Vechten, vluchten of bevriezen. Je hebt er vast wel eens over gehoord. Het zijn voorkeursreacties van mensen om met stress om te gaan. In haar boek gaat Sandler een stapje verder. Aan de hand van drie profielen - tijgers, dolfijnen en uilen - krijg je inzicht in de collega die jij bent en hoe je reageert in stressvolle of lastige situaties. En andersom. Zo blijken aardige mensen niet altijd leuke collega’s te zijn.

Ik hoor je denken: weer het zoveelste zelfhulpboek of model dat mensen indeelt in hokjes. Eerlijk, dat dacht ik ook. En toch heb ik het de eerste honderd pagina’s niet weggelegd. Sandler nam namelijk eerst de tijger onder de loep, en ik herkende mezelf: taakgericht en met een innerlijke drang om mijn doelen te halen. Maar ook: tijgers voelen zich gefrustreerd als ze de controle verliezen. Wat doen ze dan? Vechten! (niet echt natuurlijk)

Dolfijnen zijn juist relatiegericht en raken gespannen als ze worden geconfronteerd met conflicten. Daarom vermijden ze lastige situaties en vluchten ze (niet echt natuurlijk). Logisch denkend en op zichzelf, dat zijn uilen. Ze raken van streek als ze te maken krijgen met heftige emoties. Ze bevriezen (niet echt natuurlijk) en trekken zich terug.

Sandler leert je wat jouw of je collega’s sterke kanten, tekortkomingen en triggers zijn en hoe je hiermee kunt omgaan. Wat het boek lekker leesbaar maakt, zijn de voorbeelden uit haar eigen praktijk. Bijvoorbeeld van die sympathieke vrouw die bij het minste probleem in woede uitbarstte tegen haar collega’s. Of van die competente manager die opeens verdween toen er een belangrijk besluit moest worden genomen.

6,5 – Herkenbaar? Troost je, want volgens Sandler gaat het om aardige mensen die zich slecht gedragen en geen leuke collega’s meer zijn, maar wel kunnen veranderen. Bijvoorbeeld met dit boek.

In ‘9/11: The Unseen Tapes’, te zien bij Videoland, worden de aanslagen van 11 september 2001 opnieuw belicht. Dit keer met archiefmateriaal van Reuters, in combinatie met persoonlijke ervaringen van overlevenden en ooggetuigen die eerder nooit hun eerder hun verhaal wilden doen. Bron nam de proef op de som: hoe ‘unseen’ is dit?

Niet héél unseen. We zien nog steeds twee door al-Qaida-gekaapte vliegtuigen die zich in de WTC-torens boren. Nog steeds twee ingestorte torens, gefilmd vanuit verschillende hoeken. Nog steeds compleet in paniek zijnde mensen. Nog steeds ooggetuigen die daar op typisch Amerikaanse manier over vertellen.

Nieuw is het concept dus niet, maar dat kan ook bijna niet. En misschien hoeft dat ook helemaal niet. Want hoe vaak we de beelden ook hebben gezien, het blijft bizar om te beseffen wat zich op 11 september 2001 afspeelde en hoeveel levens die dag voorgoed veranderden.

Juist daarom is het belangrijk dat documentaires als deze gemaakt blijven worden. Niet omdat we per se nóg een keer dezelfde beelden moeten zien, maar omdat sommige gebeurtenissen niet naar de achtergrond mogen verdwijnen. Of dat nu 25, 100 of 1000 jaar later is: dit soort verhalen moeten verteld blijven worden. Zodat we blijven kijken, blijven luisteren en vooral blijven herinneren.

Cijfer: 7,5 - Soms iets te Amerikaans voor mijn smaak, maar los daarvan een indrukwekkende documentaire die je 25 jaar later opnieuw midden in die bewuste dag plaatst.

De films van Guy Ritchie uit 2019 en 2025 waren een grote hit. Voor de serie zit Guy Ritchie als producent en (de eerste paar afleveringen) regisseur weer aan de knoppen. En dan weet je genoeg: de combi Britse humor en geweld is bij niemand in betere handen.

Een jaar geleden recenseerde ik hier Mobland, een soortgelijke serie waarvan komende week het tweede seizoen uitkomt. Dezelfde ingrediënten en met toppers als Tom Holland, Pierce Brosnan en Helen Mirren. Een dikke 8 oordeelde ik destijds, maar dat was na het zien van slechts twee afleveringen. Gaandeweg vond ik Mobland te gewelddadig en iets te ongeloofwaardig worden.

Dat risico bestaat ook met The Gentleman. Die serie doet het met minder bekende en iets te veel schmierende acteurs, maar de hoofdrolspelers zijn uitstekend. En ook irritaties als de getypte tekstjes door het beeld en het volstrekt ontbreken van politie in het hele verhaal kunnen het kijkplezier niet bederven.

Theo James speelt hertog Edward Horniman die een landgoed van zijn vader erft met daaronder een hennepplantage waarmee miljoenen worden verdiend. Horniman wordt daarbij dieper en dieper de criminaliteit ingezogen. Hij staat daar ambivalent in, maar blijkt er wel talent voor te hebben.

In de eerste aflevering van het nieuwe seizoen gaat alle weerzin overboord en lijkt de hertog een veel grote crimineel dan alle beroepscriminelen. De Italiaanse maffia doet zijn intrede en het verhaal wordt donkerder. Dat belooft wat. Als het althans niet dezelfde kant uitgaat als Mobland.

Cijfer: 8 - “Een heerlijke serie. Engelse adel die van het voetstuk valt, moord en doodslag, drugshandel op internationale schaal, mooie dames en stoere mannen. Alle ingrediënten voor een heerlijke bingewaardige serie.”

Allereerst een disclaimer. Is het verstandig om zo'n boek te recenseren als je zelf al lang niet meer van die generatie bent? Als zelfs voor je kinderen de middelbare school een herinnering is? Die vraag kwam al snel in me op nadat ik me door de eerste pakweg vijftig pagina's had geworsteld.

En worstelen was het. Niet vanwege het queer thema. Juist dat maakt het een interessante serie. Bij een graphic novel denk ik - in de jaren tachtig en negentig fervent strip- en graphic novelverzamelaar - toch aan iets heel anders dan de simpele zwartwit tekeningen van Heartstopper. Om in de sfeer te blijven: dit is brugklaswerk vergeleken met het universitaire niveau van een Franquin, Hergé, Miller, Kresse, Moebius of de onlangs overleden Dick Matena. 

Nu is schrijfster Alice Oseman zelf ook nog erg jong, dus vooruit. Het verhaal dan. Valt ook al niet mee. Eindeloos uitgesponnen, klein leed op slaapkamerniveau, een soap in stripvorm. Pagina na pagina na pagina na pagina na pagina gebeurt er niets behalve twee verliefde jongens die naar elkaar kijken, elkaar strelen, zwijmelen en zuchten.

Het is zielesmart zoals middelbare scholieren die kunnen ervaren. En dus kom ik terug bij de vraag waarmee deze recensie begon. Is het verstandig dat ìk dit boek wilde recenseren? Hoe goed vonden mijn ouders vroeger Billy en Bessie Turf? De verhalen in de Debby of de Eppo? Conclusie: ben je boven de 40, blijf hiervan weg. Ben je jonger dan pakweg 25: vorm je eigen oordeel.

Cijfer: 4 - Slaapverwekkend verhaal, tekeningen die nergens verrassen, nee dank je. Maar wel: herkenbare thema’s voor middelbare scholieren en wellicht ook de jongere studenten.

Elle Woods is een van de populairste studenten in LA. Maar wanneer haar vader als plastisch chirurg een foute ingreep doet, duiken ze onder in Seattle. Een stad waar zon, palmbomen en felgekleurde kleding niet in het lokale woordenboek voorkomen.

Met haar roze outfits en altijd aanwezige opportunisme probeert Elle haar medestudenten voor zich te winnen, maar dat gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot. Sterker nog, die zijn er meer dan meevallers. Dus zit er nog maar één ding op: stagelopen in haar hometown LA, zodat ze terug naar huis kan. Toch lijkt Elle langzaam maar zeker haar weg te vinden in Seattle, op haar eigen unieke manier.

Toegegeven, het verhaal klinkt zo wat voorspelbaar. En helaas blijft dat het gehele seizoen ook het geval. Mocht je een van de acht aflevering gemist hebben, kun je zo de draad weer oppakken. Want van diepgang is geen enkele sprake.

Dat is natuurlijk ook niet echt het geval in de original uit 2001. Maar hoewel Reese Witherspoon daar een iconische rol neerzette, doet ook Lexi Minetree (die de hoofdrol vertolkt in deze nieuwe serie) een aardige duit in het zakje. Zie de serie Elle als een kleine trip down memory lane. 

Cijfer: 6. “Lexi Minetree en andere castleden verdienen eigenlijk een hoger cijfer, maar de serie zelf is niet om over naar huis te schrijven. Ik denk dat ik het aangekondigde tweede seizoen straks maar oversla.”

Niet alleen in de tuin of op het balkon, ook op het terras, in het park, de trein, bus of tram. Een boek lezen kun je overal. Toch zie je het steeds minder: in plaats van een boek houden mensen vaker hun mobiel vast. Van papieren bladzijden omslaan naar digitaal scrollen. Jammer, want onderzoek laat zien dat lezen ons denken verruimt, ons leert om anderen beter te begrijpen en ons welzijn vergroot.

Dus hop, naar buiten mét een boek, dachten de initiatiefnemers van de Nationale Buitenleesdag, die zondag plaatsvindt. Maakt niet uit welk boek (liefst natuurlijk een die je leuk vindt). Het is de bedoeling dat je gezien wordt met een boek, want: zien lezen, doet lezen. Weet je niet welke boeken je in je tas moet stoppen, of in welke tas? Stichting CPNB, het Nederlands Letterenfonds en Harper’s Bazaar helpen je op weg met de Bazaar Book Tote.

In deze tas twee boeken: een heruitgave van de klassieker Verboden schrift van Alba de Céspedes uit 1952 en het debuut Aigou van Sarah van Vliet. In toon, thematiek en stijl kunnen de twee boeken nauwelijks verder uit elkaar liggen. Waar de klassieker zich in prachtige volzinnen en psychologische overdenkingen de lezer inspireert om het eigen handelen binnen het gezin en in relaties onder de loep te nemen, daagt het debuut uit je af te vragen hoever jij zou gaan om kunstmatige intelligentie toe te laten in je leven.

7,5 - Promotie of niet: als het resultaat is dat meer mensen gaan lezen, valt daar weinig op af te dingen. Wie snel thuis wil zijn, leest Aigou. Als je er echt voor wil gaan, raad ik Verboden schrift aan. En anders is er altijd nog het magazine. Voor de prijs (32,50 euro) hoef je het niet te laten. 

Geen oranje versierde straten. Geen groene schijnsels uit talloze woonkamerramen van fervente voetbalkijkers. Het was te voorspellen. De helft van alle wedstrijden wordt immers midden in de nacht uitgezonden. Meer deelnemers dan ooit en de kennis dat twee op de drie teams doorgaan naar de volgende ronde, verdunt bovendien zowel de aandachtsspanne als de waarde van de groepswedstrijden.

