Alles is alweer een tijdje ‘normaal’. We mogen weer naar school, naar ons werk, genieten van theater en terrasjes en niet te vergeten de festivals. Alles lijkt dus weer terug te zijn bij het oude. Aan de oppervlakte dan. Want misschien ligt het aan mij, maar ik heb een onbehaaglijk gevoel wat ik nog niet helemaal kan plaatsen.

Ik hoor en lees dat minder studenten in de collegebanken terugkomen. Iets wat misschien heel logisch is na de pandemie; hoorcolleges kun je immers best goed online, dus vanuit huis volgen. Datzelfde geldt voor bepaalde vergaderingen of meetings. Toch was ik blij om weer naar school te mogen en uit die laptopbubbel te komen.

En nu dat eenmaal weer kan en mag, merk ik dat we verre van terug naar normaal zijn. Er zijn dagen dat ik naar school ga en dat de aanwezige collega’s op één hand te tellen zijn. Waar is iedereen gebleven? Thuis! Want wat blijkt? We zijn tijdens de coronapandemie in zo’n efficiëntieslag terechtgekomen dat we gewend zijn geraakt van de ene meeting naar de andere te ‘hollen’. 

En we hebben gemerkt dat je veel sneller kan werken wanneer niemand aan je bureau vragen komt stellen. Dus we blijven vaker thuis, want anders krijgen we minder voor elkaar. En de collega’s die wél naar het werk komen, geven aan op tijd naar huis te willen, omdat ze vanavond toch wel graag aan hun werk willen beginnen. Wat deden ze overdag dan? Wat zien we inmiddels als werk en wat niet meer?

Alles wat hierboven staat heb ik zelf ook gezegd en gedacht. Hopelijk laten we onszelf toe minder efficiënt te willen zijn en weer de vreugde uit verbondenheid met collega’s te halen. We hadden gisteren een BBQ met ons hele team: mijn motivatie begint weer terug te komen!

 Evelyne Meens neemt keuzes van zichzelf en anderen onder de loep en zet daarbij mensen graag aan het denken. Ze werkt bij Fontys als onderzoeker en expert Studie(keuze)succes en is auteur van het boek Een leven lang kiezen. Haar Bron-columns vind je hier. 

De coronamaatregelen gelden niet meer en dus mogen we elkaar weer op het werk ontmoeten. Best even wennen, want nu tref je collega’s die je al twee jaar niet gezien hebt en dat wel meerdere keren per dag. Dus de vraag ‘Hoe gaat het met je?’ wordt best vaak gesteld.

En als je daar eerlijk of uitgebreid op gaat antwoorden, dan heb je die dag geen tijd meer over om je werk te kunnen doen. 
Dus wat doe je dan?

Eerlijk gezegd weet ik af en toe zelf niet eens hoe het met me gaat. Andere keren denk ik: wil je dat écht weten? En soms heb ik gewoon geen zin om daar eerlijk over te zijn.

Misschien hangt het er ook van af van hoe de vraag gesteld wordt. ‘Hoe is ie?’ of ‘Alles goed?’ klinkt toch weer anders dan: ‘Hoe gaat het nou met jou?’ Dus als ik ‘goed’ zeg kan dat van alles betekenen…

Goed. Slechter kan niet, maar ik durf jou niet mijn sores lastig te vallen.

Ja, goed. Helemaal niet goed, maar ik heb nu geen tijd om dat uit te leggen.

Eh ja goed geloof ik. Poeh, hoe gaat het eigenlijk met me? Vandaag nog niet bij stilgestaan!

Nou ja, best goed eigenlijk. Echter, als ik dat overtuigd hardop ga zeggen, roep ik vast onheil over me af.

Goed hoor! Maar ik heb even geen zin om met jou te praten.

Ja prima. Ik ben eigenlijk ‘on top of the world’, maar ik vind het zielig om dat tegen jou te zeggen want dan voel jij je nog slechter en jij hebt het al zo lastig.

Ik weet nu al dat er collega’s zijn die me die vraag -na het lezen van deze column- extra vaak gaan stellen om me te plagen. Bij dezen alvast het antwoord: Goed hoor!

 Evelyne Meens neemt keuzes van zichzelf en anderen onder de loep en zet daarbij mensen graag aan het denken. Ze werkt bij Fontys als onderzoeker en expert Studie(keuze)succes en is auteur van het boek Een leven lang kiezen. Haar Bron-columns vind je hier. 

