We spraken met Maaike, eerstejaarsstudent Communicatie in Eindhoven. Op diezelfde campus, maar in een ander gebouw, liepen we tweedejaarsstudent Lieve tegen het lijf. Zij studeert Verpleegkunde. We stelden beide studenten precies dezelfde vier vragen over elkaar en koppelden de antwoorden daarvan ook weer terug. Te beginnen met Maaike.

Welke drie woorden komen bij je op, als je denkt aan een typische verpleegkundestudent?
“Zorgzaam, want dat is als verpleegkundige een goede eigenschap om te hebben, lief en doortastend.”

Hoe is een verpleegkundestudent volgens jou gekleed?
“Nu ga ik inderdaad een groot vooroordeel opnoemen, maar ik denk dat ze vaak zo’n wit verplegersjasje aan hebben. En voor de rest gewoon eigen kleren, wat zijn of haar stijl ook is.”

Wat doet een verpleegkundestudent in zijn of haar vrije tijd?
“Gewoon werken bij een bijbaantje, of sporten. En anders misschien stagelopen, maar dat is niet echt vrije tijd. Afspreken met vrienden is ook nog een mogelijkheid.”

Hoe denk je dat een verpleegkundestudent jou als student zou omschrijven?
“Als een soort influencer. Als ik vertel dat ik communicatie studeer hoor ik zo vaak van mensen ‘oh, dus je wilt influencer worden’. Maar dat is niet het enige wat je kunt worden met deze studie.”

Dan het woord aan verpleegkundestudent Lieve.

Welke drie woorden komen bij je op, als je denkt aan een typische communicatiestudent?
“Heel eerlijk, ik wist niet eens dat dit een studie was. We hebben zelf ook communicatielessen omdat je als verpleegkundige ‘slecht nieuws gesprekken’ moet kunnen voeren. Maar als ik een typische communicatiestudent zou moeten omschrijven, is dat iemand die goed aan kan voelen wat voor persoon ze voor zich hebben, bijna psychologisch. En iemand die goed kan praten terwijl ze zich op de achtergrond begeven. Ze pakken dingen op zonder in de spotlight te staan.”

Hoe is een communicatiestudent volgens jou gekleed?
“Mee met de trend, maar niet heel heftig. Eerder chill, normaal. Een eigen stijl binnen de kaders.”

Wat doet een communicatiestudent in zijn of haar vrije tijd?
“Hetzelfde als wij. Sporten, leuke dingen doen met vrienden, eigenlijk gewoon hetgeen dat iedere student zou doen.”

Hoe denk je dat een communicatiestudent jou als student zou omschrijven?
“Zorgzaam. Dat komt altijd als eerste naar boven.”

De terugkoppeling
En ja, Lieve had gelijk. Want zorgzaam is het eerste woord dat Maaike noemde over studenten Verpleegkunde. “Ik kan me in alle drie de woorden eigenlijk wel vinden, maar dat witte jasje hebben we echt niet altijd aan. Alleen op stage eigenlijk, en zelfs daar hoeft het niet bij ieder bedrijf. Op school draagt iedereen inderdaad wel altijd gewoon wat ze zelf willen, en wat betreft de hobbies zit ze helemaal goed.”

Maaike had niet verwacht dat mensen niet weten dat Communicatie an sich een studie is. “Ik had ook niet gedacht Verpleegkundestudenten communicatielessen zouden hebben, maar ik snap wel dat het handig is om te doen. De drie woorden die een typische communicatiestudent omschrijven kloppen best wel, en het is soms zeker psychologisch omdat je je moet verplaatsen in de consument en het bedrijf. Qua kleding draagt iedereen gewoon lekker wat ze zelf willen, en onze hobbies komen ook overeen.”

Het begon allemaal begin dit collegejaar, toen een docent van de specialisatie Advertising, die Nori volgt, een opdracht doorstuurde via de mail. “Onze opleiding kent namelijk geen toetsen, maar inlevermomenten. Het is de bedoeling dat wij als studenten zoveel mogelijk campagnes maken en daarin onze leeruitkomsten kunnen tonen. Sommige campagnes zijn verplicht, anderen vrijwillig”, legt de vierdejaarsstudent uit.

De campagne van Stichting Matchis viel in de laatste categorie. Een zogenaamde Scholenchallenge, waarbij studenten en scholieren in heel Nederland uitgedaagd werden om hun leeftijdsgenoten bewuster te maken van stamceldonaties én een mogelijke registratie in Matchis’ databank. Iets wat Nori direct aansprak. “Met zo’n maatschappelijke campagne kun je invloed hebben op het gedrag van mensen.”

Geen eisen
Toch was de opdracht lastiger dan verwacht. “Normaliter krijgen we een uitgebreide briefing met allerlei eisen. Nu was het: ‘zorg dat jongeren stamceldonor worden’.” Dat klinkt simpel, maar het maakte het proces voor Nori juist moeilijker. “Je moest alles zelf uitzoeken, van onderzoek tot concept.”

De student begon heel theoretisch, met research naar stamcellen, hoe het donorschap werkt en hoe het proces van Stichting Matchis eruitziet. Ook had ze verschillende focusgroepen. Wat bleek: “heel veel jongeren vinden het idee van stamceldonatie ontzettend eng. Die angst was er al voordat ze überhaupt wisten hoe zo’n proces echt werkt.”

1 op 50.000
Dat laatste bleek precies de kracht te zijn in Nori’s campagneslogan. Want stamceldonor worden bestaat niet uit ingrepen, narcoses en dagenlang in een bed liggen zoals velen denken. “Sterker nog, de kans dat je daadwerkelijk moet doneren is ongeveer 1 op 50.000. Toen dacht ik: waarom blijven we steeds hangen op het feit dat het niet eng is, in plaats van op de eerste simpele stap. Testen. Een soort coronatest, maar dan in je mond. Iets wat je nog geen twee minuten kost. Als je mensen daarover geruststelt, zetten ze veel eerder die eerste stap.”