Viel er dan niets te genieten? Jawel. Senegal was een helft lang heel goed. Messi natuurlijk. Het is leuk om landen als Nieuw-Zeeland, Iran, Congo, Canada en Irak op dit toneel te zien. En toch zeker Curaçao en Kaapverdië.  

Maar een Oranjegevoel? Nee. Nog niet gehad. Zo onaantrekkelijk als het voetbal onder Van Gaal bij het vorige WK zal het niet worden, kan het nooit meer worden. Maar ik snak naar voetbal dat alles-voor-het-vaderland en God-zegene-de-greep uitstraalt. Weg met al die Koeman-tactiek, lang leve het opportunisme. Dan maar verliezen, zolang het in elk geval leuk is.

Ook niet leuk aan dit WK: alle heisa eromheen. Het discriminerende visabeleid van de VS, de Iranpesterij, de idiote ticketprijzen en de eeuwige corruptie van de FIFA-top, hebben voor veel mensen in Nederland de lol op voorhand al gehalveerd, zo las ik.

En toch: mocht Oranje ver genoeg komen in het toernooi, dan maalt daar niemand in Nederland nog om. Dan staat WK voor WegKijken. Want een grachtenparade gaat boven principes. Het is maar een spelletje tenslotte. Niet te vergelijken met het Eurovisie Songfestival.

Cijfer: 6 - Het leeft nog weinig dit WK. Maar dat kan zomaar omslaan vanaf de volgende ronde, als het knockout-wedstrijden worden. Veel zal ook afhangen van hoe Oranje het doet. En of los van de resultaten het spel van Nederland wat frivoler wordt.

Als je na die rij eindelijk het winkeltje binnenkomt zie je een mooi, schoon winkeltje waar de geur van versgebakken koekjes je meteen tegemoet komt. De traktaties worden voor je neus gevormd en gebakken.

Helaas was er in de winkel minder keuze dan er op de website stond aangegeven. In de winkel hebben ze vijf smaken: melk, wit, pure chocolade, wit-macadamianoot en, de smaak van de maand, brownie. De koekjes zijn best groot en dik en kosten twee euro zeventig per stuk.

De koekjes zijn lekker, daar valt niks over te zeggen. Ze zijn vers, met veel chocola en een heerlijke structuur. Een beetje knapperig van buiten en chewy van binnen, dus je krijgt zeker waar voor je geld. Ze zijn alleen niet bijzonder, de koekjes bij de Kiosk op het station zijn even lekker. Dus snap ik de hype? Mwah. Ga ik er nog een keer voor in de rij staan? Nee.

Cijfer: 7 - Lekkere koekjes, best machtig. De standaard melkchocolade was het lekkerst, met nipt op de tweede plaats de brownie.

De plaat heet ‘I Knew It, I Knew You’ en komt fresh from de pers. Hij verscheen vandaag, als opwarmertje voor de vijfde Toy Story-film, die vanaf 19 juni in de Nederlandse bioscopen te zien is. 

De film draait voornamelijk om het personage van cowgirl Jessie en het nummer van Taylor Swift is daar dan ook door geïnspireerd. De zangeres, die zelf al sinds haar vijfde een groot fan is van Toy Story, werkte voor het liedje samen met haar vaste producer en songwriter Jack Antonoff.

In de afgelopen jaren koos de zangeres voor een modern popgeluid, maar voor deze titelsong is ze juist voor een warmere, meer countryachtige stijl gegaan waarmee ze niet alleen teruggrijpt op haar muzikale roots, maar die ook goed aansluit bij het nostalgische karakter van Toy Story. Er gebeurt niet veel in het nummer, maar met de dijk van een stem die Taylor Swift heeft, heb je eigenlijk ook niet meer nodig.

Cijfer: 9 – Kan er niks slechts over zeggen. Lekker rustig, fijne melodie en fijne vocalen; prima zomerhitje!

Million Dollar Listing Nederland is de zoveelste realityserie in makelaarsland. De show verscheen eerder al in onder meer Los Angeles, New York, Miami, San Francisco, Dubai en India. Omdat die allemaal een daverend succes bleken, is er nu dus ook een Nederlandse versie.

Als groot fan van realityseries als Selling Sunset en de daaropvolgende spin-off Selling the OC, besloot ik Million Dollar Listing Nederland een kans te geven. En om maar meteen met de deur in huis te vallen: die titels zijn niet met elkaar te vergelijken. De miljoenenpanden zijn nog steeds poepchic en jaloersmakend groot, maar de vier makelaars die de show runnen, zijn een stuk minder extravagant dan hun Amerikaanse collega’s.

Enerzijds geeft dat de show een nuchtere Nederlandse twist, anderzijds zorgt het bij mij ook voor wat scepsis. In mijn ogen is vrij weinig aan deze realityserie ‘real’. Bezichtigingen zijn in scène gezet, het drama lijkt gestaged en zelfs de bekende potentiële kijkers (Ryan Babel, Bridget Maasland en Monique des Bouvrie) lijken niet oprecht geïnteresseerd in de huizen.

Cijfer: 6,5 – Als we dan toch al naar over-the-topseries kijken, mag-ie van mij écht over the top zijn en geef ik de voorkeur aan de Amerikaanse makelaarsseries.

Vanuit heel Europa komen mensen naar de Johan Cruijff ArenA om Styles eindelijk weer live te kunnen zien. De zanger treedt tien keer op in Nederland en verder nergens op het vasteland van Europa, behalve in Londen. Dat, en waarschijnlijk de combinatie met onfortuinlijke werkzaamheden aan het spoor rondom Amsterdam waardoor er geen treinen rijden van en naar onder andere Schiphol Airport vanaf station Bijlmer ArenA, zorgt ervoor dat de shows niet zijn uitverkocht en er een heleboel tickets voor een relatief lage prijs in de doorverkoop staan. Ondanks dat lijkt de ArenA woensdagavond helemaal uitverkocht als Styles het podium op rent.

De zanger en zijn team hebben een fantastisch podium gebouwd dat helemaal doorloopt tot aan de voorkant van het achterste vak met staanplaatsen. Gedurende de hele show rent hij rondjes over dit podium, waardoor hij bij veel meer mensen in de buurt komt dan wanneer hij alleen één extra baan in het midden had gelegd, zoals veel artiesten doen. 

De setlist en vocals van Styles zijn erg goed en de sfeer is geweldig. Dit komt ook door de belachelijk goed gecoördineerde fanbase van Styles: van waves die drie keer het stadion onafgebroken rondgaan tot afgesproken bewegingen met lampjes tijdens bepaalde liedjes. De visuals op de schermen en lampen zijn ook indrukwekkend en voegden daadwerkelijk iets toe aan de show. Daarnaast heeft de altijd charmante Styles ook dit keer weer leuke praatjes tussen de nummers door en doet hij een genderreveal, waar het hele publiek van uit zijn dak gaat. 

Helaas lijkt Styles zelf niet altijd evenveel van het optreden te genieten als zijn publiek. Hij komt energiek en blij over tijdens de nummers van zijn nieuwste album, maar veel minder bij zijn oudere liedjes.

Cijfer: 8 - Alles bij elkaar een prachtige show. Styles zingt fantastisch en het publiek zit na afloop nog volop na te praten, zingen, lachen én huilen in de trein en op het station. Al met al een avond om nooit te vergeten.

In The Sheep Detectives wordt herder George Hardy, gespeeld door Hugh Jackman, dood aangetroffen. Hardy is een zachtaardige schapen-nerd die elke avond zijn schapen voorleest uit detectiveboeken. Daardoor weet de kudde veel over moordzaken, verdachten en motieven. 

Logischerwijs besluiten de drie slimste schapen van de kudde het mysterie zelf op te lossen. Wat volgt is een chaotisch, grappig en hartverwarmend avontuur. Vooral de dynamiek binnen de schapenkudde is fantastisch; ieder dier heeft zijn eigen persoonlijkheid en rare trekjes.

Het enige echte minpunt is het mysterie zelf. De dader had ik helaas vrij snel geraden, waardoor de spanning een beetje wegvalt. Dat maakt de film minder sterk als detectiveverhaal. 

Cijfer: 7,5 - The Sheep Detectives is een feel-good murder mystery met een leuke twist en grappige momenten. Niet de slimste murder mystery ooit gemaakt, maar wel een film waar je met een grote glimlach uitkomt.

Van Zantvoort volgt in Breda twee groepen statushouders die hun weg proberen te vinden in het Nederlandse inburgeringstraject. Wat hij toont is geen aanklacht met opgeheven vinger, maar een zorgvuldig opgebouwde observatie waarin iedereen zijn best doet — en juist dát maakt het wrang.

Ambtenaren vergaderen over complexe ‘klantreizen’ die zo vol schema’s, kleuren en stappen zitten dat ze hun doel voorbijschieten, terwijl nieuwkomers zich staande proberen te houden in een wirwar van regels, formulieren en goedbedoelde uitleg.

De kracht van de film zit in de details. Een vrolijke buschauffeur die het ov-systeem uitlegt (1 piepje is checkin, 2 piepjes is checkout, 3 piepjes is helemaal fout!), statushouders die worden verwelkomd met de Vogeltjesdans, een introductie met dropjes en stroopwafels die bijna feestelijk aandoet en uitleg over afvalscheiding met heuse mini kliko’s die onbedoeld absurdistisch wordt — het zijn momenten die je doen glimlachen, maar die tegelijkertijd de kern van het probleem blootleggen.

Klantreis is geen zware, afstandelijke documentaire, maar juist een toegankelijke en humane film die laat zien hoe systemen mensen kunnen overschaduwen. Subtiel, soms licht ironisch, maar uiteindelijk vooral confronterend effectief. Gaat dat zien, vanaf vandaag in Natlab in Eindhoven en komende week in Cinecitta in Tilburg. 

Cijfer 9 - Klantreis doet je inzien dat ook met de beste bedoelingen het toch helemaal mis kan gaan. Daarnaast geeft het je een ontnuchterend beeld van de gastvrijheid van Nederland en geeft het een confronterend inkijkje in de levens van statushouders.”

Deze recensie is geschreven door Frans Mouws, docent ICT, voormalig documentairemaker en voorheen directeur van het Eindhovense documentairefestival Docfeed, 

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: dat stukje twijfel was helemaal nergens voor nodig. Het was namelijk juist Bob Odenkirk die van dit verhaal een waar spektakel maakte om naar te kijken.

En natuurlijk heeft regisseur Ben Wheatley daar ook een groot aandeel in gehad. Hij staat bekend om zijn vaak duistere en onvoorspelbare films. En onvoorspelbaar was-ie zeker. Waar ik thuis vaak geprezen word om mijn feilloze filmvoorspellingen, zat ik er dit keer echt faliekant naast. Alles waarvan ik dacht dat het zou gaan gebeuren, gebeurde precies niet.

Maar wat gebeurde er dan wél? Sheriff Ulysses (Odenkirk) wordt tijdelijk geplaatst in het kleine stadje Normal omdat het voorgaande hoofd van de politie is overleden. Hij hoopt er een rustige paar weken van te kunnen maken en wil niets liever dan Normal weer achterlaten zoals hij het aantrof.

Maar in die wens wordt een flinke hoeveelheid roet gegooid door een compleet mislukte bankoverval. Niets is meer wat het lijkt en niemand is nog te vertrouwen. En het stadje Normal? Dat doet zijn naam geen eer aan.

Cijfer: 8 – Misschien niet gemaakt voor het brede publiek, maar degenen die wél van dit genre houden, zullen verrast worden.