Carnaval 2022. De coronamaatregelen in Nederland zijn net allemaal van tafel geveegd en alles gaat weer open. Bovendien is het weer prachtig, beter kan het niet. En alhoewel mijn carnavalspakje al meer dan een week op de bank klaarligt, besluit ik op de dag zelf tóch niet te gaan.

In mijn hoofd kan ik blijkbaar niet schakelen van alle coronabeperkingen naar ‘alles is weer mogelijk’. Ik voel me net een vogel in een open kooi: ik mag weer vliegen en toch doe ik het niet. Mijn gebrek aan psychologische flexibiliteit op dat moment, zoals ze dat zo mooi noemen, weerhoudt me ervan om de winter achter me te laten en te genieten van het weer, van anderen, van vrijheid.

Die psychologische inflexibiliteit komt overigens niet voort uit somberheid of iets dergelijks. Ik voel me goed, maar toch krijg ik het niet voor elkaar. Wellicht heeft het ermee te maken dat we sinds enkele dagen op tv doorlopend zien van mensen die hun vrijheid aan het verliezen zijn. Bij deze mensen is de kooi hermetisch gesloten. Zij hoeven niet eens aan vliegen te denken.

Desalniettemin heb ik genoten van die andere beelden afgelopen week, van uitgelaten mensen die carnaval vierden, van hun mooie kostuums en prachtige schminkhoofden. Deze zonovergoten carnavalsvakantie was aan alle studenten en collega’s gegund en een mooie onderbreking na de winter-lockdown. 

Het kooitje is weer open, dus laten we met ons allen gaan vliegen. Ik ben inmiddels driedubbel en dwars dankbaar dat wij dat weer kunnen.

Evelyne Meens neemt keuzes van zichzelf en anderen onder de loep en zet daarbij mensen graag aan het denken. Ze werkt bij Fontys als onderzoeker en expert Studie(keuze)succes en is auteur van het boek Een leven lang kiezen. Haar Bron-columns vind je hier. 

Januari en februari. Ik ken maar weinig collega’s en studenten die deze maanden als favoriet bestempelen. Zo ook ik. Want elk jaar word ik vooral in deze periode weer gestalkt. Door mijn eigen gedachten.

De laatste weken word ik er bijna krankjorum van. Waarom kan ik niet gewoon stoppen met denken? En waarom zijn het voornamelijk negatieve of onrustige gedachten die oppoppen? Mijn eigen antwoord: omdat ik me ben gaan identificeren met mijn gedachten, ze daadwerkelijk ben gaan geloven en, nog erger, … ik ben ze gaan voeden. Ik heb dus mijn eigen gedachtengevangenis gecreëerd.

Daarom ben ik die ‘gevangenis’ eens gaan observeren. Wat gebeurt er eigenlijk daar in die bovenkamer? Door dit stapje terug te doen, werd het al gelijk wat rustiger. Ik ervaarde hierdoor namelijk dat ik mijn gedachten niet bén, want er is blijkbaar iets anders (mijn werkelijke ik?) die deze gedachten kan observeren.

Toen ben ik gaan bekijken wélke gedachten ik heb en ben ik labeltjes gaan plakken. Mijn gedachten betroffen de verwerking van ervaringen (‘deze zijn vaak neutraal dus prima’), dingen die ik anders had kunnen doen (‘een leermoment, maar blijf hier niet in hangen’), dingen die ik nog moest doen (‘schrijf ze op of stop daarmee’) of zou kunnen doen (idem), dingen die nog gaan gebeuren (‘tijdverspilling’), nieuwe inzichten en ideeën (‘mooi toch?’) en de zelfspraak over deze gedachten (‘…’).

Wat ik begin te begrijpen is dat wanneer ik me niet identificeer met mijn gedachten zij me ook niets ‘aan kunnen doen’. Dus om me fijner te voelen houd ik mezelf nu voor: geloof niet alles wat je denkt!  Ja, behalve die laatste zes woorden dan.

Evelyne Meens neemt keuzes van zichzelf en anderen onder de loep en zet daarbij mensen graag aan het denken. Ze werkt bij Fontys als onderzoeker en expert Studie(keuze)succes en is auteur van het boek Een leven lang kiezen. Haar Bron-columns vind je hier. 

Feedback. Het is net als spinazie tussen je tanden. Het is goed dat iemand er iets van zegt, maar aan de andere kant had je het liever niet gehoord.