Zo ontstond Nori’s winnende slogan: ‘Zo simpel is testen’. Een slogan die later dit jaar officieel uitgerold wordt door heel Nederland om jongeren te stimuleren zich te laten testen als potentiële stamceldonor. Een proces waar de student steeds in betrokken zal blijven. Later deze week heeft ze de eerste vervolgafspraak al staan. "Zo leer ik hopelijk weer dingen die ik mee kan nemen in mijn verdere loopbaan.”

Impact maken
Want dat deze winst op haar cv komt, is één ding wat zeker is. “Ik wil me na mijn afstuderen graag blijven inzetten voor maatschappelijke opdrachten. Misschien opent deze ervaring wel de deur naar een stichting of organisatie waar ik nog meer impact mee kan maken. Dat lijkt me fantastisch.”

Gehuld in rode hesjes en stuk voor stuk voorzien van een prikstok en afvalzak liep de groep, bestaande uit zo’n twintig mensen, door verschillende straten van Eindhoven. De activiteit was een samenwerking tussen stichting Troep Troopers en vier Communicatie-studenten. Onder hen ook Sven Liebregts. “We hebben dit opgezet omdat internationale studenten, maar ook studenten in het algemeen, soms wat moeite hebben om nieuwe verbindingen te leggen”, vertelt hij.

De hoop was om vooral internationale studenten bij de activiteit te betrekken, maar daarvan was er woensdag slechts eentje aanwezig. Daarnaast liepen er, los van Sven en de drie overige organisatoren, ook nog vijf andere studenten en een aantal vrijwilligers mee. Anton Damen is er daar één van. Hij is dé plandelman van Nederland en zelfs de uitvinder van het woord plandelen, een combinatie van de woorden plastic en wandelen. “Als je aan mensen vraagt of ze mee zwerfafval willen rapen, dan worden ze daar niet enthousiast van”, legt Anton uit. “Terwijl plandelen juist heel gezellig klinkt.” 

Grootste vervuilers
Al het afval dat door de groep van de straat gehaald werd, was plastic of bevatte plastic. En ja, daar horen ook sigarettenpeuken bij. "De allergrootste vervuilers die er zijn", aldus Anton. “Pak je een sigarettenfilter waar het papiertje vanaf is, dan hou je alleen maar plastic over. Celluloseacetaat om precies te zijn. Weegt nog geen 0,5 gram, maar het verontreinigt maar liefst 1.000 liter water.” [Tekst gaat verder onder de foto]

Hoeveel afval er woensdag precies is opgeraapt, weten de deelnemers niet. Maar dat doet er eigenlijk ook helemaal niet toe. Sven: “Ons doel ligt niet op de hoeveelheid afval die we vandaag ophalen, maar meer op het maken van verbinding. En dat er niet zoveel studenten aanwezig zijn – wat overigens komt door de slechte timing vanwege de tentamenweek – maakt ook niet uit." 

“Ons doel is geslaagd”, besluit hij. "We zijn nog steeds met een mooie groep mensen, we maken de straten schoon en bovendien hebben we genoeg beeldmateriaal om video’s van te maken zodat we mensen na afloop nog kunnen enthousiasmeren. Tja, we zijn ten slotte van de opleiding Communicatie.” 

De schuldigen
Plandelman Anton kan niet anders dan dat beamen. “Als mensen je niet bezig zien, is het niet gebeurd. Dan kun je nog 100 kilo afval ophalen, het maakt geen impact. Veel belangrijker is dat mensen ons bezig zien, en dan vooral de studenten. Zij worden vaak gezien als de veroorzakers van het afval op straat, ook al zijn zij echt niet de enigen die dingen laten slingeren. Het is mooi dat mensen nu een keertje niet mopperen op studenten, maar juist zien dat ze goed bezig zijn.” 

Ook Gina Makken is blij met wat er is neergezet. Zij is de oprichter en voorzitter van stichting Troep Troopers en begon, zo vertelt ze, vijf jaar geleden met één buurt en drie mensen. "Inmiddels zijn we uitgegroeid in 24 zelfstandige groepen met 180 vrijwilligers. We hebben een megasprong gemaakt. En ja, natuurlijk is het hartstikke mooi dat we met dit soort initiatieven ook jongeren kunnen aansporen om aan te haken.”  

Het begon een tijd geleden tijdens een van de opdrachten die ze kregen vanuit hun opleiding, waarbij de studenten een activatie moesten bedenken voor een goed doel, zo legt Roos uit. “Dat maakt deel uit van de Good Vibes Week, waarin meerdere groepen geld inzamelen. Wij kozen voor Make-A-Wish, want we wilden heel graag iets voor kinderen doen.”

Om zoveel mogelijk geld op te halen koppelden de studenten hun actie aan Chloé, een 5-jarig meisje dat ernstig ziek is en kanker heeft. “Wat ze precies heeft weten we niet, maar we wisten wél wat haar grootste wens was”, aldus Eva. Prinses zijn voor een dag. “Ze werd opgehaald met een limousine, bezocht een kasteel én ontmoette Prinses Sterre terwijl ze zelf ook een prinsessenjurk aan had.”

Bewustwording
Het verhaal van Chloé werd ingezet om kinderen van een basisschool in Dommelen op de eerste plaats vooral bewust te maken van Make-A-Wish en wat die organisatie doet voor kinderen met een levensbedreigende ziekte. “Niet alleen voor kinderen die terminaal zijn dus, daar vergissen veel mensen zich nog wel eens in”, verklaart Eva.

Een andere groep studenten van dezelfde opleiding zamelt geld in voor de stichting Leergeld. Zij lieten schoolkinderen kunstwerken maken die aan ouders en familieleden verkocht gaan worden. 
De Eindhovense wethouder Samir Toub nam gisteren het eerste 'kunstwerk' in ontvangst op campus Rachelsmolen.