Met verbijstering en afschuw keek ik jaren geleden naar de eerste afleveringen van The Handmaid’s Tale. Een razend populaire serie over het totalitaire regime Gilead waarin mannen op basis van een streng geloof vrouwen op meedogenloze wijze onderdrukken. 

June Osborn is een van de vele dienstmaagden die is onderworpen aan een bevelhebber en zijn vrouw, en stelselmatig wordt verkracht om een baby voor hen te baren. Zelf kunnen zij geen kinderen krijgen. June komt uiteindelijk in opstand en wordt het boegbeeld van het verzet. 

In The Testaments draait het om een nieuwe generatie vrouwen in Gilead die nooit vrijheid heeft gekend en die door indoctrinatie in het gareel wordt gehouden. We volgen de tieners Agnes, de bevoorrechte dochter van een commandant, en Daisy, een bekeerling uit Canada. Al in de eerste afleveringen wordt duidelijk dat Agnes het kind is van June dat haar is afgenomen voor ze dienstmaagd werd. Of Daisy de dochter is die werd geboren toen ze als dienstmaagd is misbruikt, zoals in het gelijknamige boek van Margaret Atwood, is nog gissen. 

De gruwelijkheden in The Testaments zijn niet minder erg dan in The Handmaid’s Tale. En toch lopen de rillingen dit keer niet over mijn rug. Wel merk ik een verschuiving op bij mezelf: de gedachte dat een totalitair regime in de Westerse wereld werkelijk de macht kan overnemen, leek me bij het zien van The Handmaid’s Tale niet onmogelijk, maar echt geloven deed ik het niet. Daar ben ik anno 2026 niet meer zo zeker van als ik denk aan Trump, de Tate-broers en Epstein. En dan volgt de huivering alsnog.

De eerste drie afleveringen van The Testaments zijn sinds woensdag te zien op Disney+, waarna elke week een nieuwe aflevering verschijnt.

Cijfer 8 – omdat ik de eerste afleveringen van The Handmaid’s Tale zo indrukwekkend vond dat die een 9 verdienen. Maar The Testaments komt er aardig bij in de buurt.

Het bedenken van een antwoord op de veelvoorkomende wat-eten-we-vandaag-vraag is bij ons thuis een dagelijkse struggle. Wéér een avg’tje of gaan we eens lekker out of the box door – ja heus – een orzo met garnalen te maken? Negen van de tien keer wordt het een avg’tje. Want: inspiratieloos door de Albert Heijn banjeren, werkt meestal niet. 

Gelukkig hoeft dat nu ook niet meer, want we kregen het gloednieuwe debuutkookboek van TikTokker Chefke Luc opgestuurd. Daar staan meer dan 50 makkelijke en eiwitrijke gerechten boordevol smaak in. Althans, dat belooft de cover. Maar is dat ook zo? We kozen er een paar uit, waaronder een winterse pasta met spruitjes (want ja, het is lente) en garnalentortilla’s. 

Score: lekker waren ze allebei. Makkelijk om te maken ook. En inderdaad: er zaten eiwitten in, maar bevatten niet alle gerechten eiwitten? Ik heb een beetje het idee dat het woord ‘eiwitrijk’ tegenwoordig vooral als marketingstunt wordt gebruikt. Zet op je verpakking dat er proteïne in zit, en je bent binnen. 

Cijfer: 8 – makkelijke recepten die vaak binnen no time op tafel staan. Ideaal voor inspiratieloze amateurkoks (zoals ik) of studenten die geen tijd (of zin) hebben om uitgebreid in de keuken te staan.

Fun fact: Rundfunk betekent in het Duits ‘uitzending’, dus dat de twee heren sinds deze maand te beluisteren zijn op alle grote podcastplatformen lijkt een meer dan normale stap. Met We Love Nederlands willen ze, zo zeggen ze zelf, iets doen waar geen enkele Nederlands docent tot nog toe in geslaagd is: de mensen verliefd laten worden op de Nederlandse taal.

De eerste twee afleveringen van de twaalf in totaal staan inmiddels online. En mocht je de humor in de sketches, de films of het theaterstuk van het duo kunnen waarderen, dan past deze podcast maar al te goed in het rijtje.

Aan de hand van spelletjes, sterke verhalen en rubrieken over onder andere biopics en ezelsbruggetjes nemen Van Kalmthout en Van de Velde je mee door de Nederlandse taal. Van woorden als ‘homobom’ en ‘waterlichamen’ tot schippers uit Maastricht, en van de oorsprong van de hamvraag tot aan het gebruik van het woord fnuikend: er passeert van alles de revue op een manier zoals alleen Rundfunk dat kan.

Cijfer: 7,5. “We Love Nederlands wakkert het vuurtje voor de moedertaal aan. Heerlijk om naar te luisteren wanneer je tijd te overbruggen hebt, staat te koken of aan een wandeling begint. Je wordt er geheid vrolijk van.”

Het verhaal volgt natuurkundedocent Ryland Grace, die onverwachts een cruciale rol krijgt in een wereldwijde crisis: de zon lijkt geïnfecteerd door een buitenaardse substantie en dreigt langzaam uit te doven. Grace wordt onderdeel van het ‘Hail Mary' project dat de mensheid moet redden. 

De film opent sterk wanneer Grace wakker wordt op een ruimteschip zonder herinneringen. Middels flashbacks ontdekken we hoe hij daar terecht is gekomen. Oorspronkelijk zou hij de missie uitvoeren met twee andere astronauten, maar al snel blijkt dat hij de enige overlevende is. Zijn bestemming: de ster ‘Tau Ceti', de enige ster in het universum die niet getroffen is door de mysterieuze infectie. 

Wat volgt is een spannend en verrassend verhaal dat meer biedt dan de standaard ‘eenzame astronaut’-formule. Hoewel de film in eerste instantie doet denken aan titels als Passengers (2016) en Gravity (2013), weet Project Hail Mary zich te onderscheiden met originele wendingen en een frisse invalshoek. 

Een groot pluspunt is de humor. Ondanks het serieuze uitgangspunt weet de film luchtig te blijven, zonder afbreuk te doen aan de spanning. Dat is mede te danken aan het bijzondere personage ‘Rocky’, een element dat ik bewust niet zal spoileren, maar dat absoluut bijdraagt aan de eigen identiteit van de film. 

Visueel is het indrukwekkend, met sterke effecten en een goede soundtrack. De regie van Phil Lord en Christopher Miller zorgt voor een goede balans tussen emotie, humor en spanning. Toch is de film niet perfect. Met een speelduur van 2 uur en 36 minuten voelt het geheel soms wat langdradig en zijn enkele plotpunten voorspelbaar. Desondanks blijft het een zeer vermakelijke kijkervaring. 

Cijfer: 7,5 - Project Hail Mary is een toegankelijke en visueel sterke sci-fi film, die een breed publiek zal aanspreken. Een frisse film die het absoluut waard is om op het grote scherm te zien. 

‘Als er een verkiezing kwam voor de gewoonste man en vrouw van Nederland zouden we allebei een goede kans maken’, zo leest u op pagina 78 van het 94 pagina tellende boekje. Een allesomvattende quote die Piaggio in één zin samenvat. 

Het Boekenweekgeschenk van dit jaar gaat over Anton en Marieke, twee – u hebt het vast al begrepen – doodnormale mensen die allebei wel een beetje geluk en liefde kunnen gebruiken. Na een eerste ontmoeting en een behoorlijk aantal alcoholische versnaperingen (zij rosé, hij baco) besluiten ze samen met een Piaggio van Italië naar Nederland te tuffen. 

Hendrik Groen (pseudoniem van Peter de Smet) is erin geslaagd die reis zo op te schrijven dat je het gevoel hebt dat je zelf in dat rode Piaggio-wagentje zit. Met alle ongemakken die daarbij komen kijken, een langzaam ontluikende liefde aanschouwend. 

Cijfer: 9 – vol humor, vol herkenbaarheid. Nog nooit zo snel 94 pagina’s gelezen.

Het boek is geschreven door Julia Wouters: politicoloog, feminist en eigenaar van het bedrijf ‘Leading Women’, waarin ze vrouwen met een bestuurlijke functie coacht. Na haar werk De Zijkant van de Macht, dat verscheen in 2018, is dit haar tweede boek.

Staan en Opvallen neemt ons niet alleen mee in de geschiedenis van het feminisme, de emancipatie en het patriarchaat, maar schetst ook heel duidelijk hoe mannen als Donald Trump en Andrew Tate vrouwen met simpele vooroordelen nog steeds weten te onderdrukken. 

De oorzaak van het probleem ligt volgens Wouters een stuk dieper dan je wellicht denkt. Zo begint het onderscheid tussen man en vrouw al bij de geboorte. Dat sijpelt door in de opvoeding, in studies en het werkende leven. Want heeft de man meer recht op een functie dan een vrouw? Horen vrouwelijke topfiguren meer vragen te krijgen over het thuisfront dan de mannelijke? Nee, maar het gebeurt overduidelijk wel.

Wouters neemt ons aan de hand van persoonlijke voorbeelden, literatuur, onderzoek, interviews met (ervarings)deskundigen en tips en tricks mee in het verloop en wat daartegen te doen. Ook geeft ze voorbeelden van hoe de vrouw het probleem op kan lossen, en haar rechtmatige plek kan veroveren omdat ze die simpelweg verdient. 

Je vraagt je tijdens het lezen haast af hoe vrouwen al die tijd hun rug recht hebben kunnen houden, maar richting het einde krijg je vooral zin om het beter te doen. Voor jezelf en voor de toekomst. Ongeacht je geslacht.

Cijfer: 9 – “Een non-fictieboek met herkenbare situaties en hernieuwde inzichten dat eigenlijk iedereen zou moeten lezen. Een aanrader pur sang.”

We hebben voor deze recensie de – in onze ogen – meest bijzondere smaken uitgezocht. Wit, puur, melk, karamel en alles wat daarop lijkt kennen we nu wel. We kiezen dus voor andere opties van zowel HEMA als snoepwinkel Jamin. Zoete zoals Bossche bol en Tompouce. Maar ook ranzig klinkende opties zoals Biefstuk Bali (say whut), Madame Jeanette en Wasabi. Dit zijn onze ongezouten meningen.

