geen nieuwe vrijwilligers kunnen gebruiken.”

“Weet je, ik heb een vriendin in Oekraïne… zij is de meest pacifistische persoon die ik ken. Vorige week appte ik haar. Hoe gaat het, vroeg ik. Goed, schreef ze, ik ben nu met vrienden molotov-cocktails aan het maken…”

Aan het front
De grootste zorgen heeft de Fontysstudent over zijn zwager en diens broer. “Zij zijn als militair actief aan het front bij Marioepol.” Via de familie-appgroep hadden ze aanvankelijk veel contact. Maar de zwager en zijn broer zijn uit de app gestapt.

“Om te voorkomen dat er gevoelige informatie of foto’s in handen van de Russen vallen waardoor ze gerichte luchtaanvallen kunnen plegen. We bellen nu alleen nog, als en wanneer het kan.”

Hij is echter niet bang, zoals sommige andere Fontysstudenten uit Oekraïne, om tegenover Bron zijn verhaal te doen. “Er is geen voordeel te halen aan zwijgen. Ik kan me simpelweg niets ergers voorstellen dan wat er nu al gebeurt.”

Wel heeft hij kritiek op het Westen. “Ik snap dat EU-leiders hun eigen volkeren niet in gevaar willen brengen door zich actief in de oorlog te mengen. Maar wij zijn wel degenen die nu alle klappen opvangen. En er zijn toezeggingen gedaan die niet zijn nagekomen, dat steekt wel. Aan de andere kant ben ik een land als Polen superdankbaar voor wat ze daar voor Oekraïners doen.”

Krijgt hij ook zelf genoeg ondersteuning? Tot nu toe, zegt hij, heeft hij zich financieel op eigen houtje kunnen redden. Hij ervaart veel steun van vrienden en andere studenten, docenten en de leiding van Fontys Hogeschool Engineering. “Ella Hueting, de directeur, houdt contact met me en doet haar best voor me. En ik ben goed geholpen met mijn stage.”

Helpt Fontys?
En Fontys als instelling? Hij aarzelt. “Dat valt tegen. Ze proberen vooral te helpen op het mentale vlak. Natuurlijk zijn we van streek, heeft de oorlog voor ons mentale gevolgen. Maar de meeste Oekraïners, ik ook, hebben dat soort hulp niet nodig.”

“Wij zouden veel liever hulp zien voor onze dokters daar, voor de vluchtelingen. Voor studenten zoals ik, maar meer nog voor mijn landgenoten die in hun eerste of tweede jaar zitten, zou financiële ondersteuning veel meer helpen. Die 10.000 euro collegegeld is een heleboel geld. Al helemaal als de familie in Oekraïne geen of nauwelijks meer inkomsten heeft door de oorlog.”

Tot de inval van het Russische leger in zijn land, had Andrii een behoorlijk aantal Russische vrienden. Zowel in Nederland als in Rusland. Daar is weinig van over. “Uit angst hebben ze allemaal besloten om dan maar achter Poetin te gaan staan.”

Inzamelen
Ondertussen doet Andrii wat hij kan om landgenoten te helpen. Hij werkt met andere studenten aan een simpel waterzuiveringsapparaat, zamelt kleding en geld in. “En ik ben de tussenpersoon die communiceert en coördineert binnen een grote vriendengroep in en buiten Oekraïne.”

“Via Instagram hebben we 500 euro opgehaald, via onze hockeyclub en de collega’s van mijn vader en mijn zus zamelden we tot nu toe 4000 euro in. Daar hebben onze militairen bij Marioepol nachtkijkers en thermische viziers van gekocht in Kiev. Die hebben letterlijk al levens gered.”

Positivisme
Hoe de oorlog gaat aflopen, weet hij natuurlijk niet. “Het is ons tot nu toe gelukt om de Russische opmars af te remmen. Door ons leger, door ons gemeenschappelijke positivisme als volk. Onze generaals zeggen ook dat ze voorlopig nog wel even vol kunnen houden. De vraag is alleen hoe lang.”

“Op dit moment is het bombarderen van steden het enige dat de Russen kunnen doen. Dat doen ze, letterlijk elke stad wordt bestookt. Als ze zo doorgaan wordt het land één grote woestenij. Dan zijn er geen Oekraïners meer, nee. En er is dan ook geen Oekraïne meer.” [Jan Ligthart] 

Ukrainian student: 'We need practical, not mental help'

Andrii Kutsiak (20) is a third year student of Mechatronics. Right now he is doing an internship, at Fontys, working on a simplified version of a laser cutter machine.