Al snel volgde de actie waar geld mee opgehaald gaat worden. Groep 5 tot en met 8, in totaal zes klassen, hebben woensdag de kans om een heuse dansvoorstelling te geven aan papa’s, mama’s, opa’s, oma’s en andere geïnteresseerden. Zij kunnen een entreekaartje kopen voor vijf euro. De opbrengsten van de donaties en consumpties tellen we daar ook bij op”, aldus Lenne.

Toegankelijk
Voordat de voorstelling begint krijgen de kinderen een dansworkshop van Roos, die in het dagelijks leven ook dansles geeft. “Ik weet wat deze leeftijdsgroep aankan, en daar heb ik een choreo voor bedacht. Toegankelijke pasjes, die de kinderen hopelijk goed uit kunnen voeren.”

Aan het enthousiasme zal het woensdag in ieder geval niet liggen, want heel veel kinderen wilden meedoen. Hoeveel dat er precies zijn weten de studenten nog niet. “Daar horen we vanmiddag meer over, maar dat het leuk wordt is één ding wat zeker is.”

De studenten willen uiteindelijk het streefbedrag van 800 euro passeren. Daarvan hebben ze online al meer dan de helft opgehaald. “Het eindbedrag presenteren we volgende week aan onze medestudenten, inclusief aftermovie. Iets wat alle groepen moeten doen. Zo halen we gezamenlijk hopelijk een mooi bedrag op voor het goede doel.”

Laten we beginnen met het crisisteam zelf. Dit bestaat altijd uit een voorzitter, secretaris, verslaglegger en een communicatieadviseur. “Voor iedere rol zijn altijd drie medewerkers getraind, en afhankelijk van de aard van de crisis kan het team uitgebreid worden met andere specialisten”, laat Wim Pleunis weten. Hij is woordvoerder bij Fontys en maakt soms ook deel uit van het crisisteam als communicatieadviseur.

Pleunis laat weten dat het crisisteam, in situaties omtrent het weer, altijd actuele informatie verzamelt over het weer zelf, de staat van de gebouwen, de inzet van personeel en de veiligheid en reisbaarheid voor studenten en medewerkers. Ook zijn er meerdere scenariokaarten uitgewerkt, waaronder een kaart ‘Weeralarm- en waarschuwingen’.

Crisisteam, assemble!
Stel dat het weer mogelijk gevaar oplevert, zoals bij een weeralarm van het KNMI, problemen met het openbaar vervoer of meldingen van Rijkswaterstaat dat wegen glad of onbegaanbaar zijn, dan komen deze signalen natuurlijk ook binnen bij Fontys. Dit gebeurt via verschillende kanalen.

 “Als duidelijk wordt dat de situatie gevolgen kan hebben voor de veiligheid, bereikbaarheid of het doorgaan van onderwijs, wordt het Fontys-crisisteam bij elkaar geroepen. Op basis van de verkregen informatie maakt het crisisteam een afweging”, licht Pleunis toe.

Fontys heeft namelijk een zorgplicht voor studenten en medewerkers en mag en wil hen niet blootstellen aan onnodige risico’s. “Als veiligheid bij het reizen naar een van de gebouwen of het verblijf in de gebouwen niet kan worden gegarandeerd, wordt bijvoorbeeld besloten om fysieke lessen en toetsen niet door te laten gaan. Daarbij wordt ook gekeken of onderwijs tijdelijk online kan plaatsvinden of dat toetsen moeten worden uitgesteld. Wanneer blijkt dat het verantwoord is om gebouwen eerder of helemaal te sluiten, wordt dit meegenomen in het besluit.”

Balans
Hoe complex de overwegingen en besluiten soms ook zijn, veiligheid staat altijd onbetwist op nummer één. “Maar uiteraard willen wij ook het beste onderwijs bieden voor onze studenten. Dat betekent in een heleboel gevallen, zeker voor praktijkvakken, fysiek onderwijs op locatie. Daarom proberen we altijd de juiste balans te vinden tussen snel beslissen en op tijd duidelijkheid bieden, en het bieden van het beste onderwijs voor onze studenten.”

Dat op tijd duidelijkheid bieden blijkt soms best lastig. Zo waren maandag gewoon een aantal studenten op campus Stappegoor, of waren medewerkers en studenten al onderweg voordat enige communicatie plaatsgevonden had vanuit het crisisteam. Pleunis: “Het verplaatsen van toetsen kan bijvoorbeeld heel wat impact hebben op studenten en docenten, dat willen we dus niet onnodig doen als de veiligheid gegarandeerd kan worden. Maar dat betekent soms ook dat je de afweging of beslissing pas wat later kunt maken als de informatie compleet is.”

Officiële kanalen en updates
Zodra die beslissing er is, wordt deze altijd voorgelegd aan het college van bestuur. Zij neemt uiteindelijk het formele besluit, wat zo snel en duidelijk mogelijk gecommuniceerd wordt naar studenten en medewerkers, met uitleg over wat wel en niet doorgaat. “Dat gebeurt via Fontys Actueel, Fontys Nieuws, Infopunt Veiligheid (Teams), infomonitoren, Instagram en lijncommunicatie via alle directeuren van de instituten en diensten.”

En we kunnen je alvast zeggen: het crisisteam komt vandaag weer bij elkaar, dus houd zeker later vandaag bovenstaande kanalen in de gaten voor updates over de komende dagen. Ook als de sneeuwcrisis voorbij is, komt het crisisteam nog even bij elkaar. “Na afloop van elke crisis evalueren we het proces, zodat het team bij een volgende crisis steeds weer beter voorbereid is.”