Het nieuwe jaar is begonnen en de jaarlijkse ontwikkelgesprekken komen er weer aan. Bij ons in het team wordt er dan gevraagd of je tenminste twee collega’s om 360 graden feedback wilt vragen. Op zich is dat een goed idee. Nog beter zou het zijn als je dat het hele jaar door zou doen.

Zelf heb ik een haat-liefde verhouding met feedback. Ik weet: als ik me wil ontwikkelen, is het handig te weten wat er beter kan. Maar aan de andere kant doet het soms een beetje pijn om te horen wat er minder goed gaat. 

Inmiddels ben ik gewend om bij belangrijke memo’s minimaal één collega om feedback te vragen. Maar dat voelt als minder invasief, omdat feedback krijgen op een tekst je ziel minder raakt. Het wordt moeilijker wanneer ik vraag: ‘Hoe kwam ik in die meeting over?' Of: 'Hoe vond je dat ik die presentatie heb gedaan?’ 

Ik wil groeien en dus horen hoe het beter kan, maar sommige feedback doet soms een beetje pijn. Ik besef maar al te goed dat wanneer ik feedback vraag, ik dus op zoek ben naar iets wat ik eigenlijk niet wil vinden. En wanneer je om feedback vraagt, vraag je het dan aan de collega die jou toch al best goed vindt of aan de meest kritische collega waarvan je écht iets kunt leren?

Feedback is voor mij dus net als spinazie tussen mijn tanden: enerzijds wil ik dat iemand er iets van zegt, anderzijds wil ik dit ‘minder goede nieuws’ eigenlijk niet horen. Tja. Als je wilt groeien, moet je er iets voor over hebben.

Evelyne Meens neemt keuzes van zichzelf en anderen onder de loep en zet daarbij mensen graag aan het denken. Ze werkt bij Fontys als onderzoeker en expert Studie(keuze)succes en is auteur van het boek Een leven lang kiezen. Haar Bron-columns vind je hier. 

Als het jaar bijna is afgelopen, ga je terugkijken. In de eindejaarconferences wordt vaak de draak gestoken met de gebeurtenissen van het afgelopen jaar. Dat leek mij ook een leuke afsluiting van dit tweede coronajaar. Laten we positief en lachend het jaar uitgaan.

Zo moeilijk is dat niet als je ons gedrag in de MS-teams omgeving gadeslaat. Alhoewel we al bijna een jaar gewend zijn aan het ‘MS- teamsen’ (jaja, we hebben er een nieuw werkwoord bij), maken we nog steeds dezelfde bloopers. Waarbij gevleugelde uitspraken zijn ontstaan als: ‘We horen je niet, je microfoon staat uit!’. Of: ‘Zien jullie al iets?’ (over een presentatie die gedeeld gaat worden en elk moment in beeld kan verschijnen). En: ‘Is dat een oud of een nieuw handje?’

Nog leuker is het wanneer er huisgenoten of huisdieren door het beeld lopen. Of wanneer de collega zich alleen tot aan zijn middel normaal heeft aangekleed. En dit vergeet wanneer er iets in de ruimte gepakt moet worden waardoor de onderste helft van het lichaam zichtbaar wordt. Ik heb hierdoor wat joggingbroeken en zeer korte zomerbroekjes voorbij zien komen.

Ook altijd leuk: een toiletbezoek tijdens de meeting waarbij juist de microfoon per abuis nog aanstaat met alle gevolgen van dien…

De lachspieren worden op dat soort momenten weer even wakker geschud en dat is wat ik ieder in het nieuwe jaar wens: veel bloopers en veel lol om dit soort onbenulligheden. Want lachen is het beste medicijn.

Evelyne Meens neemt keuzes van zichzelf en anderen onder de loep en zet daarbij mensen graag aan het denken. Ze werkt bij Fontys als onderzoeker en expert Studie(keuze)succes en is auteur van het boek Een leven lang kiezen. Haar Bron-columns vind je hier. 

Deze column had je bijna niet gelezen. Ik had de deadline niet gehaald, omdat ik afgelopen weken geen ruimte in mijn agenda en mijn hoofd kon vinden iets op papier te zetten. En toen dacht ik: dat is precies waar deze column over mag gaan.

Maanden had ik mijn werk aardig onder controle, maar ik begin langzaamaan weer lekker in die valkuil te lopen: teveel enthousiasme voor de uren die je hebt, te weinig ruimte in je hoofd voor wat daar in moet.