He is dead serious when it comes to his study. Last year he missed out on more than a month of his classes because he could not get back to the Netherlands because of covid restrictions, Still he managed to get through his first two years without too much effort.

But he worked hard to get there. “Especially the second year was hard, because almost all of it was online. But also because I started working that year to make money for my family. As a non-EU student the tuition fees are 10.000 euro, which is a lot of money."

Glued to his cell phone
No shortage of energy, nor does Andrii lack focus. That comes in handy these days. For Andrii is the only one of his family who was residing outside of Ukraine when Russia started its attack on his country. The first week of the war Andrii was glued to his cell phone.

After that week, he says, he started focusing on what he calls his personal responsibilities. “I have to make sure that I pass my internship, that my study results are not affected by the war.”

“No one benefits if I constantly follow up on all the news and get carried away by it. If I am immobilized by panic or tensions and therefore do not function properly… That is not good for me, nor for my family, my girlfriend or my friends.”

He is only 20 years old. But Andrii talks and behaves like someone twice his age. He is calm, his answers are measured but come quickly. “I want to keep a clear mind. So I can be supportive where and when it is needed.”

Fled to Poland
Andrii comes from Dnipro, a city of about one million inhabitants. Not that they are all still around: Dnipro is situated in the east of the country, where it is far from safe. His mother and two sisters, as well as his girlfriend and her family have all fled to Poland. “They even managed to bring my dog, hidden underneath a blanket in the car.”

His father is 59 years old and like all men in Ukraine was not allowed to leave the country. But he did move to a safer region in the west of Ukraine. “He is a dentist and a surgeon. He now treats people in a local clinic and helps refugees where he can.”

“Not that he wanted to leave Ukraine - most people in my country do not want to leave. And are not leaving: they are standing their ground. Even though every decent sized city is now under attack by the Russians.”

Struggle
Every night he calls his friends and his family members. “I know that my friends will die for me. And I will die for them. Every day I am in doubt: shall I go back to Ukraine to join the fight. There is a constant urge to do so.”

He also know that should he decide to do so, he will have a major fight with his family. “I am the only was who went abroad. But, next to my father, I am also the only man in my family. So should I decide to go back to Ukraine, they would certainly understand.”

At the same time, he is not so sure whether he would be of any use. “There are so many volunteers who want to help, want to fight. Right now they cannot handle any more of them.”

“You know, I have a friend in Ukraine, she is the most pacifist person I know. Last week I send her message, asking how she was doing. ‘Great’, she wrote back, ‘Right now I busy  making Molotov cocktails’…”

At the frontline
His biggest worries right now are his brother-in-law and his brother. “They are both active as soldiers, fighting at the frontline near Marioepol.” The family used to be in constant contact via an app group. “But my brother-in-law and his brother left that group chat. To prevent that sensitive information or pictures fall into Russian hands. The only contact now is through telephone calls, where and when possible.”

Andrii is not afraid, like some other Fontys students from Ukraine, to tell his story to Bron. “Silence has no advantages, no benefits. Not anymore. I simply cannot imagine anything worse than what is happening right now.”

He does criticize the West though. “I can understand why leaders from EU countries do not want to endanger their own people by actively joining the war.”

“But we as Ukrainians are the ones who are taking the blows. And there have been promises made by those same leaders that have not been kept. That stings. On the other hand, I am very grateful for what Poland has done and is still doing for Ukraine and its people.”

Does Fontys help?
And Andrii himself, does he get the support he needs? Up until now, he says he has been able to cope financially. He gets a lot of support from friends, teachers, other students and management of Fontys School of Engineering. “Ella Hueting, the director, keeps in touch with me, does what she can. And I got a lot of support with my internship.”

And Fontys as a whole? He hesitates. “That is a bit disappointing. They mainly offer support on mental health issues. Of cause we are upset, the war definitely takes a toll on our mental welfare. But most Ukrainian students, myself included, do not need psychological help.”

“We would rather get support for our doctors there, for the refugees. For students like myself, or even better: the Ukrainian students that are in the first or second year of their study. They could really use some financial support.”

“Like I said: 10.000 euro tuition fee, that is a lot money. And more so if your family is in Ukraine and, because of the war, hardly has any source of income or no income at all.”