In mei moesten beide studenten drie internationale steden doorgeven waar ze het liefst een minor zouden volgen. Dat werden Barcelona, Lissabon en Parijs. Fontys deelde de twee uiteindelijk in voor Parijs, waarna IJfke en Belle in het aanbod van EFAP, de school waar ze naartoe gingen, kozen voor de minor Fashion & Communication. “Iets wat past bij onze eigen studie, maar ook op totaal iets anders focust dan wat we bij Fontys doen.”

Vroeg weekend
IJfke en Belle volgen les in bijvoorbeeld de Franse taal en cultuur en Fashion Communication. Ze hebben nog tot 9 december colleges, met daarna nog een paar weken vrije tijd. Maar die vrije tijd hebben ze tussendoor ook genoeg, want IJfke kan vrijwel iedere dinsdagavond al het weekend inluiden.

“Dat was in september en oktober wel anders hoor, maar ik heb nu al een aantal vakken afgerond. En de dagen dat ik naar school moet, zit ik er van 08.00 tot 18.30 uur.” Belle mag daarnaast ook nog op woensdag aantreden, vanaf de namiddag tot ongeveer 20.00 uur. “Maar ook ik mag niet klagen, want we hoeven maar heel weinig naar school.”

Samen de hort op
Hoewel beide studenten dezelfde colleges volgen, zitten ze maar bij één vak samen. Bij de andere vakken wordt vaak samengewerkt met andere Nederlandse studenten. “Die zoeken we buiten school ook vaak op. Om samen een terrasje te pakken of op stap te gaan bijvoorbeeld.” [Tekst gaat verder onder de foto's]

Dat gebeurt ook al op dinsdag. Of woensdag, of donderdag. “We gaan dan voornamelijk naar de kleinere cafés en clubs die in het weekend overvol zijn. Doordeweeks is het hier een stuk minder druk en veel gezelliger.”

Bucketlist
De echte culture kant van Parijs ontdekken IJfke en Belle liever samen. Sterker nog, de twee maakten voor hun reis naar de Franse hoofdstad een heuse bucketlist, met dingen die ze per se wilden doen. “Onze lijst wordt alleen steeds langer met dingen die we nog willen doen”, geeft Belle toe. “Maar we hebben ook al het nodige gedaan, zoals het bezoeken van verschillende musea en het kijken van voetbalwedstrijden in het stadion van Paris Saint-Germain”, vult IJfke haar aan.

Maar wat beide studenten het meest bijzonder vonden was, hoe kan het ook anders, deel uitmaken van Paris Fashion Week. “Dat was zo’n bizarre ervaring. Via een influencer op Instagram kregen we toegang tot een volledig georganiseerd evenement, konden we een hele fancy show zien, kregen we gratis drinken en konden we prijzen winnen”, aldus IJfke.

Passie delen
“Buiten dat waren we op een en dezelfde plek met veel bekende mensen die allemaal dezelfde passie als wij delen: mode. Dat de hele wereld het daar over heeft gehad en wij daarbij waren, is wel echt vet.”

Dat gevoel geldt eigenlijk voor de hele minortijd. “Studeren in het buitenland is een ervaring die je maar één keer opdoet en nooit meer vergeet. Je leert hier niet alleen over een ander land, maar ook over jezelf. Nu heb je de kans, dus grijp ‘m.” En ga je naar Parijs voor je minor? Dan hebben de dames nog één tip: “Neem je eigen chocolade mee, want die is hier echt duur.”

De reis naar Zuid-Afrika is er een die Fontys Communicatie in Eindhoven al sinds het jaar 2000 maakt. Een reis die bol staat van de samenwerkingen met goede doelen en lokale universiteiten. “Zuid-Afrika is een plek op de wereld waar het voor ons als Nederlandse studenten vreemd is. De cultuur is daar heel anders dan wat wij gewend zijn en onze leeftijdsgenoten leven in heel andere omstandigheden. Voor ons een prachtige kans om dit land te bezoeken en te beleven hoe het leven daar was en nu nog steeds is”, gaat student Roos van start.

Tijdens hun twee weken durende bezoek werken de studenten met hun Zuid-Afrikaanse leeftijdsgenoten samen. “We gaan naar twee universiteiten, waar we onder andere samen met lokale studenten gaan kijken hoe we het verhaal van Cape Peninsula University of Technology (CPUT) in District Six op de kaart kunnen zetten. District Six is een gebied in Kaapstad waar mensen van kleur weggestuurd werden naar townships, woonwijken die zijn ontstaan tijdens de apartheid voor niet-blanke bevolkingsgroepen. Aan ons de vraag hoe we dit kunnen tentoonstellen, zodat men ervan kan leren.” Ook bezoeken ze township Kayamandi en het goede doel AVA (Action Volunteers Africa).

Van onmogelijk naar kansen
In Kayamandi, een township die opgezet is in Zuid-Afrika ten tijde van de apartheid en waar nog steeds armoede heerst, worden de studenten geconfronteerd met het feit hoe het is om bijna geen toegang te hebben tot onderwijs of zorg. Iets wat volgens Mikky lijnrecht tegenover de ervaringen van de Fontysstudenten staat. “Wij zijn gewend te kunnen studeren en te werken, en zijn ook allemaal gemotiveerd om dat te doen. Maar voor de mensen hier is dat haast onmogelijk.”

Daarom wordt er ook samengewerkt met AVA, een non-profit organisatie die werkloosheid onder jongeren aanpakt middels vrijwilligerswerk, skills trainingen en begeleiding, waardoor zij meer kansen krijgen op de arbeidsmarkt. “Bij AVA gaan we één op één met de Zuid-Afrikaanse jongeren werken aan hun personal branding, een onderdeel dat tijdens onze eigen opleiding vaak aan bod is gekomen. Zo helpen we hen om zich beter te profileren, om wellicht net dat extra steuntje in de rug te geven naar een eventuele baan”, legt Mikky uit.