Laat duidelijk zijn dat ik dit in de eerste plaats als mijn eigen manco zie. Blijkbaar doe ik iets niet goed om de baas te kunnen blijven over mijn eigen werk. Daarnaast besef ik dat binnen Fontys veel collega’s om me heen dezelfde ‘tekortkoming’ hebben. Ik spreek echter liever niet van een tekortkoming. Want hoe mooi is het om met collega’s te werken die hun werk zo belangrijk vinden dat ze hier met ziel en zaligheid in opgaan?

Ik zag gelukkig weer wat licht aan het einde van de tunnel toen ik afgelopen donderdag in een teambijeenkomst zat. Ook veel van mijn directe collega’s worstelen met ‘het manco’. Gedeelde smart is halve smart, maar daar helpen we elkaar niet mee. Want als mijn teamgenoten enthousiast projecten blijven oppakken waar ik deel van behoor uit te maken, dan wordt het als enkeling steeds lastiger om nee te blijven zeggen.

We hebben daarom gezamenlijk besloten om ‘Project graveyard’ op te richten: aan de hand van criteria gaan we bekijken welke projecten we gaan stoppen. Je leest het goed. Stoppen kan juist heel sterk zijn!

Hopelijk brengt dat weer wat lucht in ieders hoofd. En – misschien nog belangrijker – het geeft naar onze studenten het signaal af dat méér niet béter is. Wat wordt jouw Project graveyard?

Evelyne Meens neemt keuzes van zichzelf en anderen onder de loep en zet daarbij mensen graag aan het denken. Ze werkt bij Fontys als onderzoeker en expert Studie(keuze)succes en is auteur van het boek Een leven lang kiezen. Haar Bron-columns vind je hier. 

Ben ik goed in zelfreflectie? Die vraag stelde ik mijzelf nadat we in een P&O-bijeenkomst hadden vastgesteld dat zelfreflectie een belangrijke voorwaarde is wanneer je wilt professionaliseren. Maar wanneer kan en mag je jezelf reflectief noemen?

Ik moest mezelf bekennen dat ik het antwoord niet wist. Je hebt altijd blinde vlekken, toch zeker wanneer het om zelfreflectie gaat. Immers: je ziet niet wat je niet ziet.

Wanneer een student of collega nog niet ‘up to speed’ is met betrekking tot een bepaalde vaardigheid of competentie is dat helemaal niet erg. Want zolang de persoon dat zelf ook inziet en kan nadenken over zijn eigen handelen (reflectie dus), is er geen vuiltje aan de lucht. Maar dat is – zeker voor jongeren – niet altijd even gemakkelijk.

Dus dan hangt het van iemands omgeving af (bijvoorbeeld ouders, de leidinggevende, docent of coach) in hoeverre deze de goede vragen kan stellen om jou tot goede reflectie aan te zetten. En wat nou als die omgeving zelf nog wat te leren heeft maar dat zelf minder inziet?

Goed. Al reflecterend was mijn conclusie dat je zelf niet kan vaststellen of je reflectief bent. Want iemand die minder goed kan reflecteren ziet dat zelf niet. Dus wanneer iemand jou aangeeft dat één van zijn sterke punten ‘het vermogen tot zelfreflectie’ is, dan moet je wellicht even bedenken welke waarde je aan die uitspraak wilt hechten.

Dat gezegd hebbende, haal ik ‘m even als een van mijn kwaliteiten van mijn eigen cv af…

Evelyne Meens neemt keuzes van zichzelf en anderen onder de loep en zet daarbij mensen graag aan het denken. Ze werkt bij Fontys als onderzoeker en expert Studie(keuze)succes en is auteur van het boek Een leven lang kiezen. Haar Bron-columns vind je hier. 

Lukt het jou om te falen? Of is dat juist het enige waarin jij faalt? 

Want dat falen zou best veel opleveren. We weten allemaal dat er achter de beste ideeën en mooiste innovaties zeker 99 faalmomenten zaten. Als we geen faalangst hadden, zouden we ons veel beter voelen. Dus om het durven falen te ontwikkelen, bedenken we vaak het trucje dat we het falen tot doel verheffen. Dus: ‘Hoe meer je faalt, hoe beter het is’. Maar wat je dan krijgt is dat we ons een ‘faalhaas’ voelen als die ander een beter ‘faalverhaal’ heeft dan jij.