Worsjestersaus (Jamin): k.o.t.s.n.e.i.g.i.n.g.e.n. (cijfer: 2)

Madame Jeanette (Jamin): voor iemand die altijd sriracha, chilivlokken en sambal over al haar eten gooit, stelt dit nog minder dan niks voor. Alleen de nasmaak is een héél ieniemienie klein beetje pittig. (cijfer: 4)

Wit poffertjessmaak (HEMA): ik zet al mijn smaakpapillen aan het werk om de poffertjessmaak te proeven, maar helaas: geen vleugje van de oudhollandse lekkernij te bespeuren. De witte chocolade overheerst enorm. (cijfer: 4,5)

Wasabi (HEMA): een beetje zoutige witte chocola, wat heel raar is, omdat wasabi helemaal niet zout is (cijfer: 5)

Biefstuk Bali (Jamin): hield m’n hart vast voor deze, maar hij valt mee. Beetje zurig, jus-achtig. Maar biefstuk? Nee. (cijfer: 5,5)

IJskoffie (HEMA): de smaak van dit ei is niet als bijzonder te bestempelen. Een combinatie van witte chocolade en mokka die iets zoeter is dan de standaard variant. (cijfer: 5,5)

Gochujan Karamel (HEMA): Gochujang blijkt een pittige saus te zijn, maar in dit eitje is dat niet te merken. De overheersende smaken hebben meer weg van karamel zeezout (cijfer: 6)

Karnemelk jus d’orange (Jamin): ik at deze echt alleen omdat-ie essenstieel was voor de recensie, maar eerlijk: hij is best lekker. Smaakt naar het ouderwetse split-ijsje. (cijfer: 6,5)

Roze koek (HEMA): deze smaakt vooral naar witte chocolade. Je proeft wel het knapperige van een koekje, maar het doet niet denken aan een echte roze koek. (cijfer: 7)

Tompouce (HEMA): de ene helft is gevuld met vulling die de room moet nabootsen, terwijl de andere helft overheerst met een aardbeiensmaak. De nasmaak heeft wel iets weg van een tompouce met chocola. (cijfer: 8)

Bokkenpoot (HEMA): combinatie van pure chocola en een realistische, romige bokkenpootvulling die ervoor zorgt dat het net lijkt alsof je een bokkenpootje eet. (cijfer: 8)

Zeeuwse bolus (Jamin): pure marketingstunt om dit eitje de naam Zeeuwse bolus mee te geven, want eigenlijk is het niet meer dan melkchocolade met kaneel. Maaarrr het werkt wel! (cijfer: 9)

Bossche bol (Jamin): een Bossche bol gegoten in een paaseitje. Precies wat je ervan verwacht en hoopt. (cijfer: 10)

Allereerst moet ik wat bekennen. Ik heb dit keer niet het daadwerkelijke boek gelezen, maar het luisterboek in mijn bibliotheek gezet. Onwennig, maar ik betrapte mezelf er al snel op dat ik niet alleen luisterde tijdens het reizen van en naar werk. Mijn vriend moest me tijdens het koken ook vooral met rust laten.

Dat lag voornamelijk aan het verhaal van Lieve Debbie, waarin we de gelijknamige hoofdpersoon volgen. Debbie is een vrouw en moeder die alles over heeft voor haar gezin en tegelijkertijd een succesvolle columnrubriek heeft bij een lokale krant. Daarin geeft ze advies aan vrouwen in de buurt die haar vragen om wijze raad. Totdat die wijze raad averechts uitpakt.

Lieve Debbie is een boek in de Freida McFadden-reeks die anders is dan de boeken die ik tot nog toe las. Debbie heeft een rauw randje, waarvan je als lezer alles begrijpt zodra je de oorzaak weet. En toegegeven, de plottwistkoningin heeft weer toegeslagen. Normaal kan ik mijn boek niet wegleggen, maar nu bleef de koptelefoon zo lang mogelijk op.

Cijfer: 8,5. “Een spannend en verslavend verhaal over een vrouw die het heft in eigen handen neemt. Een boek waar je snel doorheen wilt, zeker als je van thrillers houdt.”

Cold Storage gaat over twee twintigers die tijdens het draaien van een nachtdienst te maken krijgen met een uit een ondergrondse militaire opslagplaats ontsnapte gemuteerde en moordlustige schimmel. Wéér een inspiratieloze zombie-achtige film, was mijn eerste verwachting.

Maar wel een die afkomstig is van schrijver David Koepp, toch niet de minste naam met titels als Spider-Man, Indiana Jones en Jurassic Park op zijn cv. En eentje met goede acteurs zoals Joe Keery (Stranger Things) en Liam Neeson (Taken, The Naked Gun) in de hoofdrollen. Toch een bezoekje waard?

Waarom ook niet. Met niet al te hoge verwachtingen liep ik de Pathé binnen en ik kwam er twee uur later met een voorzichtige glimlach weer uit. Toegegeven: het verhaal was niet denderend en al zeker niet vernieuwend. Maar het komische acteerwerk, de hysterische scènes en bizarre plottwists brachten de film prima in balans.  

Niet het beste werk van David Koepp en ook zeker niet de hoogst genoteerde acteerprestaties van Joe Keery. Maar hé, wat wil je ook als je net vijf seizoenen van ‘Stranger Things’ hebt afgerond. En Liam Neeson? Tja, die blijft Liam Neeson.

Cijfer: 6,5 – Simpel vermaak. Niet meer, niet minder.

Maak kennis met ijshockeyspelers Shane Hollander en Ilya Rozanov. De een wordt gezien als een fantastische Canadese speler met een superbrein die het ijshockeyspel van voor tot achter snapt. De ander is de belichaming van waar Russische spelers bekend om staan: uithoudingsvermogen en kracht. Twee talenten die allebei hoge ogen gooien en bekendstaan als elkaars grootste rivalen.

Of het nu gaat om het jeugdkampioenschap, als eerste gekozen worden in de Mayor League draft of ervandoor gaan met de award ‘Rookie of the Year’; Shane en Ilya zitten elkaar constant op de hielen. Maar terwijl de strijd op en rond het ijs aanhoudt, gebeurt er achter de schermen iets heel anders.

In de eerste aflevering zien we in sneltreinvaart hoe in ruim twee jaar de rivaliteit tussen de heren uitmondt in iets nieuws, iets spannenders. Wat begint met blikken uitwisselen en subtiele aanrakingen, mondt uit in een diepere connectie tussen de twee toptalenten. Laten we zeggen dat regisseur Jacob Tierney er – mede dankzij goed camerawerk – geen gras over laat groeien.

De tot nog toe seksuele relatie tussen beiden is iets wat in de ijshockeywereld een groot taboe is. Maar het acteerwerk van Hudson Williams en Ilya Rozanov (hulde voor deze laatste wegens zijn overtuigende geacteerde Russische roots) zorgt voor een natuurlijke klik die je ook als kijker verder wilt ontdekken. Op naar aflevering 2 dus!

Cijfer: 8.5. “Een eerste impressie die genoeg passie met zich meebrengt en veelbelovend lijkt voor de toekomst.”

Het verhaal volgt Dunk, een niet al te snuggere beer van een vent, en schildknaap van Ser Arlan of Pennytree, een versleten ridder die minder bekend blijkt te zijn dan Dunk had gehoopt. Dunk besluit namelijk na het overlijden van zijn ser om mee te doen aan een riddertoernooi, maar zonder ridderlijke titel én goedkeuring van een hogere hand blijkt dat moeilijker dan gedacht.

Onderweg naar het toernooi ontmoet hij Egg. Een jongen die maar al te goed weet wat hij moet doen en zichzelf al snel de titel schildknaap geeft om Dunk bij te staan in de avonturen die hem staan te wachten als Ser Duncan de Lange. En laat die ser nou nét niet weten hoe het allemaal werkt in het leven van een ridder.

Met A Knight of the Seven Kingdoms lijkt HBO een andere weg in te slaan dan met de twee voorgangers in de succesformule. Met prominenter aanwezige grappen, kleurrijke, vrolijke scénes en vlotte dialogen kan ook deze serie een plek verdienen in het populaire rijtje. Een vlot verhaal dat in maar zes korte afleveringen verteld wordt. En waarvan de verwachtingen hoog zijn, want de komst van het tweede seizoen staat al vast.

Cijfer: 7,5. “Te danken aan de cinematografie, buiten die ene spetterende scéne dan, en het gesmeerde verhaal. Een cijfer met ruimte voor groei, want de eerste aflevering was vooral een introductie.”

Je kunt je afvragen waarom er eigenlijk een tweede seizoen moest komen. Het verhaal van tien jaar geleden - gebaseerd op een kort verhaal van meesterschrijver John le Carré - was immers netjes afgerond. Dat is ook meteen het grootste bezwaar. Deze serie heeft niets met Le Carré te maken en schiet ook een totaal andere kant uit. Waardoor de titel The Night Manager ook eigenlijk nergens meer op slaat.

Spannend is het wederom wel. En Tom Hiddleston (Bij Marvelfans vooral bekend als Loki) is een geweldige acteur: hij zou zomaar in de huid van James Bond kunnen kruipen. Het scenario heeft ook wel iets van een 007-film, met een listige schurk en veel fraaie locaties. En uiteraard een bloedmooie dame in de persoon van Camila Morrone, in het echte leven de schoondochter van Al Pacino.

Goede acteurs en een vlot verhaal dus. Maar dit nieuwe seizoen heeft niet dat vijfsterren-gehalte van de oorspronkelijke serie. Dat heeft twee redenen. Allereerst was die eerste serie gezegend met naast Hiddleston nog drie charismatische topacteurs: Hugh Laurie, Olivia Colman en Tom Hollander. Die zien we hier niet terug. 

En twee: met alles wat er de afgelopen jaren in de wereld speelt, voelt een plot die gaat over wapensmokkel naar een criminele bende in Colombia tamelijk achterhaald en niet relevant. Geen China, VS of Rusland, geen dictators of AI-gevaar maar een verhaal dat veertig jaar geleden geschreven lijkt te zijn. Maar goed: misschien is dat voor veel kijkers juist fijn. Dat je naar iets zit te kijken dat geen enkel verband houdt met de actualiteit. 

Cijfer: 7,5 - “Even lekker wegkijken, letterlijk en figuurlijk. Als je daarnaar op zoek bent, stelt dit nieuwe seizoen van The Night Manager je niet teleur.”

Twaalf bekende Nederlanders vertoeven in een luxe palazzo, maar iedere aflevering worden twee van hen vervloekt. Hun borstbeeld verdwijnt in de Doos van Pandora, die je kunt bezoeken wanneer je de winnaar bent van een proef, of wanneer je als een van de twee metgezellen uitgekozen wordt. Eenmaal in de kelder heb je de keuze. Laat je de Doos van Pandora dicht, of ruil je het borstbeeld om met een van de andere kandidaten? Hoe dan ook, één van hen zal moeten vertrekken.

Dat klinkt best simpel, maar Pandora zou Pandora niet zijn als aan het openen van de doos geen consequenties verbonden zitten. Iedere keer dat de deksel gelift wordt, slinkt niet alleen de prijzenpot, maar kunnen de deelnemers ook nog eens een vloek verwachten. Openen ze de doos niet? Dan wacht er aan het eind een flink geldbedrag.

De eerste aflevering begint goed. Alle twaalf deelnemers krijgen direct te weten of ze vervloekt zijn of niet. Het gekonkel begint, en niet veel later is het tijd voor de eerste proef. Daarna zal één van de uiteindelijke vervloekten het spel moet verlaten. Wie dat is en de manier waarop het gebeurt, is bewonderingswaardig te noemen. En met de conclusie van de afvaller kan ik het alleen maar eens zijn: Pandora is een heel cool spel.

Cijfer: 8. “RTL kan met Pandora zomaar eens nieuw goud in handen hebben. Met originele proeven, vlotte montage en excentrieke deelnemers kijk ik alweer uit naar de volgende aflevering.”

Te beginnen met de best gelezen recensies van dit jaar. In de top vijf staan vier series en een boek. Met stip op nummer één de recensie over de serie Tonnano, waarin we het meest geliefde personage uit Mocro Maffia volgen tijdens zijn uitdagingen in de Achterhoek. De docuserie Meiden van de Keileweg, over de dames van de Rotterdamse tippelzone verdient een tweede plaats. Gevolgd door de comedyserie Voetbalouders, die binnen Bron beter leek te scoren dan dat-ie daadwerkelijk op Netflix deed.