Geld ophalen
Naast dat de studenten hun expertises delen, wordt er tot aan de reis ook geld opgehaald met crowdfunding. Zo zijn er broodjes, wafels, cupcakes en kleding verkocht, lopen studenten een Ladiesrun, is er volop statiegeld binnengehaald en vindt er komende donderdag nog een gezellige middag plaats in de kuil op Campus Rachelsmolen.

“Donderdag hebben we een barbecue voor 110 man. Die is al vol, maar iedereen mag alsnog aansluiten bij de borrel, verschillende activiteiten en de muziekbingo. We bieden hier ook een biertje aan voor twee euro, waarmee je ook nog eens ons goede doel steunt.”

De teller voor Zuid-Afrika staat inmiddels op meer dan 2.000 euro, maar Mikky en Roos zijn nog lang niet klaar. “De vorige groep heeft 4.500 euro opgehaald. Aan ons de taak om dat bedrag te overstijgen.”

Confronterend
Enthousiast zijn beide studenten in ieder geval, maar toch zijn ze ook heel benieuwd naar hoe ze de trip gaan ervaren. Zo heeft Mikky van eerdere lichtingen al gehoord dat ze de reis best heftig vonden. Dat kan Roos zich goed voorstellen. “Ik ben eerder dit jaar in Kaapstad geweest, in het ‘luxe’ gedeelte. Daar reed ik af en toe langs zo’n township, wat al best confronterend was. Laat staan als we er straks middenin staan. Dat zal me heel erg raken.”

Toch weten de meiden één ding zeker. “Het is geweldig dat deze reis onderdeel uitmaakt van onze studie. Niet omdat we het organiseren van deze reis kunnen gebruiken voor onze leeruitkomsten, maar omdat we ook echt iets kunnen betekenen voor de mensen daar. En alleen dat laatste maakt de voorbereidingen en de reis al alles waard. Dit wordt een ervaring om nooit meer te vergeten.”

Addicts wordt gerund door 22 vierdejaarsstudenten van de opleiding Communicatie, met als afstudeerrichting Advertising. “De vorige jaren hebben studenten voor ons een mooie start gemaakt om een eigen bureau op te zetten. Wij pakken daar nu op door. Niet alleen voor onszelf, maar ook voor de studenten na ons”, legt student Cheyenna op ’t Root uit.

Het idee komt vanuit docenten en wordt volledig ingevuld door de huidige studenten. ‘We hebben alles zelf vormgegeven. Met Addicts willen we zo goed op de kaart staan dat het binnen onze opleiding opgenomen kan worden in de standaardleerroute.”

Opdrachten binnenslepen
De bedoeling van het reclamebureau is dat de studenten allerlei opdrachten binnenhalen om zo hun afstuderen vorm te geven. Dat gaat natuurlijk niet vanzelf. De 22 studenten zijn daarom onderverdeeld in verschillende teams. Denk aan sociale media, design, interne relaties en werving. "Van die laatste groep maak ik deel uit”, gaat de student verder. “Ik ben voornamelijk bezig met het contacteren van reclamebureaus en potentiële opdrachtgevers en probeer de band warm te houden.”

Wanneer een briefing wordt binnengesleept, gaat de Addicts-groep daar in duo’s mee aan de slag, waarna er per groep een concept uitrolt die daarna gepitcht wordt aan het desbetreffende bureau. Mocht die pitch succesvol zijn, kunnen daar eventuele stages uitrollen. “Zo hebben we al gewerkt voor een aantal grote namen zoals Fama Volat, The Family, WARS en Hotel l’Amour. We zijn lekker bezig”, aldus een gemotiveerde Cheyenna. [Tekst gaat verder onder de foto's] 

Eigen kantoor
Om alles op rolletjes te laten lopen, heeft het team zelfs een eigen kantoor, in gebouw R3/R4 op campus Rachelsmolen. “Met nieuwe meubels, een likje verf en ons eigen logo. Een plek waar we onze opdrachtgevers daadwerkelijk kunnen ontvangen.”

Daarnaast staat de groep open voor zogenaamde AD-ventures, dagen waarin studenten op bezoek gaan bij een reclamebureau en meegenomen worden in het verhaal en de expertises van het bedrijf. “We werken dan ook altijd speed-opdrachten uit, waar we op locatie een briefing krijgen, daar een paar uur aan werken en dezelfde dag nog pitchen bij het betreffende kantoor. Dat klinkt wellicht pittig, maar het geeft ons echt een kick.”

Win-win
Op die manier slepen de studenten niet alleen opdrachten binnen om hun afstudeerportfolio vorm te geven, maar krijgen ze ook direct een kijkje in de keuken bij ‘echte’ reclamebureaus. Daarnaast zitten er voordelen aan voor de opdrachtgevers, aldus Cheyenna. “Zij spelen zich in de kijker bij studenten, hebben meer zicht op potentiële stagiaires en krijgen vanuit ons gratis ideeën voor projecten waar ze zelf minder naar hoeven omkijken. Een win-winsituatie voor beide partijen.”

Het reclamebureau staat elke dag open voor nieuw werk. Na het huidige semester wordt Addicts overgedragen aan de nieuwe groep advertisingstudenten. “Zodat ook zij zich zo goed mogelijk kunnen oriënteren op wat na hun studie komen gaat. Want de passie om uiteindelijk bij een reclamebureau te werken, delen we allemaal.”

“Het is dubbel feest. Ik was niet alleen jarig afgelopen zondag, maar ik heb ook te horen gekregen dat ik mijn laatste periode gehaald heb. Afgerond met een 8, dus daar ben ik ontzettend blij mee.

Helemaal klaar met mijn eerste jaar ben ik echter nog niet. Deze week heb ik nog een herkansing van een taaltoets staan. Ik heb al wel een beetje geleerd en geoefend, maar ik heb me de afgelopen periode vooral gefocust op het halen van dit laatste blok. Ik heb ook alvast een eerste verjaardagsfeestje gehad en het afgelopen weekend stond er nog meer feest voor mijn achttiende verjaardag op de planning, dus ik moet deze dagen nog wel even de tijd en motivatie vinden om te studeren.