Up until the day that the Russian regime started that war, Andrii had quite a number of Russian friends, both here and in his home country. Not anymore. “Out of fear they all decided to support Putin. End of friendship for me.”

Middle man
Meanwhile, Andrii does all he can to help out his compatriots. Together with other students he works on cheap and simple water purifying systems, he collects clothes and money and makes sure it ends up with the right people in Ukraine. “I am the middle man who communicates and coordinates within a large group of friends in and outside of Ukraine.”

“Via Instagram we collected 500 euro, and another 4000 euro through our hockey team and the colleagues of my father and sister, who is also a dentist and a surgeon. With that money our contacts in the military near Marioepol have been able to buy night vision viewers and thermal visors in Kiev. Those purchases have literally saved lives.”

Positive
How the war will end? Nobody know of cause. Andrii: “We managed to slow the Russians troops down, through our extremely motivated army and also because of the positive demeanor of our people. Our generals say that we can continue to withstand the Russian advance for now. But no one knows how long that will be.”

“The only thing the Russian can do is attack our cities from a distance. And that they do: every city is currently under siege. If they continue this way, all that will remain in the end is a wasteland. There will be no more Ukrainians. And there will be no more Ukraine.” [Jan Ligthart] 

If you want to help Andrii raise funds you can contact him via his Instagram account. 
Alternatively you can visit this website for all the information on how to be of help for Ukraine and/or Ukrainian refugees. 

Charlotte Teunisse, derdejaarsstudent Toegepaste Psychologie, is het brein achter een van de initiatieven. Toen zij het deprimerende nieuws over de oorlog tussen Rusland en Oekraïne op het nieuws zag, begonnen haar handen te jeuken. Ze wilde iets doen. Móest iets doen. 

Topsy
“Ik ben gaan onderzoeken wat andere mensen doen om slachtoffers van de oorlog in Oekraïne te helpen en kwam zo op het idee van een kledinginzameling”, vertelt ze. Online stuitte ze op Van Rooy, een transportbedrijf uit Son en Breugel met vrachtwagenchauffeurs uit Oekraïne. Voor hun families wordt kleding ingezameld en daar wil Charlotte een steentje aan bijdragen door Fontysstudenten erbij te betrekken.  

“Ik heb Topsy ingeschakeld, de studievereniging van de opleiding Toegepaste Psychologie in Eindhoven, en daar reageerden ze meteen heel enthousiast", vervolgt Charlotte. “Via Instagram heb ik een oproep geplaatst. Er komen veel leuke berichten binnen.”

Enthousiast
Het Topsy-hok op de Fontyslocatie aan de Rachelsmolen is vanaf vandaag omgedoopt tot een verzamellocatie. Iedereen die kleren wil doneren, kan deze hier de komende twee dagen kwijt. 

“Ik verwacht dat het snel gaat. Zelf heb ik al twee volle tassen klaarliggen en ik heb van anderen gehoord dat ze ook flink aan het uitzoeken zijn.”

Woensdag stapt Charlotte met alle ingezamelde kledingstukken in de auto. Op naar Van Rooy. “Ik denk al na over nieuwe ideeën, wil graag meer doen. Het is heel heftig wat er in Oekraïne gebeurt. Dat dit in deze tijd nog kan... Onmenselijk.”  

Watoto
Wie geen kleding maar wel andere spullen wil doneren, kan bij studievereniging Watoto terecht. In een speciale ruimte aan De Lismortel 25 worden oude dekens en toiletartikelen ingezameld. ‘Ook lang houdbaar eten is welkom’, klinkt het in een oproep op Instagram. ‘Wij hopen op betrokkenheid van jullie om zo hopelijk een verschil te kunnen maken.’ 

In de centrale hal van het R3-gebouw aan de Rachelsmolen in Eindhoven staat ook een donatiebox. Daar kan men tot en met vrijdag babyspullen, toiletartikelen, medicijnen en slaapzakken inleveren.

Oekraïne-dag
Fontys Hogeschool Journalistiek organiseert deze week een Oekraïne-dag. Het reguliere onderwijs is tot en met woensdag geschrapt zodat studenten van alle studiejaren aan items voor een live uitzending kunnen werken. 

Woensdag wordt er vervolgens  in de aula van de FHJ in Tilburg verslag gedaan van alles wat met de oorlog te maken heeft.  Dat is hier te volgen. [Karen Luiken]