De laatste serie in de top 5 geschreven recensies, is Mobland. Een serie over de Engelse onderwereld, bomvol actie en sterrenacteurs, die alleen maar lovende recensies kent. De laatste recensie in dit rijtje is wellicht de meest bijzondere. Een recensie over het boek Longeneeslijk, geschreven door wijlen oud-Fontysstudent Eva Hermans-Kroot over haar leven met ongeneeslijke longkanker.

Favorieten van het jaar
Naast de best gelezen recensies hebben we als redactie ook de koppen bij elkaar gestoken om onze persoonlijke favorieten te delen. Onder andere in de categorie films; heb je meteen wat om in je kerstvakantie te kijken. Wij raden aan: Bugonia, Black Bag, The Amateur, Ocean en One Battle After Another.

Ben je vooral toe aan het bingen van een serie? Dan zijn House of Guinness of Adolescence twee van onze topkeuzes. Star Trek New Worlds, seizoen vier van The Bear en seizoen vijf van Stranger Things maken de serie-lijst compleet. Die vergen echter wat meer voorkennis.

Wellicht pak je er de komende weken liever een boek bij. Zoals de thriller The Crash van Freida McFadden. Het boek De Afrekening van Fontysmedewerkster Ingrid Oonincx past ook perfect in dat genre. Andere favorieten zijn The Big Empty van Robert Crais, of Cesar van Jean-Paul Heck. En mocht je nog inspiratie zoeken voor het kerstdiner, dan zijn de recepten in het boek Super Simple, Very Tasty van Sepp van Dijk een aanrader.

Genietend het jaar uit
Een andere smaakmaker is te vinden in de categorie podcasts, namelijk het Britse Dish. Joe Marler staat ook met zijn Britse podcast Joe Marler’s Things People Do in onze top 5. The Infinite Monkey Cage, GONZO en Op zoek naar Marlotte mogen ons inziens ook niet ontbreken.

Als laatste dan de favoriete muzieknummers van dit jaar. Je kunt knallend het jaar uit met het nummer Mourners van Trupa Trupa. Of schaal rustig af met de nummers Kan je me zien van Bente en Hopefully van Loyle Carner. Start het nieuwe jaar uiteindelijk op met Sam Fenders People Watching, want zoals Justin Bieber zong in zijn hit van afgelopen jaar: Go baby!

Cijfer: dat laten we deze week aan onze lezers over. Ben je het eens met onze aanbevelingen, of heb je andere favorieten? 

In de nieuwe serie, die vier afleveringen bedraagt en maximaal twee uur van je tijd in beslag neemt, zien we dat Trevor Bingley het maar moeilijk heeft. Na zijn eerste avontuur als ‘housesitter’, werkt hij nu als conciërge op een basisschool en krijgt hij de eindjes amper bij elkaar geknoopt.

Toch kijkt hij uit naar kerst. Een speciale dag die hij samen met zijn dochter en ex-vrouw zou vieren. Maar eerst is daar nog de kerstviering op school, waarvoor een echte baby wordt gebruikt als kinneke Jezus. Een kinneke dat eigenlijk als vondeling is gelegd en waar Bingley zich over ontfermt.

Als blijkt dat zijn familie andere kerstplannen heeft, hij zijn baan kwijtraakt én hij erachter komt hoeveel de nieuwe studie van zijn dochter kost, besluit Bingley om nog één keer op een huis te passen. Het huis van de welgestelde familie Schwarzenboch, middenin het centrum van Londen.

Door problemen met politie en maatschappelijk werk neemt hij kinneke Jezus mee naar de Engelse hoofdstad, en dat zorgt voor de leukste scenario’s. Soms vraag je je wel af waarom bepaalde keuzes worden gemaakt, zoals het niet kopen van luiers wanneer je naar de supermarkt gaat.

Al snel blijkt dat een sluikreclame hier en daar het antwoord is. Dat, het soms overmatige gebruik van computergeanimeerde beelden en de nasynchronisatie tijdens bepaalde scènes, zijn dan ook de enige minpunten die Atkinson als aftrek krijgt.

Cijfer: 7. “Man Vs Baby speelt zich dan wel af rondom kerst, maar de over de top familie- en liefdessaus blijft uit. Behalve in de laatste aflevering dan, want dat is een ontknoping die zelfs Engelands grootste chocoladeleverancier Cadbury’s zoet zal vinden. Man Vs Baby laat wederom de kracht van Rowan Atkinson zien en is een aanrader voor het hele gezin.”

Dick Maas, bekend van films als Flodder en De Lift, pakt in Amsterdamned II de draad na bijna drie decennia weer op. Opnieuw is er sprake van een mysterieuze seriemoordenaar die in en rond de Amsterdamse grachten willekeurige slachtoffers kiest. Vandaar dat al snel de hulp wordt ingeroepen van de inmiddels gepensioneerde rechercheur Eric Visser, wederom top gespeeld door Huub Stapel. Hij moet de jonge rechercheur Tara Lee (Holly Mae Brood) helpen om deze zaak, die toch wel erg veel lijkt op die van toen, op te lossen.

De regisseur heeft bijna twee uur de tijd om de band tussen deze twee verder uit diepen. Toch kiest hij ervoor om het oppervlakkig te houden. Ook het verhaal is flinterdun en weinig verrassend. En met slechts een enkel schrikeffect, kun je niet echt spreken van een hele spannende thriller.

De lol zit hem dan ook vooral in de knipogen die Maas her en der uitdeelt. Een aantal keer verwijst hij naar deel één. Jazeker, ook nu is een groepje eenden in de gracht de sjaak tijdens de spectaculaire achtervolging met een speedboot. Ook laat hij graag zien hoe de oude rechercheur moeite lijkt te hebben om met zijn tijd mee te gaan. Zijn vega steak geeft hij liever aan de kat, die er overigens ook zijn neus voor ophaalt.  

Tussendoor laat Maas zijn acteurs regelmatig een sneer uitdelen naar Amsterdam. Toeristen klagen over fietsers en de vuiligheid op straat. Inwoners mopperen over afgesloten straten. Iets waar Maas zich als inwoner van de stad ook erg aan stoort, zo liet hij in een interview weten. Toch laat hij de hoofdstad in deze film met prachtige drone beelden ook vooral van haar mooiste kant zien.  

Het is even echt genieten wanneer Pierre Bokma als de dwaze professor een paar minuten mag schitteren. Mocht er een deel drie komen, iets waar aan het einde lichtelijk op wordt gehint, dan toch alsjeblieft met een veel grotere rol voor hem.    

Cijfer: 7 -  Niet al te spannende maar zeer vermakelijke film van Nederlandse bodem met een behoorlijke dosis goed verstopte droge humor.

Drieënhalf jaar na het verschijnen van het vierde seizoen was het in de nacht van woensdag op donderdag dan eindelijk zover. Het eerste deel van het vijfde en tevens laatste seizoen verscheen op Netflix. 

Dat gebeurde met een ietwat droge aflevering waarin de toch wel complexe verhaallijn uit het vierde seizoen weer helder wordt (al blijft het kijken van een recap vooraf een aanrader). Alle hoofdrolspelers komen voorbij en we gaan zelfs even terug in de tijd, naar de periode waarin een jonge Will Byers vermist was. We zien ein-de-lijk wat er met hem gebeurde toen hij in de Upside Down-wereld zat en waarom hij op latere leeftijd nog steeds last heeft van die gekke ‘kriebels’.

Maar wie we ook zien - en dat zorgt er dan toch wel weer voor dat je het puntje van je stoel bereikt - zijn Vecna, zijn demogorgons en het verwoeste (maar heropgebouwde) stadje Hawkins, dat nu in complete militaire quarantaire staat en waar niemand in of uit kan. Niemand, behalve Hopper, die op zijn gevaarlijkste missie tot nu toe gaat door de poort naar de hel te betreden. Ondertussen is de ooit zo onschuldige Dustin veranderd in een tegendraadse tiener, is Eleven strijdlustiger dan ooit en Holly, het personage dat in voorgaande seizoenen slechts een bijrol had, blijkt als het nieuwe snoepje van Vecna nu ineens van cruciaal belang in de verhaallijn.

Kortom: het kijken meer dan waard.

Cijfer: 9 - de enige reden waarom hier een 9 en geen 10 staat, is omdat ik weet dat de komende afleveringen nóg beter gaan zijn.

De een z’n dood, is de ander z’n brood. Dat maken de eerste scènes van Thoughts & Prayers al snel duidelijk wanneer we allerlei technische snufjes zien die de kans op het overleven van een school shooting vergroten. Opvouwbare schilden, lamellen die functioneren als kogelwerende shutters, een robothond, een bureau dat binnen no-time verandert in een wapenschild of een medische tie-wrap die om de dunste kinderarmpjes past. Niets is te gek.

Het maakt allemaal deel uit van de industrie rondom schietpartijen op scholen in Amerika. Een industrie waarin maar liefst 3 miljard dollar per jaar omgaat. Want naast de materialen zijn er ook nog legio aan oefeningen, demonstraties en trainingsprogramma’s waar je aan mee kunt doen.

Thoughts & Prayers neemt ons mee in een aantal oefeningen. Zoals een lockdown-drill of een school-shooting-training. Maar Amerika zou Amerika niet zijn zonder nóg een grotere stap: de Teacher’s Academy. Een trainingsprogramma voor leraren zodat ze ook zelf een wapen mee naar school kunnen nemen. Met maar één doel voor ogen: hun kinderen beschermen.

Het absurde aan de gehele documentaire is dat je een land ziet dat zich voorbereidt op geweld, in plaats van het te beëindigen. Want waar het échte probleem zit, in het ‘gewoon’ mogen bezitten van een wapen, daar hebben we het niet over. Only in America, zullen we maar zeggen.

Cijfer: 7. Een documentaire die je maar al te dankbaar laat zijn voor hoe het in Nederland geregeld is, en die de absurditeit van Amerika geheel op Amerikaanse wijze in beeld brengt. Met overdreven muziek hier en daar, maar ook met echte beelden waardoor je toch echt wel de kriebels krijgt.

Jan van Haasteren
Heel eerlijk, mijn vader en ik gaan allebei heel goed op de standaard chaotische puzzels van Jan van Haasteren. Toen ik zag dat er ook een adventskalender was, kon ik de verleiding niet weerstaan. En dat bleek terecht.

Dit jaar neemt Jan van Haasteren ons in 24 vakjes, met overal een puzzel van 54 stukjes in als cadeau, mee op een trip door winterwonderland. Op puzzel één nodigt de Kerstman heel wat mensen uit om kerst te vieren in zijn chalet in de bergen. En op de tweede puzzel zien we wat zo’n uitnodiging teweegbrengt.

Ik kon het niet laten en heb op de eerste dag de derde puzzel ook maar meteen gemaakt. Dat is meteen ook de kracht van Nederlands populairste legpuzzel: als je er eenmaal aan begint, kun je niet meer stoppen. 

Cijfer: 9. Deze adventskalender is een originele manier om een kerstverhaal te volgen. Zonder voorbeelden, maar die zijn in deze georganiseerde chaos ook helemaal niet nodig.