Door naar het tweede jaar
Waarom ik de toets nog niet gehaald heb? Bij één van de vier onderdelen moet je minimaal 90 procent goed hebben. Ik snap dat je als communicatiestudent goed moet zijn in Nederlands, maar dit is wel erg veel. De vorige keer haalde ik 81 procent, dus ik ben er bijna.

Of ik die taaltoets komende week nu wel of niet haal, door naar het tweede jaar ben ik sowieso. Ik ben nog steeds blij met mijn studiekeuze en kijk ontzettend uit naar het nieuwe jaar. Zo hebben we de afgelopen periode een project gedaan voor de brandweer en gaan we in september terug om onze resultaten te presenteren. Ik kijk ernaar uit om stage te gaan lopen. Waar dat gaat zijn weet ik nog niet, maar ik word er nu al enthousiast van."  (Tekst gaat verder onder de foto's.)

"Natuurlijk zijn er ook dingen binnen mijn opleiding die me niet zo trekken, maar dat zal iedere studie wel hebben. Zo merkte ik de afgelopen periode in mijn klas dat de lesstructuur en de gegeven lessen echt niet bij iedereen bevielen. Ik denk dan: uiteindelijk hebben we vast iets aan al deze informatie en valt alles op zijn plek.

Wat ik komend jaar van mijn opleiding kan verwachten, weet ik niet. Ik heb me nog niet ingelezen, maar we krijgen aan het begin weer een voorlichtingsbijeenkomst. Voordat het zover is ga ik eerst nog even genieten van mijn zomer. Met een paar dagen Barcelona met mijn ouders, festival Solar in Roermond, een weekje Mallorca met vriendinnen én een weekendje weg met mijn vriend, heb ik meer dan genoeg leuke dingen in het verschiet.

Thuisvoelen
Daarnaast ben ik er van overtuigd dat ik volgend jaar weer veel leuke dingen ga ondernemen met de vriendinnen van mijn opleiding. Zo hebben we laatst een muziekbingo op Stratum gehad die we in juli weer willen bezoeken, gaan we geregeld uit eten of terrassen en belanden we, als we daar zin in hebben, ook nog met zijn allen in de stad. 

Ik voel me zeker thuis in Eindhoven, maar Roermond blijft mijn echte thuis. Ook volgend jaar neem ik dat halfuurtje met de trein dus gewoon weer voor lief. Maar dan als tweedejaarsstudent.”

Het is de tweede dag van de minor Design 360 bij Fontys Creative Concepts for Communications wanneer een groep studenten het lokaal van docent Piet van Beurden binnenstapt. Van Beurden staat aan het roer van de workshop en laat studenten iedere periode opnieuw uit een lijst met honderden waarden tot een aantal kernwaarden komen die voor hen belangrijk zijn. “Daarvan maken ze een illustratie of symbool dat staat voor wie ze zijn, wat ze belangrijk vinden in het leven of iets dat ze uit willen dragen.”

Dat ontwerp moet volgens van Beurden zo krachtig zijn dat ze er bij wijze van spreken een tattoo van zouden laten zetten. “Nou ja, bij wijze van spreken… , dit jaar gebeurde het dus echt”, aldus de docent. Hij belde voordat de workshop startte een aantal tattoo-artiesten met de vraag of zij een tattoo ter beschikking wilden stellen. “Iedereen wilde meewerken. Zo werd onze workshop nog prikkelender dan normaal.”

‘Best heftig’
Hoewel in eerdere sessies studenten al overwogen om hun eigen ontworpen symbolen te laten tatoeëren, werden tijdens de laatste ronde daadwerkelijk vier tattoos weggegeven. “Dat vond ik uiteindelijk toch best heftig”, geeft Van Beurden toe. “Ik heb alle studenten dan ook op het hart gedrukt dat ze niets verplicht zijn, er geen druk is en dat zij elk moment uit kunnen stappen. Deze tattoeages moeten echt een eigen keuze zijn.”

De docent had die waarschuwingen wel honderd keer kunnen geven, maar toch gingen er heel wat studenten helemaal voor. Zo ook Yannick en Nanouk. Zij zijn twee van de vier winnaars en lopen sinds een paar maanden met een gratis tattoo rond waarvan de oorsprong ligt in de Fontys minor.

“Ik ben er nog steeds heel blij mee”, steekt Yannick direct van wal. Hij liet een zwemmend poppetje tatoeëren dat in een cirkel rond zijn arm zwemt. “Een idee dat ik al heel lang had en geïnspireerd is op een album van de overleden artiest Mac Miller: Swimming in Circles.”

‘Komt altijd goed’
Yannick is niet alleen fan van de artiest, maar herkent ook zijn eigen leven in de tattoo die hij heeft laten zetten. “Ik heb een aantal dieptepunten meegemaakt waar ik gelukkig weer bovenop gekomen ben. Daar staat deze tattoo voor: soms gaat het wat minder, maar als je doorgaat komt het altijd weer goed.”

Yannick voegde zijn idee toe aan eerdere kunstwerken op zijn lichaam. “Ik heb een gekko voor mijn opa die in Spanje woont en een astronaut met koptelefoon aan de maan vanwege mijn liefde voor muziek. Ik heb nog meer ideeën, maar dat ik deze als arme student gratis mocht laten zetten was ontzettend gaaf.”

Medestudent Nanouk had nog geen enkele tattoo. “En dat terwijl ik de opleiding voor docent beeldende kunst en vormgeving studeer.” Tijdens de workshop kwamen voor haar de waarden creativiteit, dromerigheid en verbeeldingskracht als sterkste naar voren. "Die heb ik samengevoegd in een wolk met daarin een oog, waar weer rook en vlinders uitkomen. Een soort surrealistisch, dromerig beeld.”