Ik weet in ieder geval dat ik het (opnieuw) moet leren. Beter gezegd: opnieuw moet leren om het te durven. Dat werd me weer eens duidelijk toen ik gisteren op mijn zangles die ene hoge noot er niet uitkreeg. Mijn lichaam ging op slot - althans zo zag het eruit voor mijn zangdocent - opdat ik die ene noot maar niet vals zou zingen. Met als gevolg dat natuurlijk precies dát gebeurde.

Falen in de zin van het verkeerd inschatten van die ene grote beer of dat struikje vergiftigde besjes kon je in de prehistorie fataal worden. Maar we zouden nu kunnen onderkennen dat de gevolgen van falen minder groot zijn. Zelf ben ik op het punt gekomen dat ik met een coach mijn faalmoed wil ontwikkelen. En dat zal best nog een uitdagend proces worden. En mocht het niet lukken dan heb ik toch datgene bereikt wat ik nastreefde.

Evelyne Meens neemt keuzes van zichzelf en anderen onder de loep. Ze werkt bij Fontys als onderzoeker en expert Studie(keuze)succes en is auteur van het boek Een leven lang kiezen. Haar Bron-columns vind je hier. 

We zijn in Nederland wel een beetje verwend als je bedenkt dat ze in de Verenigde Staten amper twee weken vakantie hebben in een heel jaar. Die komen niet eens toe aan zo’n syndroom. Maar hoe verwend zo’n syndroom ook mag klinken, toch herken ik mezelf er best wel in.

Als mijn vakantie ten einde loopt, krijg ik altijd weer een herkenbaar gevoel van vroeger terug: Een samengetrokken maag omdat ik na de lange zomervakantie weer naar school moest. Een nieuwe meester (op de basisschool) of een nieuwe klas (op de middelbare) vond ik een onaangenaam vooruitzicht.

Toen ik later zelf docent was, werd die samengetrokken maag soms zelfs buikpijn bij de gedachte dat ik na de vakantie weer nieuwe groepen studenten voor mijn neus zou krijgen. Ik ben van nature dan misschien wel een ‘chicken’, maar ik begreep van een zeer ervaren en gewaardeerde collega - die nu reeds met pensioen is - dat hij in al die jaren dat hij docent was, elk jaar opnieuw zenuwen had bij de opstart van een nieuw studiejaar.

Dus onze nieuwe eerstejaars studenten hebben wellicht ook ‘last’ van dat post-holiday-syndroom. Gelukkig hebben de meesten er al een introweek opzitten en hun nieuwe studiegenoten leren kennen. Afgelopen week zag ik tijdens de Stadsdag van de Purple Introductieweek er een aantal flink lol hebben. Bij elke beat van de nummers die ze draaiden, namen de symptomen van het syndroom af. Gelukkig maar.

Evelyne Meens neemt keuzes van zichzelf en anderen onder de loep en zet daarbij mensen graag aan het denken. Ze werkt bij Fontys als onderzoeker en expert Studie(keuze)succes en is auteur van het boek Een leven lang kiezen. Haar Bron-columns vind je hier. 

Ik kom uit een docentenfamilie. En hoe langer ik bij Fontys werk, hoe meer docenten ik tot mijn vriendenkring mag rekenen. Ik word dus overspoeld door verhalen over het onderwijs. Wat ik uit die verhalen leer, is dat docenten áltijd met hun werk bezig zijn. Ik leer dat de meeste docenten tomeloze inzet leveren, binnen én buiten werktijd. Dat het werk soms (emotioneel) uitputtend is, maar dat er altijd toch nog één tandje wordt bijgezet, omdat die ene collega is uitgevallen.

Ik baseer mijn mening dus niet alleen op de luttele jaren dat ik zelf docent was. Ik heb toen aan den lijve ervaren dat een dienstverband van 3,5 dag zeker 5 dagen werk opleverde. Ik dacht toen: ‘Hoe doen docenten dat die een aanstelling van 5 dagen hebben?’ Precies, dan ben je dus ook in de weekenden en vakanties docent.

En natuurlijk. Ook docenten foeteren op hun management, de organisatie of de overheid. Maar desondanks wordt het werk toch gedaan. Want docenten doen dit werk niet voor hun leidinggevende of voor zichzelf, maar voor… de student.

De loyaliteit naar de student is zό groot dat soms de eigen gezondheid de prijs is die hiervoor wordt betaald. Want minder (goed) werken heeft direct negatieve impact op die student. En dat is iets wat docenten niet kunnen verkroppen.