My Jewellery
Aftellen met 24 vakjes? Dat doen ze bij My Jewellery net even anders. Zij komen met een grote en een kleine adventskalender, beiden in zilver of goud. Bij de XL-uitvoering tel je met 31 laatjes af naar oud en nieuw, terwijl je het met het kleinere zusje met 10 vakjes moet doen. Ik koos voor de laatste versie. Geen idee wat hierbij het aftelschema zou moeten zijn. Maar goed, je kunt ze ook net als ik, gewoon allemaal in een keer opentrekken.  

Met kerst in het achterhoofd ga ik natuurlijk voor de gouden versie. In het eerste vakje zitten echter vrij grote oorbellen die ik liever voor iemand anders onder de kerstboom leg. Na een ietwat teleurstellend begin, vallen vakjes twee tot en met negen allemaal erg in smaak. Niet al te uitgesproken ringen, armbandjes en kettinkjes met soms strikjes en hartjes die overal wel bij passen.   

Maar dan hebben we de klapper nog niet gehad. Uit het allerlaatste vakje komen twee enorme oorbellen in de vorm van een hart tevoorschijn. Zo groot dat ik me afvraag of de gemiddelde oorlellen dat wel aankunnen. Nou ja, die kun je natuurlijk ook gewoon in de kerstboom hangen.  

Cijfer: 8 -  Met slechts twee missers krijg je met de adventskalender van My Jewellery toch voor een koopje veel leuke sieradensetjes om te shinen met kerst (en daarna).  

In All’s Fair start een groep vrouwelijke echtscheidingsadvocaten een eigen kantoor. Kardashian en actrice Naomi Watts zijn in de serie twee succesvolle en stinkend rijke advocates, die opkomen voor bedrogen vrouwen. Ze worden in hun strijd bijgestaan door hun mentor, gespeeld door Glenn Close, en speurneus Niecy Nash die belastend bewijsmateriaal tegen de mannen moet verzamelen. Dat lukt haar zo goed dat we in de eerste drie afleveringen nog geen rechtszaal van binnen hebben gezien. De mannen kiezen voortijdig eieren voor hun geld en druipen met de staart tussen de benen af.

Aan girlpower is geen gebrek in deze serie. De vrouwelijke hoofdrolspeelsters hebben ‘zieke villa’s en auto’s’, hoor ik naast mij op de bank. En zowat iedere scène verschijnen ze van top tot teen in een volledig nieuw gestylde outfit. Vooral Kardashian gaat op dit vlak helemaal los. Verder is ze gecast als een vrij kille advocate. Een slimme keuze zou ik zeggen, want om een rol mét emotie te kunnen spelen moet je als actrice natuurlijk wel wat in huis hebben.   

Het spel van topactrice Glenn Close stelt uiteraard niet teleur en is een baken van rust tussen alle hysterie om haar heen. Vooral Niecy Nash gaat over de top en maakt bijna een karikatuur van haar rol. Als dan ook Sarah Paulson als een soort Cruella de Vil ten tonele verschijnt om wraak te nemen op het kantoor van haar oud-collega’s, begint er iets te dagen.

Misschien is All’s Fair bedoeld als een parodie? Dan is de scène waarin Kim Kardashian, wederom met nul emotie, in een enorme gele jurk met matching honkbalknuppel de auto van haar mans minnares helemaal in elkaar rost, nu al iconisch.   

Cijfer: 5 – All’s Fair is een teleurstellende advocatenserie met flinterdunne verhaallijnen, die alleen voor echte fashionista’s een dikke aanrader is.  

‘It: Welcome to Derry’ is een prequel op de films ‘It’ en ‘It Chapter Two’, die allebei gebaseerd zijn op het boek van Stephen King uit 1986. Het verhaal van de serie speelt zich af in de jaren ’60 en vindt plaats in Derry. Daar, in dat kleine stadje, krijgen we te zien hoe de terreur van clown Pennywise ooit begon en hoe het angstaanjagende wezen kinderen vanuit zijn ondergrondse hol de stuipen op het lijf jaagt. 

Klinkt spannend en dat bewijst de eerste aflevering ook met een vliegende mutantbaby, doodenge liedjes en heel veel bloed. Maar toch zitten we thuis in een spagaat. M’n vriend vindt deze serie na het zien van de eerste aflevering helemaal fantastisch. Ik zat tijdens het kijken vooral te wachten op de aftiteling zodat ik naar bed kon. Niet omdat de acteurs slecht acteren, het verhaal slecht is of omdat het slecht gefilmd is. Niks van dat. Meer omdat ik met heel veel smacht zat te wachten op de horrorclown waar de hele serie om draait. En die kwam maar niet.

Misschien moet ik dus gewoon wat meer geduld hebben en het nog een kans geven bij de tweede aflevering. En derde. En vierde. Tot en met de achtste en laatste. Want hé, je moet je vent ook tevreden houden. Toch?

Cijfer: 7 – Een gemiddelde van mijn cijfer (een 5) en dat van mijn vriend (een 9). Wel zo eerlijk. En stiekem ook omdat ik er zeker van ben dat ik de aankomende afleveringen leuker ga vinden.

The Perfect Neighbor vertelt het verhaal van AJ Owens en haar buurvrouw Susan Lorincz. Owens, moeder van vier kinderen, werd in 2023 doodgeschoten door haar buurvrouw na jarenlang gezeur tussen Lorincz en kinderen uit de buurt. Met de beelden van de melding van het schietincident en de hulpdiensten ter plaatse, weet je als kijker direct waar de documentaire het komende anderhalf uur naartoe werkt.

Dat gebeurt, bijna de gehele documentaire lang, aan de hand van surveillancebeelden en geluidsfragmenten van de werkelijke gebeurtenissen. Beelden waar je even aan moet wennen, maar die je des te meer meenemen in het verhaal.

Jarenlang wordt de politie gebeld door buurvrouw Lorincz, met constante klachten over buurtkinderen die spelen op ‘haar’ grond, wat echter openbaar terrein is. Een continu getouwtrek tussen Lorincz en de rest van de buurt bereikt op in juni 2023 een kookpunt. Eentje die fataal afloopt voor een moeder die voor haar kinderen opkomt tegen de vrouw die de buurt teistert. Maar dan volgt de gehele strafrechtelijke procedure.

Alle emoties schieten in deze documentaire bij je voorbij. Onbegrip over ieder klein telefoontje dat Lorincz maakt. Verbazing voor de werkwijze van Amerikaanse politie die maar geen knopen doorhakt. Verdriet voor de vier kinderen die hun moeder verloren. Afschuw voor hoe Lorincz het spel speelt na haar arrestatie en ga zo maar door. Oftewel: een kijktip voor iedereen.

Cijfer: 8,5. “Een documentaire waar je wegens het beeldgebruik even aan moet wennen, maar het verhaal zit zo ontzettend goed in elkaar dat je er van begin af aan compleet in meegezogen wordt. Only in America.”

De podcast Mijn Hondenleven wordt gepresenteerd door acteur, kleinkunstenaar en podcastmaker Pepijn Schoneveld. Hij is fervent hondenliefhebber, maar durft er niet aan te beginnen om zelf een trouwe viervoeter in huis te halen. In zijn nieuwe podcast gaat hij in gesprek met bekende Nederlanders die wél een hond hebben, over wat de liefde tussen hond en mens vormgeeft en wat de mens kan leren van zijn huisdier.

De eerste aflevering staat acteur Marcel Musters centraal, samen met zijn hond en tevens beste vriend Mika. Maar voor ze van start gaan, worden we er wel even aan herinnerd dat deze podcast mede mogelijk gemaakt wordt door Stichting Dierenlot. Afijn, terug naar de podcast, waarin Marcel Musters vertelt over de liefde tussen hem en zijn hond, en hoe gelukkig hij wordt als hij Mika ziet rennen en wandelen. 

Het ‘oogt’ echter wat rommelig, waarschijnlijk omdat de podcast buiten wordt opgenomen, in een park tijdens het wandelen. Af en toe raken de mannen afgeleid, moeten ze de hond terugroepen of raken ze in discussie met andere wandelaars. 

Gelukkig weten beide heren de kern van het gesprek regelmatig te herpakken, waardoor er niet alleen gesprekken over honden ontstaan, maar ook over hoe het leven van Musters verliep toen hij last kreeg van zijn hart. Oh wacht, nog even een sponsoring van de hondenverzekering van Ohra tussendoor.

De kern van het verhaal is dat Musters heel gelukkig is met zijn hond. Wellicht gelukkiger dan ooit met een mens. En dat hij mooie lessen van ‘zijn’ Mika leert. Iets wat hij eenieder gunt. Maar of dat presentator Pepijn al overtuigd heeft, blijft in het midden.

 Cijfer: 5. “Wellicht wat kritisch, maar de eerste aflevering komt rommelig over. Ik ben (nog) niet verkocht, maar geef de tweede aflevering vandaag ook nog een kans. En tot die tijd houd ik het vooral bij mijn hondenlogees, zo nu en dan.”

De hoofdrol in deze film is voor meesterdief Parker, gespeeld door Mark Wahlberg. Een naam die mij als leek op het gebied van actiefilms weinig zegt, maar die vanwege zijn in rol in de Oscarwinnende misdaadfilm The Departed van Martin Scorsese best bekend zal zijn bij liefhebbers van het genre.  

Net als regisseur Shane Black (Nice Guys, Iron man 3) die zijn film dit keer losjes baseerde op de Parker-boekenreeks van Donald E. Westlake, geschreven in de vorige eeuw. Misschien dat er daarom een retrosausje over de film is gegoten. Zowel het beeld als de muziek stralen een jaren zeventig sfeertje uit. Dat werkt wel. Net als de droge humor in de dialogen.

Maar even terug naar het verhaal. De film gaat dus over Parker, een ervaren boef die op het punt staat de grootste overval van zijn leven te plegen. Maar, geloof het of niet, er zijn meer kapers op de kust. En dus moet Parker het samen met zijn crew Grofield (LaKeith Stanfield) en Zen (Rosa Salazar) opnemen tegen een Zuid-Amerikaanse dictator, de maffia van New York en een rijke stinkerd. Een vrij rommelig en over the top scenario, dat ook nog eens erg voorspelbaar is.

Gelukkig is er daarnaast veel actie in de tent. Ontploffingen, check. Spectaculaire achtervolgingen die eindigen in een crash of op een paardenrenbaan, check. Treinen die ontsporen en natuurlijk veel geschiet over en weer. Ik heb nog proberen bij te houden hoeveel er het loodje leggen, maar ben al snel de tel kwijtgeraakt. Ze playen het behoorlijk dirty, zullen we maar zeggen.  

Cijfer: 6 “Play Dirty is een hysterische actiefilm die niet teleurstelt in zijn genre en zorgt voor een paar vermakelijke uurtjes. Maar zal voor het scenario zeker geen Oscar in de wacht slepen.”

Haal de man met de grootste mond en de brutaalste streken uit Amsterdam en zet ‘m neer in de Achterhoek. Dat moet geheid voor problemen zorgen, toch? In de nieuwe serie Tonnano volgen we de gelijknamige hoofdpersoon, gespeeld door Khalid Alterch. 

Hij sloeg in het slotakkoord van Mocro Maffia op de vlucht naar Winterswijk, waar zijn ex en hun pasgeboren zoontje verblijven. Tonnano heeft maar één doel: een eerlijk bestaan opbouwen voor zijn gezin zodat hij een goede vader kan zijn. Maar het bloed gaat waar het niet kruipen kan.