Duwtje in de rug
Hoewel Nanouk eerder al droomde van een tattoo, vond ze het zetten ervan toch ontzettend spannend. “Ik had al wel een tattoo in de planning, maar deze heeft me uiteindelijk het duwtje in de rug gegeven dat ik nodig had. Ik ben er ontzettend blij mee en was zonder de workshop nooit op dit idee gekomen. Dat maakt het wel heel speciaal.”

Hoewel de studenten hun tattoos altijd bij zich zullen dragen, is dat volgens Yannick niet het enige wat telt. "De workshop heeft ervoor gezorgd dat ik een betere band met mijn medestudenten heb. Al op de tweede dag leerde ik de mensen om me heen zo goed kennen doordat we emotionele verhalen met elkaar deelden. We zijn hierdoor dichterbij elkaar gebracht.”

Geïnspireerd
Dat is volgens Van Beurden ook precies de strekking van zijn workshop. “De studenten hebben deze sessie diepere gesprekken gevoerd, zichzelf beoordeeld en ontzettend hard gewerkt om samen iets moois neer te zetten. Dat is enorm waardevol.” 

Zelf heeft de docent nog geen tattoos. “Maar ik heb er dankzij deze studenten wel heel veel over nagedacht. Misschien dat ik er binnenkort ook aan begin. Ik heb al een idee, maar zoek nog wel naar het juiste ontwerp.”

“Bij een brand is het belangrijk dat er voldoende tijd is om het gebouw tijdig en veilig te kunnen verlaten”, licht een woordvoerder van Fontys toe. “Dat is op dit moment niet het geval in het betreffende gebouw. Uit oefeningen blijkt dat er op dit moment te weinig marge zit tussen de bezwijkingstijd (de tijd dat een gebouw brand kan weerstaan, red.) en de benodigde ontruimingstijd.”

Fontys heeft direct na de schouw maatregelen genomen, aldus de woordvoerder. “We hebben de veiligheid van onze medewerkers en studenten altijd voorop staan. Daarom ondernemen we in gebouw P4 direct alle acties die nodig zijn. Onze focus ligt nu op het verkorten van de ontruimingstijd.” (tekst gaat verder onder de foto)

Tot aan de zomervakantie is de bhv-inzet vergroot om een eventuele ontruiming voorspoediger te laten verlopen. Daarnaast zijn twee extra medewerkers van het beveiligingsbedrijf ingezet, die deskundig zijn op het gebied van brandpreventiecontroles. Zij lopen dagelijks tot aan het einde van dit collegejaar extra controlerondes.

Daarnaast onderzoekt dienst Vastgoed & Facilities (V&F) samen met experts welke werkzaamheden aan gebouw P4 noodzakelijk zijn om het gebouw weer te laten voldoen aan de wet- en regelgeving op het gebied van brandveiligheid. Fontys wil deze werkzaamheden in de onderwijsvrije weken laten verrichten, zodat niemand er hinder van ondervindt en het gebouw na de zomervakantie weer op normale wijze gebruikt kan worden.

Drie minuten
Volgens twee medewerkers van Mansveld, een bedrijf dat de brandmeldinstallaties binnen Fontys keurt, zijn de problemen en mogelijke oplossingen makkelijk in kaart te brengen. “In dit pand moet je binnen drie minuten buiten kunnen zijn. Dat is op dit moment niet haalbaar. Daarnaast moet je binnen dertig meter kunnen vluchten of moet er een brandwerende deur zijn zodat er geen rook van het ene naar het andere compartiment kan."

"Met die laatste aanpassing kun je het aantal maximale meters verlengen en heb je extra tijd om te vluchten. Ook het plaatsen van enkele vluchttrappen is een mogelijkheid om de ontruimingstijd te bevorderen.” (tekst gaat verder onder de foto)

In gebouw P4 op campus Stappegoor huist het instituut Fontys Marketing en Communicatie (FMC). Het tijdelijke bijgebouw P4+ voldoet wel aan de wet- en regelgeving. Hoewel alle studenten en medewerkers via de mail ingelicht zijn over de brandveiligheid van P4, komt het nieuws bij velen toch als verrassing. 

Zo ook bij communicatiestudenten Sterre, Maud en Willemijn. “We wisten hier niks van, maar het is wel heel toevallig. We hadden het er namelijk net over dat we het brandalarm hier niet af kunnen laten gaan omdat deze handbrandmelder buiten gebruik is.”

Geen stress
Toch baren de resultaten de studenten geen zorgen. “Ik krijg er geen stress van en kom gewoon nog naar school, maar ik vind het wel slecht dat de omstandigheden niet voldoen”, aldus Maud. Bij Sterre thuis ging vannacht het brandalarm nog af. “Ook vannacht dacht ik: ik zie het wel als het zover is. Zo sta ik er nu eigenlijk ook in.”

Drie Speco-studenten die buiten bij P4 zitten hebben hun mail ook nog niet gecheckt. “We worden er niet bang van, maar als je kijkt naar het aantal trappen dat je moet nemen, snap ik wel waar de resultaten vandaan komen. Mocht er ooit brand uitbreken zorgen we ervoor dat we op tijd buiten komen, maar je hoopt niet dat het zover komt.”

Extra bhv
De extra bhv’ers zijn door de studenten nog niet gespot, maar daar wordt volgens een medewerkster van het pand hard aan gewerkt. “De bhv’ers hebben vanochtend een instructie gehad over wat zij moeten doen en dat ze meer aanwezig moeten zijn. Er wordt nu een schema opgesteld zodat er voortaan twee op de begane grond en twee op de eerste verdieping rondlopen."

"We werken er met z’n allen aan om de veiligheid hier te waarborgen, want ook voor ons kwam dit nieuws vanochtend als een verrassing.”

