Venlo,
28
januari
2020
|
14:40
Europe/Amsterdam

Daniel is terug, maar zijn hart ligt nog in Hongkong

Fontys-student Daniel keerde met kerst terug uit Hongkong, maar gevoelsmatig is hij nog daar. Hij was en is nauw betrokken bij de protestbeweging. “Wij kennen hier in het westen vrijheid van meningsuiting. Ik wilde met eigen ogen zien wat het betekent als dat niet zo is.”

In eerste instantie wilde Daniel – derdejaarsstudent International Fresh Business Management (IFBM) in Venlo - vooral graag een andere cultuur dan een Europese leren kennen. “En Azië staat goed op je cv, dus daarom ben ik die richting op gegaan. Ik wilde niet naar China vanwege de vele restricties daar, dus Hongkong leek me een goed compromis.”

Ondertussen volgde hij met interesse en betrokkenheid de groeiende protesten daar. “Het dwong me tot nadenken over het risico op verlies van onze eigen vrijheid.”

Mediator
Zodoende vertrok hij uiteindelijk als sympathisant naar Hongkong, onder andere om daar een actieve rol als mediator op zich te nemen. “Natuurlijk was ik daar ook voor mijn studie, maar tegelijkertijd voelde ik me steeds meer verbonden met het gevecht van mijn Hongkongse medestudenten.”

Niet alleen uit empathie, ook uit schuldbesef. “Wij hebben als westerlingen een aandeel in de situatie die daar speelt, omdat Hongkong een handige tussenstaat is voor handel met China. Ik denk dat westerse landen zich om die reden nog steeds vrij afwachtend opstellen. We hebben onze ziel en waardigheid verkocht voor goedkope spullen.”

Universele mensenrechten
Afwachtend was Daniel zelf niet, in tegendeel. Hoe meer hij meekreeg van de strijd, hoe meer hij zich die aantrok. “Ik stond een keer tijdens een legale demonstratie met duizenden mensen in de stromende regen te wachten tot we het terrein op konden.Een van hen was een oude man die zó dankbaar was dat een buitenstaander als ik hen begreep en hun Protesten in novemberboodschap wilde delen. Zij steken hun nek uit voor universele mensenrechten en daar hebben ze echt hulp bij nodig.”

Om die reden bleef hij in het land nadat Fontys alle studenten daar al had geadviseerd om terug te komen.

“Bovendien realiseerde ik me tijdens de begrafenis van een van de studenten die was omgekomen tijdens de rellen, dat ik zo goed mogelijk afscheid wilde nemen van mijn vrienden daar, omdat ik niet wist of dat afscheid voor altijd zou zijn.”

Dubieuze omstandigheden
Hij benadrukt dat er volgens de Hongkongse autoriteiten geen sprake is van ‘officiële moorden of slachtoffers’. “Maar er bestaan ontzettend veel verhalen én beelden van jongeren die onder dubieuze omstandigheden ‘zelfmoord pleegden’ of slachtoffer werden van verkrachting of mishandeling.”

Van dat laatste kan hij zelf ook meepraten. “Tijdens een van de protesten waarbij ik in de buurt was, werd met traangas geschoten. Dat kwam in mijn ogen terecht, dus ik ging naar een openbaar toilet om mijn gezicht te wassen. Ineens werd de deur opengebroken en werd ik door een stuk of tien agenten met gasmaskers op tegen de muur geduwd.”

Heel eng, aldus Daniel: “Ik kon alleen hun ogen zien en verstond niet wat ze tegen me schreeuwden. Ze sloegen me met een wapenstok en het handvat van een geweer en ze richtten ook een wapen op mijn kruis.”

Doodsbedreiging
“Ik probeerde ze in het Engels uit te leggen wat ik daar deed, maar ze reageerden alleen met ‘bullshit’. Ik werd echt bang toen ze dreigden om me te doden. Er waren geen camera’s of getuigen aanwezig, dus ze konden doen wat ze wilden.”

Uiteindelijk brak hij en ging huilen. Toen bonden ze in. “Ze wilden een kopie van mijn id-bewijs, maakten duidelijk dat ze me zouden vinden als ik ‘iets verkeerd zou doen’ en toen mocht ik gaan. Ik ben uren overstuur geweest.”

Hoewel Daniel voor die Uitzicht over Hongkongheftige ervaring al bezig was met het plannen van zijn terugreis, durfde hij dat daarna even niet meer door te zetten.

“Ze hadden immers mijn id-bewijs en ik was bang dat ze het juist verdacht zouden vinden dat ik direct na dat voorval zou ‘vluchten’. Dus ik had even tijd nodig om tot rust te komen. Drie weken later ben ik alsnog vertrokken.”

Weinig hoop
Inmiddels heeft hij zijn leven in thuisland Duitsland en zijn studie op de Fontys-campus in Venlo weer opgepakt.

Met gemengde gevoelens, dat wel. “De mensen daar, waaronder veel mijn contacten, zitten nog steeds vast in dezelfde situatie. Ze hebben weinig hoop; ‘er vallen doden, de vraag is alleen aan welke kant’, zeggen ze.”

Wat Daniel stoort, is dat de westerse media daar zo weinig aandacht aan besteden. “Je hoort of leest vooral ‘dat er weer protesten’ waren, maar dan verwacht je toch geen mishandelingen, verkrachtingen of dubieuze ongevallen? Terwijl die verhalen dagelijkse kost zijn.”

In dat opzicht ziet hij dan ook een nieuwe rol voor zichzelf weggelegd. “Ik houd contact met mijn vrienden daar om hun ervaringen zoveel mogelijk te delen via social media. Om mensen hier wijzer te maken over wat er echt in Hongkong gebeurt.” [Anke Langelaan]

Lees ook het interview dat Bron eerder had met twee Fontys-studenten die wel besloten uit Hongkong weg te gaan: 'Erg om mijn vrienden in Hongkong in die ellende achter te laten’

Protesten in Hongkong

In Hongkong zijn al maanden - vaak hevige - (studenten)protesten tegen het bestuur van deze speciale regio van China, dat zich volgens de demonstranten te veel als marionetten van de communistische regering in Peking gedraagt. Hongkong heeft als voormalige Britse kolonie een democratischer rechts- en bestuurlijk systeem dan China. De actievoerders zijn bang dat kwijt te raken.

Reacties (0)
Bedankt voor uw bericht.