Het beroep docent oefen je dus niet alleen tussen negen en vijf of alleen op werkdagen uit. Sterker nog, docentschap is eigenlijk geen baan of beroep. Het is een lifestyle. Want als je docent bent, ben je dat in hart en nieren, altijd en overal.

Evelyne Meens neemt keuzes van zichzelf en anderen onder de loep en zet daarbij mensen graag aan het denken. Ze werkt bij Fontys als onderzoeker en expert Studie(keuze)succes en is auteur van het boek Een leven lang kiezen. Haar Bron-columns vind je hier. 

Bij uit de kast komen denken we gelijk aan het moment waarop iemand ervoor kiest om openlijk voor de eigen seksuele geaardheid of genderidentiteit uit te komen. Met andere woorden, openlijk voor iets uitkomen wat niet als mainstream wordt beschouwd. Je kunt situaties nooit één op één met elkaar vergelijken, maar als je het op die manier bekijkt, heeft misschien iedereen iets om over ‘uit de kast’ te komen.

Ik zat vorige week namelijk in een meeting over onderzoek naar hoogbegaafdheid bij onze studenten en medewerkers. In die meeting werd besproken dat wanneer sommige hoogbegaafden ter sprake brengen dat ze hoogbegaafd zijn, het hen een soort van ‘uit-de-kast-komen-gevoel’ geeft. Komen we dan ook eigenlijk niet uit de kast als we anderen na veel wikken en wegen vertellen dat we bijvoorbeeld autisme, een eetstoornis of depressie hebben?

Je hebt het gevoel dat je uit de kast moet komen wanneer je denkt dat je anders bent dan anderen. Dat laatste komt eigenlijk door onszelf en tegelijkertijd door ons allemaal. Want wij houden tezamen in stand wat ‘normaal’ is door met slechts enkelen of soms zelfs niemand over ons ‘niet normale’ deel te praten.

Ik wil hier niet propageren dat iedere student en medewerker bij Fontys alles over zichzelf aan anderen zou moeten vertellen. Uit de kast komen, in welke vorm dan ook, is tegenwoordig namelijk te vaak een verwachting of eis geworden. Iedereen mag zélf kiezen wat hij of zij vertelt … en aan wie. Het is wel jammer dat we soms niet alles over onszelf durven te vertellen, omdat we dan bang zijn om ‘afgewezen’ te worden.

Want laten we reëel zijn. Ieder huisje heeft zijn kruisje. Iedereen heeft wel ‘iets’. Ondanks dat we niet allemaal hetzelfde anders zijn, is het hebben van iets anders tegenwoordig eigenlijk heel ‘normaal’. En daardoor zijn we uiteindelijk allemaal hetzelfde.
 

Evelyne Meens neemt keuzes van zichzelf en anderen onder de loep en zet daarbij mensen graag aan het denken. Ze werkt bij Fontys als onderzoeker en expert Studie(keuze)succes en is auteur van het boek Een leven lang kiezen.

Even de stekker eruit. Ik heb mezelf over menige persoonlijke drempel heen gezet door al mijn afspraken te verschuiven en onverwacht drie weken verlof op te nemen. Wat een luxe. En wat een noodzaak. De afgelopen maanden heb ik – net als vele anderen? – met mijn fysieke en mentale gezondheid geworsteld.

Hoe dat komt? Geen idee. Misschien heb ik iets onder de leden. Misschien hakken de Corona-maatregelen er na een jaar toch nog in. Of krijg ik alsnog de ‘winterdepressie’ gepresenteerd terwijl ik dacht die dans net te zijn ontsprongen. Een winterdepressie is iets wat bij mij elk jaar speelt, omdat ik kwetsbaarheid voor depressie heb. Hierdoor kunnen zomer en winter letterlijk verschillen als dag en nacht als het om mijn geluksgevoel, gemoedstoestand en functioneren gaat.

Wat het momenteel ook is, ik heb door schade en schande steeds beter geleerd hoe ik in elkaar zit, hoe het bij mij werkt en wat ik dan wel en niet moet doen. Ik besef dat dat pure winst is. Twintig jaar geleden had ik niet geweten aan welke knoppen te draaien.

En dat is precies de leeftijdsfase waarin onze studenten verkeren. Zij zitten wat hun leeftijd betreft in de bloei van hun leven, maar er zijn best wat studenten die momenteel fysiek of mentaal ongemak, of erger, ervaren. Vaak weten zij (nog) niet hoe daarop te handelen of bij wie ze om hulp kunnen vragen. Veel Fontys-collega’s bieden die hulp, wat voor studenten een wereld van verschil kan maken.