Aan het begin van dit studiejaar bleek ook de brandveiligheid van het TF-gebouw aan de Theodor Fliednerstraat al niet in orde. Daar werden toen soortgelijke maatregelen genomen. Die waren slechts voor korte tijd nodig omdat de opleidingen die daar waren gehuisvest enkele maanden later naar campus Rachelsmolen verhuisden.

Het vastgoed van Fontys is beslist veilig, benadrukt de Fontys-woordvoerder. “Naar aanleiding van de ervaring met gebouw TF zijn alle andere panden extra nauwgezet gecontroleerd. Hieruit kwam de constatering bij gebouw P4 voort. De panden worden ook periodiek gecontroleerd.” 

Het is volgens hem niet zo dat Fontys heel veel oude gebouwen heeft die niet meer aan de veiligheidseisen voldoen. “Fontys is haar vastgoed voortdurend aan het vernieuwen, bijvoorbeeld op campus Rachelsmolen. En soms wordt iets afgestoten. Maar er is altijd een gebouw het oudste.”

Het is de zoveelste vertraging in de oplevering van het vooraf veelgeprezen gebouw dat hèt mediacluster van Brabant moet worden. Fontys is samen met de gemeente Tilburg eigenaar van het pand, dat ook DPG Media (uitgever van o.a. Brabants Dagblad en Eindhovens Dagblad), uitgeverij Zwijssen, Tilburg University, ROC en een aantal startups moet gaan huisvesten. 

Bouwbedrijf Ballast Nedam en BINX Smartility, samen verantwoordelijk voor de bouw, stellen dat schaarste aan materiaal en een tekort aan personeel de oorzaak is van de vertraging. Achter de schermen woedt echter al enige tijd een juridische strijd tussen opdrachtgevers en bouwers over de telkens weer niet nagekomen afspraken over de oplevering.

Twee jaar te laat
“Balen….”, reageert Gerrie Zwartjes, directeur van Fontys Journalistiek. “Het is gewoon heel jammer. We hadden er volgens de oorspronkelijke planning twee jaar eerder kunnen zitten dan nu het geval is."

"En dan moeten we nog maar afwachten of de nieuwe opleverdatum, in week 51, gehaald wordt. Dan zijn we er overigens nog niet. Want onze ruimtes in dat gebouw moeten dan eerst nog worden ingericht.”

Haar hogeschool is juist dit studiejaar begonnen met een compleet nieuw curriculum. “Daar waren we uiteraard graag mee begonnen in ons nieuwe gebouw. Ook vanwege de locatie: het was fijn geweest om te beginnen op een plek die midden in de samenleving zit, waar alles wat dichterbij is. Echt een gemiste kans."

Studio's
Doorgaan op de bestaande locatie lukt nog wel, zegt Zwartjes. “Maar ik maak me wel zorgen over onze studio's. Het zijn oude studio's waarin de afgelopen twee jaar niet meer is geïnvesteerd. Dat kan echt een probleem worden. De vraag is of al dat materiaal het nog een jaar volhoudt.”

De zorgen betreffen vooral de producties die de ouderejaars in die studio's moeten gaan maken. Voor de nieuwe studenten, en het lijkt er op dat er behoorlijk wat meer eerstejaars zijn dan in 2021, is een alternatief gevonden. “Zij zijn normaal gesproken aan het begin van het studiejaar de eerste gebruikers van de studio's. Nu hebben we een afspraak met Omroep Brabant dat die studenten voor hun eerste kennismaking met studiomateriaal daar terecht kunnen.”

De verhuizing van de journalistieke opleidingen staat nu vooralsnog zo gepland dat het tweede semester in het nieuwe Mindlabs kan beginnen. Dat is in februari 2023. “Maar dat is mijn hoop, het is geen zekerheid."

Achterdocht
"Hoe de medewerkers er naar kijken? Door uitstel op uitstel is er inmiddels wel achterdocht als er weer een nieuwe datum wordt beloofd. Toen ik voor de zomer zei dat we tegen de herfstvakantie gingen verhuizen, werd er al gevraagd of ik toch zeker wist dat het niet de kerstvakantie zou zijn. Dat zegt genoeg. Voor de meesten van ons is het nu inderdaad een kwestie van: eerst zien, dan geloven.” [Jan Ligthart]

Observant stapte naar de politie met een anonieme mail waarin de cyberaanval wordt opgeëist. Het politieonderzoek is inmiddels stopgezet, schrijft het universiteitsblad vandaag. Maar het is niet duidelijk geworden wie er achter de aanval zit.

In de mail beschuldigen anonieme daders Observant van “valse journalistieke en hatelijke opinieartikelen”. Ze zien steeds vaker racisme en transfobie op de site, schrijven ze. Bovendien dreigen ze de site opnieuw uit de lucht te halen als er iets wordt gepubliceerd dat hun niet zint.

Gemeenschap mobiliseren
Observant werd voor de aanval al “transfobie” verweten door de studentengroep Feminists of Maastricht (FOM). De actievoerders waren van mening dat het blad in een nieuwsbericht over gratis tampons en maandverband op de campus moest spreken van ‘mensen’ die menstrueren in plaats van ‘vrouwen’ die menstrueren.

Als dat bericht niet werd aangepast, zou de groep hun “gemeenschap mobiliseren”. Is de cyberaanval daar het gevolg van? “Daar valt geen zinnig woord over te zeggen”, schrijft Observant. FOM weigert vragen van het blad te beantwoorden.

Collegevoorzitter van de Universiteit Maastricht Rianne Letschert noemt de cyberaanval “shocking”. Het raakt de vrijheid van pers en van meningsuiting, zegt ze. “Als je het ergens niet mee eens bent, als je van mening verschilt, dan voer je op een respectvolle manier het debat.” Ze hoopt dat “organisaties die verbonden zijn aan de UM zich nooit verlagen tot zulke acties”. [HOP]