Al gauw raakt Tonnano verwikkeld in louche zaakjes van een ver familielid, die een historie heeft met de familie Eysinck. En laat die familie nu nét de touwtjes in handen hebben in de Achterhoek, met aan het hoofd Annet Malherbe (Gooische Vrouwen, Debiteuren Crediteuren). Hoe dieper Tonnano betrokken raakt, hoe spannender het wordt.

Laat ik je wel alvast waarschuwen voor het Achterhoekse accent in de serie, en de vele onverstaanbare zinnen. Ik heb na tien minuten in de eerste aflevering de ‘gewone ondertiteling’ aangezet, omdat ik soms gewoon niet wist wat ze zeiden. Daarnaast maakt actrice Sigrid ten Napel als Guusje Eysinck door haar langzame praten ook geen hele goede indruk, terwijl haar rol in de serie wellicht een van de belangrijkste is.

Al met al voelt Tonnano een beetje als een van de latere seizoenen van Mocro Maffia. Soms wat langdradig en ook niet heel verrassend. Maar het blijft een Mocro Maffia-verhaal, dus kijken wil je het toch wel.

Cijfer: 5. “Geen verrassend verhaal en moeilijk verstaanbare acteurs. Wél alle lof voor hoofdrolspeler Khalid Alterch. Een knap staaltje acteerwerk dat zijn eigen serie verdient.”

Met een beetje ingrediënten in huis kun je veel van de recepten uit Girl Dinner aanpassen naar wat je voorhanden hebt. Dat is een van de sterkste punten uit het kookboek van Georgia Freedman. De Amerikaanse heeft naam gemaakt met haar recepten en kookboeken, al heeft zij in elk geval in Nederland nog niet de roem van bijvoorbeeld Insta-food-celebrity Veggilaine.

Fijn is ook aan Girl Dinner dat het heel gevarieerd is en vrijwel net zoveel vegetarische als non-vegetarische recepten bevat. Vaak zijn ze net iets anders dan anders en dus verrassend.

Bijna altijd zijn ze bovendien in een mum van tijd te bereiden. Je hoeft voor Freedmans creatieve snacks en maaltijden geen twee uur in de keuken te staan. De recepten gaan van supersimpel (zoete aardappelchips ‘schotel’ met pittige honing) tot net iets complexer (Bali in California Urap saladewraps).

Het is ook een fraai vormgegeven boek, en het heeft een handig formaat voor in de keuken of op de minitafel in je studentenkamer.  Het heeft één grote tekortkoming: de titel. Die slaat eigenlijk nergens op. Want er is niets ‘girls’ aan dit boek en dat maakt dan non-girls wellicht ten onrechte ervan wegblijven. Beter was geweest om de originele Amerikaanse titel te gebruiken: Snacking dinners.

Cijfer: 7,5 – ‘Mooi en leuk receptenboek waar iedereen wel iets in kan vinden dat hij of zij heel lekker vindt.’

Alles draait om geld. Amazon maakt dat met Prime nog eens extra duidelijk. Tuurlijk, Amazon is big tech dus big dollars. Voor Jeff Bezos dan toch in elk geval. En voor zijn vriendjes uit Silicon Valley. Want opgeteld bij elkaar komen de vermogens van Bezos, Musk, Zuckerberg, Ellison, Page, Gates, Ballmer en Brin (al deze big techbazen behoren tot de 10 rijkste mensen ter wereld) uit op $1900 miljard.

Geen idee hoeveel dat is? Nou, dat staat ongeveer gelijk aan het BBP (alles wat wordt verdiend aan producten en diensten) van een land als Canada, Italië of Brazilië. Oi, Ligthart, Ik dacht dat dit een recensie was! Is het ook. En wel hierom: Prime lardeert zijn films en series sinds ruim een week met reclameblokken. Vier stuks van ruim een minuut per uur. 

WAT? Verdienen we nog niet genoeg, big techgajes? Kennelijk niet. Want niet alleen de adverteerder, ook wij kijkers gaan betalen. Wil je geen advertenties zien? Dat kan, voor drie euro extra per maand.

Ik voorspel dat die andere streamingsdiensten over niet al te lange tijd Prime’s voorbeeld gaan volgen. Combineer dit met de toename aan series waarvan wekelijks een nieuwe aflevering wordt vertoond, en we zitten straks gewoon weer allemaal televisie te kijken zoals vroeger, maar voor veel meer money dan we ooit aan kijkgeld betaalden.

The Man in the High Castle? Ja, dat is Jeff wel. En Prime? In The Summer it Turned Nasty. 
Ik ben er weg van.

Cijfer: 1 – Dat ene punt omdat Prime tot nu toe de goedkoopste streamer van allemaal was en toch  toppers als Bosch en Person of Interest bracht. Maar dat is geen excuus voor deze zakkenklopperij.

Wie ook maar een minuscuul beetje verstand heeft van popmuziek, weet wie Karel Gerlach, Milo Driessen en Boaz Kok zijn. Samen vormen ze Goldband, een groep die bekenstaat om hun hits als ‘Noodgeval’, ‘Witte Was’ en ‘Stiekem’. Ze zien er niet alleen uit als artiesten die popmuziek maken, ze ademen popmuziek. Zo’n beetje alles wat ze maken verandert in goud.

Als publiek zien we de successen van de groep zich opstapelen, maar achter de schermen ziet het er eigenlijk helemaal niet zo rooskleurig uit. In hun documentaire ‘Goldband: tot we breken’ laten de mannen de keiharde realiteit zien. Hoe verdovende middelen zowel hun reputatie als gemoedstoestand verpesten. Hoe er soms frictie ontstaat tussen de mannen onderling. En hoe verdeelde meningen over hun muziek voor onzekerheid zorgen 

Maar ook andere spanningen komen voorbij. We noemen Milo’s verdriet om zijn overleden moeder, de angsstoornissen van Karel en het ‘vierde lid’ van Goldband genaamd Wieger Hoogendorp. Zonder hem had Goldband waarschijnlijk nooit de top bereikt, maar toch hebben ze het bijna zonder hem moeten doen. Ook bij hem eisten alcohol en drugs hun tol, met een bijna-break met Goldband als gevolg.

Cijfer: 8 – De keerzijde van roem wordt in deze docu op een rauwe manier in beeld gebracht. 

‘Echte Jongens Op Safari’ is het broertje van ‘Echte Meisjes In De Jungle’, een realityshow die inmiddels al meerdere seizoenen kent. Het concept is hetzelfde: raap een zooitje influencers, zangers en realitysterren bij elkaar en laat ze overleven in de jungle terwijl ze spellen spelen en eliminaties doen. 

Maar er zijn ook verschillen. Te beginnen met de cast, die dit keer uit allerlei opmerkelijke types zoals Sjorleone, Nick Eshuis, Melle van Rooijen, Sterretje en Roy Donders bestaat. De één stoer en vol testosteron, de ander hysterisch en niet gewend aan een leventje zonder luxe.

Ander verschil: dit keer presenteert niet Valerio Zeno de boel, maar Geraldine Kemper. Had van mij niet per se gehoeven. Ik vind Geraldine een leuke presentatrice, begrijp me niet verkeerd, maar ik mis de droge humor van Valerio. 

Wat dan weer wél overeenkomt met ‘Echte Meisjes’ is dat er ook in ‘Echte Jongens’ veel drama voorkomt. Gebeurt dat bij de vrouwenversie vooral met roddelen en vuistslagen, de heren maken vooral opmerkingen richting elkaar. Of naar zichzelf, want ze beschikken stuk voor stuk over een aardige dosis zelfspot én doorzettingsvermogen.

Van Melle die blij is dat z’n neus er nog op zit na een rondje rennen tot Nick die blij is dat hij niet doodgaat na een struikelpartij. Maar ook van een Roy die na een pak sigaretten nog steeds sprintjes trekt tot een Justin die lachend een geitenpik opeet. “Want ja, ik hou toch van pikken.” 

Eindoordeel: een 6,5 – Prima kijkvoer zonder je hersencellen aan het werk te hoeven zetten. Precies wat je van makkelijke televisie verwacht. De eerste twee afleveringen kwamen vorige week online, de derde staat er vanaf vandaag op.

We beginnen met het grootste jeugdsentiment dat er is: de Donald Duck. Heerlijk om op de eerste pagina meteen weer de lezersbrieven van de jongste grote fans van Duckstad te lezen en hoe daarop gereageerd wordt door de redactie. Ook de vlotte verhaaltjes, met de altijd aanwezige grappen erin verwerkt én de herkenbare kernen van waarheid, lezen goed weg. Enige nadeel: tijdens een zonnige dag kijk je zo door de dunne pagina’s heen. Donald Duck houdt dus van schaduw.

Dan de LINDA. Nog zo’n blad waarbij je niet je volledige focus nodig hebt. In de column probeert hoofdredactrice Linda de Mol ons op het hart te drukken welke dingen voor haar op vakantie écht belangrijk zijn door herinneringen op te halen, maar ik kan me niet vinden in het gevoel hoe het is om al 33 jaar lang naar mijn eigen privéhuis in Portugal te gaan. Hetzelfde geldt voor de vele prijzige advertenties die het blad rijk is. Of de fotoserie van honden met Gucci-brillen en Prada-sjaals om hun nek. Laatste ergernis: de unnecessary use of English words in de teksten. Negen van de tien keer kan het ook gewoon in het Nederlands.

De interviews met de ‘gewone’ Nederlandse vrouw pakken me dan weer helemaal in. Zoals de serie over moeders die zich doodschrokken door het overmatige alcoholgebruik van hun kinderen. Of de portretten van vrouwen die maar niet van hun RAL 9010-kleur afkomen. Daar herken ik mezelf dan juist weer wél in.

Mocht je deze vakantie iets op willen steken, dan raad ik je de Quest van harte aan. Ooit geweten waardoor brainfreeze ontstaat? Dat Manhattan bijna onder een glazen koepel had gelegen? Of dat het heel normaal is om gruwelgedachten te hebben? Dat weet ik nu gelukkig wel. Ook de verdiepende artikelen over schermtijden, telefoons en trucjes van apps om je minder aan je mobieltje gebonden te houden, zijn erg interessant. Mijn doel deze vakantie is om die schermtijd zo laag mogelijk te houden.

Dat laatste gaat ook zeker lukken met de Varia Vakantieknaller van Denksport. Als je eenmaal aan het puzzelen slaat, is het lastig om de pen neer te leggen. Er staan wat puzzels in die even wat oefening behoeven, en soms wellicht een stiekeme gluur in de achterste pagina’s, maar zodra je de smaak te pakken hebt, vlieg je door de puzzels heen. Laat die vakantie maar beginnen!

Cijfer: 9. “Ik ga op vakantie en neem mee… alle bovengenoemde tijdschriften. Heerlijk om je middels allerlei verschillende verhalen te verliezen voor de caravan, in de tent of aan het zwembad.”

Heads of State knalt vanaf het startsein meteen heel wat actie op je beeldscherm tijdens een gezamenlijke operatie van de CIA en MI6 tegen een Russische wapenhandelaar. Een missie die mislukt, maar waar de samenwerking tussen Amerika en Engeland van groot belang is.