Echter, we weten ook dat als we goed voor een ander willen zorgen, het eigen zuurstofmasker eerst op moet. Met andere woorden, trek die stekker er af en toe uit en gun jezelf die rust. Fijne meivakantie binnenkort!

Evelyne Meens neemt keuzes van zichzelf en anderen onder de loep en zet daarbij mensen graag aan het denken. Ze werkt bij Fontys als onderzoeker en expert Studie(keuze)succes en is auteur van het boek Een leven lang kiezen.

Het is op dit moment heel duidelijk dat wanneer je je tv of computer aanzet, de hoofden op je scherm tot verschillende categorieën behoren: degenen die al naar de kapper zijn geweest, de coronakapsels die nog moeten gaan, en degenen die beter hadden kunnen wachten totdat de kappers weer opengingen in plaats van zelf aan de slag te gaan.

Mijn moeder – inmiddels met pensioen – had in haar jonge jaren samen met haar ouders een kapsalon. Het was hard werken, maar ze heeft het altijd leuk gevonden. Laatst aan de telefoon zei ze tegen me: 'Het beroep van kapper heeft nog nooit zoveel aandacht gehad als tijdens de coronacrisis'. En ik besefte dat ze gelijk had.

Waar (gelukkig) ook extra waardering is ontstaan voor de medewerkers in onder andere de gezondheidszorg en het onderwijs, is die waardering net zo hard gegroeid voor het aloude ambacht van kapper. Op het nieuws werden letterlijk de woorden uitgesproken dat ‘het naar de kapper gaan’ op dit moment ‘een van onze eerste levensbehoeften vormt’. Dat had Maslow nooit kunnen bedenken toen hij in de vorige eeuw zijn behoeftepiramide ontwikkelde.

Omdat we met ons allen een verzetje nodig hebben en onszelf even willen verwennen (of gewoon die mat eraf willen laten knippen) mogen we ondanks alle beperkende coronamaatregelen wél naar de kapper. Voor ons geestelijk welzijn welteverstaan.

Ik ga niet zeggen dat dit allemaal onzin is. Sterker nog, ik kijk al weken uit naar mijn kappersafspraak die morgen in mijn agenda staat. En ben blij dat het beroep van mijn moeder een nieuwe betekenis heeft gekregen: van mooi (willen) zijn naar welzijn.

Evelyne Meens neemt keuzes van zichzelf en anderen onder de loep en zet daarbij mensen graag aan het denken. Ze werkt bij Fontys als onderzoeker en expert Studie(keuze)succes en is auteur van het boek Een leven lang kiezen.

'Gatver, zij zit écht in mijn allergie!' Een gevleugelde uitspraak. Het gaat dan meestal over iemand aan wie je je ergert of iemand die jou meer energie kost dan oplevert.

Natuurlijk, ik heb dat ook. Voor mij zijn dat mensen die in mijn ogen niet authentiek zijn. Daarmee bedoel ik dat wat deze mensen zeggen of propageren niet congruent is met wat ze doen. Het tegenovergestelde van practice what you preach om het even anders uit te drukken. Dus bijvoorbeeld mensen die boos worden op de wereld, het daar continu over hebben, maar zelf niets doen om het beter te maken, op welke kleine schaal dan ook. Dan liever iemand die geen wereldverbeteraar is, maar ook niet klaagt over hoe het nu is. Ook erg maar iets minder erg.

Nu ik toch op dreef ben, die allergie heb ik ook bij mensen die zich negatief uitlaten over anderen zonder het zelf tegen die anderen te zeggen. Of erger nog: afgeven op het gedrag van anderen en het zelf (tot in het kwadraat) precies zo doen! Een gebrek aan zelfreflectie vermoed ik.

Het gevaar lopende dat jij ondertussen bent afgehaakt omdat jij de afgelopen minuut een allergie hebt ontwikkeld voor mensen die over hun allergieën schrijven, wil ik toch positief eindigen. De allergieën die ik voor anderen heb, zeggen meer over mezelf dan over die ander. Het is eigenlijk kritiek op mezelf. ‘Gratis advies’, zou burgemeester Aboutaleb het noemen.

De vraag is dus waarom ik juist déze allergieën heb ontwikkeld. Nou ja … iets om over na te denken!

Evelyne Meens neemt keuzes van zichzelf en anderen onder de loep en zet daarbij mensen graag aan het denken. Ze werkt bij Fontys als onderzoeker en expert Studie(keuze)succes en is auteur van het boek Een leven lang kiezen.