Op wereldleiderniveau lijkt die samenwerking echter een ‘clash of the titans’ tussen de Amerikaanse president Will Derringer (John Cena) en de Britse premier Sam Clarke (Idris Elba). Derringer bekleedt het presidentsambt na een succesvolle filmreeks als actieheld ‘Water Cobra’, terwijl Clarke al zes jaar ervaring heeft als premier nadat hij diende in het Britse leger. Grotere tegenpolen kunnen elkaar niet treffen.

Toch moet er in aantocht naar de NAVO-top in Triëst samengewerkt worden. Aan de personages van John Cena en Idris Elba de taak om, ondanks hun verschillen én een achtervolging via het beste spionagesysteem ter wereld, de verraders te ontmaskeren. 

Heads of State is een film met prima dialogen, toffe actiescènes en een leuke woordgrap hier en daar. Het overduidelijke gebruik van CGI en het daarentegen volledige gemis van kogelgaten en wonden na schietpartijen, is dan weer wat minder. Maar wat verwacht je ook van een film waarbij je niet na wilde denken? Gelukkig laat de natuurlijke chemie tussen de hoofdrolspelers, die eerder al samenwerkten in The Suicide Squad, je dat snel vergeten.

Cijfer 6,5. “Een goed tijdverdrijf voor thuis op de bank als je je verveelt. Mocht je tussendoor iets anders doen, dan mis je hooguit wat leuk opgezette actie of een aantal grappen, maar niks van de verhaallijn. Toffe acteurs en een prima film.”

We kennen Riri Williams (gespeeld door Dominique Thorne) als de superslimme student die in de film Wakanda Forever meegenomen wordt naar het land waar vibranium zijn oorsprong vindt, om daar mee te werken aan de laatste high-tech uitvindingen. Ironheart gaat verder, na Riri’s tijd in Wakanda, in haar eigen stad Chicago.

Riri sleutelt aan haar eigen Iron Man-pak, waarmee ze de hulpdiensten in Amerika tot een nieuw niveau wil tillen. Helaas wordt ze van haar opleiding gestuurd na tal van plagiaatzaken en een explosie in een laboratorium. Met haar pak vertrekt ze terug naar haar thuisbasis, waar ze haar pak uitrust met een geavanceerde AI die gebaseerd is op haar eigen hersenactiviteit. Dat zorgt ervoor dat haar AI-assistent de technologische belichaming wordt van haar overleden beste vriendin. Herinneringen en verdriet gaan daar mee gepaard.

Het technologische wonderkind wil alsmaar door blijven sleutelen aan haar uitvinding, maar stuit daarbij steeds op hetzelfde probleem: daar is geld voor nodig. Iets wat zich op lijkt te lossen zodra Riri in aanraking komt met Parker Robbins, ook bekend als The Hood (gespeeld door Anthony Ramos), en zijn bende van hackers, pyromanen en straatvechters. 

Ironheart lijkt hetzelfde probleem te hebben als vele andere Marvel-series die op Disney+ verschijnen. Écht boeien doen ze niet. In ieder geval niet vanaf het eerste moment. Veel karakters worden maar heel kort voorgesteld, terwijl er anderzijds verhaallijnen juist uitgediept worden. Zoals Riri’s band met Joe, die de zoon blijkt te zijn van de oude COO van Stark Industries en tevens Tony Stark’s beste vriend. Hopelijk maakt Marvel nog veel goed in de afleveringen die volgen.

Cijfer: 5,5: Ironheart is een mix van AI tegen magie, met goed ogende tech- en vechtscènes maar weinig diepgang. Het begin is traag, maar naarmate de afleveringen vorderen krijgt de serie steeds meer kracht. Hopelijk wordt die lijn doorgezet in de laatste drie afleveringen.

De eerste aflevering zet het door de rapper Travis Scott georganiseerde Astroworld centraal. Wat in 2021 in Houston een tweedaags evenement vol gezelligheid en een goede sfeer had moeten worden, liep uit op een grote tragedie. Tijdens het optreden van Travis Scott werd het zó druk, dat duizenden mensen in de verdrukking terechtkwamen. Met tien doden en honderden gewonden als gevolg.

Hoewel je de verschrikkelijke gevolgen van het festival kent – ze zijn inmiddels breed uitgemeten in de media – weet de docu je toch nieuwe inzichten te geven. Er wordt gesproken met ambulancepersoneel, beveiligers en met nabestaanden van de dodelijke slachtoffers. En ook al weet je dat hun verhalen een tragisch einde kennen, je hoopt ergens toch nog op een goede afloop.

Maar – spoiler – die komt er niet. Ik keek de docu samen met mijn partner en we hielden er allebei een nare nasmaak aan over. Je hebt het idee dat je erbij bent en dat maakt het niet alleen heel realistisch, maar ook heel indrukwekkend. Onze les? Ga nooit vooraan staan bij een concert.

De tweede aflevering van Trainwreck gaat over een compleet ander onderwerp, maar is minstens zo boeiend. Hierin staat Rob Ford centraal, een Canadese politicus die tijdens zijn vier jaar durende burgemeesterschap in Toronto verwikkeld raakte in een schandaal over drugs- en alcoholmisbruik. Hij haalde regelmatig het voorpaginanieuws – vaker negatief dan positief – maar werd desondanks gezien als de populairste burgemeester ter wereld.

In de Netflix-docu worden niet alleen de inmiddels bekende gebeurtenissen besproken, er komen ook opvattingen voorbij van politieke insiders, voormalige collega’s en journalisten. Net als de Astroworld-aflevering het bekijken waard.

Cijfer: 7,5 - “De eerste twee afleveringen boeien van begin tot eind. Benieuwd naar de volgende delen! En ter info: die gaan onder andere over de poepcruise, Balloon Boy en Project X.”

Mafia. Of gewoon bendes en georganiseerde criminaliteit. Je wordt er in de bios en op de streamingdiensten mee doodgegooid. Gangs of London, Tulsa King, Gomorrah, de lijst is eindeloos. Allemaal met in het achterhoofd de hoop dat ze een nieuwe Godfather of Sopranos hebben gemaakt. 

Ook Mobland is zo'n serie. Maar in plaats van een Italiaanse Don, een kartelleider of Amerikaanse gangsters gaat deze serie over de Engelse onderwereld. Dat op zich is niet nieuw maar op voorhand toch verfrissend. Toch zeker als Guy Ritchie een van de regisseurs is en de hoofdrolspelers Tom Hardy, Pierce Brosnan en Helen Mirren zijn. Drie toppers. En dat bewijzen ze ook in de eerste twee afleveringen die nu online zijn gekomen. 

Want het is wel een feestje hoor, die drie zien acteren. Hardy is de stille fixer van Brosnan. De voormalig James Bond speelt een Ierse ‘mobleader’, inclusief Iers accent - en vergeet niet dat de Ieren eerder ‘mafiabendes’ vormden in Amerika dan de Italianen. Mirren speelt de echtgenote van Brosnan. Ik ben er nog niet uit of ze hartstikke dementerend is of echt de Caligula van deze serie is, maar een vals secreet is het sowieso.

Twee afleveringen is eigenlijk te weinig om een definitief oordeel te vellen. Maar aan de overkant van de plas hebben ze al meer afleveringen gezien en daar zijn de kritieken unaniem lovend. Dus ik verkneukel me op de komende maandagen als Skyshowtime nieuwe afleveringen online zet.

Cijfer: 8 - ‘Het verhaal is goed, met ingrediënten van eerdere mafiaseries en -films. Maar het zijn vooral de acteurs die Mobland beter dan gewoon goed maken’. 

Een paar kanttekeningen vooraf.  Schrijver dezes was het een jaar geleden helemaal beu om nog artikelen te publiceren over de zorgwekkende mentale gesteldheid van jongeren en studenten. Ja, daar zit een probleem. Maar er doorlopend over praten en schrijven, zo voelde het, maakt het alleen maar groter. 

Daarnaast heb ik geen al te hoge pet op van psychologen. Vaak fijne mensen, maar al die open deuren altijd… Het boek van Pagréus leek perfect aan dat (voor)oordeel te voldoen. Clichématige en voorspelbare voorbeelden en oplossingen. Weer zo'n zelfhulpboek dat vooral de bankrekening van schrijver en uitgever helpt. 

Ik zou het boek al bijna hebben weggelegd, te meer omdat het gelardeerd is met even zo clichématige quotes van beroemdheden als Kate Moss en Taylor Swift. Al moest ik wel glimlachen bij die van voormalig Amerikaans president Eisenhouwer: 'Ik heb twee soorten problemen, de dringende en de belangrijke. De dringende zijn niet belangrijk, en de belangrijke zijn nooit dringend'. 

En daar zit de kracht van dit boek. Niet in dat citaat, maar in de relativerende humor die in kleine zinnetjes schuilgaat. Zoals over slaapproblemen die niet goed zijn voor de gezondheid en waardoor je mogelijk eerder doodgaat. Klopt, staat er dan, net als: het niet lezen van boeken, hypochondrisch zijn, geen koffie drinken en niet flossen. 

De oplossing voor al die problemen is dus dat je het omgekeerde moet doen van wat je altijd al doet. Ben je te zelfkritisch, behandel jezelf dan zoals je anderen behandelt. Hmm…. En wat als ik nou juist onuitstaanbaar ben voor anderen? Maar goed. Er valt voor veel mensen vast iets te halen uit dit boek, al was het maar je bewuster worden dat er meer oplossingen mogelijk zijn.

Cijfer: 7 - ‘Psychologen, je houdt ervan danwel gelooft erin of niet. Maar juist door de soms grappige beschrijvingen ga je bij dit boek misschien wel anders naar jezelf kijken.’

Mission Impossible: The Final Reckoning gaat verder waar Dead Reckoning Part One ophield. Voor de kijker die niet meer precies weet hoe dat verhaal ging: no worries. Want het eerste deel van de film bestaat uit een soort samenvatting van alle voorgaande films om je terug in het verhaal te trekken. Handig, maar het zorgt er ook voor dat de bijna drie uur durende film ietwat langdradig aanvoelt.

Daarna gaan we verder. Ethan Hunt hervat samen met zijn team de zoektocht naar The Entity, een AI die het nieuws infecteert met AI-gegenereerde beelden, de wereldwijde cyberspace overneemt en uiteindelijk de macht krijgt over alle kernprogramma’s. Met als hoofddoel: het elimineren van de mensheid. Om The Entity uit te roeien moet Hunt samen met zijn sidekicks het onmogelijke mogelijk maken. 

Mission: Impossible – The Final Reckoning is de achtste film in de reeks en ook dit keer voert hoofdrolspeler Tom Cruise zijn eigen stunts uit. Van hangen aan een vliegtuigvleugel tot tuimelen in een ronddraaiende onderzeeër: niets lijkt in dit slotstuk te gek. En hoewel je als kijker soms de adem wordt ontnomen, krijg je anderzijds ook het gevoel dat de nadruk juist op deze stunts ligt. 

Toch verdienen ook de bijrollen van Simon Pegg, Ving Rhames en Angela Bassett een eervolle vermelding. Alles komt in The Final Reckoning samen, en dat is in een ruim dertig jaar durend Mission: Impossible-tijdperk een prestatie op zich.

Cijfer: 7. “Mission Impossible kent betere films in de reeks. The Final Reckoning voelt ietwat langdradig, maar de echte actie-fan mag dit zeker niet missen.”’