Ik heb een droom. Nee … niet de Martin Luther King-variant. Ik heb een droom die om de zoveel tijd terugkeert. Ken je dat?

Terwijl ik dit opschrijf ben ik serieus net wakker geworden uit mijn terugkerende droom waarin ik weer op school zit. Een opgejaagd gevoel maakt zich daarin van mij meester, want ik moet over vijf minuten in de volgende les zitten. Echter, ik weet niet meer wélke les en in welk lokaal. Ik ben namelijk mijn rooster kwijtgeraakt.

In mijn droom besef ik dat het heel belangrijk is dat ik naar deze les ga, want tot nu toe heb ik ze allemaal gemist. En binnenkort heb ik tentamens waarvoor ik nog niets geleerd heb. Als ik toevallig een klasgenoot tegenkom, vraag ik angstvalig waar ik moet zijn en hoeveel tijd ik nog heb om te studeren voor die tentamens. Uit haar antwoord blijkt dat die volgende week al zullen plaatsvinden. De moed zakt me in de schoenen en de paniek schiet door mijn lichaam. Shit. In die korte tijd gaat het me nooit meer lukken de stof eigen te maken. Ik zal het tentamen niet gaan halen en dat betekent dus ook dat ik niet naar het volgende jaar kan.

Ik word wakker. Het was een droom, ik zit helemaal niet op school! Maar ik ben helemaal uitgeput. Ik voel mijn hart in mijn klamme lichaam bonzen en de stress nog steeds door mijn bloed stromen. Alhoewel ik niet precies weet wat deze droom betekent, vind ik het gaaf dat je door middel van dromen in je eigen film stapt, levensechte ervaringen opdoet en emoties kan voelen. Het is als het ware een levensles zonder dat je de (negatieve) consequenties hiervan ervaart. En terwijl het gevoel van de droom wegzakt, betreed ik opnieuw dromenland waarin mijn volgende levensles zich aan me zal onthullen.

Evelyne Meens neemt keuzes van zichzelf en anderen onder de loep en zet daarbij mensen graag aan het denken. Ze werkt bij Fontys als onderzoeker en expert Studie(keuze)succes en is auteur van het boek Een leven lang kiezen.

Vorige week werd mij de vraag gesteld: ‘Wat wil je achterlaten in 2020?’ Een mooie en logische vraag. Het antwoord vond ik echter iets moeilijker. Sterker nog, dat antwoord had ik niet paraat.

Tuurlijk. Het is een raar jaar geweest. En in veel opzichten ook echt minder leuk. Ik heb veel gemist, vooral in mijn werk. Er waren dagen bij dat ik dacht: ‘hoe belangrijk is het nou werkelijk wat ik doe?’. Dat zijn geen goede gedachten. En als je niet meer weet welke dag het is en je geen perspectief meer ziet, gaat dat niet de goede kant uit. En dan moet blue monday nog komen...

Maar! Ik heb geen zorgen gehad over mijn inkomen. Mijn familie en ik zijn niet ziek geweest en ik heb niemand verloren aan corona. Sterker nog: ik heb meer tijd aan mijn dierbaren besteed dan daarvoor, heb fijne en positieve routines ontwikkeld en heb meer geslapen, meer gekookt en ben meer buiten geweest dan ooit!

Eerlijk gezegd ben ik wel eens bang of ik het zou trekken als alles weer richting 'normaal' gaat. Het is namelijk ook wel lekker zo'n filterdeken over je leven (je weet wel zo'n offwhite en beetje doorzichtige vetfilter die ze voor afzuigkappen gebruikten).

En toen ik daarover nadacht wist ik het... Dat is precies hetgeen dat ik wil achterlaten: de angst voor de angst wanneer dat dekentje er niet meer is. En het knagende schuldgevoel dat ik tot die happy few behoor waarvoor het coronajaar meer mee- dan tegenviel.

Op naar happy monday ergens halverwege juni. Wanneer we hopelijk weten waar we aan toe zijn, de zomer(vakantie) voor de deur staat en het filterdeken van ons af is getrokken. Een ‘happy few’ year voor ons allemaal!

Evelyne Meens neemt keuzes van zichzelf en anderen onder de loep en zet daarbij mensen graag aan het denken. Ze werkt bij Fontys als onderzoeker en expert Studie(keuze)succes en is auteur van het boek Een leven lang kiezen.